( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 7 : I Miss The Old You

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,779
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    12 ต.ค. 60

B
E
R
L
I
N


MISS THE OLD YOU


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ chain dark




            ถ้าผมสามารถย้อนเวลากลับไปได้

            ผมจะเลือกย้อนเวลากลับไปตอนนั้น ...

            ตอนที่คุณยังดีกับผม ยังทะนุถนอมผมราวกับไข่ในหิน

 

            ฤดูหนาวปีนั้น ยังตราตรึงในใจอยู่เสมอ

            เป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุดขณะเดียวกันก็เจ็บปวดที่สุด

            แต่เป็นเพราะผมรักคุณสุดหัวใจ ผมจึงยอม

 




            หิมะตกทำให้อุณหภูมิเริ่มเย็นลงอย่างน่าใจหาย ความชื้นในอากาศเริ่มทำให้หลายต่อหลายคนป่วย และหนึ่งในนั้นก็มีควานลินอยู่ด้วย ร่างบางจำได้ว่าวันนั้นเป็นวันที่ทรมานเป็นอย่างมาก นอกจากจะป่วยหนักจนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้แล้วยังมีธุระต้องออกไปจัดการข้างนอกอีก เสื้อโค้ทตัวหนาถูกสวมเข้ากับร่างบางมือเล็กรูดซิปมาจนถึงคอ กระชับโค้ทตัวหนาเพียงเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเท้าออกจากห้องไปด้วยความเร่งรีบ




            ใช้เวลาทำธุระไม่นาน ร่างบางก็ก้าวออกจากหอสมุดมหาวิทยาลัยด้วยอาการหนักศรีษะเป็นอย่างมาก ตาคู่สวยเริ่มปรับโฟกัสไม่ได้ อาการหน้ามืดเริ่มมาเยือน สติสัมปชัญญะไม่อยู่กับเนื้อกับตัว และในที่สุดความสามารถในการควบคุมตัวเองก็หมดไป




            อา.. แย่จัง




            ร่างผอมบางของควานลินล้มลงบนกองหิมะไปตามแรงโน้มถ่วง หิมะกองใหญ่ช่วยให้คนตัวเล็กไม่เจ็บมากนัก เนื่องจากเป็นช่วงปิดเทอมของมหาวิทยาลัย จึงทำให้ไม่ค่อยมีผู้คนอยู่บริเวณนั้น เว้นแต่คน ๆ หนึ่ง



ร่างหนาที่เพิ่งเดินออกจากหอสมุดพบเข้ากับร่างไร้สติของควานลินพอดิบพอดี เด็กหนุ่มหน้าหวานใบหน้าซีดเซียวนอนจมอยู่กับกองหิมะหน้าหอสมุด เมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบเข้าไปช่วยทันที



เฮ้ นาย ตื่นสิ เรียกซ้ำ ๆ หลายครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล ด้วยความเป็นห่วงคนตรงหน้า แต่พลเมืองดีรายนี้ก็ไม่ได้มีข้อมูลของควานลินมากพอ ไม่รู้ว่าบ้านอยู่ไหน ร่างหนาจึงถือวิสาสะอุ้มควานลินตรงไปที่รถทันที มือซ้ายกดปลดล็อครถก่อนจะพาร่างไร้สติของควานลินเข้าไปนั่งในตัวรถ



ตัวร้อนจี๋เลย



คัง ดงโฮ รีบออกรถเพื่อตรงไปยังที่อยู่อาศัยของตนเองทันที เพราะความกลัวว่าคนตรงหน้าจะเป็นอะไรไปเสียก่อน



และวันนั้นนั่นเอง เป็นวันที่ควานลินได้พบกับเขา



            คนที่เป็นทั้งคนที่รักและคนที่เกลียด




            ไล ควานลิน ถูกครอบครัวอุปถัมภ์ครอบครัวหนึ่งช่วยเหลือทั้งในเรื่องการเรียน เรื่องที่อยู่อาศัย ให้เด็กคนหนึ่งที่เคยมีชีวิตลำบากในช่วงวัยเด็กได้กินดีอยู่ดีอย่างทุกวันนี้ เจ้าตัวรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมาก แม้จะไม่ได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนั้นแต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้เสียใจอะไรเรียกว่าไม่ได้หวังด้วยซ้ำไป  เพียงแค่มีที่ให้ซุกหัวนอนก็ดีมากพอแล้วสำหรับคนอย่างเขา




            ควานลินเคยเห็นในทีวี มักมีข่าวชื่นชมคนรวย ๆ ที่อุปการะเด็กยากไร้หรือเด็กขาดโอกาสจำพวกนี้ เพื่อเสริมให้ผู้คนมองพวกเขาเป็นคนดีของสังคม



          น่าขำไหมล่ะ



          ครอบครัวอุปถัมภ์ของควานลินเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก เจ้าของคังกรุ๊ป ควานลินยังจำได้ดี วันแรกที่เขาพบคน ๆ นี้ ใบหน้ายิ้มแย้มไม่มีความเสแสร้งใด ๆ ทำเอาสิ่งที่ควานลินเคยคิดไม่ดีเกี่ยวกับการรับอุปการะเด็กอย่างพวกเขาหายไปอย่างหมดสิ้น ชายที่อยู่ตรงหน้าเขานอกจากจะใจดีแล้วยังอบอุ่นเอามาก ๆ



          ทางโรงเรียนเห็นว่าเธอลำบากมาก ฉันเลยอยากจะอุปการะเธอไว้



          ‘ ไม่ต้องกังวล ฉันทำด้วยใจ ไม่ใช่เรื่องอย่างว่าแน่นอน



          ‘ แต่ฉันมีข้อแลกเปลี่ยนเพียงแค่ข้อเดียว ข้อเดียวเท่านั้น



            ข้อแลกเปลี่ยนอย่างเดียวที่ชายวัยกลางคนขอควานลินไว้ก็คือ ..



            ควานลินต้องเรียกชายใจดีคนนี้ว่าพ่อ



            ก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องเหนือบ่ากว่าแรงอะไรมากมาย ควานลินตอบตกลง หลังจากนั้นเจ้าตัวก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาตลอด เรียกได้ว่าสบายมากกว่าเก่า จากเดิมที่ต้องคอยทำงานงก ๆ จนไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง ตอนนี้ก็เปลี่ยนมาเป็นทำทุกวันจันทร์และวันพุธ ชีวิตของควานลินในตอนนี้หลังจากถูกอุปการะแล้วไม่ต้องทำงานยังไง แต่เจ้าตัวไม่อยากจะลืมว่าตนมาจากไหน ไม่อยากลืมว่าเคยลำบากมามากเพียงใด ร่างบางต้องการเก็บเงินให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เผื่อวันใดวันหนึ่งครอบครัวอุปถัมภ์ไม่ต้องการที่จะเลี้ยงดูอีกต่อไป ควานลินจะได้ไม่ลำบาก




            คนไม่มีหัวใจ




            ถ้าจะเรียกควานลินว่าคนไม่มีหัวใจก็คงไม่ผิด สภาพแวดล้อมหล่อหลอมให้เขาเป็นคนแบบนี้ ต้องแข็งแกร่งจึงจะอยู่รอด ร่างบางไม่เคยหวั่นไหวให้กับใครที่เข้ามาเลยแม้แต่ครั้งเดียว ไม่แม้แต่จะคิดเปิดใจให้ใครเข้ามา



จนกระทั่งวันหนึ่ง ควานลินก็ได้พบคนที่ทำให้เขาใจเต้นแรง



คนที่ช่วยเขาจากการเป็นลมหน้าหอสมุดในวันที่หิมะตกหนักวันนั้น



 

ควานลิน



ครับผม



เสียงทุ้มของดงโฮเรียกความสนใจจากควานลินที่กำลังยืนทำกับข้าวอยู่ในครัวให้หันไปหาเจ้าของเสียงอย่างจงใจ



จะกอด ไม่พูดอย่างเดียว เจ้าของเสียงทุ้มเดินมาสวมกอดควานลินจากทางด้านหลัง สองมือหนาประสานไว้ที่หน้าของแบนราบของร่างบาง ฝากใบหน้าคมเกยไว้ที่ไหล่ของควานลิน



คุณกอดผมแน่นไปแล้ว ร่างบางส่งเสียงประท้วงออกมาเมื่อรู้สึกอึดอัด เจ้าของร่างหนากอดควานลินแน่นเกินไปจนมือเล็ก ๆ ขยับไม่ได้



ก็นายน่ารัก กดจมูกลงบนแก้มใสหนึ่งครั้ง ก่อนที่แก้มใสจะเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อภายในเวลาอันรวดเร็ว



คุณปากหวานแบบนี้เป็นประจำเลยเหรอ



กับนาย กับนายแค่คนเดียว นายก็รู้



กดริมฝีปากลงกับกลีบปากบางอย่างที่เคยทำอยู่เป็นประจำ รสจูบของดงโฮทำเอาควานลินแทบหลอมละลายทุกครั้ง แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกแต่ร่างบางก็ไม่เคยชินสักที เรียวลิ้นเกี่ยวพันกันไปมา คังดงโฮตักตวงความหวานทุกหยาดหยดจากควานลินอย่างพอใจ ก่อนจะถอนจูบออกไปและยืนส่งรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นให้กับเขาอยู่



รอยยิ้มที่เหมือนกับใครบางคน



แต่ร่างบางก็คิดไม่ออกสักทีว่าเหมือนใคร




/


ฤดูหนาวปีนั้น ..

วันที่ผมเป็นของคุณอย่างสมบูรณ์แบบ

 


แอลกอฮอล์รสชาติขมปร่าที่คนโตกว่าหลอกล่อให้ควานลินดื่มเข้าไปเยอะพอสมควร ส่งผลให้ร่างบางเมาจนคุมสติตัวเองไม่ได้ แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อ แววตาฉ่ำเยิ้มของคนเมาทำร่างหนาได้แต่ยิ้มและหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้


เอาจริงๆจะเรียกว่าหลอกล่อก็ไม่เชิง



แค่ชวนเล่นเกมนิด ๆ หน่อย ๆ เอง



ควานลินเริ่มเลื้อยลงไปนอนกับพื้นห้อง ส่งเสียงงุ้งงิ้งเหมือนลูกแมวตัวเล็กออกมาจากริมฝีปากบาง ๆ ใบหน้าหวานที่แดงด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ช่วยเพิ่มความน่ารักให้กับคนตรงหน้าเขาขึ้นเป็นกอง  ร่างบางดิ้นไปดิ้นมาจนกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนหลุดไปหนึ่งเม็ด เผยให้เห็นอกขาวน่าจูบ ภาพนั้นทำเอาคังดงโฮวูบวาบขึ้นมาทันที



อือ มึนหัวอ่ะ


คออ่อนจังนะ



คุณหลอกผม นิสัยไม่ดี ฮื่อ ร่างบางพูดพร้อมเบะปากแรง ๆ ใส่เขาหนึ่งครั้ง ควานลินเมาเละเทะไปแล้ว ร่างหนาพยุงควานลินไปที่เตียงนอนอย่างทุลักทุเล เนื่องจากคนตัวบางไม่ค่อยให้ความร่วมมือพอสมควร แค่จับยืนควานลินยังยืนไม่ไหว จับยืนครั้งแรกเจ้าตัวก็ลงไปนอนกับพื้นเช่นเดิม สุดท้ายแล้วก็ไม่พ้นเขาที่ต้องอุ้มร่างบางมาไว้ในห้องนอน



ดงโฮจัดแจงท่านอนให้คนตัวเอง ดึงผ้าห่มผืนโตมาคลุมร่างควานลินไว้ ก่อนจะพาตัวเองลุกออกไปจากห้องนอน ขณะที่กำลังลุกออกจากเตียง ชายเสื้อถูกรั้งไว้ด้วยมือเล็ก ๆ ของคนที่นอนอยู่บนเตียง



คุณ คุณจะไปไหนครับ ปรือตาใสมองร่างหนาที่นั่งอยู่บนเตียง



นอนข้างนอกไง



นอน นอนกับผมเถอะนะ



นายไม่รู้ความหมายหรอกเด็กน้อย มือหนาถูกส่งไปลูบหัวควานลินอย่างเอ็นดู มีอย่างที่ไหนมาชวนผู้ชายอย่างเขานอนด้วยกัน ถ้าให้เดาเด็กนี่ไม่รู้ความหมายของสิ่งที่ตัวเองกำลังพูดออกมาแน่ ๆ



รู้สิ ผมรู้ ควานลินเถียงขึ้นมาทันทีหลังจากคนโตกว่าพูดจบ



ฉันว่านายไม่รู้หรอก ปล่อยเถอะเด็กน้อย ฉันจะไปนอนข้างนอก ดงโฮกดจูบลงบนกลีบปากบางหนึ่งครั้งก่อนจะละออกอย่างน่าเสียดาย ขณะที่ควานลินเมา เขาเองก็เริ่มจะกรึ่ม ๆ แล้วเช่นกัน ถ้าอยู่ในห้องนี้ต่อไป ร่างบางตรงหน้าคงจะไม่ปลอดภัยเป็นแน่ ยกเว้นควานลินจะต้องการเองน่ะนะ



ถ้าผมจะบอกว่า ผม...อยากเป็นของคุณล่ะ คนโตกว่าชะงักไปชั่วครู่เมื่อได้ยินสิ่งที่ควานลินร้องขอ ตลอดเวลาที่ได้คบกันมาเขาเองก็พยายามหักห้ามใจเรื่องอย่างว่ามาตลอด เพราะควานลินเองก็ยังเด็ก แต่ในเมื่อเจ้าตัวร้องขอมาเอง



นั่นแหละครับ J



ฉันก็จะทำให้นายเป็นของฉันยังไงล่ะ



ดงโฮพาตัวเองขึ้นไปคร่อมร่างเล็กของควานลิน กระชากผ้าห่มผืนโตทิ้งไปอย่างไร้เยื้อใย สิ่งที่เขาสน คือคนตรงหน้าต่างหาก ร่างหนาจรดริมฝีปากลงไปหาร่างเล็กอย่างหื่นกระหาย ความต้องการที่เพิ่มมากขึ้นบวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์แผดเผาทั้งคู่อย่างช้า ๆ แม้ควานลินจะเป็นฝ่ายนำอยู่ในตอนนี้แต่เจ้าตัวก็ยังคงมีท่าทีเงอะงะอยู่บ้าง



เป็นแค่ลูกกวางตัวน้อย ริอาจมาข่มเสือ



เดี๋ยวเจอของดีเลย ไล ควานลิน



อ่ะ คุณ มันแปลก ๆ ฮื่อ



ร่างบางส่งเสียงร้องเมื่อคนโตกว่าเริ่มหยอกล้อกับยอดอกสลับไปมา ความรู้สึกแปลก ๆ เริ่มเข้ามาเยือน มือหนาไล้วนอยู่ที่หน้าท้องไปมา ควานลินหดตัวหนีเพราะสัมผัสวาบหวาม ดงโฮไม่ปล่อยให้ควานลินพูดอีกต่อไป ละริมฝีปากออกจากยอดอกสีสวยอย่างเสียดายแล้วหันไปมอบจูบแสนหวานให้กับร่างบางที่นอนระทวยอยู่ใต้ร่างเขา ลิ้นเรียวเกี่ยวกวัดเอาทุกสิ่งทุกอย่างของควานลินเข้าหาตัวเอง ดูดดึงริมฝีปากนุ่ม ๆ อย่างชำนาญ จูบซับคราบใสที่มุมปากอย่างอ้อยอิ่ง



ไง เปลี่ยนใจหรือยังครับ



น้ำเสียงหยอกล้อของดงโฮแกล้งหยอกควานลินที่ตอนนี้นอนหายใจหอบอยู่ใต้ร่าง ริมฝีปากบางบวมเจ่อจากรสจูบ ดวงตาเหมือนลูกกวางน้อยดูสับสนและไม่รู้จะจัดการกับตัวเองยังไง ท่าทางน่ารัก ๆ ของควานลินทำเอาดงโฮอยากจะบ้าตายเป็นรอย ๆ ครั้ง ไม่รู้ตัวสักนิดเลยหรือยังไงว่าทำแบบนี้มันเชิญชวนเขาชัด ๆ  ร่างหนายันกายขึ้นมานั่งอยู่กลางเตียงเมื่อเห็นภาพนั้น



ไม่ ไม่เปลี่ยน ผมโอเค



เมื่อพูดเสร็จร่างเล็กยันตัวเองขึ้นมาจากเตียง ช้อนตาใสมองคนที่โตกว่าขณะที่มือเล็ก ๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเขาออก ควานลินเป็นฝ่ายโยนเสื้อตัวนั้นทิ้งไป ฝ่ายดงโฮได้แต่นั่งดูคนตัวเล็กทำอย่างเงียบ ๆ ควานลินจูบลงบนแผ่นอกแกร่งอย่างเงอะงะ ปากบางไล้จูบวนไปเรื่อย ๆ อย่างไร้เดียงสา เสียงครางทุ้มดังออกมาจากริมฝีปากของดงโฮเป็นครั้งคราวเมื่อคนตัวเล็กกดริมฝีปากลงไปทั่ว



นายจะมาว่าฉันไม่ได้นะควานลิน


ค .. ครั้งแรกของผม เบา ๆ ได้ไหม


แน่นอนอยู่แล้วครับ


อ่ะ อื้อ ค..คุณ




อยากอ่านคัทกันล่ะสิ ' ^ ' 

คนบาปทั้งหลาย

หาเอาเองนะ หาเอาเอง

จะไม่บอกหรอกว่าอยู่ในไบโอทวิต 






ในช่วงสุดท้าย ควานลินเป็นฝ่ายเสร็จไปก่อน ร่างบางกระตุกเกร็งอีกครั้งพร้อมปลดปล่อยความต้องการเลอะหน้าท้องดงโฮเต็มไปหมด ฝ่ายดงโฮเมื่อเห็นดังนั้นจึงโน้มตัวลงไปกอดควานลินไว้อย่างแนบแน่น พร้อมกระแทกสะโพกกดเน้นย้ำส่วนที่ร่างบางรู้สึกดีอย่างหนักหน่วง ความใหญ่โตกระแทกเข้าออกอยู่ได้ไม่นานก็ปลดปล่อยความต้องการทั้งหมดที่มีออกมาจนล้นช่องทางของควานลิน เมื่อถอนกายออกมาน้ำกามสีขาวขุ่นไหลปนออกมากับเลือดสีสด ทำเอาคนตัวโตรู้สึกผิดขึ้นมาทันที



คนเก่ง เจ็บไหม



เจ็บครับ ฮึก แต่ไม่เป็นไร



ดงโฮทิ้งกายลงนอนข้างควานลิน ดึงคนตัวเล็กมากอดไว้แนบอก เสียงหอบเหนื่อยของทั้งคู่ดังแข่งกับเครื่องปรับอากาศ มือหนาคว้าผ้าห่มผืนโตมาคลุมตัวทั้งคู่ และหลับไปพร้อม ๆ กัน



ดงโฮเองก็รักควานลินไม่แพ้ที่ควานลินรักเขา

ร่างหนาคิดไว้ว่าจะทะนุถนอมคนตัวเล็กตลอดไป

และมันก็คงเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ถ้าไม่มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น

 


ฤดูหนาวปีนั้น คืนนั้น ผมเป็นของคุณไปแล้วนะ

ได้โปรดอย่าทิ้งผม ได้โปรดอย่าเปลี่ยนไป

ชีวิตผมมีแค่คุณ แค่คุณคนเดียวเท่านั้น

 

แต่เหมือนพระเจ้าจะเล่นตลกกับควานลินเสียแล้ว





            ร่างหนาขับรถไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง คฤหาสน์หลังใหญ่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ประตูรั้วถูกเปิดโดยอัตโนมัติ คัง ดงโฮ ขับรถไปจอดยังโรงรถใกล้ตัวบ้าน บ้านที่เขาไม่ได้กลับมานานแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและพ่อเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที เมื่อรับรู้มาว่าพ่อตัวเองอุปการะเด็กไว้คนหนึ่ง เหอะ คงจะไม่พ้นเรื่องอย่างว่า แม้คนเป็นพ่อจะพยายามอธิบายว่าไม่เกี่ยวกับเรื่องแบบนั้น พ่อเขาเองทำไปเพราะความสงสารเพียงเท่านั้น แต่มีหรือว่าดงโฮจะเชื่อ



แน่นอนว่าไม่



            ครอบครัวที่เคยอบอุ่น ครอบครัวที่เคยมีแต่ความเข้าใจ เคยนั่งกินข้าวเช้าด้วยกันพร้อมเสียงหัวเราะ บัดนี้มันไม่มีอีกแล้ว ร้ายไปกว่านั้นคือการทีแม่สุดที่รักของเขาตรอมใจตายเพราะรับไม่ได้กับเรื่องที่พ่อเขาเองรับเด็กไว้อุปการะ



            น่าตลกสิ้นดี เหอะ


            คังกรุ๊ปเคยถูกมองว่าเป็นครอบครัวที่อบอุ่น


            แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกต่อไป เพราะเด็กคนนั้นคนเดียว

 



            กลับมาแล้วเหรอดงโฮ เสียงชายมีอายุดังขึ้นเมื่อดงโฮเดินผ่านห้องนั่งเล่น ร่างหนาหันหน้าไปตามต้นเสียงก็พบพ่อของตนนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โซฟาตัวใหญ่กลางห้องนั่งเล่น แม้จะไม่อยากสนทนาใด ๆ ในตอนนี้ แต่บุคคลนั้นก็ได้ชื่อว่าเป็นพ่อ เป็นผู้ให้กำเนิด การทำเช่นนั้นคงไม่ดีเท่าที่ควร ดงโฮจำยอมเดินเข้าไปหาคนเป็นพ่อ สะโพกหนานั่งลงที่เก้าอี้ข้าง ๆ โซฟาตัวใหญ่ คนเป็นพ่อยอมละสายตาจากหนังสือพิมพ์ ก่อนจะพับหนังสือพิมพ์วางไว้กับโต๊ะกระจก จ้องหน้าลูกชายที่ไม่ได้พบมานานอย่างพินิจ


            ไม่กลับบ้านเลยนะดงโฮ


            “ ยุ่ง ๆ ครับ เลยไม่อยากกลับ อีกอย่างพักคอนโดก็สะดวกกว่า


            “ กลับบ้านบ้าง กลับมาอยู่บ้านเลยไหม พ่อเหงานะ



            “ หึ ผมก็นึกว่าพ่อจะพาเด็กที่เลี้ยงไว้มาเล่นที่บ้านซะอีก เป็นเหมือนเช่นเคย บทสนทนาดีอยู่ได้แค่ไม่กี่ประโยค คังดงโฮมักจะทำลายบรรยากาศขึ้นมาเสียทุกครั้ง


            “ เห้อ ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วว่ามันไม่มีอะไร ฉันแค่สงสาร ไม่มีเรื่องอย่างว่า ” สรรพนามที่ใช้ถูกเปลี่ยนไปหลังจากที่ดงโฮเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา


            “ พ่อรู้ไหม ผมน่ะไม่เชื่อหรอก เอนหลังพิงพนักพิงอย่างผ่อนคล้าย คังดงโฮน่ะเสแสร้งเก่งจะตาย ปากแขวะในขณะที่ใบหน้ายังคงยิ้ม


            “ แต่เร็ว ๆ นี้ฉันก็คิดนะ


            “ ? ”


            “ เรื่องที่จะให้เด็กคนนั้นเข้ามาอยู่ในบ้าน


            “ นี่พ่อพูดอะไร เสียงเข้มดังขึ้นมาอย่างฉุนเฉียว เมื่อได้ยินพ่อบอกว่าจะให้เด็กคนนั้นเข้ามาอยู่ในบ้าน เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าพ่อตัวเองคิดอะไรอยู่


            “ แกก็กลับมาอยู่บ้านซะ มารู้จักกับน้อง


            “ แต่ผม .. ขณะที่จะปฏิเสธคนตัวโตกลับคิดอะไรได้อย่างหนึ่ง อยากจะรู้นักว่าเด็กคนนั้นที่พ่อพูดถึงเป็นใคร หน้าตาเป็นยังไง ถ้าได้มาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันก็คงดีหาทางไล่ได้ง่ายๆด้วย  แต่ถ้าทำอย่างนั้นเขาเองก็คงจะไม่ได้อยู่กับควานลิน  แต่ถ้าควานลินตกลงจะมาอยู่ที่นี่กับเขาก็คงจะไม่เป็นอะไรหรอก


            “ แต่อะไร


            “ ก็ได้ ผมจะกลับมา จริง ๆ ผมก็ปลงเรื่องนั้นตั้งนานแล้วล่ะ ที่พูดไปเมื่อกี๊ก็เหน็บพ่อเฉย ๆ เอาสิ ผมก็อยากเจอหน้าน้องเหมือนกัน เป็นอย่างที่บอกไว้ ว่าคังดงโฮน่ะเล่นละครเก่ง เสแสร้งเก่ง เก่งเสียจนคนเป็นพ่อดูไม่ออกเลยว่าคำตอบรับของลูกชายเป็นคำตอบรับที่ไม่เต็มใจ และจะก่อเรื่องมากมายในอนาคตตามมา



            “ ถ้าแกยอมรับน้องได้ฉันก็ดีใจ รู้ไหมว่าเด็กคนนั้นน่าสงสารมาก ถ้าฉันไม่ช่วยไว้ นึกไม่ออกเลยว่าป่านนี้จะลำบากขนาดไหน เบื่อ เบื่อที่จะต้องมานั่งฟังพ่อตนเองบรรยายอดีตของเด็กคนนั้นให้ฟังหลาย ๆ รอบ รู้ว่าลำบาก สงสารน่ะก็สงสาร แต่การมาเกาะคนอื่นและทำให้ครอบครัวคนอื่นแตกแยกมันก็ไม่สมควรไหม อคติทุกอย่างบังตาดงโฮไปหมดแล้ว ไม่มีความเห็นใจอะไรใด ๆ ทั้งสิ้น



            “ ผมดูแลให้ได้ไหมครับ



            “ ก็ดี เพราะฉันต้องไปอิตาลีหนึ่งเดือน



            “ เหรอครับ



            “ ระหว่างที่เด็กคนนั้นอยู่ที่นี่ ก็ฝากแกดูแลน้องด้วยแล้วกันนะ



            “ จะดูแลอย่างดีเลยครับ J หึ หนึ่งเดือนเลยเหรอ สบายอยู่แล้ว



            “ ขอบใจมากนะ



            “ พ่อครับ เด็กคนนั้นชื่ออะไรเหรอ ที่ถามเช่นนี้เพราะดงโฮเองก็มีจุดประสงค์เช่นกัน จะได้เอาไปสืบประวัติว่าน่าสงสารจริงไหม หากไม่ใช่จะได้ไม่ต้องเห็นใจ แต่ถึงจะใช่ก็ไม่น่าเห็นใจอยู่ดี เมื่อปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล อคติที่มีต่อเด็กคนนั้น เด็กคนที่ทำให้ครอบครัวเขาไม่สมบูรณ์ไม่สมควรที่จะได้อยู่ในบ้านนี้ด้วยซ้ำไป



            “ ควานลิน ไล ควานลิน น่ะ



            ร่างหนาชาวาบไปทั้งตัว ได้แต่นั่งนิ่งพูดไม่ออกไปสักพัก ลำคอแห้งผากแค่กลืนน้ำลายยังยากลำบาก เหมือนเห็นโลกถล่มอยู่ตรงหน้า ความรู้สึกสับสนประเดประดังเข้ามาพร้อมกันทันทีที่รู้ว่าเด็กคนนั้นคือควานลิน ควานลินคนที่เป็นคนรักของเขา คนที่เขาคิดจะดูแลปกป้องตลอดไป .. ช่วยบอกเขาทีว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง



            นี่พระเจ้าเล่นตลกอะไรอยู่



//



            ติ๊ด


            เสียงดังขึ้นที่หน้าห้อง ร่างบางที่นอนหลับอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่นปรือตาตื่นขึ้นมา กะพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่ความง่วงออกไปบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วรีบตรงดิ่งไปที่ประตูห้องอย่างดีใจ



            กลับมาแล้วเหรอครั-



            สีหน้าท่าทางของคนดีใจเป็นอันต้องเจื่อนลงทันทีเมื่อคังดงโฮเดินผ่านควานลินไปอย่างไม่ใยดี เป็นอะไรของเขานะ คนตัวเล็กสะบัดหัวไล่ความคิดบางอย่างออกไป พร้อมคลี่ยิ้มและเดินเข้าไปหาคนรักเพื่อไปกอดอ้อนอย่างทุก ๆ ครั้งที่เคยทำเป็นประจำ



            “ กลับไวจังครับแขนทั้งสองข้างเกี่ยวไว้ที่เอวหนา แนบใบหน้านุ่มนิ่มลงกับแผ่นหลัง คนตัวโตยืนนิ่งไม่มีปฏิกริยาโต้ตอบใด ๆ ทั้งสิ้น ความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจนควานลินรับรู้ได้ ร่างบางค่อย ๆ คลายอ้อมกอดออกอย่างช้า ๆ



            พี่เป็นอะไรหรือเปล่าเสียงทุ้มติดหวานสั่นเครือเล็กน้อยเป็นผลมาจากการกระทำของคนตรงหน้านี้ คังดงโฮไม่เคยทำแบบนี้กับควานลินมาก่อนตลอดระยะเวลาที่คบกัน ต่อให้ไม่เข้าใจกันในบางเรื่อง แต่ทุกครั้งทั้งคู่จะปรับความเข้าใจกันตลอด ไม่ปล่อยให้ปัญหายืดเยื้อข้ามวัน



            แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ... คังดงโฮเย็นชาใส่เขา



            เปล่าหรอก เหนื่อย ๆ



            เมื่อพูดจบร่างหนาก็หันหลังเดินเข้าห้องทันที ควานลินได้แต่ยืนงงด้วยความรู้สึกที่ไม่เข้าใจ สองขายาวรีบสาวเท้าตามเข้าไปในห้องนอน แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว .. คังดงโฮเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว



            ร่างบางแอบไปยืนปาดน้ำตาเงียบ ๆ อยู่ที่ริมระเบียงขณะที่คนเป็นพี่ปิดไฟในห้องและเข้านอนไปแล้ว ตั้งแต่กลับถึงห้องมา มีเพียงประโยคเดียวเท่านั้นที่ดงโฮพูดกับเขา ไม่แม้แต่จะมองหน้าควานลินด้วยซ้ำไป ความคิดด้านดีก็เอาแต่ปลอบตัวเองว่าไม่มีอะไรหรอก บางทีคนรักของเขาอาจจะแค่เหนื่อย



            คนตัวเล็กก็หวังจะให้เป็นอย่างนั้น



            ควานลินเดินกลับมาที่เตียงอย่างเงียบ ๆ สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อทำใจ และได้เห็นว่าคนตัวโตกำลังนอนหันหลังให้กับตนอยู่ มือบางค่อย ๆ เลิกผ้าห่มผืนใหญ่ใช้ห่มด้วยกันอยู่ทุกขึ้นออกแล้วสอดตัวลงไปใต้ผ้าห่ม คนข้าง ๆ ขยับตัวพร้อมส่งเสียงฟึดฟัดออกมาเหมือนคนรำคาญ เมื่อเห็นแบบนั้นควานลินก็ใจแป้วไปแล้ว แขนเรียวเอื้อมไปกอดคนรักเพื่อต้องการไออุ่นแต่กลับถูกปัดเหมือนรังเกียจกัน



            เขาทำอะไรผิดงั้นเหรอ

            เสียใจ



            ควานลินกลืนก้อนสะอื้นหายไปในลำคอ ปาดน้ำตาทิ้งไปอย่างไม่ใยดี และนอนหันหลังให้กับคนรักเช่นเดียวกับที่คนรักทำกับเขา ที่ทำเช่นนี้ไม่ใช่เพราะต้องการประชด แต่แค่ทำใจไม่ได้จากที่เคยกอดก็ไม่ได้กอด แค่แตะยังทำไม่ได้ ถ้าต้องนอนมองแผ่นหลังที่เคยเข้าไปซบเข้าไปอ้อนโดยที่ทำอะไรกับมันไม่ได้ ควานลินยอมนอนหันหลังให้เหมือนกันจะดีเสียกว่า



            คืนนี้เอง คืนที่ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไปจากดีเป็นร้าย

            ควานลินไม่ต้องการให้เป็นแบบนี้เลย



 

            ร่างบางตื่นมาก็ไม่พบดงโฮอยู่ข้างกายแล้ว จึงพาตัวเองออกมาที่ห้องครัวและก็พบคนโตกว่านั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โต๊ะอาหาร เมื่อเห็นเช่นนั้น ควานลินเองก็ตระหนักได้ว่าทุกอย่างมันกำลังจะเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ  ใช่ วันนี้เป็นวันหยุด วันหยุดดงโฮมักจะตื่นก่อนเขาเสมอ เดินออกมาจากห้องนอนทีไรมักจะพบอาหารสองชุดวางอยู่บนโต๊ะอาหาร



            แต่วันนี้กลับมีชุดเดียว ไม่มีของควานลิน



            พี่น้ำเสียงแหบแห้งของควานลินเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างอ่อนแรง ความเสียใจตั้งแต่เมื่อคืนบวกกันเช้านี้กดดันร่างบางเกินไป



            “ อะไร


            “ หลินทำอะไรผิดหรือเปล่า


            “ ลองคิดดูสิน้ำเสียงเย็นชาที่ควานลินไม่เคยได้ยินมาก่อนถูกนำมาใช้ และแน่นอนมันยิ่งเพิ่มความเสียใจให้กับร่างบางทันทีที่ได้ยิน



            น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยอย่างช้า ๆ จดจ้องใบหน้าเคร่งเครียดอย่างไม่เข้าใจ และตอนนี้ดงโฮก็กำลังจ้องหน้าเขาตอบเช่นกัน ไม่มีแม้แต่คำปลอบโยน ไม่มีแม้แต่ความเป็นห่วง มีเพียงใบหน้าเย็นชาและสายตาที่ว่างเปล่า



            ฉันจะไม่มาที่นี่แล้วนะสรรพนามที่ใช้ดูห่างเหิน ทั้ง ๆ ที่เจ้าตัวเองเคยเป็นคนขอให้ควานลินเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกกัน ดวงตาสีเฮเซลเลิกสนใจร่างบางตรงหน้าก่อนจะหันไปสนใจหนังสือพิมพ์มือต่อ



            ท..ทำไม


            “ จะย้ายกลับไปอยู่บ้าน


            “ พี่จะมาแค่วันหยุดเหรอแม้จะรู้คำตอบอยู่ลึก ๆ แต่ควานลินก็ยังคงถามออกไป


            “ ฉันหมายถึงว่า ฉันจะไม่กลับมาที่นี่อีกเลย วันหยุดก็ไม่มา วันธรรมดาก็จะไม่มา วันไหนก็จะไม่มาทั้งนั้น เข้าใจไหมไลควานลินน้ำเสียงเข้มขึ้นดูคล้ายคนหงุดหงิด


            “ ฮึก ค..คุณหมายความว่าไง


            “ อย่าให้ฉันต้องพูดอีกรอบเลย


            “ … ”


ฉันจะไปวันนี้เลย เก็บของไว้เรียบร้อยแล้วพบจบก็ลุกออกไปจากเก้าอี้ทันที ทิ้งให้ควานลินยืนร้องไห้อยู่ในครัวเงียบ ๆ อย่างเจ็บปวด ถ้าทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมดงโฮก็คงจะเดินมาปลอบเขาและบอกว่าให้หยุดร้องอย่างที่เคยทำ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นอีกแล้ว ร่างหนาเดินผ่านเลยควานลินไป น้ำตาบนแก้มใสไม่มีผลอะไรต่อหัวใจคังดงโฮอีกต่อไปแล้ว



มันจบ จบลงแล้วจริง ๆ

จบลงทั้ง ๆที่ไม่รู้ว่าเขาทำอะไรผิด

 


ที่ผมเคยบอกว่าชีวิตของผมมีแค่คุณ มันคือเรื่องจริง

คุณคือทั้งหมดที่ผมมี  แต่วันนี้คุณกลับทิ้งผมไป

ชีวิตผมมันไม่เหลืออะไรอีกต่อไปแล้วล่ะ

 



ไปแล้ว


คัง ดงโฮ ออกไปแล้ว



            ควานลินทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง ร้องไห้เหมือนคนบ้า ความรู้สึกที่อัดอั้นมาทั้งหมดถูกปล่อยออกมาในเวลาเดียวกัน ไม่มีดงโฮเขาก็ไม่รู้จะพูดคุยกับใคร เรื่องที่ไปพบเจอมาจากที่เคยเล่าให้ฟังทุกวัน ตอนนี้คงไม่มีโอกาสเล่าอีกแล้ว ความทรงจำตลอดหลายปีที่มีด้วยกันไหลกลับเข้ามาในสมองควานลินอีกครั้ง ภาพวันเวลาดี ๆ เล่นซ้ำวนไปมาภายในหัวของเขา มือทั้งสองข้างยกมือขึ้นกุมขมับส่ายหัวไปมาเพราะยังรับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ ต่อจากนี้เขาจะใช้ชีวิตยังไง แค่ต้องอยู่ในห้องที่มีความทรงจำเยอะแยะเต็มไปหมดก็แย่พอแล้ว แล้วจะให้ควานลินลืมได้ยังไง ..



            สามวันเหมือนสามปีในความรู้สึกของคนตัวเล็ก สภาพของควานลินแย่มากตาบวมช้ำจนแทบจะลืมไม่ขึ้น ร่างบางมีไข้อ่อน ๆ ต้องกินยานอนและหลับไปมาสองวันแล้ว อาจจะเป็นข้อดี ทางเดียวที่จะทำให้ควานลินไม่คิดเรื่องนี้ก็คือการนอนหลับ



            แต่คงจะดี ถ้าได้หลับนานกว่านี้ หลับไม่ตื่นเลยยิ่งดี



            เสียงโทรศัพท์ดังปลุกความลินให้ตื่นจากการหลับใหล นิ้วเรียวมองรายชื่อคนที่โทรมาอย่างแปลกใจก่อนจะกดรับด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ



            สวัสดีครับคุณพ่อ


            “ ควานลิน สบายดีไหมน้ำเสียงชายใจดีที่คอยอุปการะชีวิตของควานลินมาตลอดหลายปีดังขึ้นจากปลายสาย แม้จะไม่ได้คุยกันนานมากแล้ว แต่คุณคังก็ยังคงใจดีกับเขาเสมอ


            “ ก็ดีครับ เอ่อ .. คุณพ่อมีอะไรไหมครับ ผมแปลกใจนิดหน่อยปกติไม่ค่อยโทรมาไม่ใช่เหรอครับควานลินแปลกใจจึงถามออกไปตรง ๆ เพราะนาน ๆ ทีเจ้าตัวจะได้ติดต่อกับคุณคัง


            “ แค่จะบอกว่า พ่อขายคอนโดที่เราอยู่แล้วนะ จะให้มาอยู่บ้านด้วยกัน


            “ อ..อะไรนะครับช็อค สามวันที่ผ่านมาร่างบางเจอเรื่องช็อคจนเริ่มจะมึนอยู่แล้ว


            “ มาอยู่ที่บ้านเถอะ บ้านใหญ่โตควานลินน่าจะชอบ


            “ แต่ว่า ..


            “ อย่าปฏิเสธ ไม่ได้อยู่ด้วยกันสองคนสักหน่อย พ่อมีลูกชายอยู่ด้วยอีกคนหนึ่ง


            เสียงปลายสายสั่งห้ามไม่ให้ร่างบางปฏิเสธ ใจหนึ่งแม้จะรู้ดีว่าชายใจดีคนนี้ไม่ได้คิดอะไรกับตนไปมากกว่านั้น แต่ถ้าจะให้เข้าไปอยู่ในบ้านของคุณคังควานลินก็เห็นว่าไม่สมควรเป็นอย่างยิ่ง เพราะรู้ดีว่าตัวเองอยู่ระดับไหนแม้จะเป็นเด็กที่คุณคังอุปการะแต่ก็ไม่เคยคิดเอาตัวเองไปเทียบชั้นเลยสักนิด แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าควรตอบตกลง ไหน ๆ คอนโดนี้ก็ถูกขายไปแล้ว เขาเองก็ไม่ต้องมาทนอยู่เพื่อรับความทรงจำเจ็บปวดอีกต่อไป ควานลินแค่อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่โดยที่ไม่ต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมเดิม ๆ ที่มีแต่คังดงโฮเต็มไปหมด



            และเหมือนร่างบางจะมีคำตอบอยู่ในใจแล้ว



            “ ครับในที่สุดควานลินก็ตอบตกลงไป


            “ วันนี้จะให้คนไปรับนะ ตอนเย็น ๆ เจอกันที่บ้าน


            “ ขอบคุณมาก ๆ ครับ ”   

           



            แม้การลืมคุณมันจะเป็นเรื่องยาก แต่สักวันหนึ่งผมคงทำได้เอง

            หวังว่าการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของผม มันจะเป็นไปได้ด้วยดี

           



            ควานลินก็ได้แค่หวังเท่านั้น ..

            หารู้ไม่ว่าการก้าวเข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้นจะทำให้ยิ่งทุกข์กว่าเดิม

 



            คัง ดงโฮ ให้คนไปสืบประวัติควานลินมาทุกอย่าง เริ่มตั้งแต่ครอบครัว การเรียน งานที่เจ้าตัวเคยทำ แม้แต่เรื่องจิปาถะก็ไม่เว้น ตลอดช่วงเวลาที่คบกันดงโฮพอจะรู้อยู่บ้างว่าควานลินไม่มีครอบครัว ไม่กี่ปีก่อนพบกับดงโฮเจ้าตัวต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย แต่ภายหลังก็ลดวันทำงานเหลือเพียงสองวันเท่านั้น คนตัวเล็กเคยบอกกับดงโฮว่ามีคนใจดีรับเขาเป็นลูกและออกค่าใช้จ่ายให้ควานลินทั้งหมด ตอนนั้นก็นึกดีใจที่คนตัวเล็กสู้ชีวิตถึงขนาดนี้ แม้จะถูกรับเลี้ยงแต่เจ้าตัวก็ไม่คิดที่จะเลิกทำงาน ควานลินให้เหตุผลกับดงโฮไว้ว่าไม่อยากจะลืมว่าตัวเองเคยลำบากมาก่อน ตอนนั้นเขาน่ะทั้งภูมิใจและดีใจเลยที่ควานลินมีความคิดแบบนั้น



            ดงโฮไม่เคยเช็คประวัติควานลิน ไม่อยากจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของร่างบาง เขารับรู้เท่าที่ควานลินบอกมาเท่านั้น แต่ความรู้สึกที่มีต่อคนตัวเล็กเปลี่ยนไปทันทีหลังจากที่เขาได้รู้ว่าคนใจดีที่ควานลินพูดถึงนั่นก็คือพ่อของเขาเอง เมื่อได้รู้เรื่องราวก็เหมือนถูกย้ำปมในอดีต แม้ลึก ๆ จะรู้ดีว่าคนตัวเล็กไม่ได้ผิดอะไรเลย แต่ถ้าพ่อเขาไม่รับเลี้ยงควานลินไว้ ปัญหาก็คงจะไม่เกิดขึ้น ใช่ ควานลินไม่ผิด แต่เขาเองก็ไม่กล้าผลักความผิดทั้งหมดไปให้พ่อของเขา ความผิดทั้งหมดเลยไปตกอยู่กับควานลินอย่างช่วยไม่ได้



            จากรักก็เปลี่ยนเป็นโกรธ จากโกรธก็เริ่มเปลี่ยนเป็นไม่แม้แต่อยากจะเห็นหน้า ความเกลียดเริ่มกัดกินหัวใจเขาเอง และในท้ายที่สุดก็เป็นเขาที่ตัดสินใจบอกเลิกควานลินไป น้ำตาของควานลินในวันนั้นมีผลต่อดงโฮอยู่เหมือนกัน แต่ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องครอบครัวขึ้นมาทีไร ความโกรธบดบังความสงสารและความเห็นอกเห็นใจไปจนหมดสิ้น



            ร่างหนารู้แค่ว่าเขาอยากทำให้ควานลินเจ็บปวดกว่าที่เขาเคยประสบมา


            และดงโฮต้องทำได้อย่างแน่นอน 


/


            มันเหมือนโชคชะตากำลังเล่นตลกกับควานลินจริง ๆ

            ชายใจดีที่รับเลี้ยงเขา กับอดีตชายผู้เป็นที่รักของตน เป็นพ่อลูกกัน

            เหมือนโลกทั้งใบของควานลินแตกสลายไปแล้ว

 


            ในที่สุดร่างบางก็หนีความเจ็บปวดไม่พ้นเสียที



            “ สวัสดีครับน้องควานลิน ” รอยยิ้มอาบยาพิษถูกส่งมาให้ควานลินที่เอาแต่ยืนเงียบไม่พูดไม่จาอะไรตั้งแต่เห็นดงโฮ ใช่..คังดงโฮทำเป็นไปรู้จักเขา ภาพวันเก่า ๆ ซ้อนทับปรากฏอยู่ในความทรงจำเพื่อย้ำเตือนควานลินว่า คังดงโฮคนใจดีคนนั้น ไม่มีอีกแล้ว



            “ ส..สวัสดีครับ ” อา เจ็บจัง



            แม้จะไม่เข้าใจการกระทำของอดีตคนรัก แต่ด้วยมารยาทแล้วควานลินจำใจตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่น ดวงตาร้อนผ่าวคล้ายกับคนร้องไห้ โชคดีที่คุณคังให้ควานลินขึ้นไปพักผ่อนบนห้องเสียก่อน คนตัวเล็กจึงเห็นหน้าผู้ชายใจร้ายเพียงแค่ชั่วแวบเดียวเท่านั้น



            หยุดเสียใจไม่ได้จริง ๆ



            แผ่นหลังบางเอนพิงประตูอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ค่อย ๆ นั่งลงปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาโดยที่ไม่คิดจะห้ามมันอีกต่อไป สามวันที่ผ่านมามันผ่านไปช้าเหลือเกิน กว่าจะผ่านแต่ละวันมาได้ กว่าจะยอมตัดใจออกมาจากที่ที่เคยอยู่ได้มันไม่ง่ายเลย การเริ่มชีวิตใหม่มันไม่มีอยู่จริงอีกต่อไป เพราะต่อจากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ควานลินก็ต้องอยู่ที่นี่อยู่ดี แต่ถ้าได้เจอหน้ากันทุกวันแบบนี้ ไล ควานลิน จะลืมคนใจร้ายแบบนั้นได้ยังไง จากที่เคยรักจู่ ๆ ก็เปลี่ยนไป บอกเลิกกันทั้ง ๆ ที่ควานลินยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองทำอะไรผิด ทุกอย่างมันค้างคาไปหมด



            ก็คงต้องอยู่ไปแบบเจ็บ ๆ



            นาฬิกาบอกเวลาหกโมงเย็น ได้เวลาอาหารเย็นที่จะต้องลงไปกินพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว บอกตรง ๆ ว่ายังไม่พร้อมจริง ๆ แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อหนีไม่ได้ก็ต้องจำยอมอยู่ดี



            บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่อนข้างน่าอึดอัดสำหรับคนตัวเล็ก แม้คุณคังจะชวนควานลินพูดคุยมากมาย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้บรรยากาศดีขึ้นเลย เพราะคนที่ควานลินไม่อยากจะเห็นแม้แต่หน้านั่งอยู่ตรงข้ามฝั่งที่ร่างบางนั่งพอดี



            ให้มันได้อย่างนี้สินะ ..


            “ ฝากดูแลน้องด้วย พ่อจะบินคืนนี้ ”


            “ จะดูแลอย่างดีเลยครับ J ”



            “ มีอะไรบอกดงโฮได้เลยนะควานลิน ”


            “ ค..ครับคุณพ่อ ”


            “ หึ ”



            อาหารตรงหน้าจืดชืดไปหมด ไม่รู้ว่าต่อมรับรสเสียหรือว่าเป็นเพราะคนตรงหน้ากันแหน่ แม้ร่างบางจะเสียใจมากแค่ไหน แต่ก็ต้องเก็บอาการไว้ไม่อย่างนั้นเขาคงได้ร้องไห้กลางโต๊ะอาหารเป็นแน่


            เสียใจที่เลิกกันมันก็ส่วนหนึ่ง


            แต่ที่เสียใจที่สุดก็คือแววตาดูแคลนจากอดีตคนรัก


            สายตาที่ คัง ดงโฮ ใช้มอง ไล ควานลิน มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

           

            คุณคังไปแล้ว .. ทั้งบ้านเหลือแค่ดงโฮกับควานลิน



            ควานลินตั้งใจไว้แล้วว่ายังไงคืนนี้ก็จะไม่ออกจากห้องเด็ดขาด ออกไปก็ต้องเผชิญหน้ากันอยู่ดี ซึ่งควานลินยังไม่พร้อมกับอะไรทั้งสิ้น แค่แววตาที่เปลี่ยนไปจากผู้ชายที่เคยมอบความอบอุ่นให้ก็ทำควานลินเสียใจจะแย่ ถ้าได้ยินเสียงน้ำตาที่เก็บไว้มานานอาจจะร่วงลงมาก็ได้



 

            ก๊อก ก๊อก




            เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอยู่สองครั้ง มือเรียวปาดน้ำตาบนหน้าออกอย่างไม่ใส่ใจ เพราะถ้าให้เดาคงเป็นแม่บ้านที่อาจจะเอาข้าวของเครื่องใช้มาให้ เมื่อจัดการกับตัวเองเรียบร้อย ร่างบางจึงเปิดประตูเพื่อให้แม่บ้านเข้ามา



            ไม่ใช่ ..



            ไม่ใช่แม่บ้าน .. แต่เป็น คัง ดงโฮ คนใจร้าย



            แววตาขึงขังบวกกับสีหน้าบึ้งตึงทำเอาควานลินร้อน ๆ หนาว ๆ น้ำตารื้นปริ่มจะไหลอยู่รอมร่อเมื่อได้เห็นหน้าดงโฮ



            “ ไง ”


            “ ครับ ”


            ไม่มีความอบอุ่นจากคนตรงหน้านี้อีกต่อไป


            “ ก็ดูสบายดีไม่เดือดไม่ร้อนอะไรนี่ ”


            “ …. ” ในเมื่อไม่รู้จะตอบอะไรออกไปคงต้องใช้ความเงียบแทน เพราะร่างบางเองก็ไม่เข้าใจจุดประสงค์ของคนตรงหน้าเท่าที่ควร



            “ รู้อะไรไหมควานลิน ”


            “ อะไรครับ ”


            “ ว่านายไม่ควรอยู่ที่นี่ ”


            “ คุณหมายความว่าไง ”


            “ คนที่ทำครอบครัวคนอื่นพัง ไม่มีสิทธิ์ที่จะอยู่บ้านนี้ ”


            “ ผมไม่เข้าใจ ”


            “ เลิกเสแสร้งสักที ทั้งหมดมันความผิดนาย ”


            “ … ”


            “ ออกไปซะ ตอนที่ฉันยังไม่หมดความอดทน ”


            “ ผมไม่ออก จนกว่าคุณจะบอกเหตุผล คุณทำแบบนี้กับผมทำไม วันสุดท้ายคุณไม่บอกด้วยซ้ำว่าผมทำอะไรผิด ผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจ จู่ ๆ ก็บอกเลิกผมแล้วหายไปเลย จะให้ผมรู้สึกยังไง ฮึก  ”


            “ มันคนละเรื่องกัน ถ้าอยากจะรู้ว่าทำอะไรผิด จะบอกให้ก็ได้ ”


            “ … ”


            “ นายผิดตั้งแต่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวนี้แล้ว ”


            ร่างหนาทิ้งคำพูดแสนร้ายกาจไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะเดินออกจากห้องไปทันที


            แค่คืนนี้ก็คงเป็นอีกคืนที่ควานลินหยุดร้องไห้ไม่ได้เลย





 

            “ คุณเข้ามาทำไม ”



            น้ำเสียงแข็งกร้าวของควานลินทำเอาลูกชายคนโตของบ้านโกรธทันทีที่ได้ยิน ตอนที่คบกันไม่มีสักครั้งที่ควานลินจะใช้เสียงโทนนี้คุยกับเขา



            “ ทำไม เข้ามาไม่ได้เหรอ ”


            ยียวนกวนประสาทเป็นที่หนึ่ง


            “ คุณไม่มีสิทธิ์เข้าห้องใครมั่วซั่วแบบนี้ ”


            “ นายก็ไม่มีสิทธิ์อยู่ในบ้านนี้เหมือนกัน ”


            “ ผมมีสิทธิ์ พ่อคุณอนุญาตแล้ว ” เมื่อชื่อพ่อถูกนำเอามาอ้าง แรงโมโหเพิ่มขึ้นทวีคูณ มือหนากระชากแขนเล็กเข้ามาหาตัวพร้อมบีบไว้แน่น ใบหน้าหวานชักสีหน้าเพราะความเจ็บปวดที่แขน ยิ่งสะบัดเท่าไรยิ่งบีบแรงขึ้นเท่านั้น ปวดร้าวไปหมดแล้ว


            “ คุณ ผมเจ็บ ปล่อย ! ”


            “ จับนิดจับหน่อยไม่ได้เลยเหรอ มากกว่านี้ยังเคยทำมาแล้ว ”


            “ ทุเรศ ”


            “ ทำไม เคยชอบไม่ใช่เหรอ หรือว่าลืมไปแล้ว ”


            สายตาโลมเลียจากคนตรงหน้าเริ่มทำควานลินกลัว แขนถูกพันธนาการไว้ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย หนำซ้ำยังบดเบียดกายแกร่งมาทาบร่างไม่ให้ร่างบางหนีไปไหน


            “ ไม่ ออกไปจากห้องผมเดี๋ยวนี้ ”


            “ เลิกพูดซะที มาทวนความจำกันหน่อยดีไหม ”



            ปากบางถูกบดจูบลงมาอย่างแรง มือซ้ายรวบแขนเรียวทั้งสองข้างไว้ ส่วนมือขวาบีบคางสวยให้ยอมรับสัมผัสที่เขามอบให้อย่างจำใจจนได้กลิ่นเลือดติดอยู่ที่ปลายลิ้นร้อน รุกล้ำเข้าไปชิมความหวานอย่างหยาบคายเกี่ยวกวัดลิ้นเล็กหยอกล้อเล่น ไม่เหลือเค้าคังดงโฮคนเดิมที่คอยทะนุถนอมไลควานลินอีกต่อไป



            สัมผัสหยาบช้าที่ควานลินได้รับทำร่างบางเจ็บปวดเป็นอย่างมาก มือหนาฟอนเฟ้นตามกายบางอย่างจาบจ้วง บีบซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนปรากฏนิ้วมือเต็มไปทั่วตัวควานลิน แขนที่เคยถูกบีบบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มแล้ว ปากหนาทำหน้าที่ของมันได้อย่างดีแต่ก็ต้องหยุดทุกอย่างลงเพราะสัมผัสได้ถึงแรงสะอื้นจากคนตรงหน้าพร้อมน้ำตาหยดใส ๆ ที่ไหลผ่านหน้าแก้ม



            “ อย่าบีบน้ำตา ”


            “ ฮึก .. ”


            “ คุณมันชั่ว ผมไม่รู้ ไม่รู้อะไรสักอย่าง จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ ”


            “ นายมันก็ไม่รู้อะไรสักอย่างเหมือนกัน ไล ควานลิน ”


            “ ฮึก ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ”


            “ ปล่อยแน่ แต่ให้ผ่านคืนนี้ไปก่อนแล้วกัน ”




            สอดแทรกกายแกร่งเข้าไปในตัวควานลินทีเดียวจนสุดโดยที่ไม่มีการเบิกทางใด ๆ ทั้งสิ้น ร่างบางที่อยู่ใต้อาณัติกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด แต่ก็ไม่ได้ทำให้คนใจร้ายหยุดการกระทำลง เสียงกรีดร้องเจ็บปวดของควานลินยิ่งเพิ่มความต้องการให้คนโตกว่าขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ควานลินไม่พร้อมสำหรับอะไรทั้งนั้น คำอ้อนวอนไม่มีผลอะไรเลยกับผู้ชายตรงหน้านี้



            สะโพกหนาขยับเข้าออกอย่างคนเอาแต่ใจ ไม่มีการเล้าโลม ไม่มีการกระทำที่อ่อนหวานเหมือนเคย ไม่มีอีกแล้ว มีแต่ความหยาบช้า ร่างบางเจ็บเหมือนถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ได้แต่นอนร้องไห้ไปเรื่อย ๆ หวังเพียงว่าคนโตกว่าจะเห็นใจ บทรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ควานลินเป็นเพียงที่รองรับอารมณ์ของคังดงโฮไปแล้ว



            ไม่ไหวแล้ว ควานลินไม่ไหวแล้ว



            สุดท้ายก็หมดสติไปทั้งๆที่คังดงโฮยังอยู่ในตัวเขาอยู่



            ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ดงโฮถาโถมแรงกายทั้งหมดที่มีใส่คนตัวเล็กโดยที่ไม่ได้สนใจเสียงร้องของคนใต้ร่าง ในที่สุดทุกอย่างก็จบลง ร่างหนาทิ้งกายลงข้าง ๆ ควานลินที่ตอนนี้ไม่ได้สติ สำรวจร่างขาวบางที่ครั้งหนึ่งเขาเองเคยทะนุถนอม ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยช้ำ ริมฝีปากบางบวมเจ่อมีเลือดเกาะอยู่ที่มุมปากสวย ดวงหน้าหวานอาบด้วยน้ำตา



            นี่เขาทำอะไรลงไป





 

            ควานลินตื่นมาตอนเที่ยงของอีกวัน ความเจ็บปวดเริ่มเข้ามาเยือน แค่ขยับตัวก็ร้าวไปทั้งตัวแล้ว คราบหลาย ๆ อย่างบนผ้าปูที่นอนตอกย้ำได้อย่างดีว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ตอกย้ำว่าคังดงโฮใจร้ายกับควานลินขนาดไหน กว่าจะลุกไปชำระคราบเหนียวทั้งหมดออกจากร่างกายใช้เวลาเกือบห้านาทีจากเตียงไปยังห้องน้ำ ทุกก้าวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เจ็บกายควานลินพอทนได้ แต่เจ็บที่ใจใครจะมารักษา



            เมื่อสำรวจตัวเองในกระจกก็พบร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยช้ำหลายสุด ทุกตารางนิ้วบนตัวควานลินไม่แม้แต่จะมีที่ว่างให้ผิวขาว ๆ ปรากฏอีกเลย มีแต่รอยช้ำที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงไปทั่วแผ่นอก แขน และต้นขา น้ำตาไหลออกมาจากตาคู่สวยครั้งแล้วครั้งเล่าแต่เจ้าตัวกลับปาดมันออกลวกๆเหมือนคนไม่ใส่ใจอะไร



            นิ้วเรียวสอดเข้าไปในช่องทางด้านหลังของตนเองเพื่อล้างคราบเลือด คราบความใคร่ ที่คนใจร้ายฝากไว้ในกายทั้งแต่เมื่อคืน แค่แตะนิดเดียวก็เจ็บไปหมดแล้ว


            หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยก็พบว่าประตูห้องนอนถูกล็อกจากด้านนอก ตะโกนเรียกหลายต่อหลายครั้งก็ไม่มีใครมาเปิดให้ คิดแบบไม่ต้องสงสัยเลยว่าใครที่ทำเรื่องแบบนี้ มีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้นแหละ


            คัง ดงโฮ

 


            เวลาล่วงเลยไปจนเกือบเย็นประตูห้องก็ยังไม่ถูกเปิดออก ข้าวสักเม็ดยังไม่ตกถึงท้องควานลินแม้แต่น้อย จนคนตัวเล็กเริ่มจะหมดแรงลงแล้ว มีเพียงน้ำขวดเล็ก ๆ ที่เริ่มจะหมดแล้วพอประทังชีวิตควานลินไว้


            ใจคอจะปล่อยให้เขาอดตายเลยหรือไง


            ใจร้าย



            ด้วยความเพลียจากเมื่อคืนบวกกับร่างกายที่เริ่มป่วยเพราะพิษไข้ทำให้ควานลินค่อยๆปิดตาหลับเข้าสู่ห้วงนิทรา ดีเหมือนกันจะได้เลิกคิดเรื่องร้ายๆเหล่านี้เสียที เสียงประตูห้องเปิดออกพร้อมร่างหนาที่ถือถ้วยข้าวต้มและยามาให้ ในเวลาปกติเขาอาจจะใจร้ายก็จริงแต่เห็นแบบนี้ก็อดห่วงไม่ได้ คบกันมาทำไมเขาจะไม่รู้ว่าควานลินป่วยง่ายขนาดไหน


            “ ตื่นมากินยาก่อน 


            “ อือ .. ” เสียงครางเล็กๆหลุดออกมาจากลำคอของคนที่นอนป่วยอยู่


            “ หลิน ตื่นมากินยา ” น้ำเสียงอบอุ่นที่ดงโฮไม่ได้ใช้มาสักพักถูกนำมาใช้ในวันนี้เพื่อเรียกคนป่วยให้ลุกจากเตียง


           ที่ทำให้เพราะกลัวตายหรอก


            ไม่ได้เป็นห่วงเลยสักนิด




                         

            ตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่ร่างบางกลายเป็นที่รองรับอารมณ์สำหรับผู้ชายใจร้าย สัมผัสดุดันเอาแต่ใจสร้างความเจ็บปวดให้แก่ควานลินทุกครั้ง เนื้อตัวควานลินเต็มไปด้วยรอยช้ำจากฝ่ามือหนา ไม่เหลือที่ว่างให้ผิวขาว ๆ เหมือนอย่างเคย นอกจากห้องนอนแล้วควานลินไม่ได้รับสิทธิ์ให้เดินไปไหนในบ้านอีกเลย จะได้ออกนอกห้องก็ต่อเมื่อถึงเวลาอาหารเท่านั้น ประตูบานใหญ่มักจะถูกล็อคจากด้านนอกเสมอ ร่างบางใช้ชีวิตแบบนี้มาสามอาทิตย์ได้แล้วตั้งแต่คุณคังเดินทางไปอิตาลี แน่นอนว่าคุณคังไม่มีทางรู้ ว่าลูกชายสุดที่รักของเขาคนนี้กำลังทำเรื่องร้ายกาจที่สุดกับเด็กน้อยน่าสงสารคนนี้



            น่าขำสิ้นดี ในเมื่อเกลียดเขาแทบตายยังจะบังคับให้เขาลงมากินข้าวด้วยทุกมื้อ กว่าจะผ่านพ้นไปแต่ละมื้อนานชั่วกัปชั่วกัลป์ เพราะมันเต็มไปด้วยถ้อยคำถากถาง ถ้อยคำร้ายกาจ ไล ควานลิน ไม่เคยจะชินกับถ้อยคำเหล่านั้นเสียที



          จะไปได้หรือยัง


          ‘ อย่ามาทำท่ารังเกียจฉันแบบนั้น


          ‘ รังเกียจฉันแทบตายแต่ก็นอนครางใต้ร่างฉันทุกคืนไม่ใช่รึ


          ‘ สำนึกไว้บ้างว่าครอบครัวหนึ่งต้องพังลงเพราะใคร


          ร้ายกาจสิ้นดี ทำไมต้องโยนความผิดเหล่านั้นมาให้เขาทั้งหมดด้วย


            อย่าเดินหนีฉัน เสียงเข้มดังขึ้นเมื่อควานลินกำลังจะเดินหนีเพราะทนคำพูดร้ายกาจเหล่านั้นไม่ไหวแล้ว  ไม่มีท่าทีว่าร่างบางจะหยุดเดินตามคำสั่ง ทำให้คนตัวโตต้องเดินไปกระชากแขนเล็กนั่นเข้ามาหาตัว


            ปล่อยผมเถอะ คุณจะทำแบบนี้ทำไม


            ร้องไห้ ไล ควานลิน ร้องไห้อีกแล้ว



            อย่ามาเฉไฉ พูดพร้อมลากคนตัวเล็กขึ้นบันไดบ้านไปแล้วเหวี่ยงลงกับพื้นห้องอย่างไม่ใยดี ใบหน้าหวานฉาบไปด้วยน้ำตา ร่างบางถัดตัวหนีห่างจากร่างหนาอย่างหวาดกลัว



            งั้นก็อยู่แต่ในห้องไปนี่แหละ



" ฮึก พ่อให้คุณดูแลผม ไม่ได้แปลว่าคุณจะกักขังผมไว้ได้ " ร่างบางนั่งตัวสั่นเทาอยู่กับพื้นห้องนอนของตัวเอง ดวงตาคู่สวยจดจ้องไปที่บุคคลที่ริดรอนอิสระภาพของเขาอย่างเอาเรื่อง



คังดงโฮ มีสิทธิ์อะไร



" หุบปากของนายซะ เก็บแรงไว้ทำอย่างอื่นดีกว่า " ริมฝีปากหนายกยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างไร้เยื่อใย


คัง ดงโฮ คนเก่าของเขาหายไปไหน


ทำไมจึงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้รวดเร็วขนาดนี้


 

เขาตองทนอยู่ที่นี่ไปจนถึงเมื่อไร


ต้องถูกกระทำต่ำช้าแบบนี้ไปถึงไหน


แม้จะโดนกระทำขนาดนี้ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ควานลินยังรักดงโฮเหมือนเดิม




 

            คืนนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากทุกคืนที่ผ่านมา ที่รองรับอารมณ์อย่างไลควานลินไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธด้วยซ้ำ เพราะถึงดิ้นให้ตายยังไงคนตรงหน้าก็ลากเขากลับมารับสัมผัสอันหนักหน่วงนั้นอยู่ดี ขนาดไม่ขัดขืนยังเจ็บแทบตาย สัมผัสหนักหน่วงไม่มีความอ่อนโยนใด ๆ แฝงอยู่แม้แต่นิด ทำเอาร่างบางนึกสมเพชตัวเองขึ้นมาทันที จู่ ๆ ก็ปล่อยโฮระหว่างที่บทรักกำลังดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ และไม่รู้ว่าจะจบเมื่อไร รู้แต่ว่าตอนนี้ร่างกายของเขามันกำลังจะไม่ไหวแล้ว


            จะร้องทำไม


            “ ฮึก ฮือ


            “ น่ารำคาญจริง

 

            ชั้นหนึ่งของบ้านเด็กรับใช้มากมายวิ่งกันอลหม่านต็มไปหมด เพราะไม่นึกว่าคุณคังจะกลับมาก่อนกำหนดหนึ่งอาทิตย์ ธุระเสร็จเร็วกว่าที่คิดไว้อยู่เที่ยวต่อก็คงไม่มีประโยชน์อะไร กลับไทยคงจะดีกว่า อีกอย่างจะได้มาดูความเป็นอยู่ของลูกชายตัวเองรวมทั้งควานลินด้วย ถ้าเดาไม่ผิดทุกอย่างคงจะเป็นไปได้ด้วยดี ในเมื่อลูกชายตัวดีรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะไว้แล้วว่าจะดูแลน้อง แต่ถึงอย่างนั้นชายผู้นี้อยากเห็นด้วยตาตนเองเสียมากกว่า จึงเลือกกลับมาโดยที่ไม่ได้บอกใครไว้ก่อนเลยสักคน



            แต่หารู้ไม่ว่าการกำมาเร็วกว่ากำหนดจะทำให้เขาเจอเรื่องน่าตกใจ


            เรื่องเลวร้ายที่ลูกชายตัวดีก่อเรื่องเอาไว้


            “ ควานลินกับดงโฮอยู่ไหน


            “  เอ่อ ห้องคุณควานลินค่ะ


            “ ทำไมดงโฮไปอยู่ที่นั่น



            ไม่ทันฟังคำตอบ ชายมีอายุรีบสาวเท้าไปยังชั้นสองของบ้านทันที ไม่นานก็มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องควานลิน เคาะครั้งแรกไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ จากคนข้างใน เคาะครั้งที่สองก็ยังไม่มีคนมาเปิด ตัดสินใจบิดลูกบิดประตูเข้าไปก็พบว่าประตูล็อคจากข้างใน จึงเรียกแม่บ้านให้นำกุญแจสำรองมาไข


            ภาพที่เห็นเมื่อเปิดเข้าไปทำเอาชายมีอายุแทบล้มทั้งยืน ลูกชายตัวดีของเขาเองกำลังทำร้ายควานลินด้วยการกระทำที่หยาบช้า สภาพควานลินแย่จนแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว ชั่วสามอาทิตย์ควานลินผอมลงไปถนัดตา แขนซ้ายขวามีแต่รอยช้ำ ยังไม่นับรอยที่ต้นคอนั่นอีก


            ถ้าจะต้องโทษใครสักคน ชายชราผู้นี้ก็อยากจะให้โทษตัวเขาเอง


            ผิดที่ไว้ใจลูกชายหัวแก้วหัวแหวนนี้ ผิดที่ทำให้ควานลินต้องกลายเป็นเด็กไม่มีครอบครัว




           

           

 แกทำกับน้องแบบนี้ได้ยังไง ทำกับควานลินแบบนี้ได้ยังไง ! ” คนเป็นพ่อตวาดใส่ลูกชายดังลั่นโดยที่ไม่อายเด็กรับใช้ในบ้าน ไม่เคยเลยสักครั้งที่คุณคังจะโกรธจัดถึงขนาดนี้ ครั้งนี้เป็นครั้งแรก


ผมต้องถามพ่อมากกว่าว่าพ่อทำกับครอบครัวเราแบบนี้ทำไม


ฉันมีเหตุผลของฉัน ฉันอธิบายแล้ว แกไม่เคยฟัง แต่สิ่งที่แกทำกับน้องมันเลวสิ้นดี ! ”


มือของคนเป็นพ่อตวัดเข้ากับใบหน้าของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน แน่นอนว่าเขารักลูกมากแม้จะทะเลาะกันรุนแรงขนาดไหน เขาไม่เคยลงไม้ลงมือกับลูกชายตัวเอง แต่ครั้งนี้มันเกินไป เรื่องในครอบครัวที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของควานลินเลยสักนิด การกระทำหยาบโลนของลูกชายที่ทำกับควานลินยิ่งทำให้ชายชราผู้นี้ยิ่งสงสารควานลินขึ้นไปอีกเท่าตัว ความผิดเขาเองที่อยากให้ควานลินมาอยู่บ้าน



งั้นผมก็มีเหตุผลของผมเหมือนกัน เหตุผลของพ่อผมฟังมันจนเบื่อแล้ว


ถ้าฉันจะบอกว่าฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้ควานลินกลายเป็นเด็กไม่มีครอบครัวล่ะ


“ … ”


ถ้าฉันจะบอกว่าเพราะเรื่องนั้นทำให้ฉันต้องรับควานลินมาเลี้ยง แกจะเข้าใจได้ยัง



 

หลายปีก่อน

ขณะนั้นควานลินอายุ 1 ขวบ



อุบัติเหตุเป็นเรื่องที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น ความสูญเสียที่เด็กหนึ่งขวบต้องเจอมันแสนสาหัสเกินไป การเสียทั้งพ่อและแม่ไปในอุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้ผู้คนพากันสงสารและเห็นใจ พาดหัวข่าวตามหนังสือพิมพ์หลายฉบับทำเอาคนเป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดรู้สึกผิดที่ทำให้เด็กคนหนึ่งต้องสูญเสียครอบครัว



            ขณะที่ฝนตกหนักรถสองคันประสานงาเข้าหากัน เกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณจุดเกิดเหตุ ภายในรถยนต์คันหนึ่งพบร่างสองสามีภรรยาเสียชีวิตคาที่ มีเพียงเด็กชายวัยหนึ่งขวบเท่านั้นที่รอดชีวิต ส่วนคนขับรถคันที่เป็นต้นเหตุเสียหลักพุ่งชนรถของสองสามีภรรยาคู่นี้บาดเจ็บสาหัส แต่ไม่เสียชีวิต ใช้เวลารักษาอยู่นานกว่าจะกลับมาเดินได้ กว่าจะกลับมาทำงานอย่างเดิมได้



            ขณะนั้นเขาเองก็ไม่ได้มีอำนาจหรือมีเงินอย่างในทุกวันนี้ การตามหาตัวเด็กที่รอดชีวิตในวันเกิดเหตุวันนั้นจึงเป็นเรื่องยาก แม้จะไม่สามารถตามหาเด็กที่รอดชีวิตเพื่อชดใช้สิ่งที่ขาดหายไปได้ แต่ชายชราผู้นี้ไม่เคยเลิกหวังเลย จนไม่กี่ปีมานี้ธุรกิจตระกูลคังเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้มีอำนาจและเงินมากขึ้น ทำให้ตามสืบเรื่องที่เคยเกิดขึ้นหลายปีก่อนได้ง่ายขึ้น ด้วยความผิดที่มีเต็มหัวใจและอยากจะชดใช้สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้กับเด็กคนนั้น สุดท้ายแล้วก็พบว่า ไล ควานลิน ถูกส่งไปอยู่ที่ที่หนึ่ง จึงทำให้เขาเสนอตัวรับอุปการะควานลินตั้งแต่ก่อนที่ควานลินจะเข้ามหาวิทยาลัยเพื่อให้ควานลินมีชีวิตที่ดีขึ้น



            แม้จะลบล้างความผิดในอดีตไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ช่วยให้เขาได้ชดเชยให้กับควานลินบ้าง

           



            ฉันบอกแกแล้วว่าน้องน่าสงสาร


            “ ผม.. ผมไม่รู้เลย


            “ ฉันไม่น่าให้ควานลินมาอยู่ที่นี่เลยจริง ๆ


            “ น้องอยู่ที่ไหน


            “ ถามทำไม


            “ ตอบผม น้องอยู่ไหน


           

            ขอโทษ ..

            คัง ดงโฮ ก็แค่คนโง่เขลาคนหนึ่งที่จมอยู่กับทิฐิ จนทำร้ายคนที่ตัวเองรักและรักตัวเอง หวังแต่ว่ามันคงจะไม่สายเกินไป หวังว่าควานลินจะให้อภัยเขา 

               แต่สุดท้ายก็ไม่เป็นผล

           


          หลายเดือนต่อมา ...




          ฤดูหนาวปีนี้ต่างจากปีก่อน

          ตรงที่ผมไม่มีคุณอีกต่อไปแล้ว

          แต่ไม่เป็นไร ผมยังสบายดี J

 


            ร่างบางใส่เสื้อโค้ทตัวหนากำลังหอบหิ้วของที่ซื้อจากซุปเปอร์มาร์เก็ตเดินตรงดิ่งไปยังคอนโดที่พักอาศัย  หลังจากเหตุการณ์นั้นจบลง คนตัวเล็กก็ไม่ได้เจอคน ๆ นั้นอีกเลย ควานลินขอแยกออกมาใช้ชีวิตอยู่คนเดียวอย่างที่เคยเป็นมาตลอด แต่ก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นนั้น ชีวิตคนเราก็แปลกรู้ทั้งรู้ว่าเขาทำให้เจ็บแต่ก็ยังคิดถึงเขาอยู่ได้ ด้วยความที่เดินไม่มองจึงทำให้ร่างบางไปชนกับผู้ชายที่ยืนอยู่ทางเข้าคอนโดพอดิบพอดี



            อะ .. ขอโทษครับ


            “ พี่ช่วยนะ


            เสียงทุ้มคุ้นหูที่ชาตินี้ควานลินไม่มีวันลืมดังขึ้นอยู่ตรงหน้า ใบหน้าหวานแสดงอาการตกใจแต่กลับต้องซ่อนอาการเหล่านั้นทันทีเพื่อไม่ให้คนตรงหน้าเห็น


          คิดถึง


          อยากกอด


            แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์นั้นมาร่างบางเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคนตรงหน้ายังจะรู้สึกกับเขาเหมือนเดิมอีกไหม


            “ พี่คิดถึงหลิน เจ้าของเสียงทุ้มบอกอย่างตรงไปตรงมากับคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า


            “ … ”


            “ แค่อยากจะเจอหน้า อยากให้กลับมาอยู่ด้วยกัน ได้ไหม


            “ … ”


            “ พี่ยังรักหลินเหมือนเดิมนะ


            “ … ” ควานลินยังตีหน้านิ่งไม่ตอบอะไรออกไปสักคำ


            ขอโทษ ไม่ได้หวังว่าจะให้อภัยพี่หรอก


            “ … ”


            จริง ๆ แค่อยากมาเจอหน้าเฉย ๆ แต่ถ้าหลินไม่อยากเจอ พี่ก็กำลังจะไปแล้วแหละ


            “ … ”


            “ Merry Christmas นะครับ



            คัง ดงโฮ พูดเพียงเท่านั้นก่อนจะหมุนตัวเพื่อเดินออกจากคอนโดไป เขาเข้าใจดีสิ่งที่เขาทำมันเลวร้ายมากเกินไป ถ้าเขาเป็นควานลินเขาเองก็คงจะทำใจรับไม่ได้ ไม่ได้หวังว่าจะให้ควานลินอภัย แค่ได้เห็นหน้าก็ดีแค่ไหนแล้ว


            เดี๋ยว มือเล็กจับเข้ากับเสื้อโค้ทตัวหนา จนดงโฮแปลกใจ


            “ ? ”


            “ ข้างนอกมันหนาว ขึ้นไปรอบนห้องก่อนไหม


            “ ไปสิครับ



           

          ยังไงซะผมก็ยังคงต้องการอ้อมกอดของคุณอยู่ดี

          สัญญาได้ไหมว่าจะกอดผมไว้แน่น ๆ

          จะไปปล่อยผมไปไหนอีก อย่าใจร้ายกับผมมากนักเลย

          เพราะยังไงผมก็มีแค่คุณ รัก. 






150%

------------------------------------------

ขอจบเป็นปลายเปิดไว้ให้คิดต่อแล้วกัน

ว่าน้องยังจะเอาอิพี่อยู่ไหม ถ้าเป็นเรา เราไม่เอา 5555





{!!!} TALK :  150 per ครบแล้วจริง ๆ อัพครบแล้วเด้อ  อิพี่ชั่วรับไม่ได้ เรื่องหนาจะไปเขียนใสๆน่ารักๆแล้ว แล้วก็มีแพลนแต่ง omegaverse อีกด้วย ชอบแนวนี้ม้าก แล้วช่วงนี้เราก็กำลังปั่น EASY อยู่เพราะดองมานานมากแง  อ่ะช่วงขายของมาแล้ว ยังไงก็ฝากคอมเม้น + Fav + #crushโฮลิน ด้วยนะคะ พลีส  -realholin- 

ปล. อย่าลืมไปฟังเพลง WHERE YOU AT กันนะทุกคนพี่ดงโฮหล่อมากหล่อแบบเราจะตายแล้ว /กรี๊ดอัดหมอน

NOTE : ** เราทยอยเอา #Fictober ที่เราแต่งลง Dek-d แล้วนะคะ เผื่อใครสนใจอ่าน คลิกเลย   ** ฝาก Fictober เรื่อง 31DAYS CHALLENGE ( โฮลิน , HOLIN ) ด้วยน้า แดรบเบิ้ลสั้น ๆ ของโฮลินจะมีให้อ่านทุกวันไปจนถึง 31 ตุลาเลย สำหรับคนที่รออัพเดทยังไงก็ฝากกด Fav + คอมเม้นที่เรื่องนี้นะก๊ะ จะลงให้ทันวันปัจจุบันค่ะ (มันติดโควต้าอัพได้3ครั้งต่อวันเซ็งเด้อ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. #421 justmarkbam (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 16:27
    โอ้ยยยยยยย ใจเเบบลุ้นเว่ออะ สงสารน้องด้วยโอ้ยพี่ดงโฮ้
    #421
    0
  2. #201 doldo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 22:51
    เฮ้อออออออออออ กว้าจะอ่านจบ เสียพลังงานไปเยอุมาก บอกตรงๆเลยว่าอึดอัดดดดดดดดด ถ้านี่เป็นน้อง คงไม่เอาแล้วววววว แต่ว่าถ้าพิสูรท์ตัวเองได้ก็อาจใจอ่อน 55555 ก็พี่มันไม่รู้นี่นา ิแต่มันก็เลว โอ้ยยยย ไบโพลาร์แล้วฉัน
    #201
    0
  3. #168 z_Tamapure_z (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 00:20
    อิพี่แมร่งใจร้าย นิสัยไม่ดี
    เลวววว อยากจะทุบๆๆๆ
    น้องใจอ่อนเกิน สงสารน้องอ่ะ
    #168
    0
  4. #167 ace.v (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 23:42
    โอ้ยยยยอิพี่แม่งงงงงงงงงงงง สงสารน้องมากๆแต่แบบน้องก็รัก ฟีลน้องเป็นฟีลเสียใจแบบไม่เข้าใจการกระทำของพี่อาะ แต่ถามว่ารักมั้นคือรัก ตอนจบแบบมีให้คิดต่อ ขอให้น้องเล่นตัวหน่อยแลิวกันอิอิ
    #167
    0
  5. #166 ansine (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 13:34
    น้องรักอิพี่มากๆ นะ ถึงยอมขนาดนี้ เพราะความไม่เข้าใจกัน ไม่ยอมฟังคำอธิบาย อิพี่เลยใจร้ายกับน้อง แต่น้องก็ยังรัก ฮื่อออ ปลายเปิดแล้วต่ออีกนิดได้มั้ยคะ555555555
    #166
    0
  6. #165 กะทิกระเทียม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 12:38
    เป็นเราก็ไม่เอาค่ะ แบบต่อให้รักให้ตายยังไงเราก็ทำใจไปเป็นเก่าไม่ลง การกระทำแบบนี้มันเกินไปมาก เกินกว่าจะให้อภัยจริงๆ
    #165
    0
  7. #164 hswppb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 10:05
    ;----; สงสารหลินนน ดงโฮใจร้ายกับน้องมากเลยอะ แต่ก็แบบเข้าใจว่าใจมันยังรักกอะะ
    #164
    0
  8. #163 Monkeynoon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 08:33
    ฮืออออ สงสารน้องอ่ะอิพี่ทำไว้เยอะ
    #163
    0
  9. #162 หมีคริสลี่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 07:40
    พิแบบไม่โอเคคคค น้องคะจัดการเลยค่ะ
    #162
    0
  10. #161 jsmt2804 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 07:12
    เกือบสายไปแล้วมั๊ยล่ะ
    #161
    0
  11. #160 luntimarr (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 02:58
    เจ็บหัวใจตอนทำร้ายน้องสงสารลูกแม่
    #160
    0
  12. #159 pinkkuma (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 02:42
    โห อิพี่นี่โชคดีแค่ไหนที่น้องรักมาก มาให้ทุบเดี๋ยวเน้!!!!
    #159
    0
  13. #158 ikxxcyy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 22:29
    เลววอะ ฟังเหตุผลน้องมั้งสิวะแม่ง
    #158
    0
  14. #157 Pantawanpr (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 21:03
    ไรท์ทำเราค้างมากเลยนะ....
    #157
    0
  15. #156 Monkeynoon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 22:11
    น้องไม่ผิดอะไรเลยนะ!
    #156
    0
  16. #155 jsmt2804 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 20:14
    ก่อนจะตีอิพี่ตีไรท์ก่อนได้มั๊ย อ๊ากกก
    #155
    0
  17. #154 Mickey (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 15:52
    อยากอวยพรให้พิจ๋าคิดได้ไวๆ ค่ะ ว่าน้องไม่ได้ผิดอะไรเลยยยย
    #154
    0
  18. #153 hearxsam (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 12:50
    โอ้ยยยยสงสารน้องอยากจับมากอด อิพี่แม่มมมนิสัยมะดีน้องไม่ผิดสักหน่อยTT
    #153
    0
  19. #152 Meawmeowww (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 11:08
    เลวมากกก เลวสุดๆๆ ควานลินห้ามกลัยไปคืนดีเด็ดขาดดด
    #152
    0
  20. #151 Good_Better (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 08:42
    ชั่วมาก! กล้าทำกับหลินได้ไง
    #151
    0
  21. #150 ace.v (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 00:06
    เตรียมทิชชู่ก่อนนะคะ กำลังดีแท้ๆเลยอ่ะ กำลังอบอุ่นมากๆเลย พอมาที่บ้านละแบบ ทำไมพี่ดงโฮไม่เปิดใจบ้างคะะ ฮือออออรออีก40นะคะะ สงสารน้องงงว
    #150
    0
  22. #149 Monkeynoon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 22:05
    อิพี่บั่บบ คิดเองเออเองอ่ะ
    #149
    0
  23. #148 apan11 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 18:17
    ทำไมพี่ทำกับน้องหลินอย่างนี้
    #148
    0
  24. #147 Elllsaaaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 13:41
    งือออ สงสารน้อง น้องผิดอะไรล่ะคะอิพี่
    #147
    0
  25. #146 Fruit-Tea (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 13:37
    ชั่วอะ อิพี่ ใจร้าย
    #146
    0