( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 39 : to reach you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 794
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    20 ส.ค. 61

To Reach You

แนะนำให้ฟังเพลง

Memory Control 기억 조작단 (Produce 48) - To Reach You (너에게 닿기를) 






 

                ‘ ถ้าได้เดบิวต์แล้ว อย่าลืมพี่นะรู้ไหม น้ำเสียงทุ้มที่ผมชอบฟังอยู่เสมอดังขึ้นอยู่ข้าง ๆ ใบหูขณะเรากอดกันท่ามกลางเหล่าเด็กฝึกที่ต่างเข้ามาแสดงความยินดีบริเวณหลังเวที เจ้าของร่างหนาเผลอหัวเราะเบา ๆ คงเป็นเพราะผมที่เผลอกระชับอ้อมกอดนั้นแน่นจนเกินไป



                ผมจะไปลืมพี่ได้ยังไง สัญญาเลยครับว่าจะไม่ลืม ไม่พูดเปล่า แต่ผมกลับชูนิ้วก้อยขึ้นมาเกี่ยวกับอีกฝ่ายไว้ เหมือนเป็นสัญญาระหว่างเรา



                พี่เขาเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมก้าวมาอยู่จุดนี้ จากเด็กที่เต้นไม่ทัน ไม่มีความมั่นใจในวันนั้น ไม่กล้าพูดหรือสื่อสารใด ๆ จนถูกคนรอบข้างมองว่าเป็นคนเก็บตัว ตอนนั้นเองผมก็พบกับแสงสว่างเล็ก ๆ ท่ามกลางโลกอันมืดมิด พี่ดงโฮ เดินเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มอันอบอุ่นที่ช่างขัดกับลุคปกติของพี่เขา แถมโชคยังเข้าข้างให้เราทั้งคู่ได้ทำสเตจแรกในเพลงเดียวกัน ผมได้เรียนรู้อะไรมากมายจากพี่เขาเยอะ แม้เราจะถนัดกันคนละอย่างก็ตาม



                คิดถึงพี่ด้วยล่ะควานลิน รอยยิ้มจาง ๆ บนริมฝีปากหยักกับสัมผัสหนัก ๆ บนศีรษะเกิดขึ้นฉับพลัน พี่ดงโฮลูบหัวผมอย่างเอ็นดู ตบไหล่เบา ๆ และทำท่าจะเดินจากไป เมื่อบทสนทนาระหว่างเราเริ่มไม่มีความเป็นส่วนตัว



                ผมได้แต่ยิ้มและปล่อยให้พี่เขาเดินจากไป จดจำสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเราเอาไว้เป็นความทรงจำดี ๆ เมื่อครั้งหนึ่งผมมองกลับมาผมจะยังมีความสุขและยิ้มได้เพราะมันเสมอ ..



                รอผมนะ ผมจะขึ้นไปยืนข้าง ๆ พี่ให้ได้เลย ! ’ ผมตะโกนให้กับเจ้าของร่างหนาที่เดินหันหลังไป พี่เขาหันมาส่งยิ้มพร้อมทำมือเป็นท่าโอเคให้กับผมพร้อมรอยยิ้ม



                รอยยิ้มที่จริงใจ รอยยิ้มที่แสนอบอุ่น

                พี่ดงโฮทำแบบนั้นอยู่เสมอ จนมากระทั่งวันนี้



               

            ผมคิดถึงมันทุกอย่าง คิดถึงคำพูดของเรา คำสัญญาของเรา คิดถึงจังครับ




 

                ห้องพักแคบ ๆ สำหรับเด็กฝึกเงียบเหงาเมื่อคนในทีมพากันทยอยออกไปจนหมด เหลือเพียงเราสองคนที่กำลังแต่งตัวอยู่ในห้อง ผมเองก็ไม่ใช่คนตัวเล็ก ออกจากสูงเก้งก้างไปเสียด้วยซ้ำ และพี่ดงโฮเองก็ไม่ใช่คนตัวเล็กเหมือนกัน สูงน้อยกว่าแต่ออกไปทางกำยำมากกว่าผม เราเดินเฉียดกันไปหาเพราะหาสิ่งของไม่เจอ พี่ดูหัวเสียหน่อย ๆ เพราะเวลาซ้อมเร่งรัดขึ้นทุกที และสุดท้ายผมเองก็เป็นฝ่ายหามันจนเจอ




                รอยยิ้มกว้างมาพร้อม ๆ กับมือหนาที่ส่งมาหยีหัว วินาทีนั้นที่เราได้สบตากันมันเกิดความรู้สึกประหลาดแล่นปราดไปทั่วร่างกาย รู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่ไหลเวียนอยู่ในตัว ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยได้สบตากัน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เราอยู่ด้วยกันเพียงสองคน ช่องว่างระหว่างเราลดน้อยลงเรื่อย ๆ ใกล้เสียจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ผมสะดุ้งตัวโยนพร้อมกระถดตัวออกห่าง พี่เองก็สะดุ้งตามผมเช่นเดียวกัน




                ใกล้มาก




                ไปซ้อมกันเถอะควานลิน น้ำเสียงทุ้มน่าฟังเอ่ยเรียกบรรยากาศระหว่างเรากลับมา และผมเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง ขืนพี่ดงโฮไม่พูดอะไร เราคงได้อึดอัดแน่ ๆ เพราะผมก็ไม่ใช่พวกช่างพูดมากเท่าไรนัก




                ครับ ไปซ้อมกันนะพี่




                ผมยังเด็ก ผมอายุแค่ไม่เท่าไร ในขณะที่พี่เขาอายุห่างจากผมตั้งหกปี ผมไม่กล้าถามว่าอาการที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้มันเรียกว่าอะไร ก้อนเนื้อด้านซ้ายที่เรียกว่าหัวใจเต้นตึกตักอย่างประหลาด ใบหน้าร้อนวูบวาบแปลก ๆ ผมสะบัดศีรษะเบา ๆ เพื่อหวังว่ามันจะหาย และออกก้าวเดินตามหลังพี่เขาไป ก่อนที่อีกฝ่ายจะเอื้อมมือมาจับที่ข้อแขนให้ไปเดินข้าง ๆ กัน




                เขิน

                จู่ ๆ คำนี้ก็ดังขึ้นมาในหัว ผมเรียกมันว่าอย่างนั้นได้ไหม หรือผมควรจะไปถามพี่เขาดี




 

            แต่ก็เอาเถอะ

            ผมยังคิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้นอยู่เสมอเลย

            คิดถึง ... คัง ดงโฮ





 

                วันแรกที่เราเจอกัน .. มันก็เป็นวันธรรมดาทั่ว ๆ ไป วันคัดเกรดวันแรกของเรา ท่ามกลางเด็กฝึกมากมายผมเห็นแค่ คัง ดงโฮ คนเดียว ช่างเป็นคนที่เตะตา สูทสีดำที่ใส่มาดูดีมากเมื่ออยู่บนตัวพี่เขา แต่ยังไงก็คงดูดีไม่เท่าพี่เขาหรอก รู้สึกดีใจและขอบคุณที่อะไรหลาย ๆ อย่างเป็นใจให้เรามาอยู่ทีมเดียวกัน เพราะตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ไม่มีสักครั้งที่ผมจะเสียใจที่ได้รู้สึกคนดี ๆ อย่างพี่ดงโฮ




                ไล ควานลินครับ




                คัง ดงโฮ ตามสบายเลย




                ประเมินครั้งแรกผมได้ D มาเช่นเดียวกันกับพี่ แอบไม่เห็นด้วยนิด ๆ ครูฝึก แต่ก็ค้านอะไรไม่ได้ ผมทำได้เพียงค้านในใจก็เท่านั้น วันแรกที่เจอกัน ประเมินครั้งแรกได้อยู่เกรดเดียวกัน ทำมิชชั่นแรกด้วยกัน




            สำหรับพี่เขา .. พี่เขาเป็นครั้งแรกของผมเสมอ

                เป็นครั้งแรกที่รู้สึกดี และหวังว่าพี่ดงโฮก็คงคิดเหมือนกันกับผม




 

                ผมเกลียดการจากลา




                เกลียดการที่ต้องจากคนที่ผูกพันกันมาในระยะเวลาหลายเดือนมานี้ เหล่าเด็กฝึกต่างเก็บของลงกระเป๋า ตรวจเช็คความเรียบร้อยของห้อง เสียงหัวเราะผสมปนเปไปกับเสียงบอกลา บางคนร้องไห้ออกมา บางคนทำหน้าเศร้า บางคนนิ่งเงียบไม่พูดจา และมันเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่วันประกาศอันดับมาถึง




                เสียงประกาศจากลำโพงบอกเวลาว่าอีกหนึ่งชั่วโมงเหล่าเด็กฝึกต้องไปรวมตัวกันที่โถงใหญ่ ผมเองที่เก็บของรอมาหลายวันแล้วไม่ต้องรีบอะไรมาก ยังมีเวลาเหลือให้เตร็ดเตร่ไปเที่ยวห้องนู้นทีห้องนี้ทีได้ง่าย ๆ สบาย ๆ และเป้าหมายในครั้งนี้ก็คือ ห้องพักของคังดงโฮ




            ผมยืนอยู่หน้าห้องด้วยความประหม่า ภายในห้องเหลือเพียงพี่ดงโฮอยู่คนเดียว แอบเห็นเพื่อน ๆ ในทีมของพี่ดงโฮเดินไปยังอีกห้องหนึ่ง ผมใช้โอกาสนี้ผลักประตูเข้าไปโดยที่ไม่ได้ขออนุญาต ใบหน้าหล่อเหลาดูแปลกใจที่เห็นผมเข้ามา แต่สุดท้ายก็ยกยิ้มให้กันอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะตบพื้นเบา ๆ เพื่อเรียกให้ผมไปนั่งพิงผนังห้องด้วยกัน




                ผมไม่ปฏิเสธ ค่อย ๆ เดินเข้าไปหาและนั่งลงเหยียดขาเช่นเดียวกับที่อีกฝ่ายกำลังทำอยู่ ไม่มีคำพูดใด ๆ ระหว่างเรา มีเพียงความเงียบ ไหล่เราเฉียดกันทุกครั้งที่พี่เขาถอนหายใจ พื้นที่ว่างด้านซ้ายมือข้างตัวเหลืออยู่เยอะแยะ แต่เป็นเพราะผมเองที่ไม่ยอมขยับออกไป




                อาจเป็นเพราะอยากอยู่ใกล้พี่ดงโฮ




                หากผมหลุด หรือพี่ดงโฮหลุด โอกาสในการทำสเตจสุดท้ายของเราก็เหลือศูนย์




                ดูมีอะไรอยากจะพูดนะควานลิน พี่ดงโฮเลือกหลับตาลงก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ พี่เขาเครียด ผมสัมผัสถึงมันได้ ผมทำใจกล้าเอื้อมมือตัวเองไปกุมกับมือสากข้างที่วางอยู่บนต้นขาด้านซ้าย และเป็นไปตามคาด พี่ดงโฮยอมเปิดเปลือกตาขึ้นมามองหน้ากัน




                อยากให้กำลังใจพี่เฉย ๆ ครับ




                ทำแบบนี้ .. อันตรายนะรู้ไหม คัง ดงโฮ ถือโอกาสคว้ามือของผมที่เคยวางทาบหลังบนหลังมือไปกุมมือพร้อมสอดประสานนิ้วทั้งหมดเข้าหากัน




                เรานั่งจับมือกันในห้องที่ใคร ๆ ก็สามารถเข้ามาเห็นได้ มือคู่นี้มันอุ่นแสนอุ่น คลายความกังวลในจิตใจผมไปได้บ้าง เหมือนผู้ชายคนนี้มีพลังวิเศษยังไงยังงั้น หากผมทำได้บ้างล่ะ .. พี่เขาจะเลิกกังวลเหมือนผมไหม




                ไม่อันตรายหรอกครับ ผมกระชับฝ่ามือที่จับอยู่ให้แน่นยิ่งกว่าเดิม บีบและคลายออกเป็นพัก ๆ เพื่อบอกให้อีกฝ่ายเลิกกังวลในสิ่งที่ยังมาไม่ถึงเสียที




                เราน่ะไม่รู้อะไรเลย




                พี่หายเครียดหรือยัง




                หายแล้ว หายตั้งแต่ตอนที่เราจับมือนั่นแหละ  




                ประตูห้องไม่ถูกเปิดออกตั้งแต่ผมเข้ามา และในขณะเดียวกันก็ไม่มีคนเปิดเข้ามาเช่นกัน เรานั่งจับมือกันไปเรื่อย ๆ จนได้ยินเสียงประกาศทางลำโพงว่าเหลือเพียงสิบห้านาทีเท่านั้น ไอกอดอุ่นจากทางด้านหลังรั้งตัวผมไม่ให้เดินออกไปไหน เจ้าของอ้อมกอดกดจูบลงบนแผ่นครั้งหนึ่งครั้ง แค่ครั้งเดียวก็สร้างความขวยเขินให้ผมจนแทบระเบิด คัง ดงโฮ คนบ้า




               

                พี่จะยังจำวันนั้นได้อยู่หรือเปล่านะ





 

                ผมเจอพี่อีกครั้งในวันที่เราสามารถยืนอยู่บนเวทีเดียวกันอย่างที่ผมปรารถนา บนเวทีประกาศรางวัล ผมเห็นพี่เขาแค่คนเดียว เฝ้ารอคอยช่วงเวลาที่จะได้ทักกันเสียที อยากได้ยินคำชมจากปากอีกฝ่ายว่า นายทำมันได้ดีมาก นายเก่งมากเลย ผมต้องการแค่นั้นจริง ๆ





                หัวใจเต้นแรงหนักมากจนใบหน้าที่เคยเป็นสีขาวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงจัด พี่ ๆ ในวงเริ่มทักกัน ผมได้แต่ตอบว่าไม่เป็นอะไร ใครจะกล้าบอกความจริงกันเล่าว่าเป็นเพราะ คัง ดงโฮ




            เก่งมากเลยควานลิน  




                ไม่มีคำอื่นแล้วเหรอพี่




                ไม่ชอบหรือไง




                พี่หมายถึงชอบอะไรล่ะ




                ก็ทั่ว ๆ ไปนั่นแหละ



                ชอบครับ ชอบมากเลย




                เด็กน้อย

               



                ต่อให้ผมไม่ได้พูดออกไปตรง ๆ ก็ได้แต่หวังว่ามือที่กุมกันอยู่ตอนนี้จะช่วยส่งความรู้สึกที่ผมมีทั้งหมดไปถึงพี่ แม้ว่าผมจะไม่ได้พูดคำนั้นออกมาก็ตาม พี่ตอบแทนผมด้วยการบีบมือตอบกลับมาเบา ๆ รอยยิ้มของพี่ตอกย้ำว่าการที่ได้พบพี่วันนี้เป็นเรื่องจริง ที่เรายืนอยู่ด้วยกันตรงนี้ไม่ใช่ฝันไป




                เราไม่ได้อยู่ด้วยกันบ่อยครั้ง เราห่างไกลกันพอสมควร เป้าหมายทุก ๆ วันของผมคือการให้เข้าใกล้พี่หนึ่งก้าว .. แค่หนึ่งก้าวก็ยังดี อย่างน้อยเราคงทำอะไรได้ง่ายขึ้น และวันนี้ผมคิดว่าผมทำมันสำเร็จ




                วันนี้ผมเข้าใกล้พี่ขึ้นอีกหนึ่งก้าวแล้ว

 







 

                ร้องไห้เพราะความคิดถึง มันเป็นแบบนี้เองสินะ

                พี่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม เดินเข้ามาด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

                ใครเขาให้เซอร์ไพร์สกแบบนี้กัน




                ผมทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้จักโต กระโดดกอดพี่แน่นไม่ต่างอะไรจากลูกลิงที่เกาะอกแม่แน่น พี่หัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มที่น่าฟังอย่างเคย พี่ไม่บ่นอะไรออกมาเลยสักนิด ทั้ง ๆ ที่เสื้อสีเขียวตัวเก่งของพี่เปื้อนไปด้วยน้ำมูกและน้ำตา หนำซ้ำยังลูบหัวผมแบบที่เคยทำเช่นทุกทีอีก




                เด็กขี้แย พี่ยังคงลูบหัวผมต่อไป และปล่อยให้ผมเกาะเป็นลูกลิงอยู่ต่อไปเช่นกัน




                คิดถึงจะตายอยู่แล้ว ผมพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้ ไม่รู้ว่าพี่เข้าใจไหม แต่พี่ก็ยังหัวเราะออกมา อาจเพราะขำใบหน้าตลก ๆ ของผม หรือขำที่ผมพูดไม่รู้เรื่อง




                หนัก อ้วนขึ้นนะเรา




                ไม่เจอกันตั้งนาน พี่กลับบอกว่าผมอ้วนเหรอคนบ้า ผมทุบแรง ๆ ที่หลังจนคนที่อุ้มผมร้องออกมา สมควรแล้ว คัง ดงโฮ จะทุบให้ตายไปเลย




                กอดต่อแบบนี้อีกนะ ไหน ๆ ก็มาหาแล้ว




                เราพูดคุยกันอยู่ในท่านั้นนานแสนนานจนพี่เริ่มบอกว่าไม่ไหว จนผมต้องยอมผละออกมาจากอ้อมกอด แต่พี่ก็ยังเหมือนเดิม .. กระชับมือไว้แน่นแม้เราจะไม่ได้กอดกันอยู่




                มันดีจริง ๆ




                ถ้าผมจะพูดอะไรสักอย่าง พี่จะฟังไหม




                ไม่ต้องพูดหรอก ควานลินอา




                รู้เหรอว่าจะพูดอะไร




                เราคงจะพูดเหมือนที่พี่อยากพูด




                ก็คงงั้นแหละครับ ผมเอนตัวพิงกับไหล่แกร่งพลางกระชับมือและบีบเบา ๆ เหมือนที่ทำอยู่บ่อย ๆ ที่ได้สัมผัสกัน




                ที่ผ่านมาเราต่างไม่เคยพูดอะไร ปล่อยให้ทุกอย่างเกิดขึ้น แต่สำหรับผมมันก็ไม่เคยจางหายไปไหน ทุกความทรงจำ ทุกความรู้สึก ผมจดจำมันได้ทั้งนั้น และหวังว่า .. ต่อให้เราไม่ได้พูดอะไร ความรู้สึกที่ผมมีมันจะส่งไปถึงพี่ได้อย่างที่ต้องการ




                เราไม่พูด พี่ก็รู้




                รู้จริงนะ




                ขอบคุณนะควานลิน




                ขอบคุณครับพี่ดงโฮ

 




                ผมกอดพี่ด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี ภาพความทรงจำตั้งแต่วันแรกที่เรารู้จักกันไหลเวียนเข้ามาตลอด น้ำเสียง รอยยิ้ม การกระทำที่แสนดี ช่วงเวลาเก่า ๆ ยังอยู่ในหัวผมตลอด ช่วงเวลาเหล่านั้นผมยังจำมันได้เสมอ ต่อให้เราต้องห่างกันแค่ไหน ทุกครั้งที่กลับมาเจอกัน .. มันมักจะดีแบบนี้อยู่ไม่เปลี่ยน ขอบคุณจริง ๆ

 




                จำสัญญาของเราได้ไหมครับ




                ต้องถามนายแล้วล่ะ ว่าลืมพี่หรือยัง




                ไม่ลืม นานแค่ไหนก็ไม่ลืมหรอก




 

                หวังว่าความรักที่ผมมี .. จะส่งไปถึงคุณนะครับ

                คัง ดงโฮ J




- END - 


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ กอดคอร้องไห้

ขอนำเสนอมีมประจำวัน

ตื่นมาคาดหวังว่าจะมีโมเม้น ผลคือไม่มี 5555555555เรา55555555555โอ555555555เค55555555555555มาก5555555555555 สั้น ๆ กันชิปเปอร์โดดลงจากเรือ ดั้ยป่ดดด #อยู่กับโฮลิน นะคะ ฮือออ 

อยากให้กำลังใจกันเชิญได้ที่คอมเม้น หรือ #crushโฮลิน กด 1 กด 2 ก็ได้ค่า ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว ขอตัวไปร้องไห้ แงงงงงงงงงง 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. #725 TigerPisces (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 03:15
    ประทับใจการเอาเนื้อเพลงมาตีแผ่เป็นฟิคมากค่ะ คืออินกับเพลงมาก เลยอ่านอันนี้แล้วอินสุดอะไรสุด นอเอเกทัทกีรึลลลลล แงงง้ อบอุ่นหัวใจ
    #725
    0
  2. #701 crazy_girl (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 23:58
    ไหวอยู่ค่าไหววว ขอบคุณไรต์มากเลยนะคะที่ยังอยู่เขียนฟิคถึงโมเม้นแห้งแต่เราก็อยู่ได้ค่ะ // พายวนไป ใจคนมันจะชิป!
    #701
    0
  3. #700 baekhoismysmile (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 13:14
    น่ารักง่าาาาา
    #700
    0
  4. #699 Ttawanp55 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 10:53
    น่ารักกมากกๆๆๆๆ ชอบมากๆเลยค่ะไรต์💓
    #699
    0
  5. #698 Rika Rikatkk (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 08:15
    เรือพายของเราแล่นได้ด้วยมือไรท์เลยค่ะ ฮือออ ไม่เปนไรเราโอเคคคค๊ กัปตันคงงานยุ่งกันไม่ว่างมาช่วยพาย5555 ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ อ่านแล้วคิดถึงช่วงโปรดิ้วมาก ;-;
    #698
    0
  6. #697 maielf13 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 02:34
    ก็คือตอนนี้จนน้ำจนชินไปแล้วค่ะอีกไม่นานครีบน่าจะโผล่มาแทนขาแล้ว555555555 ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งเรือไปไหนนะคะ
    #697
    0
  7. #696 Eternally_from you (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 17:58
    ขอบคุณนะคะ ที่ยังแต่งFic holin. อยู่ แงๆซึ้งใจ อยู่ด้วยกันไปนานๆนะคะ
    #696
    0
  8. #695 featjang (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 07:22
    ฮือออออ ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งเรือนะคะ แม้น้ำจะแห้งแต่เราก็ต้องช่วยกันพายค่ะ 5555555 ขอบคุณมากนะคะ ตอนนี้ดีมากๆเลย คิดถึงทั้งสองคนเลยเนอะ
    #695
    0
  9. #694 Bme (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 02:03

    เราก็ยังคงเกาะเรือนี้ ถึงจะ...วันนี้นะ5555555 ไม่คาดหวังอะไรแล้วค่ะ ขอบคุณไรท์เตอร์ที่ยังคงช่วยเป็นลมให้เรือลำนี้ยังคงเดินเรือต่อไปได้ ถึงอยากบอกให้กัปตันมาช่วยก็เถอะ 555555

    ยังคงชอบคุณไรท์เขียนเช่นเคย จะรอคอยสำหรับเรือลำนี้คู่นี้อยู่เสมอนะคะ ขอบคุณไรท์มากค่าาา >/|\<

    #694
    0
  10. #693 Pinky Poppy (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 00:05
    ตอนแรกเราคาดหวังโมเม้นจากงานนี้เลยค่ะเห็นว่ามีชื่อเข้าร่วม ที่ไหนได้อยู่คนละประเทศไปอีก 55555 ขำแห้งเลยค่ะ รอเก้อ แต่ยังมีอีกหลายงานให้เราลุ้นค่ะ ตอนนี้ก็พายเรืออุดเรือรอกัปตันไปก่อน
    #693
    0
  11. #692 lovebieber110 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 22:11
    โม้เม้นสร้างได้ถ้าใจเราชิปค่าาา 55555
    #692
    0