( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 38 : so close , so far

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 774
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    13 ส.ค. 61


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง



ไล ควานลิน

ใครจะลืมเด็กนั่นได้ลง

 

สวัสดีครับ ผมเป็นเด็กฝึกจากค่ายคิวบ์ ประมาณหกเดือน ผมมาจากไทเป อายุ 17 ชื่อ ไล ควานลินครับ

 

เสียงแนะนำตัวจากวิดีโอดังขึ้นก่อนจะกดหยุดและเล่นวนซ้ำที่ประโยคเดิม ๆ ไปมา เด็กในวิดีโอสวมฮู้ดสีส้มคลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีดำ ผมสีเข้มถูกเซตขึ้นตามสไตล์แรปเปอร์ ใบหน้าของเด็กอายุสิบเจ็ดที่เพื่อนร่วมรายการต่างบอกว่าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร เด็กนั่นอาจดูสแวก ดูเท่ ในสายตาของเพื่อนร่วมรายการ

 

แต่สำหรับผม .. ไม่ใช่

 

น่ารัก ..

ถ้าพูดแบบนั้นจะดูแปลกไหม

 

แต่ควานลินน่ะน่ารักมากจริง ๆ

 

เราพบเจอกันน้อยมาก ตารางงานเด็กคนนั้นแน่นขนาดไหนผมเข้าใจดี เราทำได้เพียงคุยกันผ่านข้อความ ส่งกำลังใจให้กันผ่านสมาร์ทโฟน ครึ่งปีที่ผ่านมาเราไม่เคยได้เจอกัน ไม่ได้จับมือกันอย่างคนเป็นแฟนกันควรจะทำ ไม่ได้อยู่ข้าง ๆ เวลาเด็กน้อยต้องเผชิญปัญหาชีวิตตามลำพัง แต่ไม่มีสักครั้งที่ควานลินจะงอแงเอาแต่ใจตัวเอง มีแต่น้ำเสียงทุ้มน่าฟังคอยบอกเสมอว่า ผมเข้าใจ

 

ผมไม่ได้ขอเด็กคนนั้นคบอย่างเป็นทางการ ไม่มีดอกไม้ ไม่มีคำพูดหวาน ๆ แต่เราต่างรู้กันดีว่าเราเป็นอะไรกัน เด็กนั่นมักจะพูดเสมอว่า ถึงพี่ไม่พูด ผมก็รู้ดี ชักจะเข้าใจโลกมากเกินวัยไปซะแล้ว ข้อความสุดท้ายที่ได้รับจากควานลินคือเด็กนั่นบอกเขาว่ากำลังจะเดินทาง ผมเองก็ต้องเดินทางเหมือนกัน

 

เราเดินทางไปแสดงที่เดียวกัน .. แต่แค่คนละวัน

 

พี่เห็นไลน์อัพหรือยัง เราอยู่คนละวัน

เดี๋ยวแอบไปหาที่ห้องพัก

มาให้จริงเถอะ

 

เรามักจะคลาดกันแบบนี้อยู่ตลอด หลายเวทีแล้วที่เป็นแบบนี้ อาจะเพราะเพื่อเลี่ยงประเด็นดราม่าที่เกิดขึ้น มันน่าหงุดหงิด แต่ก็เข้าใจได้

 

ผมคิดถึงเขา

คิดถึงอ้อมกอด

คิดถึงกลิ่นกายหอมอ่อน ๆ

 

แบคโฮ เสียงเพื่อนสนิทอย่างจงฮยอนเรียกให้ผมที่กำลังนั่งเหม่ออย่างไร้จุดหมายให้กลับมาโฟกัสกับเรื่องที่พวกเรากำลังคุยอยู่ เพื่อนตัวเล็กพูดอะไรไปบ้างผมไม่รู้หรอก ผมคิดถึงแค่วิธีไปเจอเด็กคนนั้น นิดเดียวก็ยังดี

หือ

ฟังอยู่ป่ะวะ

ไม่ได้ฟังอ่ะ ฝ่ามือเล็ก ๆ นั้นฟาดลงกลางศีรษะพอดี มันเจ็บพอ ๆ กับเอาไม้มาตีหัวนั่นแหละ ผมมึนเบลอส่ายหัวสะบัดไล่ความมึนไปมาก่อนจะได้ยินประโยคที่ทำให้หัวใจเต้นแรง

 

เราพักโรงแรมเดียวกับน้องนะ

 

ชายหนุ่มอายุยี่สิบสี่ปีเต็มยืนตัวสั่นอยู่หน้าห้องพักที่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าเจ้าของห้องพักนั้นเป็นใคร ผมต้องไปแอบสืบเสาะจากทีมงานมากว่าจะรู้ว่าควานลินพักอยู่ห้องไหน สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะผ่อนออกมาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังจนรีบยกมือปิดปากแทบไม่ทัน ทางเดินเงียบไร้ผู้คนเหมือนเป็นใจให้แผนย่องเบาของผมสำเร็จ

 

ก๊อก ก๊อก

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเมื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเคาะห้องทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าข้างในมีคนอยู่หรือไม่ ใช้เวลานานชั่วกัปชั่วกัลป์กว่าจะได้ยินเสียงทุ้มที่คุ้นเคยตอบรับกลับมา หัวใจที่เคยเต้นช้ากลับเต้นแรงขึ้นสาเหตุเพราะคนที่อยู่หลังบานประตูไม้สีขาว หกเดือนนานนับปี ผมไม่รู้ว่าป่านนี้ควานลินจะโตขึ้นมากแค่ไหน จะสูงมากเท่าไร บางอย่างอาจจะเปลี่ยนแปลงไป แต่ยังไงซะ .. ควานลินก็ยังเป็นเด็กน้อยคนเดิมของผม

 

เด็กน้อยหน้ามึนในวันนั้น

 

ประตูไม้สีขาวค่อย ๆ  แง้มออก ช่องว่างระหว่างประตูถูกแทนที่ด้วยร่างสูงเพรียวของเด็กคนหนึ่ง คนที่คุ้นเคย ควานลินอึ้งไปชั่วครู่ก่อนจะเผยยิ้มกว้างจนเห็นเหงือกสีชมพูอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัว ลักยิ้มที่แก้มบุ๋มลงไปอย่างเห็นได้ชัด เป็นเพราะมัวแต่สังเกตเจ้าเด็กแสบ กว่าจะรู้ตัววงแขนเล็ก ๆ จะโอบร่างของผมไว้แน่น แน่นมากจบแทบหายใจไม่ออก เกยใบหน้าไว้บนไหล่ลาด สูดกลิ่นหอมอ่อนคล้ายกลิ่นแป้งเด็กไว้จนเต็มปอด เพราะอย่างน้อยเวลาที่เราห่างกัน .. ผมจะยังจำกลิ่นของควานลินได้เสมอ

 

เรากอดกันอยู่นานจนผมอดกระแอมเบา ๆ ไม่ได้ เด็กนี่ไม่ได้กลัวใครมาเห็นทั้งนั้น แสดงความรักโจ่งแจ้งเกินไปจนบางทีต้องปรามอยู่บ่อย ๆ ควานลินก็คือควานลิน ริมฝีปากนุ่มกดลงบนแก้มของผม ใบหน้าหวานคลอเคลียอยู่ข้างลำคอ พร่ำบอกคำเดียวกับที่ผมพูดอยู่ในขณะนี้

 

ผมคิดถึงพี่

พี่ก็คิดถึงเรานะ

 

ควานลินเป็นสิ่งดี ๆ ในชีวิตที่เข้ามาทำให้โลกของผมเปลี่ยนสีไป เปลี่ยนมุมมองชีวิตในบางเรื่อง เขาเป็นคนที่มีความเด็กอยู่ในตัวสูง แต่ขณะเดียวกันก็ดูโตเกินวัยกว่าเด็กสิบเจ็ดปีธรรมดาทั่ว ๆ ไป มีความรับผิดชอบ มีความตั้งใจที่จะทำงานสายนี้อย่างเต็มเปี่ยม ผมเห็นเขาแล้วนึกถึงตัวเองสมัยเดบิวต์ใหม่ ๆ เพราะอย่างนี้ ผมถึงหลงรักเขาจนหมดหัวใจ ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ รู้ตัวอีกทีเราต่างก็มีความรู้สึกดี ๆ ให้กันแล้ว

 

ระยะเวลาที่ห่างกันควานลินมักบอกกับผมเสมอว่า ถ้าพี่เจอคนที่ดีกว่า พี่ทำตามใจพี่ได้เลย เขาพร่ำบอกแบบนี้เสมอ แม้จะรู้ดีว่าเขาเองก็รักผมมากแค่ไหน แต่ก็เข้าใจว่าน้องก็ไม่อยากรั้งผมไว้ แต่เขาคงไม่รู้ว่าผมน่ะ..ไปไหนไม่รอด หมายถึง ผมน่ะตกหลุมรักเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า และมันมากพอที่จะไม่หันไปมองคนอื่น

 

ผมไม่รู้ว่าควานลินนิยามเราทั้งคู่ไว้ยังไง แต่ผมมั่นใจว่าผมจะไม่มีวันปล่อยมือจากเขา ใครจะกล้าปล่อยมือคนสำคัญที่ทำให้ชีวิตของผมสดใสขึ้นกัน ไม่มีทาง

 

พี่เป็นยังไงบ้าง ได้ทานวิตามินที่ฝากพี่มินไปให้บ้างไหม เสียงใสเอ่ยถามขณะเราสองนอนกอดกันอยู่บนเตียงกว้าง ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมาถามพร้อมหรี่ตาลงอย่างจับผิด ถ้าตอบออกไปมีหวังโดนหยิกแน่ ๆ

 

หลิน...คือพี่

 

อีกแล้วนะพี่อ่ะ แรงทุบเบา ๆ ที่หน้าอกบ่งบอกว่าเด็กในอ้อมกอดกำลังไม่พอใจเป็นอย่างมาก ผมรู้ดีว่าควานลินเป็นห่วงแค่ไหน ไม่กล้าแม้แต่จะละเลยสิ่งที่น้องพยายามหามาให้ ไม่เคยเลยสักครั้ง  แต่ผมเห่อมันจนไม่กล้ากินต่างหาก อยากเก็บทุกอย่างที่เขาให้ไว้ทุกชิ้น

 

พี่ไม่กล้ากิน

 

หมดเดี๋ยวผมซื้อให้ใหม่ กิน ๆ ไปเหอะน่า

 

บ่นเสร็จพร้อมซุกใบหน้าที่ผมรักลงกับแผ่นอก ผมกดจูบลงบนกลุ่มผมหอมกลิ่นแชมพู พยายามจดจำโมเมนต์ดี ๆ ระหว่างเราไว้ให้ได้มากที่สุด หนึ่งชั่วโมงไม่นานเลยสำหรับคนที่เฝ้ารอเวลาแบบนี้มานานอย่างเราทั้งสอง แต่ต่อให้มีเวลาอยู่ด้วยกันแค่สิบนาทีหรือยี่สิบนาทีผมก็ยอมแลกมันเพื่อเขา ต่อให้ต้องเข้าห้องซ้อมเป็นวัน ๆ เพื่อแลกกับเวลาหนึ่งชั่วโมงที่ได้อยู่กับเขา ผมยอมทำมันทั้งหมด

 

เห็นพี่มินบอกว่าพี่ซ้อมหนักมากเลย เสียงทุ้มอู้อี้อยู่ที่หน้าอก แขนเรียววาดผ่านลำตัวก่อนจะกระชับอ้อมกอดเบา ๆ ขาเรียวพาดก่ายบนลำตัวอย่างที่เคยทำมาตลอด

 

ก็ไม่หนักเท่าไรหรอก พี่ยังสบายดีนะ

 

ผมฟังเพลงใหม่แล้ว เพลงดีมากเลย สมกับเป็นพี่ดงโฮนะ

 

สมกับเป็นพี่ดงโฮ

ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตั้งแต่ก่อนคัมแบ็คหายไปหมดสิ้นเพียงแค่ได้ยินคำชมจากปากของเด็กที่ผมรักหนักหนา มันเหมือนของขวัญชิ้นโตที่พระเจ้ามอบให้หลังจากที่ผมอดทนทำมาตลอดระยะเวลาหลายเดือน ควานลินยิ้มบาง ๆ ให้ ยกมือเล็กขึ้นมาไล้ตามกรอบหน้าก่อนจะวางแปะไว้บนแก้มก่อนจะบี้มันไปมา

 

น้องทำแบบนี้เสมอ

 

หน้าพี่ตอบลงเปล่าครับ ช่างสังเกตเสมอเลยเด็กน้อยของผม

 

เราคิดไปเองเปล่าหลิน

 

เมื่อไรจะได้อยู่กับพี่นาน ๆ  

 

นี่ก็นานแล้วไง ตั้งหนึ่งชั่วโมง

 

ไม่นานหรอก ผมยังไม่หายคิดถึงพี่เลย เราไม่ได้เจอกันมากว่าครึ่งปีเลยนะพี่ดงโฮ

 

พี่คิดถึงหลิน

 

คิดถึงเหมือนกันครับ

 

สัมผัสนุ่มที่ริมฝีปากเกิดขึ้นเมื่อควานลินทาบทับอวัยวะเดียวกันลงมา กดแช่ไว้อย่างนั้นก่อนจะถอนมันออกไป มันดี แต่แค่นี้ไม่พอ ผมกลายเป็นคนไม่รู้จักพอเสียเองสัมผัสก้อนเนื้อนุ่มตรงหน้า ดูดดึงเบา ๆ จนเด็กน้อยครางฮือ สองมือเล็กขยำอยู่ที่คอเสื้อจนยับ ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป ซึมซับความหวานทุกหยาดหยดจากโพรงปากอุ่น แลกเปลี่ยนอารมณ์และความรู้สึกผ่านจูบนี้

 

จูบของเราในรอบหกเดือน

จูบของเรา

 

ควานลินตอบรับสัมผัสของผมอย่างดีเหมือนที่เคยเป็น เงอะงะบ้างตามประสา เพราะครั้งสุดท้ายที่สัมผัสเขามันนานมาแล้ว สองมือประคองใบหน้าหวานกดจูบลงบนเปลือกตาที่คล้ำลงเพราะทำงานอย่างหนัก ไล้ลงมาที่จมูกรั้นที่ดูแล้วก็รู้เลยว่าดื้อเงียบแน่ ๆ  ต่อมาที่แก้มนุ่มทั้งสองข้าง และสุดท้าย .. ริมฝีปากอิ่มคู่นั้น

 

ฮื่อ หายใจไม่ออก

 

คิดถึงมากเลย คิดถึงจะตายอยู่แล้ว

 

ผมคิดถึงพี่ทุกวัน ไม่มีวันไหนไม่คิดถึงเลย

 

พี่จะหาเวลาว่างมาเจอเราบ่อย ๆ สัญญาเลย

 

ควานลินไม่ตอบรับอะไร แต่กลับโน้มใบหน้าผมลงมาให้ใกล้กันมากกว่าเดิม

 

เราจูบกันอีกครั้ง เท่าไรก็ไม่พอ สัมผัสชื้นแฉะบนริมฝีปากไม่ได้ให้ความรู้สึกน่ารำคาญแต่อย่างใด ผมกลับชอบรสจูบของเด็กคนนี้ มันหวานยิ่งกว่าขนมหวานใด ๆ บนโลกใบนี้ ผมต่างบอกใคร ๆ ว่าไม่ชอบกินของหวาน แต่ถ้าปากของควานลิน..อันนั้นไม่แน่

 

มือเล็กไล้วนอยู่ตรงบริเวณรอยสัก ริมฝีปากยังคงเคลื่อนเข้าหากันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ละเลียดชิมก้อนเนื้อตรงหน้าอย่างอ่อนโยนเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้เด็กน้อยต้องเจ็บตัว เรียวลิ้นเกี่ยวพันกันไปมา ถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกผ่านสัมผัสชื้นแฉะที่ต่างคนต่างจงใจให้มันเกิดขึ้น

 

แทนความคิดถึง

แทนความรู้สึกทั้งหมดของเรา

 

หนึ่งปีที่ผ่านมามันนานเกิดพอกับสถานะแบบนี้ ควานลินไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่านี้ น้องบอกแค่ว่าเราต่างรู้กันดีว่าเราเป็นอะไรกัน แต่บางทีผมก็อยากจะทำให้มันชัดเจนกว่าที่เคยเป็น ไม่อยากจะให้เขาต้องคิดไปว่าผมมีทางเลือกมากมาย ซึ่งจริง ๆ ก็เป็นอย่างนั้น .. แต่ผมเลือกเขา

 

ต่อให้มีคนที่ดีกว่าแค่ไหน

ผมก็เลือกเขา

 

นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมผมถึงมาอยู่ในห้องนี้ทั้ง ๆ ที่มีเวลาไม่มากนัก คำพูดนับพันคำวิ่งวนในหัวเต็มไปหมด ไม่รู้จะต้องเริ่มตรงไหน ไม่รู้จะต้องเริ่มยังไง แต่มีคน ๆ หนึ่งเคยบอกผมไว้ว่า จงเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง ใครคนนั้นก็คือควานลินนั่นแหละ

 

ผมแค่หวังว่ามันจะดี

 

หลิน

 

ครับ ใบหน้าหวานฉาบด้วยสีแดงแทบทั้งหน้าเพราะความเขินอาย  ไหนจะริมฝีปากที่บวมเจ่อเพราะรสจูบของเรา น่ารักจนต้องก้มลงไปกดจูบอีกรอบ

 

พี่มีอะไรจะบอกเรา

 

เร็ว ๆ เลย พี่มีเวลาอีกแค่ยี่สิบนาทีนะ เดี๋ยวเราต้องลงไปกินข้าวเช้ากันแล้ว

 

ผมมั่นใจที่จะพูดมันออกไป อยากทำให้น้องรับรู้ว่าน้องคือคนสำคัญ ไม่ใช่คนที่ผมจะเมินเฉยหรือเพิกเฉยต่อกันได้ง่าย ๆ ไม่ว่ายังไงผมจะยังไม่เปลี่ยนใจ ผมเองก็เชื่อในตัวน้องมากเหมือนที่น้องเชื่อในตัวผม ถ้าอย่างนั้นแล้ว .. ผมก็ไม่จำเป็นต้องรอมันอีกต่อไป

 

พี่จำได้ว่าพี่ยังไม่เคยพูด ไม่เคยขอเราเลย

 

...

 

คบกันไหม

 

“ … ”

 

เรามักจะพูดเสมอว่าถ้าพี่เจอคนที่ดีกว่าพี่ไปได้เลย แต่ทำไงได้ล่ะ ยังไม่มีใครดีกว่าหลินเลย

 

ผมเด็กนะ ดวงตาทั้งสองเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาไม่นานก็ไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ อดไม่ได้ต้องเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา ผมทะนุถนอมเด็กคนนี้เสมอ และมันจะเป็นแบบนี้ต่อไป

 

ควานลินไม่ได้เสียใจ ผมรู้ข้อนั้นดี

 

พี่ก็เด็กนะ ห่างกับเราแค่หกปีเอง

 

ตั้งหกปีแน่ะ

 

นะหลิน คบกันเถอะ

 

คนบ้า ผมตกลงตั้งแต่ประโยคแล้วแล้ว ! ที่เกาหลีก็ไม่ยอมขอ มาขออะไรที่ต่างประเทศเนี่ย เด็กน้อยโผใส่อ้อมกอดเสียเต็มรัก และผมยินดีที่จะมอบอ้อมกอดนี้ให้เขาแบบนี้ต่อไปจนกว่าเขาจะบอกว่าไม่ต้องการมัน   

 

วันนั้นในรายการผมปกป้องเขายังไง .. วันนี้ก็ยังเหมือนเดิม

จะเป็น คัง ดงโฮ คนที่ปกป้องควานลินคนเดิมเหมือนในวันนั้น

และมันจะเป็นแบบนี้เสมอ

 

@ห้องอาหาร

 

ร่างสูงเพรียวของเด็กน้อยวัยสิบเจ็ดปียืนตักอาหารอยู่ข้าง ๆ พี่ใหญ่ของวง ตาทั้งสองบวมช้ำหลังจากผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ร้องไห้เพราะโดนขอเป็นแฟน น่ารักเสียจริง ผมเห็นพี่จีซองยืนบ่นควานลินให้ตักอาหารนู่นนี่มาให้ครบ เท้าทั้งสองพาตัวเองไปยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามพี่ใหญ่ของ Wanna One ก่อนจะเอ่ยทักทายไปอย่างคนคุ้นเคย

 

ฮยอง สวัสดีครับ

 

อ้าว ดงโฮลงมาคนเดียวเหรอ

 

เพื่อน ๆ พักอยู่น่ะ พี่ชายร่วมรายการพยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจ ไม่วายหันไปดุเจ้าเด็กหน้าตาเหมือนหมาซามอยด์ว่าให้เลิกตักของกินได้แล้ว

 

.

.

.

.

.

.

.

.

ไม่เจอกันนานนะครับพี่ดงโฮ

 

ไม่เจอกันนานเลยนะควาน คิดถึงจะแย่

 

พี่ดงโฮ! ”

 

ข้าวเช้ามื้อนี้คงอร่อยยิ่งกว่ามื้ออื่นเป็นแน่ J

 

 

 

 #crushโฮลิน



โมเม้นไม่มีให้เห็นเป็นรูปภาพ แต่เขาลงมากินข้าวที่ห้องอาหารเดียวกันค่ะ!!!!!!!!!!!!!!

สู้มาก สู้สุดแล้ววววว มีโมเม้นให้หน่อยนะกัปต๊านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

หากเอ็นดูกันขอเชิญได้ที่คอมเม้น หรือ #crushโฮลิน นะคั้บ ฮือเลิ้บๆๆๆๆ 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. #786 ramiepp (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 11:54

    ฮือ กาวมากค่ะ ใจไม่ไหวจริง แค่นึกภาพว่ามันอาจจะเป็นจริงส่วนนึงก็กาวมากแล้ว แงงงงงงงงงง ขอขอบพระคุลไรท์เตอร์

    #786
    0
  2. #691 AsakiSan (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 10:27
    สามประโยคสุดท้าย เขินมาก ไม่สามารถกลั้นยิ้มได้เลย ชอบๆๆๆ
    #691
    0
  3. #690 Pinky Poppy (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 00:37
    เราจะพายเเละยื้อเรือไปด้วยกันนะคะ ต่อให้ไม่มีโมเม้นแต่ถ้าใจเรายังชิป เรือเราก็ยังคงอยู่รอดค่ะ
    #690
    0
  4. #689 mr-j (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 20:35
    เรือพายเพราะมือไรท์
    #689
    0
  5. #688 featjang (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 08:14
    แงงงงงงง โมเม้นมีแต่ไม่รูปปป แต่ไม่ว่ายังไงเราก็จะไม่ทิ้งเรือนี้ ขอบคุณมากนะคะ
    #688
    0
  6. #687 Kimmy1421 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 06:57

    กูนี่อุดปากกรี๊ด เขิน ไม่ไหวแล้ว;////;

    ไรท์เป็นผู้กู้เรืออิช้อยขึ้นมาจากใต้ท้องทะเล เยิฟๆเด้อค่าาา<3

    #687
    0
  7. #686 maielf13 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 01:02
    ไรท์คือผู้ยื้อเรือและปลุกความขี้ชิปในตัวเราดีกว่ากัปตันอีกค่ะฮืออออออออออ เบินไปหมดคนพี่ก็นะอยู่เกาหลีมาตั้งเท่าไหร่ไม่ขอมาขอซะไกลเลย
    #686
    0
  8. #685 Medomiya Hori (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 23:01
    ไรท์คือผู้ต่อชีวิตของเราㅠㅠ แค่รู้ว่าเค้าต้องเจอหน้ากันก็ดีใจแล้ว หัวใจจะวาย
    #685
    0
  9. #684 Tatar'elf (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 12:53
    ไรท์เป็นหนึ่งในกำลังหลักของเรือนะคะ!! แค่กัปตันเขาพักโรงแรมเดียวกันกินข้าวห้องเดียวกันก็ต่อลมหายใจลูกเรือได้ล้าววว
    #684
    0
  10. #683 Khunmedsai (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 00:19
    ฮืออออ แค่เค้าพักรร.เดียวกันก็ดีใจจะแย่แล้ว งือออ ต่อชีวิตชาวเรือ
    #683
    0
  11. #682 ??? (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 23:53

    โมเม้นนนนนน ฮือออ เค้าพักรรเดียวกัน เค้าทานข้าวเช้าเวลาเดียวกัน ขอบคุณที่ช่วยน่อมมนะคะㅠㅠㅠㅠ

    #682
    0
  12. #681 lovebieber110 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 23:50
    ง่าาาาา น่ารักจังเลยค่ะ ขอบคุณที่ยื้อเรือของเรานะคะ มาต่ออีกเรื่อยๆ น้าาาา เราเป็นกำลังใจให้ แต่จะติดตามไปแบบนี้เรื่อย ๆ เลย :)
    #681
    0
  13. #680 ptrp. (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 23:41
    เหตุการณ์จริงอาจจะหวานกว่านี้นะคะ!!! อ่านแล้วเขินมากกกก พี่ดงโฮมาขอคบอะไรตอนนี้ ชิมปากไปกี่รอบละค้าพี่คะ รับผิดชอบดูแลลูกเราตลอดไปเลยน้า
    #680
    0
  14. #679 พิ้งค์โพลาร์ร์ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 23:10
    ยื้อเรือกว่านี้ก็แปรงร่างเป็นสมอแล้วค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาา อ่ารแล้วอิน อินง่าทำไมไม่มีโมเม้นงะ5555555555555555555555. แง้น้องงง ไม่มีใครรดีกว่าหนูเลยนะพี้เค้าบอกมางี้ คบกันไปนานๆ ถ้าตารางงานว่างเมื่อไหร่ค่อยเอาดอดไปหากันก็ด้นะคะ ไปหาโนอาด้วย
    #679
    0