( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 51 : my imaginary friend - 1 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 353
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    16 มิ.ย. 62


my imaginary friend - 1 -









                เราทุกคนเคยฝัน

                แต่จะมีสักกี่คน ที่อยากอยู่ในความฝันตลอดกาล

                เช่นเขา ...

 



                7.00


                ดวงตากลมโตค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น ทุกอย่างพร่ามัวไปหมดจนต้องหยีตาพร้อมบิดขี้เกียจ ดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาคลุมตัว ซุกศีรษะลงกับหมอนใบโตพลางนึกถึงความฝันที่เพิ่งจะตื่นจากการแหวกว่ายอยู่ในนั้น เป็นฝันที่ทำให้อยากจะลืมความเป็นจริง ควานลินถอนหายใจยาวเมื่อสายตาพลันเหลือบไปเห็นนาฬิกาบอกเวลาเจ็ดโมง สำหรับเช้านี้เขามีเวลาเหลือเพียงครี่งชั่วโมงสำหรับเตรียมตัวเพื่อไปทำงานให้ทัน




                ร่างบางในชุดฟอร์มพนักงานหมุนตัวหน้ากระจกสำรวจความเรียบร้อย งานของเขาเป็นงานรูทีน ซ้ำซาก น่าเบื่อ แต่ดีหน่อยตรงที่ว่ามันพอเลี้ยงปากท้องเขาไปทั้งเดือน ใครจะปฏิเสธกันล่ะ ระบบไฟในห้องถูกตรวจเช็คจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด เจ้าของห้องจึงย้ายร่างของตัวเองออกไปยืนอีกฝั่งของบานประตู




                เห้อ อีกแปดชั่วโมงกว่าจะเลิกงาน




                 



                “ ควานลิน วันนี้มาสายนะ เสียงเพื่อนร่วมงานดังขึ้นเมื่อเขาเปิดประตูเข้ามาในร้าน



                ครับ เขาไม่โต้ตอบอะไรนอกจากจะขานรับเหมือนเช่นเคย เหมือนที่ผ่านมาตลอดนั่นแหละ



                เขาพอจะรักงานที่ทำอยู่นั่นแหละ



                แต่กับเพื่อนร่วมงาน บางทีก็เกินทน



                ควานลินแอบกรอกตาไปมาเมื่อเห็นสายตาเชิงตำหนิของเพื่อนร่วมงานเพียงคนเดียวที่จ้องมา เขาไม่สนใจ หยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดขึ้นมาปัดกวาดเช็ดถูเช่นทุกวัน ใช้เวลาไม่นาน โต๊ะทั้งหมดก็ถูกเช็ดจนสะอาดเรียบร้อย พื้นถูกถูจนเงาวับ เขาปาดเหงื่อออกจากใบหน้าก่อนจะมองดูผลงานด้วยความภาคภูมิใจ



                นาฬิกาบอกเวลาอีกครึ่งชั่วโมงจะเก้าโมง ควานลินพ่นลมหายใจทิ้งก่อนจะเดินไปทำความสะอาดบริเวณเคาน์เตอร์ ตรวจนับสต็อคของ เช็คอุปกรณ์ จนเวลาล่วงเลยมาจนจะเก้าโมง ป้าย Closed หน้าร้านถูกหมุนเปลี่ยนให้เป็น Opem



                เขาถอนหายใจอีกครั้ง



                เดี๋ยวก็เลิกงานแล้ว มันคือประโยคที่เขาบอกตัวเองในทุกเช้าของวันทำงาน ใช่ เดี๋ยวก็เลิกงานแล้ว

 







                รับอะไรดีครับ เขาเอ่ยทักลูกค้าตัวใหญ่ที่แต่งตัวมิดชิด หมวกดำ แว่นดำ ไหนจะฮู้ดดำ ทีแรกเขาคิดว่าจะมาปล้นด้วยซ้ำ



                ไอซ์อเมริกาโน่ เสียงทุ้มน่าฟังเอ่ยตอบเขากลับมา มันช่างคุ้นเคยเหมือนได้ยินที่ได้มาก่อน นัยน์ตาคู่สวยพยายามมองทะลุผ่านแว่นดำที่อีกฝ่ายสวมใส่ แต่ก็ไร้ประโยชน์ เขาไม่เห็นอะไรในนั้นเลย คงจะเผลอจ้องนานเกินไปจนอีกฝ่ายรู้ตัว



                มีอะไรหรือเปล่า



                อ..เอ่อ ไม่มีอะไรครับ เขาก้มหน้าซ่อนความอายก่อนจะรีบหันไปทำเมนูตามที่คุณลูกค้าสั่ง



                เห้อ น่าอาย



                ไอซ์อเมริกาโน่ได้แล้วครับ



                ขอบคุณครับ



                เหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านร่างทันทีที่มือสัมผัสกัน ควานลินนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่จะได้เอ่ยขอบคุณลูกค้าคนแรกของวัน ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกเกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมา สลัดไล่ความคิดเพ้อเจ้อออกไปพร้อมโค้งตัวและเอ่ยขอบคุณลูกค้าตามหน้าที่



                คงจะเพ้อเจ้อไปเอง



                คนๆ นั้นไม่มีตัวตนที่นา






 

                ร่างเขาแทบแหลกทุกวันหลังเวลาเลิกงาน ปวดเนื้อเมื่อยตัวไปหมดราวกับคนทำงานครั้งแรก แม้จะผ่านมาสามเดือนนับตั้งแต่ที่เริ่มทำงานร้านกาแฟ แต่ไม่มีสักวันที่เขาจะไม่หมดแรงกลับบ้าน ร่างบางเดินสะโหลสะเหล ถือถุงข้าวพร้อมกับข้าว มุ่งหน้ากลับห้องพักที่เขาชอบใช้ชีวิตอยู่ในนั้นมากกว่าออกมาทำงานเสียอีก ไม่ยุติธรรมเลย ทำไมไม่เกิดมาสบายบ้าง ไม่ต้องอยู่บนกองเงินกองทองก็ได้ แต่เขาหวังให้ชีวิตมันดีกว่าที่เป็นตอนนี้



                แต่ก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้อยู่ดี



                เขาเดินขึ้นบันไดมาจนถึงชั้นห้า ความเคยชินจากการเดินขึ้นลงทุกวันทำให้เขาไม่รู้สึกเหนื่อยอะไร มือเรียวรีบไขกุญแจเข้าห้อง เอ่ยคำพูดเหมือนที่เคยเอ่ยเช่นทุกวัน ทั้งๆ ที่อยู่คนเดียว



                กลับมาแล้วครับ



                ชีวิตช่วงเย็นของเขาเริ่มขึ้นแล้ว





                ร่างบางจัดการเทอาหารใส่ถ้วยใส่จาน นั่งกินมื้อเย็นคนเดียวเช่นเคย มือขวาจับช้อน มือซ้ายสไลด์มือถือจอสัมผัสที่เพิ่งจะถอยมาได้ไม่นานมานี้ด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง เขาเข้าโซเชียลเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ตัดขาดจากโลกภายนอก ไทม์ไลน์เต็มไปด้วยเพื่อนเก่าที่พากันอวดความหรูหราผ่านโซเชียล ปาร์ตี้ ปาร์ตี้ และปาร์ตี้ ไทม์ไลน์เขามีแต่สิ่งนั้น



                เอาเวลาที่ไหนไปปาร์ตี้วะ



                เขาทำงานตัวแทบขาด เลิกงานมาก็อยากนอนเพียงอย่างเดียว



                น่าเบื่อ



                กดล็อคหน้าจอมือถือ หันมาอีกทีก็พบว่าข้าวหมดจานเสียแล้ว

 






                20.00 น



                คงต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ หากมีคนรู้ว่าเขามักจะเข้านอนตอนสองทุ่ม เขาไม่ได้เคยชินกับการนอนเร็วอะไรทั้งนั้น แค่อยากเขานอนเร็วๆ ต่างหาก แม้ไม่หลับแต่ก็ต้องฝืนให้มันหลับ ในฝันเขาสามารถเป็นอะไรก็ได้อย่างที่อยากเป็น ไม่ต้องหนื่อย ไม่ต้องเหงา



                ในฝันเขาจะเป็นอะไรก็ได้



                แต่เขาเลือกที่จะเป็นเด็กดีของคนๆ นั้น





 

                ควานลินกลืนน้ำไล่ยาเม็ดเล็กลงลำคอราวกับว่ามันเป็นวิตามินบำรุง ทิ้งตัวลงบนเตียงนิ่ม นับเป็นสิ่งเดียวในห้องนี้ที่เขาชอบนักหนา กดเปิดแอร์ให้ห้องเย็น ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมไว้จนถึงอก ลืมตามองเพดานห้องที่เป็นสีขาว กะพริบเปลือกตาช้าๆ อย่างที่เคยทำ จนกระทั่งรู้สึกว่าเปลือกตามันหนักเกินกว่าที่จะฝืนได้ จึงเลือกปิดเปลือกตาลงดังเดิม



                สติค่อยๆ เลือนหายไป เขาอยากยกแขนขึ้น อยากพลิกตัวไปอีกด้าน แต่ความง่วงที่มีมันเกินกว่าจะรับไหว  เขานับหนึ่งถึงสิบในใจ แน่นอนว่ามันไม่เคยถึงสิบเขาก็หลับก่อนทุกที



                อืม ... ครั้งนี้เหมือนจะถึงแค่สามมั้ง


 

 

                มาแล้วเหรอ เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหูขาวเหมือนเช่นเคยอย่างที่เคยทำประจำทุกๆ วัน



                พี่ดงโฮ!” ควานลินหยัดตัวขึ้นพร้อมโผเข้ากอดอีกฝ่ายอย่างเต็มรัก



                คิดถึง คิดถึงมาก



                คิดถึงพี่ เขาพูดอย่างสัตย์จริง


.

                เด็กขี้โม้



                วันนี้เหนื่อยมากเลย ควานลินบ่นกระปอดกระแปดแต่แขนยังคงรั้งอีกฝ่ายเข้าหาตัว



                เหนื่อยยังไงครับเด็กดี ไม่พูดเปล่าแต่กลับกดจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มนิ่ม



                วันนี้อ่ะ....




                เขาจำได้ว่าเขาพูดไม่หยุด เขาจำได้ว่าอีกคนฟังเขาพูดอย่างตั้งใจ เขาจำได้แม้กระทั่งมือคู่นั้นที่คอยกุมมือพร้อมกับบีบเบาๆ เขารับรู้ได้ถึงกำลังใจที่ส่งมา



                ในความฝัน เราจะเป็นอะไรก็ได้



                เป็นนักบิน เป็นเศรษฐี เป็นใครก็ได้อย่างที่อยากจะเป็น



                แต่สำหรับควานลิน เขาอยากเป็นแค่คนสำคัญของใครสักคน



                เหมือนอย่างตอนนี้ล่ะมั้ง



                พูดเยอะ



                พี่ก็ฟังผมพูดนี่นา



                ก็สำคัญ จะไม่ฟังได้ยังไง



                ควานลินเผยยิ้มกว้าง โผเข้ากอดอีกฝ่ายอย่างที่เคยทำ สูดกลิ่นกายหอมอ่อนๆ เข้าปอดอย่างเต็มที่ เขาไม่บอกอีกฝ่ายหรอกนะว่าเขาตื้นตันกับที่ดงโฮพูดมากแค่ไหน



                ไม่บอกหรอก



tbc.

#crushโฮลิน


ตอนแรก เบาๆ อิ๊ๆๆๆๆ 55555 สัญญาไม่ดราม่าเหมือนเรื่องที่แล้ว

วางไว้ให้จบแฮปปี้อยู่น้าาาาาา <3

ให้กำลังใจกันได้ที่เดิม เลิ้บยู 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. #965 imhymnz (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 19:10
    แงงง น้องลูกกก

    เป็นคนเหงาๆจังเลยอ่ะคับ ;-;
    #965
    0
  2. #963 ohhoimim1215 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 23:58
    น้องแลดูแบบจะมีภาวะซึมเศร้า เป็นห่วงหนูน้าาาา แบบแค่อยากเป็นคนสำคัญของใครสักคน แงงงงงง หาเพื่อนคุยนะๆๆๆๆ อย่าอยู่แบบเหงาๆ //พูดกันตรงๆ ตอนที่บอกว่าในฝันอยากจะเป็นอะไรก็ได้ แต่เขาเลือกจะเป็น ‘เด็กดี’ ของพี่คนนั้น ก้อครืออออออ ไอแค่กขึ้นมาเรยค่ะ!!!!! ใจสกปรกเองค่ะ ยอมรับ
    #963
    0
  3. #962 Moonny123 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 23:11
    อ่านชีวิตควานลินเรื่องนี้คือสงสารสุด55555 เห้ออเหงาแทน
    #962
    0
  4. #961 Khunmedsai (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 22:18
    อยากกอดน้อง
    #961
    0
  5. #960 Gicestar (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 17:26
    น้องเป็นมะนุดขี้เหงานะเนี่ย เป็นห่วงจัง เหนื่อยมากเลยใช่มั้ยครับเด็กดี โอ๋นะค้าบ ดีนะที่ฝันเจอพี่เค้าทุกคืน อีกสักพักก็คงไม่โดดเดี่ยวแล้วนะ
    #960
    0
  6. #959 mildsstuff (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 12:03
    น้องฝันได้เจ็บปวดหัวใจมาก แค่อยากเป็นคนสำคัญของใครเฉยๆแค่นั้นเองหรอครับ โดดเดี่ยวมากเลยสินะ เด็กน้อยㅠㅠ
    #959
    0
  7. #958 นางสาว แก้มป่อง (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 08:33
    อะไรกันเนี่ยยย ทำไมอิพี่กับน้องต้องเจอกันในฝันด้วย สงสารน้องจังเลย อิพี่รีบๆมาหาน้องได้ละ
    #958
    0