( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 6 : SOULMATE 2/2 -omegaverse-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,880
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    1 ต.ค. 60

B
E
R
L
I
N


SOULMATE


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ waterfall dark










            แน่ใจนะว่าใช่เสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามดังขึ้นในบ้านของตระกูลไลที่ยิ่งใหญ่ ใบหน้าของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นประมุขแห่งตระกูลไลเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและโมโห



            ใช่ครับ เด็กคนนั้นยังไม่ตายครับ



            “ งั้นไปฆ่าทิ้งซะ เสียงเด็ดขาดดังออกมาจากปากของประมุข ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง โทษของการขัดคำสั่งมีสถานเดียวคือตาย



            อย่างที่บอกไป ตระกูลไลไม่เคยให้กำเนิดโอเมก้า


            โอเมก้าที่เกิดมาทำให้ตระกูลด่างพร้อยต้องถูกกำจัด


            ไม่ว่าจะโดยวิธีอะไรก็ตาม โอเมก้าที่เกิดมาก็ต้องตายอยู่ดี

           

 

            แต่เขาเป็นลูกชายท่านไม่ใช่หรือครับ เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างสงสัย ถึงแม้เด็กคนนั้นจะเป็นโอเมก้าแต่ถึงอย่างไรก็ตามเด็กคนนั้นก็ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลไล



            เหตุใดจึงต้องฆ่าแกงกันเยี่ยงนี้


            แยกกันอยู่ต่างคนต่างอยู่แบบที่เป็นมาตลอดก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ







 

            สิบเจ็ดปีก่อน วันที่โอเมก้าไลควานลินถือกำเนิดขึ้น พ่อบ้านที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนสนิทและคนที่ไว้ใจที่สุดของประมุขตระกูลไล ได้รับคำสั่งจากประมุขของตระกูลว่าให้นำเอาโอเมก้าตัวน้อยที่เพิ่งถือกำเนิดไปฆ่าทิ้งซะ



            แต่เขาทำไม่ได้



            โอเมก้าตัวน้อยที่น่าสงสารทำให้เขาใจอ่อน



            เขาทำไม่ลง เขาไม่สามารถฆ่าเด็กคนนี้ได้โดยที่ไม่รู้สึกอะไร คนสนิทของประมุขตระกูลไลตัดสินใจวางเด็กน้อยทิ้งไว้บริเวณน้ำตกรกร้างเพื่อหวังให้ตายเอง หรือไม่ก็ตายด้วยฝีมือสัตว์อื่น ตายโดยวิธีไหนก็ได้ที่ไม่ใช่เพราะฝีมือเขา เขาทำไม่ลงจริง ๆ ร่างสูงของพ่อบ้าน วางเด็กน้อยไว้ที่โขดหิน จ้องมองโอเมก้าตัวเล็กๆอย่างเวทนา สงสาร แต่ก็ทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้ ชายวัยกลางคนรีบออกมาจากบริเวณนั้น ก่อนจะกลายร่างเป็นหมาป่าเพื่อกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลไล ร่างหว่างทางพบอัลฟ่าและเบต้าคู่หนึ่ง ด้วยความที่ไม่อยากให้โอเมก้าน้อยต้องสิ้นใจ เขาถือวิสาสะวิ่งไปบอกอัลฟ่าและเบต้าคู่นั้น พร้อมฝากฝัง ไล ควานลิน โอเมก้าตัวน้อยให้คู่อัลฟ่าและเบต้าดูแล




            เด็กคนนั้นชื่อ ไล ควานลิน ผมฝากดูแลเขาด้วย



            ไม่ทันที่อัลฟ่าและเบต้าคู่นี้ได้ตอบตกลง พ่อบ้านตระกูลไลก็ได้กลายร่างเป็นหมาป่ากลับคฤหาสน์ไปทันที



            ทันทีที่กลับถึงคฤหาสน์ พ่อบ้านร่างสูงได้เผลอสารภาพกับประมุขของตระกูลไปว่า เขาไม่ได้ฆ่าโอเมก้าตัวน้อยอย่างที่คนเป็นประมุขหวังไว้ ชายวัยกลางคนโกรธจัดปลดพ่อบ้านออกจากตำแหน่งที่เคยทำทุกตำแหน่ง แม้แต่คนสนิทก็ไม่ได้เป็นอีกต่อไป พ่อบ้านคนสนิทถูกลดตำแหน่งกลายเป็นคนรับใช้ธรรมดา แต่ก็ถือว่าประมุขตระกูลไลยังมีความเมตตาต่อเขาและครอบครัวอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นพ่อบ้านและครอบครัวคงได้กลายเป็นศพไปแล้ว




 

            อย่าทำให้ฉันผิดหวังในตัวนายเหมือนพ่อนาย ซังบิน




            “ เข้าใจครับท่าน



            คิมซังบิน โค้งให้ประมุขตระกูลเล็กน้อย ก่อนจะกลับห้องของตัวเองด้วยความรู้สึกที่สับสน ชายหนุ่มวัย 23 ปี เริ่มจะเข้าใจเสียแล้วว่า ทำไมพ่อของเขาถึงได้ฆ่าโอเมก้าอย่างควานลินไม่ลง



            สองวันที่คิมซังบินเฝ้าติดตามพฤติกรรมของโอเมก้าตัวน้อย อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีทุกครั้งที่เห็นควานลินยิ้มออกมา รอยยิ้มสวยกับใบหน้าหวานทำเอาซังบินเคลิ้มไปชั่วครู่ แต่น่าเสียดายโอเมก้าตัวน้อยมีคู่เสียแล้ว ควานลินยังไม่มีคู่ ซังบินนี่แหละจะพาควานลินหนีไปจากสิ่งนี้เอง



            โลกมันกลมจนเกินไป



            เพราะคู่ของควานลินคือ คัง ดงโฮ



            อริเก่าของเขาเมื่อนานมาแล้ว แม้ว่าจะไม่เจอกันนาน แต่คิมซังบินจำใบหน้าโหดนั้นได้ดี



            เรื่องที่ทำให้เป็นอริกัน ซังบินน่ะลืมไปแล้ว.



แต่เรื่องที่ถูกสั่งให้มาฆ่าโอเมก้าตัวน้อย ซังบิน คงต้องทำ



            แม้ว่ามันจะทำให้ซังบินและดงโฮกลับมาเป็นอริกันอีกครั้งก็ตาม




 

 

            คัง ดงโฮ ทั้งรักทั้งหลง ไล ควานลิน เป็นอย่างมาก หลังจากทั้งคู่เป็นของกันและกันอย่างสมบูรณ์แบบอัลฟ่าหนุ่มคอยทะนุถนอมดูแลโอเมก้าตัวน้อยอย่างดีเท่าที่จะทำได้ ดีเกินไป จนบางครั้งควานลินอยากจะบอกคู่ของตนเสียเหลือเกินว่าไม่ต้องดูแลเขาดีขนาดนี้ก็ได้



            สองสามวันมานี้อัลฟ่าหนุ่มเริ่มสังเกตว่าคู่ของตนมีพฤติกรรมแปลก ๆ ร่างบางมันบ่นอยู่เสมอว่าปวดหัว อยากนอน แถมยังมีอาการมึนหัวอยู่ตลอดเวลา อะไรที่เคยชอบร่างบางมักจะบ่นว่าเหม็น มิหนำซ้ำยังอารมณ์ร้อนขึ้นกว่าเดิม



            อัลฟ่าหนุ่มนำเอาอาการเหล่านี้มาปรึกษาผู้ให้กำเนิด แต่ก็ไม่ได้คำตอบอะไรนอกจาก รอยยิ้ม อัลฟ่าหนุ่มเริ่มหงุดหงิดซะแล้วว่าตกลงคู่ของตนนั้นเป็นอะไรกันแน่ ในเมื่อไม่ได้คำตอบจากพ่อแม่ ดงโฮจึงปรึกษาคนอื่นที่เขาคิดว่าจะช่วยได้ เมื่ออาแท้ ๆ ผู้เป็นคนเลี้ยงคังดงโฮมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยมาเยี่ยมบ้านและพบกับควานลิน ใบหน้าของผู้เป็นอากลับมีแต่รอยยิ้ม แถมยังไม่ตอบคำถามเขาเสียด้วย



            ยิ้มอะไรกันมากมายวะ



            แล้ววันนี้จะได้รู้ไหมว่าเมียเป็นอะไร



-   - *

 

 



อือ ลินอึดอัด โอเมก้าตัวบางส่งเสียงงุ้งงิ้งออกมาหลังจากโดนคู่ของตนกอดรัดฟัดเหวี่ยงไม่ยอมปล่อยเสียที ร่างบางไม่เข้าใจว่าทำไมตอนนี้ทุกคนในบ้านเริ่มมองเขาแปลก ๆ ย้ำว่าทุกคน อ้อ ยกเว้นคังดงโฮไว้คนหนึ่งแล้วกัน คุณและคุณนายคังจ้องมองตนแปลก ๆ มิหนำซ้ำญาติของดงโฮที่มาพบปะกันวันนี้ก็มองไลควานลินด้วยสายตาและสีหน้าแปลก ๆ




            หน้าเขามีอะไรติดงั้นเหรอ T__T



            “ อยากกอดลิน ให้พี่กอดเถอะ ไม่พูดเปล่าแต่กลับซุกใบหน้าลงไปคลอเคลียอยู่ที่แก้มใสสลับกับซุกไซร้ที่ลำคอขาวผ่องอย่างรักใคร่ ไล ควานลิน น่ะหวานที่สุดในโลกเลย



            ฮื่อ วอแวอ่ะ ทำไมวอแวลินจัง



            คนทุบไปที่หน้าอกบางอย่างฉุนเฉียวแต่ไม่สะเทือนสักนิด โอเมก้าอย่างเขาจะไปสู้อะไรกับอัลฟ่าอย่างคังดงโฮได้ แม้จะหงุดหงิดและอึดอัดก็ได้แต่ยอมให้คนตัวโตทำอย่างนั้นต่อไป แต่เอาเข้าจริงๆแล้วก็รู้สึกอบอุ่นมาก ๆ เลย



            มาไกลมาก



            ชีวิตไลควานลินมาไกลมาก



            ขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้เขาได้พบเจอคนดี ๆ อย่างคุณและคุณนายคัง ขอบคุณที่ทำให้เขาเจอโซลเมทที่คอยดูแลเขาอย่างดี ควานลินเคยเสียใจมากเมื่อคิดย้อนไปถึงเรื่องที่ตนถูกทิ้ง ได้แต่คิดว่าเขานั้นทำผิดอะไร ไม่เข้าใจเหตุผลของครอบครัวนั้น แต่ตอนนี้ เวลานี้ ร่างบางไม่ต้องการที่จะรู้เหตุผลนั้นอีกต่อไป แค่มีอย่างวันนี้ มีคังดงโฮอยู่ ชีวิตโอเมก้าถูกทิ้งอย่างเขาก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว



            รักลินนะ



            “ รักเหมือนกันครับ




            ท่ามกลางความมืด ใบหน้าทั้งสองเคลื่อนเข้าหากันอย่างช้า ๆ กดแนบริมฝีปากเข้าหากันและกัน ตอบสนองความต้องการที่มีต่อกันอย่างรักใคร่ จูบกันเนิ่นนานเสียจนร่างบางเริ่มขาดอากาศหายใจ จนเป็นฝ่ายต้องละจูบออกไปเสียเอง ปล่อยให้คนตัวเล็กหายใจได้ชั่วครู่ เรียวปากหนาของคังดงโฮก็เริ่มรุกรานควานลินอีกครั้ง และอีกครั้งอย่างไม่รู้เบื่อ ไม่มีการขัดขืนใด ๆ จากโอเมก้าตัวบาง เสียงชื้นแฉะจากริมฝีปากดังขึ้นมาอย่างน่าอาย ลิ้นร้อนถูกสอดเข้าไปชิมความหวานในปากเล็กอย่างที่เคยทำมาตลอด ลิ้นเล็กเกี่ยวกวัดกับลิ้นหนาอย่างเต็มใจ



            ..ได้ไหม



            “ เบา ๆ นะ




           

            ท้อง




          ร่างบางนั่งแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ ไม่ต่างจากร่างหนาที่ขณะนี้นั่งกุมมือคู่ของตัวเองไว้ ความรู้สึกหลายอย่างก่อตัวขึ้นหลังจากที่ได้รู้ว่าพวกเขาได้รู้ว่ากำลังมีสิ่งมีชีวิตตัวน้อย ๆ ที่กำลังจะลืมตาขึ้นมาดูโลก สิ่งมีชีวิตตัวน้อย ๆ ที่เกิดจากความตั้งใจ และความรัก




            คังดงโฮพาควานลินกลับบ้านที่อาศัยอยู่กับควานลินสองคน เป็นเพราะแบบนี้นี่เองที่ทำให้คนข้างกายมีพฤติกรรมแปลก ๆ เพราะเจ้าตัวเล็กในครรภ์นี่เอง แสบนักนะ อัลฟ่าหนุ่มค่อย ๆ ประครองโอเมก้าคู่ของตนเข้าบ้านอย่างระมัดระวัง เพราะตอนนี้ไม่ได้มีแค่เขาและควานลินเพียงสองคนแล้ว สมาชิกใหม่ที่กำลังจะได้ลืมตาขึ้นมาดูโลกทำเอาคนเป็นพ่อคนตื่นเต้นสุด ๆ




            อัลฟ่าหนุ่มปล่อยให้คู่ของตนไปอาบน้ำเพื่อเตรียมเข้านอนหลังจากที่เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ส่วนตัวเองนั้นขอนั่งคิดอะไรสักพักแล้วจะไปอาบทีหลัง เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ ควานลินออกมาจากห้องน้ำอย่างเงียบ  ๆ แล้วก็พบว่าดงโฮยืนอยู่ริมหน้าต่าง ดวงตาคู่สวยทอดมองออกไปข้างนอก ร่างบางค่อย ๆ ย่องเข้าไปสวมกอดคนโตกว่าจากทางด้านหลัง




            มือเล็กสอดประสานไว้ที่เอวแกร่ง มือหนายกขึ้นมากอบกุมมือเล็ก ๆ ของควานลินไว้ โอเมก้าตัวน้อยถูกไถใบหน้าสวยเข้ากับแผ่นหลังของดงโฮ



            พี่ ...มีความสุขไหม



            “ ลินถามอะไรแบบนั้น หืม



            อัลฟ่าหนุ่มแกะมือเล็ก ๆ ออก ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับร่างบางที่ตอนนี้ยืนช้อนตารอคำตอบจากเขาอยู่ มีความสุขจนล้นอกอยู่แล้ว



            ก็กลัวพี่จะไม่มีความสุข



            “ มีความสุขอยู่แล้ว มีความสุขที่ได้อยู่กับลิน แล้วก็..เจ้าตัวน้อยนี่ด้วย



มือหนาเกลี่ยแก้มใสอย่างรักใคร่ ส่วนมืออีกข้างเลื่อนไปวางบนหน้าท้องแบนราบที่เขาเพิ่งได้รู้ว่ามีคังดงโฮน้อยอยู่ภายใน ความรู้สึกที่ได้เป็นพ่อคนมันเป็นแบบนี้นี่เอง ตื้นตันไปหมด ดีใจที่เจ้าตัวน้อยที่เกิดจากเขาและควานลินกำลังจะเกิดมาในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ควานลินเองก็ตื้นตันไม่ต่างกัน เขากำลังจะได้สร้างครอบครัว ครอบครัวที่มีครบสมบูรณ์ สัญญาด้วยชีวิตว่าเด็กคนนี้จะต้องไม่เจออะไรเหมือนที่โอเมก้าอย่างควานลินต้องเจอในวัยเด็กแน่นอน




และอีกอย่าง ทันทีที่ดงโฮได้รู้ว่าตนกำลังจะเป็นพ่อ



เขาได้สัญญากับตัวเองไว้แล้วว่า ...



จะรักและดูแลควานลินและเจ้าตัวน้อยนี้เท่าชีวิต

 



ร่างหนารับรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณว่าหลังจากนี้อาจจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ความรักของเขาและโอเมก้าผู้เป็นโซลเมทคงไม่ได้ราบรื่นแน่นอน แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเขายอมเสี่ยงเพื่อให้ควานลินและลูกของเขาปลอดภัย แม้ว่าบางทีมันอาจจะต้องแลกมาด้วยชีวิตเขาก็ตาม



ควานลินหลับไปแล้ว ร่างบางหลับอยู่ในอ้อมกอดดงโฮอย่างที่เคยเป็นมาทุกวัน เหลือเพียงแต่ตัวเขาเองที่ไม่หลับ ใจมัวแต่คิดเรื่องฝัน  อาจจะคิดมากไปแต่ฝันที่เกิดขึ้นกับอัลฟ่าอย่างดงโฮ มักจะเป็นจริงทุกเรื่อง และไม่ใช่เรื่องดีอย่างที่คิด




สิ่งที่อัลฟ่าหนุ่มเห็นในนิมิตนั้น.. เขาเห็นผู้ชายคนหนึ่งมองไม่ชัดว่าเป็นใคร กำลังถือมีดจ่อไปที่ลำคอขาวที่อัลฟ่าหนุ่มชอบเข้าไปคลอเคลีย คมมีดกดลงไปเพียงเล็กน้อยส่งผลให้เลือดไหลออกมาเป็นจำนวนหนึ่ง คังดงโฮใจหายวาบเมื่อเห็นคนรักเจ็บปวด ใบหน้าหวานมีน้ำตาคลออยู่จำนวนมาก มือบางกุ้มหน้าท้องแบนราบที่ภายในกำลังมีสิ่งมีชีวิตตัวน้อย ๆ อยู่



ในฝันนั้นเหมือนเขากำลังเสียทั้งคนรักและลูกไป



ให้ตายเถอะ มันต้องไม่เกิดขึ้นจริง



คังดงโฮคงเป็นอัลฟ่าคนแรก ๆ ที่ฝืนชะตาชีวิต



เขารักคนในอ้อมกอดเกินกว่าจะยอมสูญเสียไปจริง ๆ







            เสียงนกร้องต้อนรับเช้าวันใหม่ ร่างบางพลิกตัวไปเพื่อหวังกอดคนที่อยู่ข้างกายแต่ก็ผิดหวังเมื่อไม่พบอัลฟ่าเจ้าของหัวใจนอนอยู่ข้าง ๆ ควานลินขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างระวัง มือบางขยี้ตาพร้อมบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเท้าลงจากเตียงเพื่อเดินตามหาคู่ของตน มือเล็ก ๆ ไล่เปิดตั้งแต่ประตูห้องน้ำ ห้องแต่งตัว ห้องนั่งเล่น แต่ก็ไม่พบเงาดงโฮ




            หายไปไหนของเขานะ




          ร่างบางเปิดประตูบ้านออกไปก็พบว่าคังดงโฮนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้หน้าบ้าน ควานลินค่อย ๆ ย่องเข้าไปหาคนโตกว่าซึ่งตอนนี้หลับตาลงพร้อมกับสูดกลิ่นธรรมชาติเข้าปอดอยู่



            ตื่นแล้วเหรอ




            ควานลินที่กำลังแอบย่องเข้าไปหาดงโฮถึงกับต้องหยุดฝีเท้าลง ใบหน้าหวานชักสีหน้าเล็กน้อยเพราะความไม่พอใจที่ถูกจับได้ ดงโฮลืมตาขึ้นลุกจากเก้าอี้แล้วก้าวไปหาโอเมก้าขี้ฉุนเฉียวพร้อมมอบอ้อมกอดแสนอบอุ่นให้ ดูเหมือนว่าเขาจะถูกโกรธเสียแล้ว



            รู้ได้ยังไงว่าลินจะมา




            “ กลิ่นดอกไลแลคหอมฟุ้งขนาดนี้ ไม่พูดเปล่าแถมยังกดจมูกลงกับต้นคอของควานลินทำเอาคนในอ้อมกอดจั๊กกะจี้ดิ้นหนีทันที




            ฮื่อ ไม่เอาแล้ว จะเข้าบ้าน ร่างบางแกะมือหนาที่กำลังกอดตนอยู่และเบี่ยงตัวหนีทันที แต่ก็ไม่เป็นผลอะไร ในเมื่อควานลินไม่แม้แต่จะสู้แรงของคังดงโฮได้สักนิดเดียว



            “ ขี้หงุดหงิดจัง ถึงปากจะพูดอย่างนั้น แต่อัลฟ่าหนุ่มไม่แม้แต่จะรำคาญควานลินเลย ริมฝีปากกดจูบไปตามต้นคอ สูดกลิ่นกายคนรักเข้าไปเสียเต็มปอด หอมดอกไลแลคที่สุดในโลก



            “ แล้วจะทำไมเล่า ก็จะขี้หงุดหงิด อะ อื้อ เลือดขึ้นหน้าขึ้นมาทันทีหลังจากที่ได้ยินดงโฮพูดแบบนั้น ควานลินต่อปากต่อคำได้ไม่นานเป็นอันต้องเงียบไปเพราะคนตัวโตกำลังมอบจูบที่แสนอบอุ่นให้กับเขาเพื่อหยุดคำพูดที่เจ้าตัวกำลังจะเอ่ยออกมาทั้งหมด จูบนี้กำลังจะหลอมละลายทั้งอยู่อย่างช้า ๆ จูบกันอยู่เนิ่นนานจนฝ่ายอัลฟ่าหนุ่มเป็นฝ่ายละออกมาจากริมฝีปากบางเอง




            ฮื่อ อะไรเนี่ย



            “ คุณแม่ขี้หงุดหงิด กดจูบลงบนแก้มใสอย่างห้ามไม่ได้



            ไม่รู้ว่าควานลินจะรู้ตัวหรือไม่ว่าอาการขี้ฉุนเฉียวของตนมันน่ารักน่าเอ็นดู เหมือนลูกแมวตัวน้อย ๆ ที่กำลังคิดสู้กับหมาป่าอย่างเขา ดงโฮไม่ได้คิดรำคาญที่ควานลินกลายเป็นคนอ่อนไหวยิ่งกว่าเดิม เพราะเขาเข้าใจดีว่าเป็นเรื่องที่ห้ามกันไม่ได้ เจ้าตัวน้อยในครรภ์เป็นสาเหตุที่ทำให้ควานลินเป็นแบบนี้ แต่ก็น่ารักดี ได้เห็นควานลินในมุมใหม่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ออกจะชอบมากด้วยซ้ำ




            คอยดูนะ คลอดเมื่อไร จะจับฟัดทั้งแม่ทั้งลูกเลย J



            ลินว่าลูกจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง



            “ ลินไม่รู้เหมือนกัน



            ใบหน้าหวานซุกอยู่ที่อกแกร่งตอบด้วยเสียงอู้อี้ในขณะที่ดงโฮก็กดจูบลงที่ศรีษะของควานลินอย่างอ่อนโอน แค่จูบเบา ๆ ความอบอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วแล้ว



            “ ผู้ชายหรือผู้หญิงพี่ก็รักเขานะ



            “ ขอบคุณนะที่ดูแลลินอย่างดี



            “ … ”



            “ ไม่คิดเลยว่าเด็กถูกทิ้งอย่างลินจะมีคนรักขนาดนี้



            “ ไม่ต้องไปคิดเรื่องนั้น ลินเป็นครอบครัวของพี่นะ



            “ อื้อ เข้าใจแล้ว





            ดงโฮคลายอ้อมกอดออกพร้อมกับย่อตัวและคุกเข่าลงในที่สุด ควานลินได้แต่ยืนงงว่าดงโฮจะทำอะไร ร่างหน้ารั้งความลินเข้ามาใกล้ตัวมากขึ้น จนหน้าท้องของร่างบางอยู่ตรงกับใบหน้าของคังดงโฮ ปากหนากดจูบลงบนหน้าท้องแบนราบอย่างแผ่วเบาสองสามครั้ง พร้อมให้คำมั่นสัญญาที่ควานลินฟังแล้วอดน้ำตาไหลออกมาไม่ได้




            สัญญาว่าจะดูแลหนู กับแม่ของหนูอย่างดี



            “ … ”



            “ หนูกับแม่ของหนูจะปลอดภัย พ่อสัญญา




            กดจูบลงอีกครั้งเพื่อให้คำมั่นสัญญากับเจ้าตัวน้อยที่กำลังจะเกิดมารวมไปถึงคู่ของเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ด้วย ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นความปลอดภัยของคนตรงหน้าและเจ้าตัวเล็กจะต้องมาก่อน




           

            มินฮยอน จงฮยอน อาร่อน และมินกิ เดินทางมาถึงบ้านหลังขนาดกลางซึ่งเป็นที่ที่อัลฟ่าหนุ่มอย่างดงโฮพักอาศัยอยู่กับโอเมก้าไลควานลิน เหตุผลของการรวมตัวกันได้เป็นเพราะว่าทั้งสี่ได้รับคำเชิญจากเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอกันมาสักพักแล้ว จุดประสงค์ของการรวมตัวกันในครั้งนี้ไม่ได้เป็นการมาพบปะกันธรรมดา แต่มาเพื่อปกป้องไลควานลินและหลานของพวกเขา อาทิตย์ก่อนหน้านี้ดงโฮติดต่อไปยังทั้งสี่พร้อมบอกว่าต้องการความช่วยเหลือ ในตอนแรกพวกเขาก็คิดว่าพูดเล่น แต่น้ำเสียงจริงจังของเพื่อนรักเต็มไปด้วยความกังวล เห็นทีว่าจะไม่ใช่เรื่องเล่นเสียแล้ว ทันทีที่ว่างทั้งสี่จึงรีบนัดรวมตัวกันและมาที่บ้านของเพื่อนรักทันที




            มินฮยอน อาร่อน และจงฮยอนเป็นอัลฟ่า ส่วนมินกิเป็นเบต้า ถ้าพูดถึงในเรื่องพละกำลังมินกิอาจจะไม่ได้แข็งแกร่งในเรื่องนี้มากสักเท่าไร แต่คังดงโฮคิดว่าเป็นเรื่องดีถ้าควานลินจะมีคนดูแลเพิ่มอีกหนึ่งคน ยามเมื่อเขาและเพื่อนทั้งสองเกิดไม่อยู่บ้านหรือจำเป็นต้องไปที่ไหน



            ขอบคุณที่มา อัลฟ่าเจ้าของบ้านเดินออกมาต้อนรับเพื่อนรักทั้งสี่ สวมกอดเพื่อนรักอย่างขอบคุณทีละคน ทีละคน ทั้งรู้สึกผิดและรู้สึกขอบคุณที่ต้องเรียกเพื่อนรักมาเสี่ยงชีวิตด้วยแบบนี้



            ถ้านายต้องการความช่วยเหลือ แค่เรียกพวกเรา เต็มใจมาอยู่แล้ว มินฮยอนเดาความคิดของเพื่อนรักออกว่าเพื่อนที่อยู่ตรงหน้ากำลังคิดอะไร แม้พวกเขาจะรู้ดีว่าการมาครั้งนี้จะเสี่ยงบาดเจ็บ แต่มิตรแท้ไม่ได้หาง่าย ๆ คังดงโฮคือมิตรแท้ของเขาคนหนึ่ง เมื่อมิตรต้องการความช่วยเหลือ จะเข้าพวกเขานั่งกินนอนกินอยู่เฉย ๆ  ได้อย่างไร ไม่มีทาง



            ไหนคู่ของนายล่ะเพื่อน จงฮยอนเอ่ยขึ้นเพื่อถามหาควานลิน แม้จะได้ข่าวว่าดงโฮมีคู่และกำลังจะมีลูกแล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเห็นคู่ของเพื่อน



            จะเก็บไว้ดูคนเดียวเหรอครับ ตามมาด้วยเสียงค่อนขอดของมินฮยอน



            สิ้นเสียงค่อนขอดของมินฮยอน ร่างบางของควานลินก็ก้าวมายืนข้าง ๆ ดงโฮทันที เพื่อนรักทั้งสี่ของดงโฮต่างตกตะลึงที่เห็นหน้าควานลิน



            งานดีขนาดนี้ หลานฉันต้องน่ารักมากแน่ ๆ  เสียงอาร่อนเอ่ย



            “ หลานต้องเป็นผู้ชายดิ



            “ ผู้หญิง



            “ ก็บอกว่าผู้ชาย



            ผู้มาเยือนทั้งสี่ต่างยืนเถียงกันเรื่องเพศของเด็กน้อยที่อยู่ในครรภ์ ดงโฮและควานลินได้แต่ยืนขำพฤติกรรมที่แสนจะตลกของคนที่เพิ่งมาถึง



            “ สวัสดีครับ 



            “ ยินดีที่ได้รู้จักครับน้องลิน พูดเป็นเสียงเดียวกัน



            เข้าบ้านก่อน



            ดงโฮโอบร่างบางของโอเมก้าตัวเล็กซึ่งเป็นคู่ของตนให้เดินแนบกายเขาเข้าบ้านไป มินกิประกบหลังดงโฮอย่างรู้งาน ส่วนสามคนที่เหลือเดินเรียวหน้ากระดานกันหลังมินกิทันที ควานลินยังไม่รู้เรื่องอะไร ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน เพื่อนทั้งสามของดงโฮหันไปสำรวจพื้นที่บริเวณรอบ ๆ บ้านเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยอีกครั้งก่อนจะเข้าบ้านไปพร้อม ๆ กัน




            บนต้นไม้ใหญ่พบอัลฟ่าหนุ่มอายุเท่าเจ้าของบ้านแอบสังเกตการณ์อยู่บนต้นไม้ตั้งแต่เช้า ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มออกเล็กน้อย หัวเราะเบา ๆ ให้กับความรู้ดีของอัลฟ่าเจ้าของบ้าน



            หึ รู้ตัวเร็วดีนี่



            แล้วมาดูกันว่านายจะปกป้องโอเมก้าตัวน้อยไปได้สักกี่น้ำ

 





            ฉันได้กลิ่น อาร่อนพูดขึ้นทันทีที่พวกเขาทั้งสี่รวมตัวกันคุยเรื่องสำคัญหลังจากส่งควานลินเข้านอนแล้ว


            “ อืม ฉันรู้ดี ดงโฮตอบ


            “ คิมซังบินเหรอ ? ” มินฮยอนถาม


            “ ใช่ อัลฟ่าเจ้าของบ้านกดเสียงต่ำลงอย่างน่ากลัว


            ฉันสืบมาแล้ว มันทำงานให้ตระกูลไล จงฮยอนที่นิ่งอยู่นานเผยข้อมูลบางอย่างให้เพื่อนรักทั้งสี่รู้


            “ ตระกูลไลมีแต่อัลฟ่าไม่ใช่เหรอ แล้วปองร้ายควานลินทำไม มินกิถามขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ


            “ อันนี้ไม่รู้ว่ะ มินฮยอนและอาร่อนส่ายหน้าอย่างจนปัญญา


            “ ก็เพราะควานลินคือโอเมก้าที่กำเนิดจากตระกูลไลไงยังไงล่ะ ใช่ คังดงโฮรู้ รู้มาตลอดนั่นแหละ แต่คิดไม่ถึงว่าจะตามจ้องล้างจองผลาญคู่ของเขาขนาดนี้ ต่างคนต่างอยู่ไม่ได้หรือยังไง


            “ …. ”


            “ และตอนนี้ก็คงทำตามคำสั่งของประมุขตระกูล พ่อของควานลิน



//



            ประตูห้องนอนถูกแง้มเอาไว้ อัลฟ่าเจ้าของบ้านยืนดูคนรักขณะที่กำลังหลับไปอย่างสบายใจ ใบหน้าหวานแสดงให้เห็นถึงความอ่อนเพลียแม้เจ้าตัวกำลังหลับลึกอยู่ก็ตาม เห็นแล้วก็สงสาร แต่ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเพราะช่วงแรกของการตั้งครรภ์โอเมก้ามักมีอาการเช่นนี้อยู่แล้ว ริมฝีปากเผยยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ รู้สึกว่าตัวเองเหมือนถ้ำมองยังไงยังงั้น



            ดงโฮค่อยๆย่อตัวลงนั่งข้างๆควานลินที่กำลังฝันหวานอยู่ มือหนาเกลี่ยแก้มใสอย่างทะนุถนอม กดจูบลงบนหน้าผากมนอย่างอ่อนโยน อัลฟ่าหนุ่มได้แต่หวังว่าเรื่องร้าย ๆ คงยังจะไม่เกิดขึ้น



            แต่ก็แค่หวังเท่านั้น



            เพราะต้นเหตุของเรื่องร้ายๆที่กำลังจะเกิดขึ้นกับครอบครัวเขาอยู่ไม่ไกลจากที่เขาอาศัยอยู่



คิมซังบินมาถึงแล้ว



ดงโฮเสียงเพื่อนสนิทของดงโฮเรียกเจ้าตัวพร้อมพยักหน้าให้ออกไปคุยกันข้างนอก อัลฟ่าหนุ่มจำเป็นต้องละจากควานลินที่กำลังหลับใหลออกมาอย่างน่าเสียดาย



            ขณะที่ควานลินหลับ ทั้งห้าคนต่างก็วางแผนคุ้มกันควานลินอย่างดิบดี ผลัดกันอยู่เวรกลางวันและกลางคืน และทุกคนต่างก็เห็นสมควร



            หลังจากตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเอง จงฮยอนและอาร่อนอยู่เวรผลัดแรก ส่วนทั้งสามคนก็กลับมาพักผ่อนตามปกติ ร่างหนาเดินเข้าห้องนอนมาอีกครั้งและพบว่าควานลินยังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ค่อย ๆ ก้าวขึ้นเตียงเพราะกลัวคนบนเตียงจะตื่น แต่ก็ไม่ทันคนตัวเล็กลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย เมื่อเห็นดังนั้นจึงส่งมือหนาไปลูบศรีษะควานลินเบา ๆ




            ไปไหนมา



            “ คุยกับเพื่อนตอบคำถามคนตัวเล็กพร้อมขยับจัดแจงท่านอนแล้วดึงคนตัวเล็กให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดตนเองอย่างที่เคยทำมาทุกอื่น โอเมก้าตัวบางก็เหมือนจะรู้งานยอมทำตามอย่างว่าง่ายไม่มีทีท่าขัดขืนอะไร



            “ มีอะไรที่พี่ไม่ได้บอกลินหรือเปล่าร่างบางสงสัยมาได้สักสองสามวันแล้วว่าพฤติกรรมของคนข้างกายดูเครียดกว่าที่เคยเป็น อยากจะถามออกไป แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ถามสักครั้ง



            “ ไม่ ไม่มีหรอก หลับเถอะ



            อัลฟ่าหนุ่มกดจูบลงบนหน้าผากบางพร้อมดึงโอเมก้าเจ้าของหัวใจมากอดไว้แนบอกและค่อย ๆ เข้าสู่ห้วงนิทราไปพร้อมกัน



            มันคงจะดีกว่า ถ้าควานลินไม่รู้อะไรเลย



            ไม่อยากจะให้คนตัวเล็กมากังวลอะไรด้วย

           



            เช้าวันใหม่มาเยือน แทนที่จะเป็นวันที่ดี แต่ทุกอย่างกับผิดแผนไปหมด



            อยู่กับมินกินะลิน



            “ รู้แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก ลินดูแลตัวเองได้



            ดงโฮและผองเพื่อนจำเป็นต้องไปทำธุระข้างนอก เจ้าตัวไม่อยากจะทิ้งควานลินไว้บ้าน แต่เกรงว่าถ้าเอาควานลินไปด้วยคนตัวเล็กของเขาจะเหนื่อย โอเมก้าช่วงตั้งครรภ์ควรจะพักให้มาก ๆ แต่ก็ได้ฝากฝังควานลินไว้กับเบต้าอย่างมินกิ



            แต่ดงโฮคิดผิดเสียแล้ว



            คนระวังกับคนหาโอกาสมันต่างกัน



            คังดงโฮคิดผิดที่ทิ้งให้ควานลินอยู่บ้านกับเบต้าเพื่อนรักตามลำพัง



            โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่า คิมซังบินจะลงมือวันนี้



            “ ตอนเย็นจะกลับมานะกดจูบเบาๆที่กลีบปากบางหนึ่งครั้ง พร้อมจูบที่หน้าท้องของโอเมก้าตัวน้อยหนึ่งที ก่อนจะออกไปทำธุระจำเป็นอย่างเร่งรีบ






 

            บนต้นไม้ใหญ่ปรากฏร่างอัลฟ่าคิมซังบินเช่นเคย เฝ้าสังเกตพฤติกรรมของคนในบ้าน และแล้วคังดงโฮก็พลาดจนได้ J




            ตะวันตกดินเมื่อไร โอเมก้าตัวน้อยคงไม่รอดพ้นจากมือเขาแน่นอน




            เวลาล่วงเลยไปจนตะวันเริ่มจะตกดิน ยังไม่มีวี่แววของคังดงโฮและผองเพื่อนว่าจะกลับมา ได้เวลาแล้วมั้ง ซังบินบิดขี้เกียจสองสามทีก่อนจะกระโดดลงจากต้นไม้ต้นที่ใช้สังเกตการณ์มาสองสามวัน ร่างสมส่วนของอัลฟ่านักล่าค่อย ๆ ก้าวเดินไปยังประตูบ้านโดยที่ไม่ต้องระวังอะไร จากการสังเกตในบ้านเหลือแค่เบต้าผอมแห้งแรงน้อยกับโอเมก้าไลควานลินเท่าไร



            ค่อย ๆ แทรกตัวผ่านประตูบ้านไป ก็พบเบต้าหนุ่มยืนทำครัวอยู่ จังหวะที่ซังบินเข้าไปใกล้มินกิรู้ตัวพอดี ร่างบางๆของเบต้าหนุ่มหันมาประจันหน้ากับคิมซังบิน ถ้าพูดในเรื่องของพละกำลัง ไม่มีทางที่มินกิจะสู้แรงของซังบินได้ มินกิเป็นเบต้า ซังบินเป็นอัลฟ่า แค่นี้ก็รู้แล้วใครจะชนะ และก็เป็นไปตามคาด ร่างสะบักสะบอมของมินกิถูกอัดเข้ากับเคาน์เตอร์ครัว เลือดจำนวนมากไหลออกจากริมฝีปากสวย แม้จะรู้ว่าสู้ไม่ได้ แต่มินกิก็ไม่เลิกพยายาม แขนเรียวพยายามบิดข้อแขนของซังบินแต่ก็ไม่เป็นผลอะไร เฮือกสุดท้ายของการมีสติรับรู้คือมินกิเห็นภาพซังบินหยิบขวดจากอ่างล้างจานฟาดเข้าที่หัวเต็ม ๆ เลือดไหลอาบเต็มตัวบางส่วนหยดลงพื้น นั่นคือภาพสุดท้ายที่เบต้าอย่างมินกิรับรู้ได้




            ขอโทษนะ ดงโฮ




            อัลฟ่านักล่าละออกจากร่างที่เต็มไปด้วยเลือดของมินกิ ที่ดูจากสภาพแล้วหนักเอาการอยู่ แต่คงไม่ตายหรอกมั้งนะ ปรายตามองเพียงนิดเดียวซังบินก็เลิกสนใจ เพราะจุดสนใจของเขาไม่ใช่เบต้าอย่างมินกิ แต่เป็นโอเมก้าอย่างไลควานลินต่างหาก




            คิมซังบินก้าวเท้าตรงไปยังห้องพักที่คาดว่าน่าจะเป็นห้องที่ควานลินใช้พักอาศัย ขณะที่กำลังจะเปิดประตูเข้าไป ประตูถูกกระชากออกจากข้างในอย่างแรง



            อ่า เจ้าของห้องสินะ J



            พี่มินกิ . . ลิน ..  ”




            ร่างบางยืนตะลึงเมื่อพบผู้ที่ไม่คุ้นเคย และไม่คิดว่าจะรู้จักยืนฉีกยิ้มให้กับเขาอยู่ เป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดตั้งแต่ควานลินเคยพบเจอมา เมื่อปรายตามองไปยังด้านหลังของคนแปลกหน้า ควานลินตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าสภาพครัวนั้นเละขนาดไหน มิหนำซ้ำยังปรากฏร่างมินกินอนอาบเลือดอยู่ที่พื้นอีกด้วย



            สวัสดี โอเมก้า ไล ควานลิน



            “ ค..คุณเป็นใคร ต้องการอะไรแม้จะดูเป็นคำถามโง่ ๆ แต่ร่างบางก็ยังคงถามออกไป



            “ มาฆ่าเธอไง คำสั่งโดยตรงจาก ไล หยางหมิง  พ่อของเธอ 



            “ พ..พ่อ



            “ พร้อมตายหรือยัง



            ขาเรียวก้าวถอยหลังหนีอย่างหวาดกลัว ยอมรับว่ากลัวตาย ไม่ได้ห่วงชีวิตตัวเองมากนัก แต่ห่วงชีวิตลูกที่กำลังจะเกิดมาต่างหาก ควานลินถอยหนีหนึ่งก้าว อัลฟ่านักล่ากลับก้าวเข้ามาหาร่างบางสองก้าว ไม่มีทางที่ควานลินจะหนีพ้นเลย แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดมันบอกว่าควานลินต้องหนี



            ร่างบางวิ่งหนีไปอีกทาง แต่ก็ไม่ทัน ซังบินตรงปรี่เข้าไปกระชากผมร่างบางเข้ามาหาตนเองพร้อมกดมือลงไปที่ลำคอสวยเพื่อหวังปลิดชีพโอเมก้าตัวน้อยทันที



            แต่ซังบินสังเกตเห็นบางอย่างเสียก่อน



            โอ๊ะ เธอกำลังมีเจ้าตัวเล็กนี่นา




            “ ฮึก ปล่อยร่างบางพูดทั้งน้ำตาขณะที่เจ้าตัวยังดิ้นไม่หลุดจากพันธนาการของอัลฟ่าตนนี้ เจ็บกายน่ะไม่เท่าไร แต่ความกังวลมีมากกว่า เพราะอัลฟ่าตนนี้รู้ว่าเขากำลังจะมีลูกเสียแล้ว สิ่งเดียวที่ควานลินกลัวคือกลัวจะเสียลูกไป



            มีอะไรให้ทำสนุก ๆ ซะแล้วเสียงหัวเราะของซังบินดังออกมาอย่างน่ากลัว ควานลินตัวสั่นไม่ต่างจากลูกนกตัวน้อยที่กำลังจะถูกหมาป่ากินอยู่รอมร่อ น้ำตาไหลเต็มดวงหน้าสวย มือเล็กกุมท้องไว้แน่นหวังเหลือเกินให้มีใครมาช่วยเขาออกไปจากตรงนี้ได้




            พี่ดงโฮ พี่กลับมาช่วยลินที ฮึก




            เหมือนคิดลอย ๆ ไปกับลมไปกับอากาศ ควานลินไม่หวังว่าจะให้อีกคนรับรู้ เพราะดงโฮคงไปไกลเกินกว่าจะกลับมาทัน อาจจะไม่ทันช่วยเขาและลูกด้วยซ้ำ




            แต่ควานลินคิดผิด



            ความคิดของควานลินเชื่อมถึงดงโฮได้




 

            อีกฟากหนึ่งของป่า อัลฟ่าทั้งสี่ตัวกำลังสะสางธุระสำคัญอยู่ ดงโฮที่ยืนอยู่ถึงกับทรุดลงไปกับพื้น จนเพื่อนๆ อีกสามคนต้องเข้ามาประคองไว้เพราะเห็นอาการของอัลฟ่าหนุ่มดูไม่ค่อยจะดี ใบหน้าดุดันเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ริมฝีปากแห้งผากหายใจแรงเหมือนคนหอบ เหมือนกับอาการของคนที่กำลังกลัวอะไรสักอย่าง




            ซังบิน มันได้ตัวลินแล้ว




            ใบหน้าของอัลฟ่าหนุ่มเต็มไปด้วยความโกรธแค้นพร้อมกวาดล้างทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง ในใจคิดแต่ว่าต้องกลับบ้าน กลับบ้านเท่านั้น ไม่ได้คิดอย่างอื่นแล้วในตอนนี้ หากจะให้เดินเท้ากลับไป คงใช้เวลาครึ่งค่อนวันกว่าจะถึงบ้าน คงไม่ทันเป็นแน่ เพราะคนรักของเขากำลังตกอยู่ในอันตราย




            คังดงโฮ ไม่ค่อยอยากจะใช้ร่างหมาป่าเท่าไรนัก แต่หากว่ามันทำให้เขากลับไปหาคนตัวเล็กและลูกได้เร็วขึ้น ก็คงจำเป็นต้องใช้ร่างนั้น




            ร่างหมาป่าทั้งสี่กำลังมุ่งหน้ากลับไปยังสถานที่ที่คังดงโฮเรียกว่าบ้าน ใช้เวลาไม่นานก็ถึงที่หมาย คังดงโฮวิ่งเข้าบ้านไปคนแรกและก็พบเพื่อนรักอย่างมินกินอนจมกองเลือดอยู่ในครัว แขนแกร่งช้อนเพื่อนรักขึ้นมาจากพื้น แม้จะดูน่าเป็นห่วงแต่เช็คแล้วว่ามินกิยังมีลมหายใจอยู่ จึงฝากมินกิให้กับเพื่อนทั้งสามดูแล ก่อนจะรีบสาวเท้าตรงไปยังห้องนอนของเขาและควานลิน




            ฉันจะไปกับนายเสียงมินฮยอนดังขึ้น ขณะที่ดงโฮกำลังจะเดินไป



            พวกนายดูแลมินกิ ฉันจะฆ่ามันเอง



            ไม่รอคำตอบจากเพื่อน อัลฟ่าเจ้าของบ้านรีบผลักประตูเข้าไป ทันทีที่เห็นควานลินหัวใจเขาถึงกลับหล่นวูบลงไปกองอยู่กับพื้น ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ริมฝีปากบางที่เขาชอบจูบบัดนี้กลับมีแต่เลือดและรอยช้ำ




            ไม่ได้เจอกันนานนะซังบินพูดอย่างอารมณ์ดีขณะที่มือซ้ายใช้ล็อคคอควานลินไว้ มือขวาแกว่งมีดในมือไปมาอย่างคนโรคจิต




            “ ฮึก พี่ดงโฮเสียงสะอื้นของควานลินดังขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของคนรักยืนอยู่ตรงหน้า ทำเอาดงโฮอยากจะเข้าไปฆ่าอัลฟ่าอย่างคิมซังบินให้ตายเสียตอนนี้ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องดีต่อคนตัวเล็กของเขานัก




            ปล่อย เมีย กูคังดงโฮกำลังโมโหสุดขีด แค่รู้ว่าซังบินได้ตัวควานลินไปก็โมโหจะแย่ แต่โมโหยิ่งกว่าเมื่อได้เห็นสภาพของคนรักที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยแขนสกปรกของคิมซังบิน




            “ เกรี้ยวกราดจัง ไม่เหมือนดงโฮคนเก่าเลยนะซังบินกำลังปั่นประสาทดงโฮ คังดงโฮคนเก่าเป็นคนนิ่งเงียบและสุขุมกว่านี้ อ่านเกมยาก ไม่เหมือนกับตอนนี้สักเท่าไร ไม่คิดเหมือนกันว่ามีคู่แล้วความสุขุมนั้นมันจะหายไป ตลกเสียจริง



            อย่ามาเล่นลิ้น ปล่อยควานลินซะน้ำเสียงดุดันบ่งบอกถึงความโมโหสุดขีดของอัลฟ่าเจ้าของบ้าน ใบหน้าเกรี้ยวกราดพร้อมฆ่า มือหนากำเข้าหากัน หัวใจเต้นเป็นจังหวะแทบจะระเบิด




            คู่ของนาย ตัวหอมชะมัดไม่พูดเปล่ากลับกดจมูกลงทีต้นคอของควานลินพร้อมส่งเสียงออกมาอย่างยั่วโมโห คนตัวเล็กถูกยึดไว้จนขยับไม่ได้ ได้แต่ยืนรับสัมผัสนั้นอย่างไม่เต็มใจ น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยอย่างต่อเนื่อง



            ขยะแขยง สัมผัสน่าขยะแขยง




            ดงโฮเห็นภาพนั้นปรี่วิ่งเข้าไปหาซังบินแบบไม่ทันคิด กล้าดียังไงมาแตะต้องคู่ของเขา




            อ๊ะ ๆ นายคงไม่อยากเห็นมีดเล่มนี้กดลงบนคอสวย ๆ หรอกนะ



            อัลฟ่าหนุ่มชะงักเท้าทันที แม้จะอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่เขาก็ยังคงช่วยควานลินไม่ได้



            มันจะเป็นยังไงน้า เลือดสีแดงสด ตัดกับผิวขาว ๆ ของคู่นาย



            “ อย่า ..



            “ ฉันว่าฉันต้องลองแล้วล่ะ J




            สิ้นเสียงพูดของซังมีด มีดเล่มที่ถืออยู่ถูกนำไปกดลงบนลำคอขาวของควานลินอย่างช้า ๆ เลือดจำนวนหนึ่งไหลออกมาเป็นทางเปื้อนตัวที่คนตัวเล็กใส่อยู่



            ฮึก ฮื่ออออออออ เสียงร้องของควานลินดังขึ้นเมื่อคมมีดกดลงไปบนผิวขาว ๆ ภาพนั้นทำเอาอัลฟ่าอย่างดงโฮอึ้งไปชั่วขณะ เพราะทุกอย่างเหมือนในนิมิตเขาหมดเลย



            มึงไม่ตายดีแน่ กูสาบาน



            “ กล้าพูดขณะที่เมียมึงจะตายอยู่รอมร่อเนี่ยนะ




            สายตาประสานกันด้วยความโกรธแค้น ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังเล่นสงครามประสาทกันอยู่ เกิดเสียงดังลั่นที่หน้าบ้าน ซังบินเผลอละสายตาจะดงโฮไป นั่นเป็นโอกาสทำให้ดงโฮเข้าจู่โจมซังบินได้ง่าย เป็นผลทำให้ควานลินหลุดออกจากพันธนการ คนตัวเล็กรีบวิ่งไปหลบอยู่อีกฟากของมุมห้อง มินฮยอนซึ่งเฝ้าดูสถานการณ์มานานรีบวิ่งมาพาควานลินออกจากห้องนั้นโดยด่วย ภายในห้องเหลือแต่อัลฟ่าทั้งคู่ที่ยังต่อสู้กันอย่างดุเดือด มีดเล่มที่ใช้ทำร้ายควานลินตกไปอยู่ในมือของคังดงโฮเรียบร้อย ไม่ว่าจะกี่ปีคิมซังบินก็สู้แรงคังดงโฮไม่ได้ ถ้าเทียบกันในเรื่องของพละกำลัง ดงโฮย่อมชนะ คิมซังบินก็เก่งแต่เรื่องลอบกัดเท่านั้นแหละ



            และซังบินเองก็เป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำให้ดงโฮ หมัดหนัก ๆ ถูกชกเข้าไปที่หน้าท้อง ตามมาด้วยที่ใบหน้า ร่างของซังบินถูกอัดเข้ากับโต๊ะไม้ข้างหัวเตียง มีดเล่มเดียวกับที่ใช้ทำร้ายควานลินกำลังจะปักลงไปที่คอของซังบินอย่างที่ดงโฮต้องการ แต่มือหนากลับถูกรั้งไว้ด้วยมือของชายชราคนหนึ่ง



            ไว้ชีวิตลูกชายฉันเถอะพ่อหนุ่ม ฉันขอ



            “ พ่อ.. ”



            ผมให้คุณไม่ได้มือหนากำลังจะปักมีดลงไปที่ลำคอซังบินอีกหน แต่คราวนี้กลับถูกรั้งมือไว้หนักกว่าเดิม



            ถ้าฉันจะบอกว่าสิบเจ็ดปีก่อน ฉันเป็นคนไว้ชีวิตคู่ของนาย เด็กคนนั้นน่ะ ไลควานลิน นายจะยอมปล่อยลูกชายฉันไหม



            “ คุณว่าไงนะ




            ดงโฮมองหน้าซังบินอย่างโกรธแค้น ก่อนจะอัดซังบินด้วยหมัดสุดท้ายแล้วเหวี่ยงตัวไปให้คนมาใหม่ที่อ้างว่าเป็นพ่อของอัลฟ่าคู่อริ สภาพของดงโฮตอนนี้มีเพียงรอยช้ำเล็ก ๆ ที่มุมปากเท่านั้น แต่ผิดกลับซังบินที่ตอนนี้สภาพไม่ค่อยดีเท่าที่ควร ร่างสมส่วนของซังบินนอนกองอยู่กับพื้นโดยมีคนเป็นพ่อประครองอยู่ เลือดไหลออกจากมุมปากซังบินอย่างต่อเนื่อง



            คังดงโฮทิ้งให้สองพ่อลูกอยู่ด้วยกันตามลำพัง ก่อนจะพาตัวเองออกมาหาคู่ของตน อัลฟ่าหนุ่มพบมินฮยอนและเพื่อนอีกทั้งสามคนอยู่ที่ห้องนั่งเล่นคอยปฐมพยาบาลมินกิซึ่งตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัว ฝ่ายมินฮยอนเมื่อเห็นเพื่อนจึงรีบลุกเข้าไปหาทันที




            ขอบคุณนายมาก ลินอยู่ไหน




            มินฮยอนปรายตามองไปยังห้องที่อยู่ตรงข้ามกับห้องนั่งเล่นเพื่อบอกเป็นนัยว่าควานลินอยู่ที่นั่น ร่างหนาไม่ชักช้า รีบเดินไปยังห้องนั้นทันที มือหนาเปิดประตูห้องแล้วก็พบว่าคนรักนั่งตัวสั่นอยู่บนเตียง ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยคราบน้ำตาทำเขารู้สึกผิดอยากจะฆ่าตัวเองให้ตายนักที่ไม่รอบคอบจนควานลินต้องเจ็บตัว




            อัลฟ่าหนุ่มรีบเข้าไปสวมกอดโอเมก้าตัวน้อยทันที กอดควานลินแน่นราวกับว่าควานลินจะหายไป ร่างหนาจูบศรีษะควานลินเพื่อปลอบประโลมให้ร่างบางหายกลัว



            ขอโทษ พี่ขอโทษ



            “ ฮึก ฮือ ลินกลัว



            “ ไม่ต้องกลัว ไม่เป็นอะไรแล้ว



            แค่เห็นคนตรงหน้าร้องไห้ คังดงโฮก็แทบตายแล้ว ความรู้สึกที่เขาได้เห็นควานลินโดนทำร้ายต่อหน้าต่อการมันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าอะไร อัลฟ่าหนุ่มผู้ไม่เคยร้องไห้มาตลอดทั้งชีวิตกลับเสียน้ำตาให้กับควานลินเพราะความเป็นห่วง และกลัว กลัวว่าจะเสียทั้งควานลินเสียทั้งลูกไป คังดงโฮไม่เคยกลัวอะไรมากขนาดนี้มาก่อนในชีวิต



            มือหนาประคองใบหน้าบวมช้ำจากการถูกทำร้ายขึ้นมา ดวงตาทั้งสองบวมช้ำจากการร้องไห้ มุมปากมีเลือดเกาะอยู่ แก้มทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรอยฝ่ามือ ทำเอาอัลฟ่าอย่างดงโฮร้องไห้ออกมาเมื่อเห็นร่องรอยบนใบหน้าของควานลิน



            พี่ขอโทษ ขอโทษ



            “ ฮึก อย่าร้อง ลินไม่เจ็บหรอกมือเล็กเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าคนรักอย่างเบามือ



            ลินช้ำไปหมดมือที่ประคองใบหน้าควานลินสั่นจนน่าใจหาย จนร่างบางต้องเอามือตนเองมากุมมือคนโตกว่าไว้



            พี่ดูแลลินกับลูกไม่ดี พี่กลัวจะเสียเราทั้งคู่ไป



            “ ฮึก ลินก็กลัว




            ร่างบางปล่อยโฮออกมาหลังจากกลั้นมานาน ควานลินร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของดงโฮนานมาก อัลฟ่าอย่างดงโฮก็กอดร่างบางไม่ยอมปล่อยเช่นกัน มันจะแย่แค่ไหนถ้าเขามาช่วยคนตัวเล็กนี้ไม่ทัน มันจะแย่แค่ไหนถ้าควานลินเป็นอะไรไปมากกว่านี้ มันจะแย่แค่ไหนถ้าเขาต้องเสียทั้งควานลินทั้งลูกไป



            ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เขายอมตายเสียดีกว่ามีชีวิตอยู่ต่อไป



            พี่จะไม่ให้ใครมาทำอะไรลินได้อีกแล้ว



            “ สัญญาได้ไหม



            “ สัญญาด้วยชีวิต




            กดจูบลงบนหน้าผากบางอีกครั้งเพื่อย้ำคำมั่นสัญญา เขาผิดเองที่ปล่อยให้มีคนมาทำร้ายคู่ของเขาได้อีก และมันจะไม่มีเป็นครั้งที่สองอีกต่อไป 




            กล่อมควานลินจนหลับพร้อมทำแผลที่คอให้จนเสร็จ ดงโฮจึงพาตัวเองออกจากห้องนอนเพื่อสะสางธุระให้เรียบร้อย ธุระที่ว่าก็คือคิมซังบิน





           

            อัลฟ่าเจ้าของบ้านพูดคุยกับอัลฟ่าชราผู้เป็นพ่อของอริเก่าอยู่นานสองนานก็ปะติดปะต่อเรื่องได้เองว่า ชายคนนี้ได้รับหน้าที่ให้นำควานลินไปฆ่าทิ้ง แต่เนื่องจากทำไม่ลงจึงได้ฝากควานลินไว้กับอัลฟ่าและเบต้าคู่หนึ่ง ซึ่งก็คือพ่อและแม่ของเขานั่นเอง และคิมซังบินก็คือลูกชายของชายชราผู้นี้ ได้รับคำสั่งจากประมุขตระกูลไลมาเพื่อฆ่าควานลิน ทุกอย่างมีเหตุมีผลเชื่อมโยงกันไปหมด แม้จะรู้ดีว่าต้นเหตุทุกอย่างเกิดจากประมุขตระกูลไล พ่อของควานลิน แต่ก็ไม่ได้แปลว่าสิ่งที่ซังบินทำจะไม่มีผลอะไรเลย ซังบินทำควานลินเจ็บ



            คุณพาลูกของคุณออกไปเถอะ ก่อนที่ผมจะฆ่ามันแม้จะเกรงใจชายชราตรงหน้านี่มากแค่ไหน แต่คังดงโฮก็ไม่สามารถทนมองหน้าอริเก่าอย่างซังบินได้จริง ๆ



            “ ขอบคุณพ่อหนุ่ม ชายชรากล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ



            “ แล้วคุณจะเอายังไงต่อ ลูกชายคุณทำไม่สำเร็จ คุณจะอยู่ที่นั้นกันได้หรือคิ้วหนาเลิกสูงขึ้นเล็กน้อยเพราะความสงสัย ในเมื่อซังบินได้รับคำสั่งมาแล้วทำไม่สำเร็จผลที่ตามมาก็ย่อมมี



            “ ฉันจะหาทางเอง ไม่ต้องห่วง



            “ อย่าให้คนที่นั่นมาวุ่นวายกับควานลินอีก



            “ … ”



            “ ไม่อย่างนั้นผมจะไม่ทนอีกต่อไปไม่ใช่คำเตือน แต่เป็นคำขู่โดยตรง




            ชายชราพาร่างสะบักสะบอมของลูกชายกลับไปแล้ว เหลือแต่ผองเพื่อนของเขาที่ตอนนี้ช่วยกันเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่ในบ้าน ขายาว ๆ พาตัวเองไปนั่งอยู่ที่โซฟาที่มินกินอนอยู่เพื่อเช็คอาการเพื่อนตัวเอง




            สภาพของมินกินั้นดูแย่มากเหลือเกิน เห็นแล้วก็รู้สึกผิด รู้สึกผิดที่พาเพื่อนมาเจ็บตัว



            มินกิเป็นยังไงบ้างวะอาร่อนเสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง



            ดีแล้ว แต่ยังไม่ฟื้นอาร่อนตอบขณะที่เดินมาใกล้ ๆ ผู้เป็นเจ้าของบ้าน มือหนาตบลงที่ไหล่ของเพื่อนเพื่อบอกเป็นนัยๆว่าไม่ต้องคิดมาก



            “ ขอโทษว่ะพูดอย่างรู้สึกผิด



            “ ไม่ต้องขอโทษจงฮยอนเป็นฝ่ายพูดหลังจากเงียบมานาน เขาไม่อยากเห็นเพื่อนรักต้องรู้สึกผิดอะไรไปมากกว่านี้



            “ นายเป็นเพื่อนฉัน พวกฉันพร้อมช่วยเต็มที่เมื่อครอบครัวของเพื่อนตกอยู่ในอันตรายก็ต้องช่วยเต็มที่ พวกเขาไม่สามารถนั่งๆนอนๆได้อย่างสบายใจหรอก



            “ ไม่คิดว่ามินกิจะเจ็บตัวขนาดนี้ ขอโทษจริง ๆ



            “ พวกเราเป็นเพื่อนรักกันมากี่ปีดงโฮ นายก็เหมือนครอบครัวพวกเราไปแล้ว



            “ เลิกคิดมากทั้งสามเดินเข้ามาปลอบเพื่อนรักเพื่อจะบอกอีกครั้งว่าไม่เป็นอะไรจริง ๆ

           





            คังดงโฮกำลังบอกลาเพื่อนรักของตัวเองพร้อมควานลินที่ยืนอยู่ข้างกาย อาการของมินกิใช้เวลาพักเพียงอาทิตย์เดียวก็หาย ทันทีที่มินกิอาการดีขึ้นเพื่อนตัวดีทั้งสี่ของดงโฮจึงขอตัวกลับ พร้อมให้เหตุผลว่าไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอเพื่อน



            ซึ่งระหว่างที่มินกิรักษาตัวอยู่ที่บ้านของดงโฮ มีเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้น



            เป็นวันที่อัลฟ่าหนุ่มรู้สึกอยากอ้อนคู่ของตนโดยที่ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น ลืมไปด้วยซ้ำว่ามีเพื่อนรักทั้งสี่อยู่ในบ้าน บ่ายวันหนึ่งจงฮยอนหาดงโฮไม่เจอ เขาต้องการคุยธุระกับผู้เป็นอัลฟ่าเจ้าของบ้าน หาทุกห้องก็ไม่เจอ เหลือห้องสุดท้ายก็คือห้องนอน เมื่อเปิดประตูห้องนอนเข้าไปเขาก็เห็นเพื่อนรักกำลังนัวเนียกับเมียอยู่พอดี ใบหน้าหงุดหงิดของดงโฮทำเอาจงฮยอนอยากฆ่าตัวตายเสียตอนนั้น เมื่อทำเรื่องนี้มาปรึกษาเพื่อนที่เหลือ ทั้งหมดต่างลงความเห็นว่าทันที่ที่มินกิดีขึ้น ควรรีบกลับบ้านทันที




            ขอบคุณมาก ๆ นะครับพวกพี่



            “ ขอบใจพวกนายมาก เดินทางดี ๆ  ”



            “ ไว้จะมารับขวัญหลานนะ




            เพื่อนทั้งสี่พูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะออกเดินทางไปพร้อม ๆ กัน เหลือเพียงควานลินและดงโฮที่ยืนอยู่หน้าบ้าน ทันทีที่เพื่อนทั้งสี่ลับตาไปแล้ว อัลฟ่าหนุ่มก็โผเข้ากอดร่างบางทันที



            รุ่มร่ามอีกแล้ว รู้ตัวไหม



            “ ไม่ได้ทำแบบนี้ตั้งอาทิตย์นึงแน่ะ



            “ ตั้งอาทิตย์นึงนะลิน L



            คนโตกว่าจูงควานลินเข้าไปยังห้องนอน ก่อนจะก้มตัวลงไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงคู่ของตนอย่างเต็มรัก กลิ่นดอกไลแลคหอมเป็นบ้า กดจมูกลงกับต้นคอขาวอย่างที่เคยทำมาตลอดเพื่อสูดกลิ่นดอกไลแลคแสนเย้ายวน ปากหนากดจูบลงสองสามทีจนคนบ้าจี้อย่างควานลินต้องผลักดงโฮออกไป



            รุ่มร่าม ลินอึดอัดนะ



            เปล่าประโยชน์ เหมือนพูดกับลมกับฝนกับท้องฟ้า ไม่มีเสียงตอบรับ แต่คนตัวโตก็ยังไม่หยุดการกระทำดังกล่าว ริมฝีปากของอัลฟ่าหนุ่มกดลงบนกลีบปากบางอย่างเอาแต่ใจ ส่งลิ้นเรียวเข้าไปชิมความหวานอย่างกระหาย มือทั้งสองข้างไล้ไปตามลำตัวน่าทะนุถนอมของควานลินอย่างรักใคร่ ริมฝีปากทำหน้าที่ของมันได้อย่างดี กดจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้กับควานลินจนคนใต้ร่างเริ่มเคลิ้มไปกับรสจูบนั้น มือหนาเริ่มปลดเสื้อผ้าของคนรักออกทีละชิ้น เริ่มจากเสื้อที่ใส่อยู่ก่อน ปากหนาไล้จูบลงมาเรื่อย ๆ หยอกล้อตามยอดอกสีสวย ก่อนจะหยุดที่หน้าท้องขาวที่ตอนนี้เริ่มนูนออกมาเล็กน้อย เพียงเล็กน้อยเท่านั้น



            ฮื่อ จะทำอะไร



            “ จะคุยกับลูกครับ



            เมื่อพูดจบคนตัวโตกดจูบลงบนหน้าท้องของควานลินนับไม่ถ้วน จากตอนแรกที่ไม่รู้สึกอะไรตอนนี้เริ่มจะรู้สึกขึ้นมาบ้างแล้ว เหมือนว่าการคุยกับลูกจะเป็นข้ออ้างเท่านั้น คุยกับลูกบ้าอะไรปลดกางเกงเขาออกเนี่ย !!



            “ อย่า ไม่ได้คนตัวเล็กท้วงทันทีเมื่อรู้ว่าคู่ของตัวเองกำลังทำอะไร



            ทำไมไม่ได้อัลฟ่าหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าท้องขาวด้วยใบหน้ายุ่ง ๆ พร้อมอาการงงงวย



            “ ฮื่อ เคยอ่านหนังสือบ้างป่ะ ว่าช่วงนี้ไม่ได้อ่ะคนตัวเล็กไม่ได้จะหาข้ออ้างแต่อย่างใด แต่ท้องอ่อน ๆ เรื่องอย่างว่านี่ก็ควรงดไหม ทำไมคนตัวโตกว่าไม่รู้อะไรซะบ้างเลย



            “ …. ”



            “ ท้องอ่อน ๆ เขาห้ามนะ



            ลองไหม เผื่อได้ลูกแฝด เหมือนจะพูดเล่น ๆ แต่เจ้าของประโยคที่พูดเนี่ยสิไม่ได้เล่นด้วย ใบหน้าจริงจังบวกกับริมฝีปากที่เอาแต่ส่งยิ้มให้ทำควานลินจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว



            “ แฝดบ้าแฝดบออะไรของพี่ ฮื่อ ไอ้หื่น



            T________________________T





                อัลฟ่าเห่อลูก1

            “ ลิน ถ้าลูกเป็นผู้หญิงให้ชื่อจีมินได้ไหม

            “ ...

            “ ถ้าเป็นผู้ชายก็ให้ชื่อเดียวกันไปเลย

            “ … ”

            “ ตอบพี่หน่อยสิลิน

 

 



                  อัลฟ่าเห่อลูก2

            “ ลูกครับ แม่ของลูกไม่ยอมให้พ่อกอดเลย ทำยังไงถึงจะได้กอดแม่ล่ะ



            ควานลินนั่งมองอัลฟ่าผู้เห่อลูกนอนคุยกับหน้าท้องของตัวเองอยู่อย่างเหนื่อยใจ คังดงโฮมักจะหาเรื่องอะไรก็ไม่รู้มาคุยกับลูกได้เสมอ ประเด็นหลัก ๆ ก็มีไม่ก็เรื่อง



            ยกตัวอย่างเช่น


          ลูกกกก ชอบชื่อจีมินไหมครับ


          “ อยากรักแม่ของหนูจะแย่แล้ว


          “ แม่ไม่ให้พ่อจูบ ทำไงดี T__T ”


          จะบ้าตาย นี่ถ้าลูกได้ยินแล้วโตไปเอาไปทำตามจะทำยังไงเนี่ย !



            และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่คังดงโฮตื่นเต้นเป็นพิเศษ เมื่อหน้าท้องของควานลินนูนออกมาและเต้นเล็กน้อย อัลฟ่าตัวโตตื่นเต้นยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ เอาแต่จ้องหน้าท้องโตของควานลินไม่ยอมวางตาเลย



            ลิน ลูกสะอึกหรือเปล่า ..


            “ ....



            “ ดูพ่อนะ ลองทำอย่างนี้ อะฮึบบ ร่างหนาหายใจเข้าและกลั้นเอาไว้ วางมือไว้บนหน้าท้องของควานลินหวังอยากให้ลูกสัมผัสได้ถึงสิ่งที่ตนกำลังทำอยู่ ทำซ้ำ ๆ หลายรอบจนหน้าท้องหยุดเต้นไปแล้ว


            ลิน ! ลูกหายสะอึกแล้วอ่ะ


            “ พี่ ..



            “ ดูสิ หายแล้ว อือ



            เสียงตื่นเต้นของอัลฟ่าผู้เป็นพ่อถูกดูดกลืนหายไปในลำคอ เพราะควานลินเป็นฝ่ายกดริมฝีปากเข้าหาคนตัวโตเอง แลกเปลี่ยนความรู้สึกกันอยู่สักพักก่อนจะละออกไปอย่างเสียดาย



            อัลฟ่าหนุ่มได้แต่นั่งส่งยิ้มให้กับโอเมก้าตัวเล็กแม้ว่าร่างกายของควานลินจะเริ่มเปลี่ยนแปลงไปตั้งแต่ตั้งครรภ์ แต่สำหรับดงโฮ ควานลินก็ยังคงเป็นเจ้าตัวเล็กของเขาอยู่วันยังค่ำ



            มีความสุขจัง


            “ ลินก็เหมือนกัน


            “ พี่น่ะชอบกลิ่นดอกไลแลคมากที่สุดเลยรู้ไหม


            “ ลินก็ชอบกลิ่นไอดินในวันฝนตกมาก ๆ เหมือนกันนะ



            ดวงตาประสานเข้าด้วยกัน มือทั้งสองข้างกุมมือกันไว้แน่น ไม่มีคำพูดอะไรมากมายหลังจากนั้น พวกเขาเพียงใช้ภาษากายบอกความรู้สึกให้กันและกัน





            อัลฟ่าหนุ่มยังคงรักษาคำสัญญาที่มีให้กับควานลินและลูกได้อย่างดี สัญญาที่จะดูแลทั้งคู่ให้ปลอดภัย



          ส่วนโอเมก้าอย่างควานลินก็จะยังรักษาสัญญาที่มีไว้ให้กับอัลฟ่าเจ้าของหัวใจลูกของเขา สัญญาที่จะรักและคอยปกป้องดูแลกันและกันอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ




          โซลเมท คือ การที่อัลฟ่าและโอเมก้าเกิดการจับคู่กันตั้งแต่แรกพบ


            คังดงโฮ และไลควานลิน เป็นกรณีนี้


            ใครจะไปรู้ว่าเด็กที่พ่อแม่ของเขารับมาเป็นบุตรบุญธรรมจะกลายมาเป็นโซลเมทเขาเสียได้ ดูเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ก็ไม่ใช่ ชะตาได้ลิขิตมาแล้วว่าทั้งสองต้องคู่กัน ยังไงก็ต้องคู่กันอยู่วันยังค่ำ แม้จะอยู่ห่างกันกี่ร้อยไมล์ คังดงโฮก็ยังรู้สึกได้ถึงไลควานลินเสมอยามที่ได้กลิ่นดอกไลแลคปลิวมากับสายลม แม้ว่าจะไม่เคยเจอกันมาก่อน ไลควานลินก็ยังรู้สึกได้ถึงคังดงโฮเสมอยามที่ฝนตก


100%

-----------------------------------------------------------------------------------

Happy Ending

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

**แถม**

เห็นอิพี่อุ้มเด็กแล้วมันกร๊าวใจ ฮือ พ่ออัลฟ่าของน้อง



TALK (NEW) : จบจริง ๆ แล้วค่า ตอนนี้ยาวกว่าที่คิดยาวกว่าตอนแรกมาก ๆ แฮปปี้เอนดิ้งตามสไตล์ฟิคของเรา มีดราม่านิดเดียวแต่จบดีอยู่น้า ฉากตอนกลั้นสะอึกเรา Ref.มาจากภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง เราว่าทุกคนน่าจะเคยดูเรื่อง Love,Rosie เป็นหนึ่งในฉากที่น่ารักมาก ๆ และเราก็ประทับใจม้ากก เป็นฉากที่ตราตรึงในหัวใจสุด ๆ  (ใครยังไม่เคยดูแนะนำให้ไปดูนะคะ) ประเด็นพ่อของโอเมก้าไลเราขอค้างเอาไว้เท่านี้ เพราะว่าถ้าต่อยาวกว่านี้กลัวมันจะไม่ Happy Ending  ขอบคุณทุกคนที่ติดตามฟิคนะคะ เห็นฟีดแบคแล้ว หื้ม T^T รักทุกคนน้า ต่อไปนี้เจ้าของกลิ่นดอกไลแลค กับเจ้าของกลิ่นไอดินในวันฝนตกจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปแล้วว เราฝากคอมเม้น + Fav + #crushโฮลินด้วยนะคะ อยากจะบอกว่าตามอ่านทุกคอมเม้นจริง ๆ ทุกคนน่ารัก 

แล้วเจอกันเรื่องหน้านะคะ

จะพยายามปรับปรุงเรื่องภาษา

คำผิดเยอะมากจะรีบเข้ามาแก้งับ

-realholin-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. #556 พี่จะพาย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 02:25

    เอ็นดูตอนคุยกับลูกมากเลย น่ารักกกก

    #556
    0
  2. #420 justmarkbam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 15:13
    เง้อออออพี่จ๋าาาาาาาาาาาาาาา แงงง
    #420
    0
  3. #371 Tanee Lov (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 15:00
    เพื่อนๆดีมากเลยอ่าา เพื่อนแท้สุดๆ มินกิก็สู้สุดใจ ดีใจแล้วที่ไม่มีใครตาย
    #371
    0
  4. #365 baekhoismysmile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 18:29
    อบอุ่นหัวใจไปหมด
    #365
    0
  5. #202 lovelyyeolly (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 23:08
    น่าร้ากกกกน่ารักมากๆตอนพิเห่อลูกน่ารักๆมากๆเลยค่ะ //อยากมีพิจ๋าเป็นของตัวเองบ้า---
    #202
    0
  6. #190 neaumn_sm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 22:12
    ดีมากเลยยย พี่ดงโฮดูแลน้องลินได้ดีมากอ่ะ อยากเห็นตอนพิเลี้ยงลูกจริงๆ
    #190
    0
  7. #143 superhotx (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 09:03
    กรี้ดดดดน่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆ ชอบตอนเห่อลูกมากๆอะ น่ารัก ลูกชื่อจีมินดีมั๊ย5555555
    #143
    0
  8. #123 ace.v (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 00:34
    อบอุ่นมากๆเลยนนนนนยยยย ฮือออดูแลกันตลอดไปเลยน้าาาา แอบกลัวเหมือนกันตอนโดนทำร้าย หัวใจหลุดไปอยู่ตาตุ่มเลยค่ะ ดีใจที่จบดี ฮือออน่ารักมากๆค่า
    #123
    0
  9. #121 hearxsam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 13:16
    โอ้ยมันดีไปหมดเลย อบอุ่นมากๆมีความหวานหน่อยๆ ชอบตรงอิพี่ขี้วอแวนี่แหละ5555555555
    #121
    0
  10. #120 หมีคริสลี่ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 12:51
    ชอบบบบมากกกกก แงงงง ขอบคุณไรท์ที่แต่งเรื่องนี้นะคะ?
    #120
    0
  11. #119 Elllsaaaa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 12:00
    คุณพ่อขี้เห่อพอๆกับขี้หื่นอ่ะ
    #119
    0
  12. #118 ansine (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 11:31
    ทำไมพี่ดงโฮตลกอะ ขำตรงฉากลูกสะอึกเนี่ย555555555555 เป็นคุณพ่อที่ขี้เห่อแม่กะลูกมากกกกก น้องก็น่ารักแบบน่าถนุถนอมสุดๆ
    #118
    0
  13. #117 Kwa_Kwa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 10:24
    ฮื่ออออออน่ารักกกกก คุณพ่อเก่อลูกกับคุณแม่มากๆเลยค่ะแงงงงง น่ารักมากๆเลยค่ะ
    #117
    0
  14. #116 luntimarr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 10:18
    ยาารักมากเลยฮือ พิเสือหื่นมากกก
    #116
    0
  15. #115 Monkeynoon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 08:11
    ซังบินไม่น่ารอดไปเลยย!
    #115
    0
  16. #114 Mickey (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 07:44
    ชอบกลิ่นดินเวลาฝนตกเหมือนกันค่ะไรท์ มันให้ฟีลอบอุ่นมากกก เหมือนหลินมีค.อบอุ่นอยู่กับตัวเองตลอดเวลา เขินนน >///<
    #114
    0
  17. #113 พิรักหนู (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 00:33
    โอ้ย เป็นห่วงทุกคนเลย ขอให้ทุกคนปลอดภัย เรื่องนี้น่ารัก เขาดูรักกันมากกก อบอุ่น รีบมาต่อนะคะ
    #113
    0
  18. #112 Cchaz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 23:09
    ปกป้องน้องนะดงโฮ-*-
    #112
    0
  19. #111 Elllsaaaa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 19:16
    ปกป้องน้องและตัวน้อยที่กำลังจะเกิดมาให้ได้นร้า
    #111
    0
  20. #110 neaumn_sm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 15:52
    ปกป้องน้องดีๆนะพี่ดงโฮ หวานมากๆ อยากให้หลานลืมตาดูโลกกกก
    #110
    0
  21. #108 Hippokim (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 07:29
    ใจบาง คุณพ่อละมุนมาก ใจสั่นๆๆๆ ฮือแแแ น้องลินต้องปลอดภัยนะ
    #108
    0
  22. #107 luntimarr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 00:12
    ขอให้หลานปลอดภัยด้วยเถอะฮือ
    #107
    0
  23. #106 + VettY + (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 00:09
    ลุ้นเลยอ่ะค่ะ ขอให้พิดงโฮกะหลินhappy endingนะคะ
    #106
    0
  24. #105 pinkkuma (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 23:59
    แง ลุ้นนนน ไม่อยากให้มีใครตาย อยากให้หลินมีความสุขซักที TT
    #105
    0
  25. #104 ace.v (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 23:33
    ฮืออออลุ้นมากกกกกกกกกกกกกก ลุ้นมากๆ พี่ซังบินอย่าทำอะไรนะ
    #104
    0