ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1753
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    19 ก.ค. 62

บทนำ




สีหน้าเคร่งเครียดของชายวัยกลางคนเกิดขึ้นเพราะได้รับแรงกดดันจากบุรุษผู้ที่อ่อนวัยกว่า ทั้งที่เจ้าของนัยน์ตาสีน้ำผึ้งป่าคู่นั้นนั่งสงบนิ่ง แต่เพราะอำนาจที่มีเหนือกว่า จึงทำให้ชายวัยกลางคนผู้นี้ต้องก้มหัวคุกเข่าต่อหน้าเขา ราวกับมีมือใหญ่ยักษ์กดบ่าเอา

“คุณทีเค ได้โปรดให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะ ยังมีบางส่วนของรีสอร์ทที่พอฟื้นฟูบูรณะได้อยู่ ขอให้ผมได้ลองสู้อีกสักครั้ง” คำขอร้องที่ฟังจนชาชิน

“ผมไม่มีเดชมีฤทธิ์พอที่จะสร้างโอกาสให้ได้หรอก เท่าที่ผมทำได้คือประเมินตัวเลขในงบการเงินคุณแล้ว หนทางที่คุณจะจ่ายหนี้คืนมิลเลอร์แทบจะเท่ากับศูนย์” เขาตอบเสียงเรียบ มองเส้นผมที่ปกคลุมศีรษะอย่างเบาบางของอีกฝ่าย

“คุณก็น่าจะรู้ว่าธุรกิจของผมเกิดจากผลกระทบของภัยธรรมชาติ ผมไม่อาจคาดการณ์ได้หรอกว่า วันหนึ่งพายุหิมะจะซัดถล่มโรงแรมบนเขาจนวินาศ”

ชายหนุ่มลอบถอนหายใจ เหลือบไปมองผู้ติดตามที่นั่งคุมเกมอยู่ด้วยกัน ก่อนใช้มือทั้งสองประสานไว้ที่ใต้คาง

“ใช่ ไม่มีใครคาดเดาอนาคตได้หรอกครับ วันนี้พรุ่งนี้ เราก็อาจจะตายโดยไม่รู้ตัว เพราะฉะนั้น คุณถึงวางแผนรองรับกรณีไม่คาดคิดสำหรับครอบครัวคุณไว้แล้วใช่ไหม”

ดวงตาโรยวัยเงยที่เงยมองเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นอัดแน่น เพราะในคำพูดที่เปล่งจากเรียวปากหยักคล้ายกับบอกใบ้ถึงทางออกที่เหลืออยู่ ซึ่งเป็นทางออกทางเดียวที่ช่วยยกภาระที่เกิดการกิจการล้มเหลวออกจากอกของทุกคนในครอบครัวของตัวเขาเอง

“นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ผมจะบอกได้ แต่ขึ้นอยู่กับคุณ ถ้าคุณคิดว่าซากปรักหักพักนั้นไม่ควรค่าที่จะชุบชีวิต คุณก็ยังพอมีทุนสำรองต่อชีวิตให้ครอบครัวที่คุณรัก” ร่างสูงลุกขึ้นยืน แล้วหมุนตัวก้าวขาเดินออกจากตรงนั้นพลางบอกประโยคสุดท้าย แลกให้ผู้ติดตามเข้ามาทำหน้าที่ต่อ

“ถ้าคุณตัดสินใจได้แล้ว คนของมิลเลอร์จะเป็นผู้เจรจาต่อแทนผม เขาจะช่วยคุณเรื่องนี้ รับรองว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ไม่มีใครสงสัย”

จากนั้นก้าวขายาวเดินออกมาจากเคหะสถานของคนที่กำลังกลายเป็นอดีตนักธุรกิจที่พักตากอากาศ แล้วตรงไปยังรถคันสีดำมันวาวที่เคลื่อนตัวเข้ามารับ

“เบนสั่งให้ผมพาคุณทีเคไปร่วมรับประทานอาหารกับมิลเลอร์เย็นนี้ก่อนท่านโธมัสกับมาดามลอเรนจะเดินทางไปเนปาล แต่จากรีสอร์ทไปถึงตัวเมืองใช้เวลาไม่มาก ยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมง คุณจะให้ผมพากลับมิลเลอร์โฮลดิ้งก่อนหรือเปล่า” เสียงคำถามเป็นของ เคย์แมน ผู้รับใช้ชาวอังกฤษที่ เบน มิลเลอร์ พี่ชายบุญธรรมของเขาจัดหามาให้เป็นผู้ติดตามรับใช้

ดวงตาสีน้ำผึ้งป่าหันไปมองประตูบานใหญ่ของคฤหาสน์นั้นอีกครั้ง จากนั้นก็เอนศีรษะ หลับตาพักพลางบอกกับเคย์แมน

“ช่วยพาผมไปสวนเอเดนที”

เขาต้องการพักใจอย่างเร่งด่วน อยากให้สวนสวรรค์ช่วยบรรเทาความทุกข์ให้ แต่ก็รู้แก่ใจว่าหากต้องการหลุดออกจากวงโคจรนี้ ก็ต้องไปจากที่นี่เท่านั้น

ชายหนุ่มตัดสินใจเด็ดขาด ณ วินาทีนั้น เขาจะต้องพูดกับท่านโธมัสและมาดามลอเรน บอกท่านให้เห็นใจ บอกท่านให้ปล่อยเด็กกำพร้าที่ท่านกรุณาชุบชีวิตใหม่คนนี้กลับไปใช้ชีวิตของเขาอย่างแท้จริง

ในห้วงขณะคิดคำนึง เสียงโทรศัพท์ของเคย์แมนดัง ตามด้วยเสียงพูดสายกับปลายทาง จากนั้นก็แจ้งความต่อชายหนุ่มผู้เป็นนาย

“ปิดเคสเมื่อสักครู่เรียบร้อย”

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วแหงนหน้ามองฟ้าหม่นที่มีเมฆก้อนหนาสีเทาลอยเหนือยอดปราสาทยุคเก่าที่ค่อยกลืนหายไปในม่านละอองของหยาดพิรุน

คราวนี้มีเสียงโทรศัพท์ดังอีกครั้ง แต่มันดังจากเครื่องของเขาเอง จึงหยิบออกจากกระเป๋าด้านในสูท แล้วเห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าของพี่ชายบุญธรรม

“ครับเบน” รีบเลื่อนหน้าจอเพื่อรับสายแล้วกล่าวคำทักทายก่อน หากแต่คิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากัน ใบหน้าคมสันเคร่งขรึมทันที

“ไม่จริงใช่ไหม เครื่องบินลำนั้นไม่ใช่ของพวกท่านใช่ไหม...”

แล้วคำพูดที่ได้ยินจากปลายทาง ก็ทำให้มือของชายหนุ่มร่างกำยำไร้เรี่ยวไร้แรงถือโทรศัพท์ ปล่อยมันร่วงกระแทกพื้นรถเหมือนเครื่องบินส่วนตัวของท่านโธมัสและมาดามลอเรน






 

มากติดตาม ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ
ฤดีวัลย์



แอดแฟน หัวใจเศรษฐี คลิกที่รูปภาพจ้า

ผลงานนิยายที่อัพจบแล้ว

พันธะลวง ลมห่วงรัก พี่ปราณ-ธิดา (ผ่านการพิจารณาปลายปากกาสำนักพิมพ์)

กลพยาบาท จันทร์ซ่อนเงา ก้องปฐพี-ไหมแก้ว (ภาคต่อ พันธะลวง ลมห่วงรัก )


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #10 วนัน (@konwan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 10:21

    มมายาวนะ

    #10
    2
    • #10-1 RedAppleLoveSeries (@redapplels) (จากตอนที่ 1)
      19 กรกฎาคม 2562 / 11:17
      ขอบคุณที่คอมเมนท์นะคะ ฝากให้กำลังใจตัวละครต่อด้วยนะคะ ^^
      #10-1
    • #10-2 RedAppleLoveSeries (@redapplels) (จากตอนที่ 1)
      19 กรกฎาคม 2562 / 22:10
      ว่าแต่ที่เมนท์หมายถึงให้มาแบบตอนยาว ๆ ใช่ไหมคะ ^^
      #10-2