( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 53 : happy new year 2020

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    1 ม.ค. 63

Happy New Year 2020



fireworks, aesthetic, and blue image




รักแลกลืมยาก


อืม … เห็นทีจะจริงอย่างที่เขาว่า






เขา มองผู้คนที่เดินเบียดเสียดไปตามถนนสายเล็ก อากาศกำลังดีไม่เย็นจนเกินไป ร้านอาหารเปิดเพลงคลอเบาๆ จนพาลพาทำให้เขานึกถึงใครบางคนในความทรงจำ มันก็ผ่านมานานแล้วนับตั้งแต่เราทั้งคู่ห่างหายจากกันไป แต่เป็นเขาเสียเองที่เป็นฝ่ายไม่ยอมก้าวออกมาจากที่ตรงนั้นสักที 





ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีเฮเซลนัทคู่สวย 


ริมฝีปากหยักที่เคยช่วงชิงลมหายใจของเขา





ควานลิน คิดถึงทั้งหมดเลย 


เพียงแค่นึกถึง ยังรู้สึกได้ถึงสัมผัสอุ่นบริเวณริมฝีปาก


เหมือนที่เคยได้รับมันมาตลอด





เขาถอนหายใจทิ้ง กะพริบตาถี่ขับไล่ความร้อนผ่าวบริเวณดวงตา แผลของเขาไม่ใช่แผลสด แม้จะไม่ได้เจ็บมากเหมือนในช่วงแรก แต่เมื่อนึกถึงทีไร แผลที่เกือบจะแห้งก็ถูกสะกิดจนเจ็บแปลบขึ้นอีกครั้ง




ในวันนั้นเขายังเด็กนัก เป็นเด็กไม่รู้จักโต ที่ไม่เคยพยายามเพื่อรักษาความสำคัญไว้ เขาเรียน และอีกฝ่ายทำงาน ช่องว่างระหว่างวัยเริ่มเกิดขึ้น สะสมจนเกิดเป็นความน้อยเนื้อต่ำใจ อยากเจออีกฝ่ายตลอดเวลา อยากให้อีกคนมาหา ถือเหตุผลตัวเองเป็นสำคัญ 




เขา ในตอนนั้นไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองผิดอะไรมากมาย คิดเพียงแต่ว่า รักกัน ต้องมีเวลาให้กันมากกว่านี้ เราต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลา

และสุดท้าย เขาเสียอีกคนไป 






“ เลิกกันเถอะ ” ริมฝีปากอิ่มกลั้นใจเอ่ยพูดประโยคเดิมที่เขาเคยเอ่ยซ้ำๆ กับคนรัก 



“ พูดอีกแล้วนะ พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าพูดคำนี้ ” และอีกคนก็ดุเขากลับมาเหมือนเช่นเคย



“ เลิกเหอะ เลิกกันน่ะดีแล้ว ”



“ รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา ”






เขาเสียคนรักไปตลอดกาลนับตั้งแต่วันนั้น ไม่มีข้อความ ไม่มีมิสคอลจากอีกคน เหมือนในทุก ๆ ครั้ง มีเพียงความว่างเปล่า หน้าจอมือถือไร้การแจ้งเตือนใด ๆ 




เราหลุดออกจากวงโคจรของกันและกันอย่างสมบูรณ์แบบ







“ ไปเที่ยวที่นี่กัน ”



“ พี่ว่างเหรอ ”



“ ลางานแล้ว ลาข้ามปีเลย ”



“ อื้อ ขอบคุณนะ ”






นั่นคือเหตุผลที่เขาพาตัวเองมานั่งอยู่ในอำเภอเล็กๆ ดูผู้คนที่พลุกพล่านเดินไปเดินมา และนั่งอยู่ที่เดิมมาสามชั่วโมง 



น่าขำดี ในขณะที่อีกคนกำลังเดินไปข้างหน้า



เหลือเพียงเขา ที่มัวแต่นั่งนึกถึงอดีต 



เขาสั่งให้ตัวเองลืมเป็นพัน ๆ ครั้ง



พอ ๆ กับที่สั่งให้เลิกรักอีกคนเสียที 



แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้ 



ยังเป็นเขา ที่วนเวียนอยู่ในที่ ๆ เดิมที่เราสองคนเคยใช้ชีวิตด้วยกันซ้ำ ๆ 








เขากระดกแอลกอฮอล์ที่เหลืออยู่ในแก้วทีเดียวจนหมด จนรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วลำคอ แก้วใหม่ถูกเติมนับครั้งไม่ถ้วน จนเริ่มรู้สึกได้ว่ามือไม้เริ่มอ่อนแรง เขาถึงได้หยุด




บอกเลิกเขาเอง แล้วทำไมไม่ลืมสักทีวะ ..





“ รักผมแค่ไหนเหรอ ”

“ รักมากกว่าที่เราคิดแล้วกัน ”





อือ เขาก็รักมากเหมือนกัน จนตอนนี้ก็ยังรักอยู่นั่นแหละ





“ พ่อกับแม่พี่โอเคเหรอ … หมายถึง เป็นผมมันโอเคแล้วใช่ไหม ”

“ ไม่มีอะไรที่ไม่โอเคเลย เราน่ารักอยู่แล้วนี่จริงไหม ”





ตอนนี้ เขาน่ะ...โคตรไม่โอเคเลย … คิดถึง





“ ผู้ชายที่มาส่ง หมายความว่าไง ”

“ เพื่อน ”

“ เพื่อนกันหอมแก้มกันได้ด้วยเหรอ ”





ขอโทษ … เขาทำเพราะต้องการยั่วโมโหเท่านั้น






“ มาหาหน่อย ”

“ พี่มีประชุมเลิกตอนเย็น เดี๋ยวไปหานะครับ ”

“ วันเสาร์ยังทำงานอีกเหรอ ”

“ อันนี้มันด่วนจริงๆ ”

“ ผมยังสำคัญอยู่ป่ะวะ ”





ขอโทษที่หาเรื่องทะเลาะ แต่เขาแค่น้อยใจ





“ บอกเลิกพี่อีกแล้วนะ ”

“ เออ เลิกๆ กันไปเลย ”






ไม่เลิก … ไม่เลิกแล้วได้ไหม







“ พี่ดงโฮ ผมขอโทษ ”




ความคิดนับล้านผุดขึ้นในหัวของเขา ความรู้สึกผิดโจมตีเขาเข้าอย่างจัง แผลที่ไม่เคยหาย ถูกกรีดลงซ้ำ ๆ อีกครั้งจนมันเหวอะหวะ ฟุบใบหน้าลงบนฝ่ามือ ทิ้งน้ำตาให้ไหลร่วงตามแรงโน้มถ่วง สะอึกสะอื้นจนไม่เหลือคราบคนเก่งที่บอกเลิกคนรักในวันนั้น 



ร้องไห้ทำไม คนมองหมดแล้ว




เจ้าของดวงตาบวมช้ำเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาที่กำลังคุยอยู่กับเขา แม้จะเต็มไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์แต่เขากลับจำอีกฝ่ายได้ดี 




คัง ดงโฮ 




คนสำคัญที่เขาทำหล่นหายไป




“ เมาแล้วก็นอน ” มือหนาเกลี่ยน้ำตาบริเวณหน้าแก้มทิ้งอย่างแผ่วเบาเหมือนที่เคยทำในวันวาน พลางสำรวจใบหน้าหวานที่ดูซูบลงไปเยอะนับตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เจอกัน ขอบตาดำคล้ำกว่าเมื่อก่อน เกือบจะเผลอหลุดปากดุอีกคนอย่่างเป็นห่วง แต่ยั้งตัวเองได้ทัน 





คัง ดงโฮ เองก็ลืมตัวเองเหมือนกัน 

ลืม ว่าไม่ได้อยู่ในสถานะนั้นแล้ว 





“ นี่พี่จริงๆ เหรอ ”



“ พี่เอง เรานอนเถอะ ” ร่างหนาลูบหัวปลอบอีกคนและผละออกไป ไวเท่าความคิดมือเล็กรั้งท่อนแขนแข็งแรงของอดีตคนรักจนร่างหนาเซลงบนที่นอน



“ ไม่ไปได้ไหม ”



“ เมาแล้วพูดไม่รู้เรื่อง ”



“ เค้ารู้ว่าเค้าทำอะไร ” สรรพนามเดิมที่เคยใช้ถูกหยิบมาพูดอีกครั้ง คนเมาดูเหมือนจะคุมสติตัวเองไม่ได้ทั้งดึงทั้งรั้งอีกคนจนแทบจะล้มตัวลงนอนไปด้วยกัน



“ ถ้ารู้ว่าทำอะไรอยู่ ปล่อยพี่ได้แล้ว ”



“ ไม่เลิกนะ ไม่เลิกกันได้ไหม ” 



ถึงจะรู้ว่าสายเกินไป แต่คนเมาก็คือคนเมา พูดตามที่ใจตัวเองคิดไร้การตรึกตรอง



“ เราพูดเอง จะให้พี่ทำยังไง ”



“ ไม่เลิก เค้าขอโทษ เค้าไม่เลิก ”



“ นอนเถอะ เราเมามากแล้ว ” แขนเรียวยิ่งรั้งอีกฝ่ายให้โน้มตัวลงมาเมื่อรับรู้ได้ถึงท่าทีปฏิเสธของอีกคน





เมาก็เจ็บเป็นป่ะวะ





“ กลับมานะ ”



“ กลับไปในฐานะอะไร ”



“ เป็นแฟนเค้าเหมือนเดิม เค้าจะทำให้มันดี เชื่อเค้า ” มือเล็กเกลี่ยไปตามใบหน้าคมเข้มที่ครั้งหนึ่งเคยได้พรมจูบ ไล้ลงมายังริมฝีปากหยักที่เคยช่วงชิงลม

หายใจไปจากเขา



“ ... ”



“ ไม่มีพี่ เค้าเหมือนจะตายเลยว่ะ ”



“ หายเมาแล้วเรามาคุยกัน ”




คัง ดงโฮ ไม่ได้ตอบรับ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธคนเมา ตั้งใจว่าหากอีกฝ่ายมีสติครบถ้วนมากกว่านี้ เราคอยเคลียร์กันจะดีกว่า





“ นั่นพี่จะไปไหน ”



“ ไปนอนห้องพี่ ”



“ นอนกับเค้า นะ ”



แขนเรียวโน้มอีกคนพลางยกขาเกี่ยวเอวสอบไว้ แม้จะอยู่ในอาการเมา แอลกอฮฮล์ในเส้นเลือดทะลุเกินร้อย แต่เขารู้ตัวว่าทำอะไรอยู่ 




เขา คิดถึง คัง ดงโฮ


เขา คิดถึงสัมผัสวาบหวามของอีกฝ่าย





ไม่มี คัง ดงโฮ มันเหมือนจะตายจริงๆ นั่นแหละ







เสื้อผ้าสองสามชิ้นถูกถอดกองอยู่บนพื้น เขาเหลือเพียงตัวเปลือยเปล่า ทอดมองคนด้านบนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแล้วเผลอหลุดยิ้ม ยังดูแลตัวเองดีเหมือนเดิม มือเล็กๆ ไล้ไปตามมัดกล้ามสวย ก่อนที่ฝ่ามือเรียวทั้งสองจะถูกกดลงบนที่นอน 



“ เค้ารักพี่ ”



“ ลิน.. ”



“ เค้ารักแค่พี่ ”



“ ครับ รักครับ ”



เรียวปากอิ่มถูกช่วงชิงลมหายใจไม่ทันตั้งตัว ขยับปรับองศาใบหน้าให้เหมาะ ขยับริมฝีปากรับสัมผัสวาบหวามที่อีกคนมอบให้ สอดเรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัด ประคองใบหน้าหวานด้วยความรักและความคิดถึง



ไม่ได้มีแค่ควานลินที่คิดถึงเขา เขาเองก็คิดถึงอีกคนไม่แพ้กัน 







ร่างบางบิดตัวขับไล่ความปวดเมื่อยที่เกิดขึ้นกับร่างกาย พลิกตัวหาร่างที่มอบไออุ่นให้เขาตลอดขึ้นที่ผ่านมา แต่สุดท้ายแล้วกลับพบแต่ความว่างเปล่า มีเพียงผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่และคราบต่างๆ ที่บ่งบอกว่าเมื่อคืนเกิดบางอย่างขึ้นระหว่างเรา



จับดูกลับพบว่ามันยังอุ่นอยู่ … 



คงยังไม่นานที่อีกคนลุกไป




หัวใจเขากระตุกวูบ พลันน้ำตาเอ่อคลอท่วมตาคู่สวยจวนจะไหลอยู่รอมร่อ แต่เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นเสียก่อน เขาจำเป็นต้องกลืนก้อนสะอื้นก้อนโตลงคอ 



แค่คิดว่าอีกคนไม่อยู่ เหมือนจะตายเลยจริงๆ นั่นแหละ




“ ร้องไห้ทำไมหืม ” 



ร่างหนาทิ้งตัวลงบนเตียง ดึงคนตัวเล็กกว่าเข้ามากอดพลางเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มใส 



“ แค่คิดว่าพี่ไม่อยู่แล้ว ”



“ เราตกลงกันแล้วว่าจะคุยตอนเราหายเมานี่ จริงไหม หรือต้องให้พี่ทวนความจำว่าเมื่อคืนเราทำอะไรกันบ้าง”  



“ อื้ออ พอก่อน คุยกันๆๆ  ” เขาจำเป็นต้องดันอดีตคนรักให้ห่างจากตัวก่อนจะไม่ได้คุยกันจริง ๆ





อ่านหนังสือเล่มเดิม มันก็จบเหมือนเดิม




หากให้เลือกระหว่างจบแบบเดิม กับการไม่มีอยู่ของอีกคน

เขาขอเลือกสิ่งที่ทำให้ตัวเองเจ็บน้อยสุดก็แล้วกัน






“ ขอพรสิ จะเที่ยงคืนแล้ว ” เสียงทุ้มเอ่ยบอกคนรักในอ้อมกอด มองพลุบางส่วนที่ถูกทะยอยจุดขึ้นฟ้า



“ เค้าขอให้พี่อยู่กับเค้าตลอดไป ” 



“ คำขอของเราเป็นจริงแล้ว ”



“ ... ”



“ ตลอดไปจนกว่าจะไม่มีเราเลยค่ะ :-) ”


#Crushโฮลิน



HNY2020 นะคะ ขอให้เป็นปีที่ดีและเป็นปีที่มีแต่รอยยิ้มนะคะ 

 คิดถึงกันมั้ย คิดถึงทุกคนมากเลย อ่านฟิคแก้เหงารอโมเม้นเนาะ

ฝากคอมเม้น+ติชม ได้เหมียนเดิม ฮือออ ขอกำลังใจทำงานโหน่ย 

รักและคิดถึงทุกคนเสมอนะคะ  จาก jmione 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. #986 KissCYeol (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 20:59
    คิดถึงโฮลินมากๆๆๆๆ สวัสดีปีใหม่นะฮะ ขอให้มีแต่สิ่งดีๆเข้ามา อยู่รอโมเม้นไปด้วยกันนะคะ
    #986
    0
  2. #985 Moonny123 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 17:36
    มันดีมากกกกก
    #985
    0
  3. #984 lovebieber110 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 02:49
    คิดถึงมากๆๆๆ เลยคะนึกว่าไรท์จะไม่กลับมาเขียนแล้วซะอีก (´°̥̥̥̥̥̥̥̥ω°̥̥̥̥̥̥̥̥`)
    #984
    0
  4. #982 ohhoimim1215 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 02:00
    คิดถึงๆๆๆๆๆ โฮลินที่สุดดดด ฮืออออออ นอนแรกจะเศร้าอีกแล้ว ดีใจที่พี่เขากลับมาหาน้องนะคะ ขอให้เป็นปีใหม่ที่ดี อยู่ด้วยกันตลอดไปเลยนะ แล้วก็สวัสดีปีใหม่นะคะ ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดี ขอให้โฮลินมีโมเม้นกับเขาสักที แงงงงงงงๆๆๆๆ
    #982
    0
  5. #981 sep18x (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 00:20

    โอ้ ขอบคุณมากเลยนะคะ ชอบมากๆ หน่วงใจมากๆเลยตอนแรกๆนึกว่ามันจะsadมากๆ ฮือขอบคุณที่คนพี่กลับมา อบอุ่นหัวใจมากๆเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ hny2020นะคะคุณไรท์เตอร์ ขอให้เป็นปีที่ดีนะคะ :-) <3

    #981
    0
  6. #980 MineMindLove (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 22:18
    Happy New Year นะคะ ปีนี้โฮลินเราต้องมีมม.แน่นอนค่ะ เรือเราจะได้แล่นแน่ค่ะ????
    #980
    0
  7. #978 konpe_ki (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 22:00
    Happy new year เช่นกันนะคะ🎉💕
    #978
    0