( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 35 : white chocolate 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,077
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    8 ก.ค. 61

B
E
R
L
I
N
?

WHITE CHOCOLATE

Image result for white chocolate cake

 *มีเนื้อหาไม่เหมาะสมกรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน*

** Safe sex ทุกครั้งเด้อค่า **

            ร่างกายของเค้กหวานไปหมดทุกส่วน..เป็นเรื่องจริง ต่อให้เขากินมันอย่างตะกรุมตะกรามแค่ไหนเค้กก้อนนี้ก็ไม่มีวันหมด



            หนักหน่วง แต่ทว่าสุขสม



            ทุกจังหวะขยับกายเร่าร้อนเสียจนทนไม่ไหว ทุกสัมผัสที่แตะลงบนกายบางเร่งเร้าให้ถึงจุดหมายโดยเร็ว แรงส่งจากด้านบนส่งให้ร่างบางไถลไปกับพื้นเตียงขึ้นลงอย่างน่าวงสาร อยากจะให้หยุด แต่ก็รู้สึกดีเกินกว่าจะพูดออกไป



            สุดท้ายแล้วก็เชื่อสัญชาตญาณตัวเอง



            ปล่อยให้ทุกอย่างเกิดขึ้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า



            ดงโฮไม่ใช่คนตะกรุมตะกราม แต่ไม่รู้ทำไมที่ได้ลิ้มรสชาติเป็นครั้งแรก เขากลับมูมมามนัก ตลกสิ้นดี หรือนี่เป็นครั้งแรกที่รับรู้ถึงรสชาติ



            แต่ก็..ไม่นี่



          ตั้งแต่บ่ายจนถึงตอนนี้ เขาไม่ได้กินมันเป็นครั้งแรก



            เปลือกตาบางช้อนตามองคนที่เคลื่อนไหวอยู่เหนือตัว ดวงตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา ความรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วกายยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ตราบใดที่ดงโฮยังไม่หยุดเคลื่อนตัว เตียงหลังนี้คงไม่ต่างอะไรจากสมรภูมิรบเท่าไรนัก เสียงหัวเตียงกระทบกับกำแพงจนเกิดเสียงดังทุกครั้งที่ส่งแรงกระแทกกระทั้นเข้าไปหาร่างบาง



            ฮึก..ฮื่อออ



            ไม่เป็นภาษา



          ควานลินร้องแทบไม่เป็นภาษา คำพูดที่สรรหามาจะพูดออกไปถูกกลืนหายลงในไปลำคอเมื่อความรู้สึกเสียวกระสันตีรวนไปทั่วร่างกาย กายบางบิดเร้ากับเตียงหลังใหญ่ แอ่นทั้งสะโพกเข้าหาอีกคนเพื่อรับสัมผัส เจ็บแสบไปหมด แต่ความต้องการมันเกินกว่าจะหยุดได้จริง ๆ



            หอม หอมไปหมด หวานด้วย



            เหนื่..อยแล้ว ฮือ



            เปล่งเสียงออกได้เป็นคำเพียงไม่กี่คำก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงคราง ร่างกายของเค้กอย่างควานลินถูกโรมรันโดยไม่ให้หยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว ฟอร์คหนุ่มตะกละเกินกว่าใคร ช่วงล่างขยับเข้าออกไม่ห่าง ริมฝีปากหยักกัดเข้าที่ต้นคอขาวละเลียดชิมทั้งเลือดทั้งเหงื่อ มือขวาลูบที่ศีรษะมนชื้นเหงื่อ ประคองใบหน้าหวานให้สบตา ร่างกายแนบชิดไปหมดทุกส่วน ปลายจมูกแตะกันเฉียดไปมา



            ควานลินเลือกหลับตาลงขณะที่ปากเล็ก ๆ ส่งเสียงครางไม่หยุดหย่อนเช่นเดียวกับฟอร์คหนุ่มก็ปลดปล่อยอารมณ์ผ่านเสียงครางในลำคอเช่นกัน ดงโฮก้มมองเค้กชิ้นโปรดก่อนจะขยับถี่รัวเป็นครั้งสุดท้ายปลดปล่อยความต้องการจนเอ่อล้นเต็มช่องทาง



            ผ้าห่มผืนหนาถูกเลิกขึ้นมาคลุมตัวควานลินโดยดงโฮ ปวดแสบช่องทางไปหมด ตั้งแต่ที่ร้านจนถึงตอนนี้ เขาไม่ได้พักเลย ดวงตาร้อนผ่าวคล้ายกับจะร้องไห้ แต่ด้วยเหนื่อยเกินไปจึงเลือกที่จะปิดเปลือกตาลงไม่มองหน้าอีกฝ่าย ก่อนที่สติของเขาจะค่อย ๆ ดับวูบไปในที่สุด



            ดงโฮกระชับอ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิมป้องกันความหนาวจากเครื่องปรับอากาศ จูบลงบนแก้มใส ขบกัดเบา ๆ หนึ่งทีก่อนจะปิดเปลือกตาลงเช่นกัน เพราะเขาเองก็เหนื่อยเต็มทีแล้ว ตั้งใจว่าเมื่อตื่นนอนค่อยพาร่างบางไปล้างตัวพร้อม ๆ กัน เผลอ ๆ อาจจะได้กินอีกสักครั้ง



            ใช่ เขาตะกละ



            แต่ควานลินน่ะหวานเกินไปแล้ว





 

            ดงโฮตื่นขึ้นตอนตีห้าของอีกวัน พร้อม ๆ กับคนข้างกายที่หายไป ร่างหนาลุกพรวดรีบกระชากผ้าห่มออกไปทันที สิ่งเดียวที่คิดอยู่ในหัวมีเพียงไม่กี่อย่าง ควานลินหนีไป โดนเขากินซะขนาดนั้นยังจะมีแรงหนีไปอีกเหรอ จะไปได้ไกลสักแค่ไหนเชียว



            ร่างหนาเก็บอาการครุกกรุ่นในใจแทบไม่อยู่ ลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้ารวมทั้งกางเกงขึ้นมาสวม คว้ากุญแจรถเตรียมตัวจะออกจากห้อง พลันเหลือบสายตาไปมองบนเตียงกว้างก็ต้องตกใจพบว่าเตียงนอนของเขาเปรอะเปื้อนไปเสียหมด



            ตุ้บ



            เสียงเหมือนของหล่นในห้องน้ำทำให้ดงโฮต้องละสายตาไปจากเตียงหลังใหญ่ที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี้เพิ่งจะเป็นสมรภูมิรักของเขากับเค้กรสไวท์ช็อคมาหยก ๆ ค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไปหาห้องน้ำ ก่อนจะได้ยินเสียงสะอื้นเบา ๆ ดังออกมาจากห้องน้ำ ดงโฮเปิดประตูเข้าไปเจอร่างบางเปลือยเปล่าพยายามลุกขึ้นยืนอยู่ใต้ฝักบัว มือเล็กปาดน้ำตาออกทิ้งไปอย่างไม่ใยดี เหลือบมามองเขาด้วยสายตาแค้นเคือง



            หัวใจของดงโฮกระตุกวูบเมื่อเห็นภาพนั้น



            พี่ช่วย ย่อตัวลงพร้อมช้อนร่างบางขึ้นมา ก่อนจะโดนปัดมือทิ้งแบบลวก ๆ



            ไม่ต้องมาช่วยผม พี่มันฉวยโอกาส! ” ใบหน้าหวานแดงก่ำเหมือนคนโกรธ ใช่แหละ ควานลินจะโกรธเขาก็ไม่แปลกนัก ครั้งแรก แถมยังเจอมาหนักแบบนั้น



            ให้พี่ช่วย เราลุกไหวเหรอนั่น



            ไหวไม่ไหวก็เรื่องของผม พี่มันฉวยโอกาส ทำแบบนี้ได้ยังไง เป็นฟอร์คก็ไม่บอก นี่จ้องจะกินกันตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม แกล้งมาทำดีด้วยทำไม ไอ้คนฉวยโอกาส! ”



            แขนเล็กทุบตีรัว ๆ ทั้งใบหน้า แขน หน้าอก โดนควานลินทำร้ายหมด ดงโฮได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายทุบตีจนพอใจเพราะเขาผิดจริง มือหนาเกลี่ยน้ำตาออกให้อีกคนอย่างเบามือเมื่อควานลินยอมสงบลงในอ้อมกอดอุ่น



            ไม่ได้แกล้งทำดีด้วยเลย เอาอะไรมาพูด



            มันไม่ถูกต้อง ไม่ถูกต้องเลย



            ไม่ถูกยังไง



            พี่กับผมไม่ได้เป็นอะไรกัน มันไม่ควรเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ดวงตาคู่สวยฉายแววสับสน มันก็น่าสับสนอยู่ ตลอดเวลาที่ทำงานด้วยกันยอมรับว่าเขาชอบร่างบางนี้พอสมควร พยายามเอาใจใส่เกินกว่าเจ้านายและลูกน้อง และมั่นใจว่าควานลินก็คงรู้ว่าเขารู้สึกยังไง



            ไม่งั้นก็คงไม่หน้าแดงหูแดงทุกครั้งที่เขาทำดีด้วย



            เพียงแต่ว่าเราไม่ได้ค่อย ๆ ขยับความสัมพันธ์ทีละนิดต่างหาก



            เขาตะกละเอง รีบชิงกินน้องทั้ง ๆ ที่ยังไม่เป็นอะไรกัน



            แล้วต้องเป็นอะไรกันถึงจะทำเรื่องแบบนี้ได้



            ผมเจ็บ



            เปลี่ยนเรื่องเก่ง ตอนนี้ก็เป็นแล้วนี่



            เป็นอะไรของพี่




            ผัวเมีย




 

            ร่างบางยืนค้อนคนโตกว่าไม่หยุดหย่อน ข่วนอีกฝ่ายทุกครั้งที่มีโอกาส สายน้ำเย็น ๆ ชะล้างเหงื่อไคลให้ไหลออกจากร่างกายหลังผ่านศึกมาตั้งแต่ช่วงบ่ายจนถึงตอนนี้ คงไม่ถูกสุขอนามัยนักหากจะเข้าไปนอนต่อทั้ง ๆ ที่ยังไม่อาบน้ำ



            สะโพกมนถูกอีกฝ่ายประคองให้นิ่งไว้ เมื่อจับลุกยืนขึ้นก็พบว่าควานลินแทบจะทรงตัวไม่อยู่ มือเล็กยันผนังห้องน้ำไว้ตามคำบอกของอีกฝ่าย ก้มหน้าน้อยใจในโชคชะตาตัวเองที่โดนเอาเปรียบแบบนี้ แม้ในใจลึก ๆ ก็รู้สึกดีไม่น้อยอยู่



            ยกขึ้น



            ฮื่ออ



.           ความต้องการทั้งหมดถูกนิ้วเรียวกวาดต้อนออกจนหมดไป เนื้อตัวขาวบัดนี้แดงช้ำไปหมดเพราะฝีมือของดงโฮเอง ควานลินยืนอาบน้ำเงียบ ๆ โดยมีดงโฮยืนมองอยู่แบบนั้น ฟองสบู่ถูกน้ำชะล้างออกจนหมด ผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ถูกนำมาคลุมทับร่างกายเปลือยเปล่าไม่นานหลังจากนั้นก็ออกแรงยกร่างบางจนลอยหวือในอากาศ จัดการวางลงบนเตียงเบา ๆ



            อย่าหนีไปขอร้องล่ะ



            ...



            ที่พูดน่ะ ก็เพราะรู้อยู่ว่านายต้องหนีไป



            เหมือนกับเข้ามานั่งในใจเขาเลย หลังจากวันนี้ควานลินลงเข้าหน้าอีกฝ่ายไม่ติดแล้ว แม้จะไม่ได้เป็นคนเริ่มแต่ตัวเองกลับยอมอีกฝ่าย ขัดขืนไม่มากพอ อายแสนอายหากให้ใครรู้ว่าเขาเองก็ต้องการมัน ถึงได้ขัดขืนพอเป็นพิธีไปแบบนั้น ปล่อยให้มันเกิดขึ้นทั้ง ๆ ที่มันไม่ควรจะเกิด



            แค่รู้สึกดีกับนายจ้างตัวเองก็แย่มากพอแล้ว



            เขาเกลียดที่ตัวเองเป็นเค้ก



            เกลียดกลิ่นหอม เกลียดรสชาติของตัวเอง



 

            ไวท์ช็อคอร่อยจะตาย นายจะเกลียดตัวเองทำไมกัน



            หนียังไงให้พ้น ในเมื่อรู้อยู่เต็มอกว่าฟอร์คหนุ่มตรงหน้าเป็นคู่ของตัวเอง





           

            ครบรอบสามเดือนตามกำหนดที่ตกลงกันไว้ ควานลินต้องกลับไปเรียนเหมือนเดิม ส่วนร้านหนังสือกลับมาสู่โหมดเดิมอีกครั้ง เปลี่ยนพนักงานใหม่มาแทนร่างบางที่เลือกที่จะหายไปจากชีวิตเขา นับตั้งแต่วันนั้นเขาไม่ได้พบร่างบางอีกเลย โทรไปไม่รับ แชทไปไม่ตอบ ทุกอย่างมันเป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ



            แทร็กเพลงถูกเปลี่ยนวนซ้ำจนกลายมาเป็นเพลงเดิมทำให้ดงโฮหลุดออกจากภวังค์ มือหนากดเลื่อนแทร็กพร้อมเร่งเสียงให้ดังขึ้น เนื้อเพลงชวนให้คิดถึงเจ้าเค้กแสนหวานชิ้นนั้นที่หนีเขาไปอย่างไร้เยื่อใย ปล่อยทิ้งให้เขาเป็นบ้าอยู่คนเดียว



            ท่าจะบ้าจริง ๆ



            ขนาดวันก่อนนั่งกินข้าว ยังอดนึกถึงรสชาติละมุนของไวท์ช็อคไม่ได้ ทำได้แต่แค่นหัวเราะเบา ๆ ให้กับตัวเอง ตลกสิ้นดี ถ้าวันนั้นอดใจไหวสักนิด เขาคงไม่เลือกกินควานลินก่อนแบบนั้นหรอก กินแบบตะกรุมตะกรามจนอีกฝ่ายแทบจะรับไม่ไหว มันก็สมควรที่วันนี้ควานลินเลือกที่จะไม่ติดต่อกับเขา



            เหม่ออะไรของมึง        



            เสียงกระดิ่งหน้าประตู พร้อม ๆ กับเสียงเพื่อนสนิทที่ดังขึ้น ดงโฮหันขวับไปมองก่อนจะแค่นยิ้มให้เพื่อนเบา ๆ พยักหน้าให้พนักงานมารับช่วงต่อแทนเขา ดันแผ่นหลังเพื่อนสนิทให้เดินตรงไปยังมุมโปรดที่เขากับควานลินมักจะใช้เวลาด้วยกันบ่อย ๆ ช่วงที่สอนงานให้ร่างบาง



            สรุปก็คือมึงกินก่อนจีบว่านั้น น้ำเสียงทุ้มยกขึ้นเมื่อฟังสิ่งที่เพื่อนตัวหนาเล่า ส่ายหัวให้กับความโง่เง่าของเพื่อนตัวเองอย่างเหนื่อยใจ



            แล้วเขาก็หนีกูไป



            สมควรไอ้โง่



            นี่กูเครียดอยู่นะ



            โง่ ๆ แบบมึงอ่ะเครียดไปเถอะ อยากคุยก็ไปหา เขาตัดการติดต่อมึงก็ต้องพยายาม ไม่ใช่มานั่งเป็นหมาหงอยอยู่แบบนี้ ไอ้โง่เอ๊ย



            เริ่มจากที่ไหนดี



            มหาลัยน้องเขาไงไอ้ฟายยยยยยยยย



            รถสีดำเคลื่อนตัวเทียบฟุตบาทภายในมหาวิทยาลัยตามคำแนะนำของเพื่อน ลานนั่งโล่งไร้ผู้คนถ้าให้เดาคงเป็นเวลาเรียน หรือไม่ก็คงเช้าไป ดงโฮรู้ดีว่าที่ไหนที่ควานลินเลือกที่จะไป เด็กนั่นบอกเขาหมดทุกอย่างแหละว่าชอบทำอะไรอยู่ตรงไหน คณะที่เรียน แม้แต่ตารางเรียนควานลินเขาก็รู้ รู้เพราะเด็กนั่นเคยให้เขามา แล้วอะไรดลใจให้เด็กนั่นคิดว่าจะหนีเขาพ้นกัน



            ควานลินอยู่ที่นั่น



            ร่างบางนั่งคุดคู้ชันเข่าอยู่ที่ม้านั่งตัวริมสุดติดกำแพง อดระบายยิ้มเบา ๆ ไม่ได้ กลิ่นไวท์ช็อคโชยมาแต่ไกล รู้ตัวอีกทีเขาก็จัดการจอดรถจัดการล็อครถพร้อมก้าวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายแล้ว



            หนีก็หนี หนีได้หนีไป



            เดี๋ยวจะตามกลับมาเอง




            ควานลินนั่งชันเข่าพิงกับกำแพง ปิดเปลือกตาลงเบา ๆ เนื่องจากปวดหัว ไม่ได้สังเกตเลยว่าฟอร์คที่ตัวเองหนีมาตลอดหลายอาทิตย์กำลังหย่อนสะโพกลงที่ม้านั่งตัวตรงข้าม



            ควานลินพี่เอง



            แม้ไม่ได้ลืมตาขึ้นมอง แต่ควานลินจำน้ำเสียงนั้นได้ดี



            คัง ดงโฮ



            เขาหนีพี่ดงโฮไม่พ้นเลยจริง ๆ

 






            หลิน ๆ ร้านหนังสือที่หลินชอบติดประกาศรับสมัครพนักงานอ่ะ เสียงเพื่อนสนิทในกลุ่มเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังเดินเปลี่ยนตึก น้ำเสียงล้อเลียนบวกกับใบหน้าของเพื่อนทำให้รำคาญใจนิดหน่อย เพื่อนเขาน่ะมันรู้ดีเป็นที่หนึ่ง ไม่อย่างนั้นคงไม่ล้อกันแบบนี้



            ส่วนให้เรื่องรับสมัครพนักงานใหม่



            เขารู้อยู่แล้ว!!



            ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นหรอกหลิน หลินชอบร้านนั้นไม่ใช่เหรอ อ่ะ หรือว่าชอบเจ้าของร้านหุ่นหมีคนนั้นกันแน่



            เงียบนะ! ”



            ใบหน้าร้อนฉ่าป่านนี้คงขึ้นสีแดงไปหมดแล้ว หูก็คงแดง เพื่อนสนิทล้อเลียนจิ้มแก้มเข้าไม่หยุด ไม่น่าบอกให้มัรู้เลยว่าเขาชอบ..ชอบร้านหนังสือร้านนั้น



            ปากก็บอกว่าชอบร้านหนังสือ ที่ไปเพราะอยากคุณเจ้าของร้านไม่ใช่เหรอหลิน รู้นะว่าชอบ



            รู้ดี



            ชอบแล้วทำไมเล่า เลิกพูดได้แล้ว มันเขิน



            ร้านหนังสือในตำนาน ไม่มีใครไม่รู้จักหรอก ควานลินรู้จักร้านหนังสือร้านนี้ผ่านรีวิวในอินเตอร์เน็ตเมื่อสองปีก่อน  เขาหลงใหลมันมาก ถึงขนาดหาโลเคชั่นร้านเพื่อไปนั่งจริง ๆ มันเป็นร้านเล็ก ๆ บรรยากาศดี มีที่ให้อ่านหนังสือ และที่สำคัญไปกว่านั้น

   


         คุณคนเจ้าของร้าน



            ควานลินยังจำครั้งแรกที่เขาเห็นอีกฝ่ายได้ดี ร่างกายกำยำของอีกฝ่าย ใบหน้าหล่อเหลาเกินใครกว่าที่เคยพบเห็นมา คัง ดงโฮ ในวันนั้นอายุน้อยว่าวันนี้ หล่อเหมือนเดิม จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ผิด



            ทุกวันหลังเลิกเรียนเขามักจะหาเวลาสักสิบยี่สิบนาทีเพื่อผ่านไปร้านนั้น และมักจะได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาทุกที บางวันโชคดีหน่อยก็ได้เจอหน้า บางวันโชคร้ายก็ไม่ได้เจอ แต่ถึงยังไงก็ดีกว่าอยู่เฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไร



            อย่างน้อยเขาก็ได้แอบมอง



            ทุกการเคลื่อนไหว รอยยิ้มใจดีของอีกฝ่าย มันทำเขาตกหลุมรักจริง ๆ



            พอได้เห็นประกาศรับสมัครพนักงานยิ่งแล้วใหญ่ ใจเต้นแรงจนแทบระเบิดเมื่อมองเห็นโอกาสได้ใกล้ชิดอีกคน สามเดือนที่ปิดเทอม ควานลินอยากได้โอกาสนั้น หากโชคไม่ดีพี่ดงโฮไม่รับเขาทำงาน .. แต่ก็ถือว่ายังได้คุยกัน แต่หากโชคดี..มันก็คุ้มเกินคุ้ม







            ใครจะรู้ว่า คัง ดงโฮ เป็นฟอร์ค

            ใครจะรู้ว่า คัง ดงโฮ จ้องจะงาบเค้กอย่างเขามาตั้งแต่ต้น


 

            หรือบางทีที่ควานลินว่าคังดงโฮเป็นคนฉวยโอกาสจากร่างกายเขาจะผิดทั้งหมด

            จริง ๆ แล้วอาจเป็นที่ควานลินต่างหากที่เป็นฝ่ายหาโอกาสก่อน



           

            ใจน่ะมันชอบเขาอยู่แล้ว ถึงได้ขัดขืนพอเป็นพิธีนั่นไง แต่มันก็อดเสียใจไม่ได้ ที่อีกฝ่ายทำเหมือนกับเขาเป็นที่ระบายอารมณ์  นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาต้องร้องไห้ และปิดการติดต่อจากอีกฝ่าย



            แต่หนียังไงก็หนีไม่พ้นจริง ๆ

 



            ร่างบางพาตัวเองขึ้นมานั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถหลังจากโดนอ้อนกึ่งบังคับ เขาเองก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกันที่อีกฝ่ายมาตามถึงที่ มันก็คงใจง่ายจริง ๆ นั่นแหละ



            บรรยากาศในรถเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศดังเป็นระยะ ร่างหนาหันมามองเขาบางครั้ง ก่อนจะตัดสินใจโฟกัสกับถนนตรงหน้าต่อไป สองมือเล็กบีบเข้าหากันเพราะความเกร็ง ระหว่างเราไม่เคยเงียบขนาดนี้  ตอนทำงานอยู่ที่ร้านเรามักจะหาเรื่องมาคุยกันเสมอ ขนาดบนเตียง..ตอนที่ใกล้ชิดกันมาก ๆ ตอนนั้น มันยังไม่เงียบเลย



            เสียงเพลงดังขึ้นเมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มจะเงียบเกินไป ควานลินขยับตัวเล็กน้อยระบายความอึดอัดผ่านการถอนหายใจออกเบา ๆ เหลือบมองเสี้ยวหน้าของคนขับแวบหนึ่งเหมือนมีอะไรจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่กล้า กลืนคำพูดลงคอไปโดยไว

           

            รถยนต์เคลื่อนตัวสู่ลานจอดรถ เครื่องยนต์ถูกดับพร้อมกับแขนแกร่งที่เอื้อมมาปลดเข็มขัดนิรภัยออกให้ กลิ่นกายอีกฝ่ายที่คุ้นชินเผลอทำให้เค้กอย่างควานลินเห่อร้อนไปทั่วทั้งใบหน้า กลิ่นเหงื่อ กลิ่นน้ำหอม มันเหมือนกับคืนนั้น



          มือหนาเอื้อมมาจับไว้ที่แขนเรียว ก่อนจะออกแรงฉุดให้เดินตามไปพร้อมกันเบา ๆ สัมผัสอุ่นบริเวณต้นแขนทำเอาร่างบางสะดุ้งเฮือก นานแล้วที่ไม่ได้สัมผัสกัน ครั้งนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ..  อาการร้อนวูบวาบไม่ได้กินขึ้นแค่เฉพาะใบหน้า ตอนนี้มันกลับลามไปทั้งตัวเพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส



            ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ ก็ทำได้แค่เดินตามอีกฝ่ายขึ้นมายังห้องของพี่ดงโฮ ห้องที่เขาเคยมาครั้งหนึ่งตอนที่สติสัมปชัญญะไม่ครบร้อย เสียงประตูปิดลงพร้อม ๆ กับอีกคนที่ก้าวเข้ามาประชิดตัว รั้งร่างบางไว้ในอ้อมกอดเสียแน่นจนแทบจะขยับไม่ได้



            พี่ทำไรน่ะ



            กอดไง ไม่รู้จักกอดเหรอ



            มาไม้ไหนอีก



            ผมหมายถึงว่าพี่พาผมมาที่นี่ทำไมครับ น้ำเสียงจริงจังบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังไม่ชอบใจกับการเบี่ยงประเด็นของอีกฝ่ายมากนัก กายที่เคยอยู่นิ่งเริ่มบิดไปมาให้หลุดจากอ้อมกอด แต่ดงโฮแข็งแรงกว่านั้น



            คิดถึง



            มีใครบอก คัง ดงโฮ ไหมว่าไม่ควรพูดอะไรแบบนี้



            ทำไมหนีไปแบบนั้น ลืมไม่ได้เลยรู้ไหม



            ก็ลืม ๆ ไปซะสิ ฟอร์คแบบพี่หากินที่อื่นได้ตั้งเยอะแยะ ใช่ ฟอร์คเลือกที่จะกินใครก็ได้นี่ กินตามใจชอบแบบไม่ต้องมาแคร์อะไร ไม่ควรมาแคร์เค้กแบบเขาด้วยซ้ำไป พูดเองก็น้อยใจเสียเอง ดวงตาเริ่มร้อนผ่าวหลังตัดต่ออีกฝ่ายไป



            ไม่ได้อยากกินเค้กรสอื่น อยากกินไวท์ช็อคน่ะเข้าใจไหม



            ไวท์ช็อคชิ้นอื่นก็มี เยอะแยะออก พี่ไปกินที่อื่นเถอะ ไวท์ช็อคก็ไม่ได้มีอยู่ชิ้นเดียวบนโลก ไม่จำเป็นสักหน่อยที่ต้องมาวอแวกับเขา



            ไม่ใช่ไวท์ช็อคชิ้นนี้ พี่ไม่กินหรอก



            ร่างหนาย้ำหนักแน่นให้อีกคนเข้าใจสถานการณ์ระหว่างเราตอนนี้ ที่เป็นอยู่เขารู้ดีว่ามันคลุมเครือ ไม่เคยมีอะไรชัดเจนเลยสักอย่าง ขนาดตอนทำงานด้วยกันเราสองคนยังดูเหมือนเจ้านายกับลูกน้องธรรมดาทั่วไป แต่ถึงยังไงเขามั่นใจนี่แหละว่าต้องเป็นควานลินแน่ ๆ



            ไวท์ช็อคไม่ได้มีแค่ชิ้นเดียวบนโลก



            แต่ควานลินมีแค่คนเดียวบนโลก



            เขาอยากกินไวท์ช็อคที่ชื่อควานลิน ไม่ได้อยากกินไวท์ช็อคชิ้นอื่น



            พี่คิดถึงควานลิน



            สัมผัสร้อนเริ่มประทับบริเวณซอกคอ ขบเม้มเบา ๆ เพื่อละเอียดชิมรสชาติหอมหวานของเค้กตรงหน้าด้วยความอ่อนโยน อ่อนโยนกว่าครั้งแรกที่เราได้สัมผัสกัน



            คิดถึง



            ปากหยักประกบจูบลงบนก้อนเนื้อนิ่ม ดูดดึงเบา ๆ คล้ายกับจะแกล้งหยอกก่อนจะละออกมาอย่างช้า ๆ แล้วประทับจูบลงไปใหม่ อ่อนหวานจนเกินต้านทาน ร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งร่าง ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดกันภายในโพรงปาก รสชาติหอมละมุนยิ่งกว่าเดิมถูกซึมซับอย่างช้า ๆ กวาดต้อนความหวานทั้งหมดจากเค้กร่างบางไปเป็นของตัวเองจนหมดสิ้น



            ทั้งหวานทั้งหอม



            อื้อ คิดถึงเหมือนกัน



            ร่างบางเปลือยเปล่าถูกดันชิดผนังห้อง ไร้อาภรณ์ปกคลุม ต่างจากครั้งแรกที่มีเพียงผ้ากันเปื้อนผืนเดียว ฟอร์คหนุ่มสำรวจเค้กชิ้นโปรดไปทั่วร่าง โลมเลียร่างบางผ่านสายตา มือหนาคอยปรนเปรอร่างบางให้พร้อม ตั้งใจว่าครั้งนี้จะอ่อนโยนให้มากที่สุด มากกว่าครั้งนั้น



            ขาเรียวเกี่ยวกระหวัดไว้กับบั้นเอวกันตก รับรู้ถึงตัวตนอีกฝ่ายยามถูกกดแทรกเข้ามา เสียงหวานดังกระเส่าข้างใบหูขาวผะแผ่ว เกร็งช่องทางถี่เพราะไม่เคยคิดกับสัมผัส แต่สุดท้ายดงโฮก็พาตัวเองแทรกลึกเข้าไปจนสุด สะกดกั้นอารมณ์ดิบเถื่อนของตัวเองไว้เพราะไม่อยากให้เค้กชิ้นโปรดต้องเสียน้ำตา



            หวานมากเลย



             เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นใบทั่วกรอบหน้า แต่ไม่นานก็ถูกปากหยักกดซับให้หายไป ถึงจะผุดขึ้นมาใหม่ดงโฮก็ยังคงทำหน้าดีได้ดี เพราะควานลินน่ะหวานละมุนลิ้นจริง ๆ ขณะที่ช่วงล่างยังคงแทรกกายเข้าหาอีกฝ่ายถี่รัวไม่หยุด



            จังหวะรักระรัวแต่ก็แฝงไปด้วยความอ่อนโยน เร่งเร่าร่างบางให้รู้สึกมากกว่าเดิมด้วยฝ่ามือ ทั้งสองช่องทางของควานลินถูกปรนเปรอจนจวนเจียนจะระเบิด แผ่นหลังครูดกับผนังห้องยามอีกฝ่ายแทรกกายเข้ามาหา เร่าร้อนเสียจนทนไม่ไหว สูดปากกั้นเสียงร้องไว้แต่สุดท้ายก็ต้องปลดปล่อยมันออกมาเพราะความเสียวกระสันที่มีมากเกินไปผ่านจากการเร่งเร้าพร้อมกันทั้งสองทาง



            ร่างกายขาวถูกลิ้นร้อนละเลงจูบไปทั่วทุกสัดส่วน ชิมความหวานจากผิวเนื้อของเค้กชิ้นโปรดไม่รู้เบื่อ เนื้อตัวควานลินเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและหยาดน้ำสีใส ดงโฮกวาดต้อนทุกอย่างมาไว้เป็นของตัวเองอย่างหื่นกระหาย แต่ก็ไม่หนักหน่วงเหมือนครั้งแรกที่ได้สัมผัส



            เพราะครั้งนี้ตั้งใจให้ทุกอย่างมันอ่อนโยน



            สำรวจร่างบางที่เคลื่อนตัวขึ้นลงอีกครั้ง ควานลินดูดีมากเมื่อไร้อาภรณ์ใด ๆ ปกปิด แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันว่าตอนมีผ้ากันเปื้อนผืนเดียวคลุมอยู่นั่นก็เซ็กซี่ไปอีกแบบ



            จะแบบไหนก็ดีไปหมด



            จะแบบไหนก็ปกปิดความหวานละมุนไม่ให้เขาชิมไม่ได้



            คราวที่แล้วมีผ้ากันเปื้อน คราวหน้าเอาเป็นอะไรดี หูกระต่ายไหม



            อ..ไอ้บ้า ฮื่อ



            ตั้งใจจะอ่อนโยน ดงโฮทำได้อย่างที่หวัง แต่เขาก็คือเขา ตะกละตะกลามไม่มีเคยพอนั่นคือนิสัยของฟอร์ค(แบบเขา) กว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองกินแบบตะกรุมตะกรามมากแค่ไหนก็ตอนที่ควานลินกรีดร้องออกไปเสียงดังพร้อมๆกับความต้องการหนืดแฉะบนกล้ามท้อง



            หวาน เค้กไวท์ช็อคก้อนนี้หวานมาก



            คัง ดงโฮ ไม่เคยรับรสอะไรได้เลยตลอดยี่สิบห้าปีมานี้ ไม่เคยอร่อยกับอาหารที่กินอยู่



            ไล ควานลิน เป็นเค้กที่ทำให้เขารับรู้รสชาติว่ามันละมุนและหวานมากแค่ไหน แม้จะไม่เคยลองชิมเค้กชิ้นอื่น รสอื่น แต่เขามั่นใจว่าควานลินเป็นเค้กที่หวานที่สุดในโลก     



            เขาว่ากันว่าร่างกายของเค้กหวานไปหมดทุกส่วน ฟอร์คเท่านั้นที่จะลิ้มรสความหวานนั้นได้ ทุกอย่างเป็นจริงดังคำเขาว่า



            แต่ถ้าจะให้จริงไปมากกว่านั้น

            เค้กไวท์ช็อคที่ชื่อว่าควานลินหวานละมุนมากกว่าเค้กก้อนอื่นบนโลกใบนี้เสียอีก



---------------------------------------------

#crushโฮลิน


เอาล่ะค่ะ เขียนเสร็จล่ะอยากจะกินไวท์ช็อคบ้าง พี่คะ ขอกินหน่อย!! //โดนตบ  ปลาทับจัยกับฟีดแบคจ๊นน ต้องรีบปั่นตอนถัดมาเสร็จในวันเดียว เขินจัง ขอบคุณนะคะแง้ กำลังใจดี๊ดี <3 ถ้าเอ็นดูกันฝากส่งหนึ่งกำลังใจได้ที่ #crushโฮลิน หรือคอมเม้นกะด้ายย เลิ้บๆๆๆ.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 18:21
    ถ้ากินไวท์ช๊อคตอนอ่านด้วยต้องเป็นบ้าแน่ๆ ฮือออ ฟสหสกสกวกงกง
    #657
    0
  2. #629 mr-j (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 01:05
    สนุกมากๆเลย น้องหลินหนูใจอ่อนกับพี่เค้าอะ55555 หนูขัดขืนพอเป็นพิธีนี่นะ55555
    #629
    0
  3. #627 AIYSHY_K (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 16:17
    น้องเค้กหอมหวานเกินนนน ใครจะทนไหวใช่ม่ะเล่า พี่ดงโฮ
    #627
    0
  4. #624 Fruit-Tea (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 07:40
    อยากตีน้องหลินนนน
    หนูรู้กกกก มะด้ายนะ !!!!
    #624
    0
  5. #622 maielf13 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 22:58
    ก้ใจมันยอมเค้าไปแล้ววววขัดขืนพอเป็นพิธีสินะโอ้ยยยยยยอากตีรูก!
    #622
    0
  6. #621 Elllsaaaa (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 17:13

    ยัยลูก แบบยอมเค้าตลอดดด ใจมันไม่ได้คิดจะห้ามอยู่แล้วนี่นะ

    #621
    0
  7. #618 แม่น้อนหลิน (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 14:19

    แงงงง รูกขัดขืดพอเป็นพิธี อรุมมมมม

    #618
    0
  8. #616 ace.v (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 11:55
    น้องรูกกกกกกกท ขอตีได้ม้ายยยยย ขัดขืนพอเป็นพิธีเนี่ยยย อ่านไปอ่านมาละก็หิว อยากกินไวท์ช้อคบ้าง แต่ก็อย่างที่บอกใช่มั้ยคะ ว่าไวท์ช้อคที่ชื่อควานลินน่ะ อร่อยที่สุดในโลกแล้ว อิจฉาพี่ดงโฮนะคะ หรุกกก
    #616
    0
  9. #615 ace.v (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 11:55
    น้องรูกกกกกกกท ขอตีได้ม้ายยยยย ขัดขืนพอเป็นพิธีเนี่ยยย อ่านไปอ่านมาละก็หิว อยากกินไวท์ช้อคบ้าง แต่ก็อย่างที่บอกใช่มั้ยคะ ว่าไวท์ช้อคที่ชื่อควานลินน่ะ อร่อยที่สุดในโลกแล้ว อิจฉาพี่ดงโฮนะคะ หรุกกก
    #615
    0
  10. #614 tongpornpai (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 07:03
    เนี่ยควานลินอะ ขัดขืนไม่จริงนี่ เขินนนนน
    #614
    0
  11. #613 imhymnz (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 06:36
    น้องหวานจีงมั้ย พิดงโฮแบ่งเค้กให้นุชิมบ้างได้ป่าว /โดนถีบ
    #613
    0
  12. #612 Khunmedsai (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 02:47
    อยากลองกินเค้กชิ้นนี้จรืงๆ อิจฉาพี่ดงโฮ
    #612
    0
  13. #611 1719 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 02:03
    ก็ว่ายอมง่ายจังน้าเรา ชอบเค้ามานานนี่เอง ดีนะไม่งั้นคุณฟอคโดนแจ้งความแน่5555555555 คุณฟอคนี่ก็ถนอมน้องหน่อยย ช้ำหมดแล้ววว รู้แล้วว่าอร่อยย ว่าแต่ พอเห็นคำว่าหูกระต่ายก็... แอบคาดหวังนะคะ แค่กๆๆ ._.
    #611
    0
  14. #610 konpe_ki (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 01:50
    น้องหลินลูกกกกก อะไรคือขัดขืนพอเป็นพิธี คือแบบอ๊ากกกกกก น้องงงงง แล้วพิดงโฮคือกินดุมาก สงสารน้องหน่อยๆ
    #610
    0
  15. #609 ptrp. (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 01:48
    กรี้ดดดดดดด เค้กไวท์ช็อคทำไมเผ็ดหล่ะค้าาาาา มีความสมยอมก็เพราะยังงี้นี่เองงงง 555555 แต่หนูแซ่บในผ้ากันเปื้อนผินเดียวจริงๆ แต่หูกระต่ายก็.. อรุ่ม -..- จัดสักหน่อยมั้ยค้าาาา
    #609
    0
  16. #608 lovebieber110 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 01:42
    น่ารักกกกก หลินลูกใจง่ายไปแล้ว ทำไมไม่แกล้งงอลพี่เค้าไปก่อนนนน
    #608
    0
  17. #607 พิ้งค์โพลาร์ร์ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 01:38
    พี่ดงโฮกินดุมากกกกกกก แอบสงสารน้องนะ ยิ่งตอนน้องคัดพ้อเรื่องโดยกินแบบฉวยโอกาสนี่มันอีกนิดนึงจะแจ่งข้อหาข่มขืนได้ละคีงดงโฮ!! ทำไมไม่จีบก่อนน แต่เจ้าใจฟอร์คนะของหวานอยู่ตรงหน้าตะไม่กินไม่ชิมก็กระไรอยู่ แต่ได้อ่านมุมของน้องที่ชื่นชอบพี่อยู่แล้วก็ อื่มม.... ขัดขืนพอเป็นพิธีมาจากนี้สินะ สินะนังหนู กีดดดดดดดดดดดดด แม่จะตีๆๆๆๆ รูดก้านมะยมแล้ววว
    #607
    0
  18. #606 ansine (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 01:34
    อ่อนโยนกับน้องเยอะๆนะ น้องตัวเร้ก บอบบางงงงง
    /ตะกละตะกลามเเค่ไหนให้ดูจากหุ่น..... (บ้าหรอ พิเค้าไม่ได้อ้วน!!!)
    #606
    0
  19. #605 MINIB1 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 01:24
    อยากกินไวท์ช็อคบ้างจังเลยคะ ฮือออ //เดินไปเปิดตู้เย็น
    #605
    0