( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 34 : white chocolate 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,608
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    4 ก.ค. 61

B
E
R
L
I
N
?

WHITE CHOCOLATE

Image result for white chocolate cake pinterest

*มีเนื้อหาไม่เหมาะสมกรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน*
** Safe sex ทุกครั้งเด้อค่า **





         “ แม่ครับ ทำไมอาหารจืดจัง

          รสชาติปกตินะดงโฮ

          ทำไมผมไม่ได้รสชาติอะไรเลย

 



           ไอ้เสือ มึงกินอันนี้ดิ โคตรอร่อย

          อร่อยตรงไหนวะ กูไม่เห็นรู้รสชาติอะไรเลย

          มึงนี่ท่าจะบ้า ตั้งแต่รู้จักกันมาเห็นเอาแต่บอกว่าลิ้นไม่รับรู้รสชาติ กูว่ามึงไปหาหมอมั้ยเพื่อน

          ไอ้เวร



 

            -ฟอร์ค-

          คัง ดงโฮ เป็นฟอร์ค ฟอร์คที่ไม่เคยรับรู้รสชาติอะไรเลย ทุกอย่างบนโลกนี้ล้วนแล้วแต่จืดชืดไปหมด ตั้งแต่เด็กที่จำความได้..ทุกมื้ออาหารไม่เคยเอร็ดอร่อยสำหรับดงโฮ ไม่เคยเลยสักครั้ง เฝ้าถามทุกวันว่าแม่ทำอะไรทำไมมันจืดชืดไปหมด



            แต่พอเริ่มโตมาปรากฏว่ามันไม่ใช่ ..



            แม่ไม่ได้ทำอาหารไม่อร่อย



            ดงโฮรับรู้ว่าตัวเองเป็นฟอร์คตอนอายุสิบห้าปี วัยอยากรู้อยากเห็นมักจะหาคำตอบมาให้ตัวเองได้เสมอ ชายหนุ่มมักคิดว่าตัวเองโชคร้าย โชคร้ายที่ไม่เคยได้รับรู้รสชาติของอาหารใด ๆ ในขณะที่เพื่อน ๆ วัยเดียวกันเอร็ดอร่อยกับการกิน แต่เขาไม่



            ความอยากรู้อยากเห็นทำให้เขาพบเจอกับสิ่งที่ฟอร์คสามารถรับรู้รสได้ เค้ก เป็นสิ่งที่ฟอร์คอย่างดงโฮตามหามาตั้งแต่อายุสิบห้าจนถึงวันนี้เขาอายุย่างเข้ายี่สิบห้าปี



            ไม่เคยพบ ไม่เคยได้กลิ่นหอมอะไรเลย



            และใช่ .. ชายหนุ่มยังตามหา





 

            -เค้ก-

            ไล ควานลิน เป็นเค้กมาตั้งแต่กำเนิด น่ารำคาญกลิ่นหอมของตัวเองที่มีผลกับสิ่งมีชีวิตจำพวกฟอร์ค ไม่ชอบใช้ชีวิตที่ต้องคอยระแวดระวัง ไม่รู้ว่าวันไหนจะโดนเหล่าฟอร์คน่ากลัวนั้นลากไปกิน ในตอนแรกร่างบางคิดว่าตัวเองเป็นคนปกติ จนกระทั่งวันหนึ่งหลังเลิกเรียนพละ เพื่อนสนิทของตัวเองกลับบอกว่าเหงื่อของเขาหวาน .. นอกจากจะรู้ว่าตัวเองเป็นเค้ก ยังรู้ด้วยว่าเพื่อนสนิทเป็นฟอร์ค  มันไม่ง่ายที่จะต้องใช้ชีวิตแบบนี้เท่าไรนัก แต่ด้วยความที่เด็กหนุ่มตัวสูง อย่างน้อยรูปลักษณ์ก็ช่วยพลางความเป็นเค้กได้บ้าง



            นั่นอาจเรียกว่า..ความโชคดีในความโชคร้ายได้หรือเปล่า



            ก็ได้แต่หวังว่าอย่าให้เจอเลย



            เกิดเป็นเค้ก อะไร ๆ ก็เสียเปรียบ เสียเปรียบทั้งขึ้นทั้งร่อง ร่างกายทุกส่วนมีรสชาติหอมหวานสำหรับฟอร์คไปเสียหมด แขน ขา ผิวเนื้อกายทุกส่วน แม้กระทั่งน้ำตา หรือส่วนอื่น ๆ มันมีรสชาติสำหรับฟอร์คทั้งนั้น



            ถ้าจะบอกว่า ฟอร์คเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับเค้กอย่างควานลินก็คงไม่ผิด







 

            ร่างหนายืดทอดสายตามองการจราจรของเมืองหลวงผ่านกระจกบานใสตกสิบนาที เม็ดฝนหยดผ่านกระจกบานใสซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงแตรของรถราบนถนนดังขึ้นเป็นพัก ๆ สองมือกดอกคิ้วขมวดมุ่นพลางนึกคิดอะไรบางอย่าง บางอย่างที่กวนใจเขามาตั้งแต่เมื่อวาน



            เด็กหนุ่มพนักงานคนใหม่ของร้าน



            คัง ดงโฮ เจ้าของร้านหนังสือร้านเล็ก ๆ ยอดฮิตประจำย่านนี้ ธุรกิจเล็ก ๆ ไม่ได้หวังผลกำไรอะไรมากมาย แต่ผลที่ได้มันยิ่งกว่าคุ้มแสนคุ้ม บรรยากาศร้านหนังสือคลับคล้ายคลับคลาเหมือนร้านกาแฟไม่มีผิด มีมุมให้ลูกค้านั่งอ่านหนังสือ เพลงเพราะ บรรยากาศดี หรืออาจจะเป็นเพราะความฮอตของเจ้าของร้านที่ทำให้ร้านนี้กลายเป็นร้านแนะนำของย่านที่ใครๆก็มา



          ร้านเปิดมาได้สองปี ไม่เคยมีเหตุต้องเปลี่ยนพนักงานมาก่อน แต่จู่ ๆ วันหนึ่งพนักงานที่ทำงานมาด้วยกันตั้งแต่เปิดร้านขอลาออกด้วยเหตุผลจำเป็น ดงโฮในฐานะเจ้าของร้านทำได้เพียงหาต้องหาพนักงานใหม่มาทำงานแทนคนเก่าที่ออกไป



            เด็กคนนั้น



            กลิ่นไวท์ช็อคโกแลต



            เค้กที่เขาอยากลิ้มลองมันมาตลอดชีวิต




 

            ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงสแลคสีดำผูกเนคไทมหาวิทยาลัยชื่อดังของย่านนั่งกระพริบตาปริบ ๆ อยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมไวท์ช็อคโกแลตละมุนไปทั่วร้าน แน่นอนไม่มีใครได้กลิ่นของมันนอกจากฟอร์คอย่างดงโฮ จนต้องแอบลอบกลืนน้ำลายอยู่บ่อยครั้ง มือซ้ายถือประวัติของเด็กคนนั้น มือขวากุมปลายจมูกป้องกันกลิ่นหอมก่อนจะทนมันไม่ไหว



            อายุยี่สิบ เสียงเจ้าของร้านถามทวนอายุกับเค้กหน้าหวานตรงหน้า หน้าตาเด็กนี่ดูเด็กเกินกว่าเด็กอายุยี่สิบ เขาไม่อยากจะมีปัญหาเรื่องใช้แรงงานจึงต้องถามให้แน่ใจเสียก่อน



            ครับ



            ถ้าให้เริ่มงานพรุ่งนี้ตกลงไหม



            เริ่มได้พรุ่งนี้เลยครับ



            หอม

          แค่พูดก็ได้กลิ่นหอม



            จะทำนานแค่ไหน



            สามเดือนครับ ช่วงมหาลัยปิดเทอม



             ควานลินแค่ต้องการจะหางานทำช่วงปิดเทอมเท่านั้น ไม่อยากจะนอนอยู่หอปล่อยเวลาทิ้งไปวัน ๆ ออกมาทำงานก็ยังดี มีอะไรให้ทำเยอะแยะ



            งั้นพรุ่งนี้มาทำงานเลยแล้วกัน เดี๋ยวฉันสอนเอง



            สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือควานลินไม่รู้เลยว่าพบเจอกับฟอร์คเข้าซะแล้ว





                       

            มื้อเช้าผ่านไปเช่นเคยเหมือนทุก ๆ วัน มือสากเขี่ยข้าวในจานไปมาด้วยความเบื่อเซ็ง กับข้าวเดิม ๆ ที่ไม่เคยได้รับรู้รสชาติ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมกินมันเข้าไปเพื่อประทังชีวิต พลางนึกถึงกลิ่นหอมของเค้กไวท์ช็อค นึกถึงตอนที่ได้ลิ้มลองรสชาติหอมหวาน



            คงละมุนลิ้นน่าดู



          ไหนจะดวงหน้าหวาน สีผิวขาวอมเหลืองนวล เหมือนไวท์ช็อคไปซะหมดทุกอย่าง ไม่ผิดกับกลิ่นเลยสักนิด



            มันจะดีแค่ไหนถ้าได้สัมผัสรสชาติสักครั้ง



            จะดีแค่ไหนถ้าได้กินซ้ำๆไม่รู้เบื่อ






           

            ควานลินถึงร้านตอนแปดโมงเช้าพอดีไม่ขาดไม่เกิน มือเรียวจับแม่กุญแจที่ล็อคติดอยู่อย่างแปลกใจ เขานึกว่าเจ้าของร้านจะมาถึงก่อนเสียอีก สุดท้ายก็ต้องยืนแกว่งขาเรียวเล่นไปมารอเวลาเจ้าของร้านมาเปิดร้าน มองภาพรถราวิ่งผ่านไปมาเนื่องจากเป็นช่วงเวลาเร่งด่วน นึกแล้วก็โชคดีที่หอพักเขาไม่ห่างจากร้านหนังสือ ระยะทางไม่ไกลมากเดินมาทำงานก็ไม่ได้เสียหายอะไร ความลับอีกอย่างคือควานลินชอบร้านหนังสือแห่งนี้ เขาเห็นมันจากรีวิวในอินเตอร์เน็ตตลอดสองปีที่ผ่านมา



            ระหว่างคิดอะไรเพลิน ๆ รถยนต์สีดำแล่นมาจอดเทียบฟุตบาทหน้าร้าน ร่างบางเงยมองโดยอัตโนมัติ เสียงเปิดประตูรถดังขึ้นท่ามกลามเสียงรถที่วิ่งไปมา เจ้าของสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้า กางเกงยีนส์สีดำเข้ม ผมถูกเซ็ตมาเป็นอย่างดี



            ดงโฮ เจ้าของร้าน



            มือเรียวกดล็อคหน้าจอมือถือจับมันยัดใส่กระเป๋ากางเกง ส่งยิ้มให้กับนายจ้างคนใหม่อย่างเป็นมิตร



            ยิ้มไว้ควานลิน



            ถึงจะยังไม่รู้ว่าคนตรงหน้านิสัยใจคอเป็นยังไง แต่เขาเคยได้ยินมาว่า ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ การคลี่ยิ้มบาง ๆ ให้กับเจ้าของร้านที่จะทำงานร่วมกันอีกสามเดือนข้างหน้าคงไม่เสียหายอะไร และอีกอย่างควานลินไม่ใช่คนอัธยาศัยแย่ขนาดนั้นสักหน่อย



            อรุณสวัสดิ์ครับคุณดงโฮ



            เรียกพี่เถอะ



            ฝ่ามือหนาทาบลงบนกลุ่มผมก่อนจะขยี้เบา ๆ แล้วเดินผ่านเขาไป กระเป๋าหนังสีน้ำตาลถูกควานลินดึงไปถือให้ ร่างหนาส่งยิ้มให้น้อย ๆ ก่อนจะลงมือเสียบกุญแจเข้ากับแม่กุญแจใหญ่ ประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดอ้ากว้างพร้อม ๆ กับอีกคนที่พยักเพยิดหน้าให้คนเด็กกว่าเดินเข้าไปก่อน



            ควานลินโค้งให้อีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มและได้รับมันกลับมาเช่นเดียวกัน

            ใจดีจัง ไม่เห็นดุเหมือนหน้าตาเลย

 



          รายชื่อหนังสือแนะนำพี่จะอัพเดตไว้ให้ทางไลน์ทุกสัปดาห์นะ เราแค่อย่าลืมเปลี่ยนหนังสือบนชั้นก็พอ ส่วนหมวดหนังสือมันแยกกันอยู่แล้ว ไม่น่าจะยาก ภาษาไทยด้านนี้ ส่วนภาษาอังกฤษทางด้านนู้น เข้าใจที่พูดไหมเนี่ย ทำไมยืนทำหน้าเอ๋อเชียว



            ใบหน้าคมเข้มแกล้งขมวดคิ้วหยอกอีกคนเล่น ร่างบางยกมือขึ้นมาเกาหัวแกรกๆ หัวเราะไปพร้อมกับเจ้าของร้าน บรรยากาศระหว่างควานลินกับดงโฮดีขึ้นเรื่อย ๆ อาจเป็นเพราะเสียงเพลงที่เปิดคลอไว้ช่วยให้บรรยากาศไม่น่าอึดอัด หรือไม่ก็เป็นเพราะเด็กนั่น



            หรือไม่ .. ก็เพราะกลิ่นไวท์ช็อคนั่นแหละ



            สต็อคหนังสือหมั่นเช็คทุกวันนะ ถ้าเราทำได้



            ผมจะขยันครับ พี่ไม่ต้องห่วง จัดเรียงหนังสือบนชั้นตามหมวดหมู่ตามที่ถูกสอนโดยมีร่างหนายืนพิงชั้นวางหนังสือด้านหนังด้วยสายตาที่อ่านยาก และควานลินคงไม่ทันเห็นมัน



            ของขาดพี่หักเงินเรานะ



            พี่ครับ ยังไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงพี่พูดเรื่องหักเงินแล้วอ่ะ ปากเล็กยู่ลงเล็กน้อยในขณะที่มือเรียวยังขะมักเขม้นจัดเรียงหนังสือเข้าชั้นไม่ขาด



            ถ้าไม่อยากให้หักเงิน ก็เอาอย่างอื่นมาแลก ใช่ ทุกอย่างมันต้องมีข้อแลกเปลี่ยน



            หือ อะไรครับ



            เราไง



            ควานลินน่ะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไรนักหรอก แต่ใบหูที่เคยเป็นสีขาวน้ำนมเปลี่ยนเป็นขึ้นสีแดงลามไปยันต้นคอทำให้กลิ่นไวท์ช็อคหอมแรงยิ่งกว่าเก่า



            หอมจนน่าลิ้มลอง หอมจนน่ากิน



            ร่างหนายั้งตัวเองได้ก่อนที่เขาจะจัดการเจ้าก้อนเค้กไวท์ช็อคตรงหน้า ด้วยวันนี้เป็นวันแรก เราเพิ่งได้ทำความรู้จักกัน เข้ามาวันแรกจะให้ฟอร์คอย่างเขาจัดการเจ้าก้อนเค้กนี่มันก็เร็วไปหน่อย



            ไม่รู้มนุษย์ทั่วไปเรียกแบบนี้หรือเปล่า



            จีบ ใช่ ก็คงต้องจีบก่อนสินะ






 

            หากเป็นฟอร์คคนอื่น เจ้าเค้กไวท์ช็อคคนนี้คงไม่เหลือไปแล้ว เกือบเดือนที่ทำงานด้วยกันดงโฮอยากจะบ้าตาย มีใครบอกเด็กนี่หรือเปล่าว่าอย่ายิ้มเรี่ยราดแบบนี้ เวลาอารมณ์ดี ร่างบางมักจะยิ้มแก้มบุ๋มทุกครั้ง ยิ้มเก่งเป็นที่หนึ่ง ใช่ ดงโฮชอบ แต่ไม่ชอบเลยที่ว่าที่เค้กของเขาส่งยิ้มให้กับคนอื่น มันแสนจะน่าหงุดหงิด



            ดงโฮไม่ใช่คนดี สัญชาตญาณความเป็นฟอร์คบางทีมันก็อยู่เหนือการควบคุม ควานลินควรจะรู้ซะทีว่าไม่ควรทำตัวใกล้ชิดเขาจนเกินไป



            มันผิดที่ควานลิน หรือผิดที่ดงโฮเอง .. ผิดที่ไม่รักษาระยะห่างให้ดี



            ร่างบางวิ่งวุ่นจัดหนังสือเหตุเพราะวันนี้สต็อคหนังสือเข้าร้านใหม่ หนังสือแนะนำประจำสัปดาห์ก็ยังไม่ได้เปลี่ยน ลูกค้าเข้าเยอะกว่าปกติทำให้เขาต้องวิ่งวุ่นทำหน้าที่เป็นทั้งแคชเชียร์และพนักงานจัดหนังสือ เสียงกระดิ่งจากหน้าประตูร้านดังขึ้น เมื่อลูกค้ารายสุดท้ายเดินออกไป มือบางปาดเหงื่อบนใบหน้าออกเบา ๆ อุณหภูมิห้องแอร์ไม่ได้ช่วยอะไร




          กลิ่น

          กลิ่นไวท์ช็อคโกแลตฟุ้งกระจายไปทั่วร้าน




            เห้อ




            แผ่นหลังบางนั่งลงกับพื้นอย่างบนแรง ปลดกระดุมสองเม็ดเพื่อระบายความร้อน กดเร่งพัดลมแอร์ให้แรงกว่าเดิม ก่อนจะเลือกปิดเปลือกตาลงอย่างช้า ๆ เขาว่าจะอู้เสียหน่อย เหนื่อยเหลือเกินวันนี้ เหนื่อยจนอยากจะเดินไปหันป้าย Closed หน้าร้าน



            แต่ทำแบบนั้นพี่ดงโฮคงไล่เขาออกแน่นอน



            อากาศเย็น ๆ บวกกับความเหนื่อยอ่อนมาตลอดทั้งวัน ลูกค้าก็ไม่มีแล้ว สุดท้ายควานลินจึงเผลอหลับไปในที่สุด เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ปรากฏร่างเจ้าของร้านเดินเข้ามาพลางสอดสายตามองหาร่างบาง เริ่มจากมุมร้านใกล้โต๊ะอ่านหนังสือ



            ไม่เจอก็จริง

            แต่กลิ่นมันชัดซะขนาดนี้



            ในที่สุดดงโฮก็พบร่างบางนอนพิงเคาน์เตอร์คิดเงินอยู่ กระดุมสองเม็ดถูกปลดลงมา ก้มมองใบหน้าหวานชื้นเหงื่อ แก้มสีแดงระเรื่อ ริมฝีปากอิ่มสีชมพูสด ส่วนเจ้าตัวนอนหลับสบายใจไม่รู้อะไรเลย



          ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวันนี้ตัวเองจะถูกกิน



            ริมฝีปากหยักยกยิ้มชอบใจ เดินไปยังประตูร้าน หมุนป้ายจาก Open ให้เป็น Closed  จัดการล็อคประตูร้าน ปิดไฟบางดวงลง แล้วค่อย ๆ ย่องกลับมานั่งยองลงข้างเจ้าก้อนเค้กที่ยังหลับไม่รู้เรื่อง ปลายนิ้วลากไล้ผ่านแก้มใส หัวแม่มือปาดเม็ดเหงื่อข้างขมับ จรดปลายนิ้วโป้งลงบนริมฝีปาก



            อืม ไวท์ช็อคจริงด้วย

            มันหวานละมุนนุ่มลิ้นอย่างที่คิด ไม่เลี่ยน หวานจนอยากจะสัมผัสมากกว่านี้



           

            เขาเข้าใจกฎของโลกใบนี้ดี เข้าใจว่าทุกอย่างต้องค่อย ๆ เป็น ค่อย ๆ ไป

            แต่ในเรื่องของสัญชาตญาณ เขายังคงเป็นฟอร์ค และอีกฝ่ายเป็นเค้ก

          สัญชาตญาณดิบ มันเปลี่ยนไม่ได้ .. ยิ่งมาเจอเค้กที่เป็นคู่กับเขาแล้วด้วย



 

            อา .. ขอโทษนะควานลิน




 

            เปลือกตาบางเปิดขึ้นอย่างช้า ๆ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใครจึงกระพริบตาถี่เพื่อปรับโฟกัสตาที่พร่าเบลอ ควานลินเจอดงโฮนั่งจ้องหน้าเขาอยู่ในระยะประชิด เพียงนิดเดียวปลายจมูกจะชนกัน ร่างบางกระถดตัวหนีไปอีกฝั่งอย่างตกใจ



            แอบหลับเหรอ



            น้ำเสียงทุ้มเหมือนเดิม แต่กลับไม่คุ้นชิน



            ข..ขอโทษครับพี่ พอดีเหนื่อยนิดหน่อย ตะกุกตะกักตอบคำถามไปอย่างลนลาน พยายามเก็บอาการตื่นตระหนกสุดฤทธิ์ ทั้ง ๆ ที่คนตรงหน้าก็คือคนๆเดิม แต่วันนี้กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป



          ความรู้สึกที่ไม่ปลอดภัย



            จัดหนังสือขึ้นชั้นยัง



            ยังครับๆๆ เดี๋ยวผมทำเดี๋ยวนี้แหละ



            ร่างบางลนลานปืนขึ้นบันไดหยิบหนังสือตามลิสต์แนะนำขึ้นมาวางไว้จนตั้งแต่เล่มแรกจนเกือบจะเสร็จ เหลือเพียงเล่มสุดท้ายเท่านั้น



            อ่า .. เล่มสุดท้ายอยู่ที่พี่ดงโฮ



            พี่ครับส่งหนังสือให้ผมหน่อยได้ไหม



            ควานลินขยับเล่มที่สามหน่อย มันไม่ตรง



            เมื่อร่างบางละสายตาจากอีกฝ่ายขึ้นไปมองบนชั้นวาง อดแปลกใจไม่ได้ทำไมอีกฝ่ายบอกว่ามันไม่ตรง ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่ ร่างเล็กถูกดึงลงมาจากบันไดจนเสียหลัก และเหมือนสวรรค์เป็นใจให้คนที่ดึงเข้ามารับตัวได้ทันท่วงที ขาเรียวหนีบเข้ากับสะโพกหนา ใบหน้าซุกลงกับต้นคอคนแข็งแรงกว่า หากใครมาเห็นเข้า .. ท่านี้มันไม่ใช่ท่าที่ดีนักเท่าไร



            พี่ดึงผมทำไม! ”



            หวาน เหงื่อนายน่ะ



            ลิ้นร้อนแลบเลียบริเวณต้นคอขาวที่เกิดเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นมา คนในอ้อมกอดดิ้นไปมาขืนตัวจะลงจากอ้อมกอดเสียให้ได้ แต่ก็ต้องระทวยทุกครั้งที่ลิ้นร้อนแตะลงบนซอกคอ ทำซ้ำซากจนบริเวณนั้นเปียกชุ่มไปหมด



            ในตอนนั้น เจ้าก้อนเค้กไวท์ช็อคถึงได้รู้สึกตัวว่าเจอกับฟอร์ค .. สิ่งที่พยายามจะเลี่ยงมาตลอด



            พี่เป็นฟอร์ค..



            อืม หวาน หวานไปหมด



            ปล่อยผมนะ พี่หลอกผม! ” เสียงหวานโวยวายครั้งแล้วครั้งเล่าบอกให้ปล่อย แต่ก็ไม่เป็นผล ควานลินไม่ได้เตรียมใจมาเพื่อทำเรื่องอะไรแบบนี้



            เขารู้ว่าตัวเองเป็นใคร รู้ว่าร่างกายตัวเองมีผลกับอีกฝ่ายมากแค่ไหน



            รู้ดีว่า..ตัวเองก็กำลังต้องการเหมือนกัน



            สะโพกมนถูกวางลงบนเคาน์เตอร์ ขาเรียวพยายามหุบเข้าแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่ออีกฝ่ายรีบแทรกตัวเข้ามาก่อน รั้งร่างบางให้แนบชิดกาย กดริมฝีปากหยักบนลำคอขาวเช่นเดิม แต่ครั้งนี้ขบกัดจนเป็นรอย



            อ๊ะ เจ็บ! ”



            เลือดไหลซิบออกมาจากบริเวณรอยกัด และแน่นอนว่าฟอร์คหนุ่มจัดการมันจนหมด เมื่อเลือดซึมขึ้นมาอีกเขาก็จัดการกับมันอีก ขบกัดไปทั่วลำคอขาวอย่างหื่นกระหาย



            ลืมแม้กระทั่งความตั้งใจแรกที่จะจีบร่างบางตรงหน้านี้ก่อนแล้วค่อยกิน



            ไม่มีอีกแล้ว




            ปล่อยผม ฮึก มันเร็วไป




            รู้ว่าก็ต้องการเหมือนกัน เสียงทุ้มแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์กระซิบข้างใบหูขาว




            ผ้ากันเปื้อนสีส้มลายดอกถูกเลิกขึ้นไปกองจนถึงอก กางเกงสแลคสีดำถูกรูดทิ้งไปตามเรียวขาขาว เมื่อได้โอกาสขาเล็ก ๆ นั่นพยายามจะหุบเข้าหากัน ครั้งแล้วครั้งเล่าแต่สุดท้ายร่างหนาก็พาตัวเองยืนแทรกอยู่กึ่งกลางได้จนสำเร็จ



            ริมฝีปากอิ่มถูกฟอร์คหนุ่มครอบครองด้วยความหื่นกระหาย ฉกชิมก้อนเยลลี่สีสดอย่างไม่คิดปราณี รสชาติความหวานของไวท์ช็อคละมุนนุ่มติดอยู่ปลายลิ้น ขนาดยังไม่ได้รุกล้ำเข้าไปแต่รสชาติความหวานไม่ได้จางลงสักนิดเดียว ลิ้นร้อนแลบเลียก้อนเยลลี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขบเม้ม ดูดดึงรสชาติความหวานที่ชีวิตนี้เพิ่งได้รับรสเป็นครั้งแรก เสียงอื้ออึงครางดังอยู่ในลำคอ มือเรียวกำเสื้ออีกฝ่ายแน่นจนเสื้อยับ



            แฮ่ก



            ก้อนเค้กไวท์ช็อคถูกปล่อยให้พักสูดหายใจได้เพียงไม่นาน ริมฝีปากหยักก็ฉกฉวยทาบทับลงมาติด ๆ เริ่มจากแทรกลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานละมุนมาเป็นของตัวเอง เกี่ยวพันกันไปมาในโพรงปาก น้ำสีใสไหลเยิ้มจากมุมปากหยดย้อยมาถึงคาง แต่เขาไม่ได้สนใจมัน ฟอร์คหนุ่มสนใจเพียงความหวานตรงหน้าเท่านั้น



            ไม่พอ



          เท่าไรก็ไม่พอ


WHITE CHOCOLATE
PW : whitechoco



กิจกรรมเข้าจังหวะจบลงพร้อม ๆ กับเสียงหอบที่ค่อย ๆ เบาลงด้วยเช่นกัน เสียงเครื่องปรับอากาศยังดังเป็นปกติเหมือนเดิม ไม่มีเสียงครางหวานกลบอีกต่อไป



            เพียงขยับสะโพกจะยันตัวเองขึ้นจากเคาน์เตอร์ ควานลินยังไม่มีแรง ปล่อยให้อีกฝ่ายชิมร่างกายเขาจนพอใจ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไร รู้สึกได้ถึงความต้องการที่อัดแน่นอยู่ในช่องทางด้านหลังบางส่วนใหญ่ย้อยลงมาตามขาเรียว แต่เขาเหนื่อยเหลือเกินที่จะจัดการกับมัน



            จะจัดการได้ยังไงในเมื่อ คัง ดงโฮ กำลังหาประโยชน์จากร่างกายของควานลินอยู่



            ฉันไม่เคยอิ่มแบบนี้มาก่อนเลย



            เจ็บ ฮึก



            สะโพกของควานลินร้าวไปหมด ขยับตัวไม่ได้เลยสักนิด ผ้ากันเปื้อนสีส้มถูกอีกฝ่ายถอดออกไปซับหยาดน้ำที่ไหลเปื้อนต้นขาอย่างบรรจง เขาได้แต่ยืนเป็นตุ๊กตาให้อีกฝ่ายทำให้ อายแสนอายแต่แรงน้อยเหลือเกิน



            สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้คือร่างหนาพาเขาขึ้นมาบนรถ ควานลินสวมเสื้อคลุมเพียงตัวเดียวนั่งอยู่ในรถที่มีอุณหภูมิเย็นยะเยือก กลิ่นเหงื่อที่คุ้นเคยแตะปลายจมูกเมื่ออีกฝ่ายเอื้อมตัวมาคาดเข็มขัดให้ กดจูบบนริมฝีปากเบา ๆ ดูดคลึงเนื้อนิ่มจนพอใจก่อนจะปรับเอนเบาะรถให้



            เขารู้สึกได้ว่ารถเคลื่อนตัวออกไป แต่ไม่รู้จุดหมายปลายทาง ไม่รู้ว่าเราใช้เวลาภายในร้านด้วยกันไปนานเท่าไร ไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว รู้เพียงแต่ว่าเขาอยากหลับเหลือเกิน



            หวังแต่ว่า ตื่นมาความปวดร้าวบริเวณสะโพกคงหายไป



            หวังแต่ว่า ตื่นมาเขาจะไม่ป่วย



 

            ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ควานลินสมยอม



          ที่เห็นขัดขืน .. มันแค่พอเป็นพิธีเท่านั้น

           

            


     TBC.

--------------------------------------------

#crushโฮลิน



ยังไม่เคยเห็น #โฮลิน ของเรามี cakeverse เลย เลยลองเขียนดู ถือว่าเป็นเค้กเวิร์สตามค.เข้าใจของเรา ดีไหมไม่รู้
เอาเป็นว่าลองเขียน เขียนออกมาด้วยความไวแสงเพราะความรัก ประกอบกับโดนตีเรือ ฟิคต้องมาป่ะ !! ยอมไม่ได้
ก็คือตั้งใจเขียนมาก หากเอ็นดูกัน เชิญชวนได้ที่ #crushโฮลิน หรือ คอมเม้นกะด้าย เลิ้บๆๆๆๆ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. #778 crazy_girl (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 03:04
    ฮือ มันบับบ ร้อนผ่าวมักๆ;—; คุณไรต์เขียนได้สมูตมากเลยค่ะฮืออ
    #778
    0
  2. วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 18:16
    แงงง หน้าร้อนที่ไม่ใช่ฤดูร้อนนนน
    #656
    0
  3. #626 รอวันที่พบเจอ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 02:12
    หนูลูก ร้ายนะคะ ยัยตัวแสบ
    #626
    0
  4. #625 'amotuan (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 09:58
    ยัยน้องขัดขืนพอเป็นพิธี อุแง ตัวแสบๆๆๆ พี่ดงโฮอิ่มมากมั้ยคะ กี้ด
    #625
    0
  5. #620 featjang (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 16:12
    ไม่ไหวแล้วววววว พี่ดงโฮเค้ารุนแรงเหลือเกินนนนน
    #620
    0
  6. #619 baekhoismysmile (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 16:12
    ขัดขืนพอเป็นพิธีนี่แบบบบบบ ยัยเด็กมันร้ายค่ะ หัวหน้า!!!!!!! กรี้ดๆๆๆๆๆๆๆ
    #619
    0
  7. #604 maielf13 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 16:21

    โอ้ยยยยยยยยคือขัดขืนพอเป็นพิธีรูกกกกกกกกกก ไม่ใช่แค่พี่แล้วที่ร้ายเนี่ย!!!

    #604
    0
  8. #603 Khunmedsai (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 00:59
    โอ้ยยยย ลูกกก แซ่บๆมาก ฮืออออ สนุกคร่า บรรยายดีมาก เค้กแสนหวานนน
    #603
    0
  9. #602 ployploypim (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 00:39

    โอ้ยยย คือดีมากกกกก ไม่รู้จะชมยังไง ภาษาลื่น โทนสวย เพิ่งลองอ่านเค้กเวิร์สคาั้งแรกก็ชอบมากค่ะ

    #602
    0
  10. #601 ace.v (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 11:31
    ที่ขัดขืนก็พอเป็นพิธี รูกกกกกกกกก ทำไมรูกก็ใช่ย่อยยยยยยยยยยยย อยากชิมเค้กไวท์ชอคบ้างจุงเรยค่ะ หรุกกกกก
    #601
    0
  11. #599 MINIB1 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 20:55
    เกือบตีพี่แบคแล้วถ้าไม่เจอประโยคสุดท้าย ยัยลูกกลับบ้านแม่จะฟาดให้
    #599
    0
  12. #598 zptnl (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 09:22
    เขิลลลลลลลลล
    #598
    0
  13. #597 E.L.F*JW (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 03:04
    ชอบบบบบบ
    #597
    0
  14. #596 Meawmeowww (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 23:12
    เอ๊ะ ประโยคสุดท้าย555
    #596
    0
  15. #595 Kpdh (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 21:24

    ยัยน้องงงงงงงเป็นเค้กที่ยอมให้พี่เขากินซะงั้นนน ตื่นมาจะโดนกินอีกไหม หอมขนาดเน้ ;/////;

    #595
    0
  16. #594 ptrp. (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 20:01
    ฮือ ประทับใจมากกกกก เค้กเวิสสสไม่เคยพบเคยเจออออ ผ้ากันเปื้อนคือแบบความเซ็กซี่ของโลกใบนี้ ฮือออ อะไรคือหนูทำเป็นขัดขืนคะลูก ชอบมากกกกก พี่ดงโฮอิ่มเลยนะคะพี่ ชอบไอเดียฟิคมาก ก้มกราบ
    #594
    0
  17. #593 imhymnz (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 19:49
    นังน้องงงง ประโยคสุดท้ายคืออะไร๊!!! ยัยทัวเดมาให้ตีเดี๋ยวนี้เลย!!!!
    จะว่าไปแล้วก็อยากเปงฟอร์ค อยากกินเค้กบ้าง---แค่กๆๆ
    #593
    0
  18. #592 With WiTCH (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 18:15
    หิวตามพี่ดงโฮเลย อยากกินไวท์ช็อคด้วยยยย555555
    #592
    0
  19. #591 Elllsaaaa (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 18:04
    โง้ยย ลูกกก อะไรคือขัดขือพอเป็นพิธีหะ จะตีๆๆๆ
    #591
    0
  20. #590 Cchaz (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 15:29

    ลุนแลงเสียจริงงง น้องช้ำหมดแล้ววว

    #590
    0
  21. #589 lovebieber110 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 13:51
    พี่แบคอย่ารุนแรงเกินไป ตัวน้องขาวๆๆ เดพงอยช้ำหมด อ่อยโยนกับน้องบ้างงงงง
    #589
    0
  22. #588 konpe_ki (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 11:10
    โอ๊ยยยย เป็นเค้กเวิร์สโฮลินที่ดีงามมากเลย ฮืออออ ชอบมากฮรุก ไวท์ช็อคของพี่
    #588
    0
  23. #587 พิ้งค์โพลาร์ร์ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 10:03
    คือแบ่บดี!!!! ตอนแรกก็นึกว่าน้องขัดขืนที่ไดเสมยอมจริวง่ะ ฮือออ ยัยน้องงง แม่จะเอาก้านมะยมฟาดขาเนียนๆของหนูซะะะะ ชอบความเอ็นซียาวมั้ก ฮรุกกกก ไวท์ช็อคก้อนนี้ไม่ใช้ไวท์ช็อคที่ทำมาจากช็อคโกแลตใช่หรือไม่ น้องมีส่วนผสมของแอลกอฮอล์ที่ทำให้พี่มัวเมาอรุ่มๆมากเลย คนพี่ก็ลืมไปแล้วที่บอกจะจีบก้อนกิน ก็อย่างว่าแหละ ของอร่อยอยู่ตรงหน้าทำไมเราจะไม่กินลิคะจริงมั้ย เป็นนี่หรือฟอร์คคนอื่นคนกินตั้งแต่วันแรกที่เจอ ชอบความตัวขาวใต้ผ้ากันเปื้อนมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก รู้สึกอิจฉาพี่ที่ได้แตะตัวน้อง มันจะขาวจะหอมแค่ไหนอะ ฮรุก ใจ
    #587
    0
  24. #586 gatuey (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 08:35
    กร๊ดดดดดด กรีดร้องอยู่ในใจจจจ แบบว่า เค้กเวิร์ส เราไม่เคยอ่านมาก่อนเลย หึ้มมม น้องเป็นเค้กที่น่ากินทุก-ส่วนเลยจิงๆ ตอนแรกก็แบบ พี่ดงโฮทำไมรุนแรงงงงงงง แบบไม่อดทนเลยแต่พออ่านประโยคสุดท้ายก็ได้แต่แบบ น้องหลินนหนูลูกกก ทำไมเป็นคลแบบนี้ !!!! เราก็แอบอ่อยใช่มั้ยย ห่ะ เรานะ !
    #586
    0
  25. #585 ansine (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 07:58
    พอมาถึงประโยคสุดท้ายถึงกับเอ๊ะ... ยัยน้องงงงงงง เเม่จะตีให้ก้นลายย
    #585
    0