( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 3 : Dream comes true.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    13 ก.ย. 60

B
E
R
L
I
N




  Dream comes true














ดล ฮึก หลินต้องไปแย้วนะ เด็กผู้ชายตัวเล็กพูดภาษาไทยไม่ค่อยจะชัดใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตากำลังบอกลาเพื่อนบ้านที่เขารักที่สุด



ดลไม่ให้หลินไป ฮึก ไม่เอานะ อยู่กับดลก็ได้ พ่อแม่ดลใจดีนะ เด็กผู้ชายตัวโตกว่าพูดขึ้นแขนขวายกมือขึ้นมาปาดน้ำตาบนใบหน้าตนเองแบบลวก ๆ  ส่วนมือซ้ายเอื้อมไปเช็ดน้ำตาที่ไหลเปื้อนอยู่บนแก้มใสน่าทะนุถนอมของเด็กผู้ชายวัยอ่อนกว่าสามปี



ต้องคิดถึงดลแน่ ๆ ฮึก


หลินไม่ไปนะ แม่ครับ พ่อครับ ไม่อาวว


ฮื่อออ ดลลลล


พ่อแม่ของทั้งคู่บอกลากันอย่างสุภาพ เมื่อเห็นว่าเด็กทั้งสองเริ่มงอแงไม่เข้าเท่า จึงปรี่มาแยกเด็กทั้งสองออกจากกันทันที ร่างเล็กของเด็กผู้ชายที่อายุอ่อนกว่าตกอยู่ในอ้อมกอดของเด็กผู้ชายตัวโตที่ตอนนี้กระชับอ้อมกอดแน่นไม่ยอมปล่อย


ดลลูก ปล่อยน้องได้แล้ว น้องต้องไปแล้วนะครับ


ฮือ แม่ฮะ ดลรักหลิน ไม่อยากให้หลินไป


น้องต้องย้ายไปเกาหลีนะลูก


เมื่อแยกเด็กทั้งสองออกจากกันได้ คนเป็นแม่จึงอธิบายเหตุผลให้ดลฟังทันที ส่วนหลินถูกจับแยกไปแล้ว เด็กทั้งสองร้องไห้ปานจะขาดใจเมื่อรับรู้ได้ว่าการจากลาครั้งนี้มีโอกาสน้อยมากที่จะได้กลับมาเจอกันอีก


ลาแล้วนะคะ/ครับ สองสามีภรรยาสัญชาติไต้หวันยกมือไหว้พ่อแม่ของดล พร้อมนั่งลงลูบหัวดลอย่างเอ็นดู พวกเขารู้ว่าเด็กทั้งคู่สนิทกันมาก แต่เนื่องจากครอบครัวพวกเขามีความจำเป็นที่ต้องย้ายไปเกาหลี การจากลาจึงเป็นเรื่องที่ห้ามไม่ได้


            หลินเด็กผู้ชายตัวเล็กสัญชาติใต้หวัน ใบหน้าหวานยิ่งกว่าเด็กผู้หญิงแถวบ้านดล ที่ไหนมีหลินที่นั่นต้องมีดล ยามหลินถูกเด็กใจร้ายรังแก ดลมักจะเป็นเหมือนอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยเสมอ ความสนิทสนมของเด็กทั้งคู่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตามวันและเวลา แม้จะดูเป็นเรื่องที่แก่แดดแก่ลมเกินวัยไปนิด


            แต่ทั้งหลินและดล ทั้งคู่ต่างเป็นรักแรกของกันและกัน


            หลินถูกผู้เป็นแม่ของตนจูงไปที่รถยนต์คันใหญ่ ใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาพร้อมกับตาบวมช้ำจากการร้องไห้ทำเอาดลร้องไห้ตามไปอีกรอบ


            หลิน ! ”


            เด็กผู้ชายอายุมากกว่าตะโกนเรียกเมื่อเห็นว่าน้องกำลังจะขึ้นรถไป


            อื้อ ! ” ร่างเล็กตอบกลับมาพร้อมเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลลงมาบนแก้มใส


            “ ดลจะรีบโต แล้วจะตามหาหลินนะ


            “ หลินรอนะ ! ”


            “ ไว้เจอกันใหม่


            “ เจอกันนะ ฮึก




คำสัญญาในวัยเด็ก สัญญาด้วยลมปาก ไม่มีอะไรมายืนยันหรือการันตีได้ว่ามันจะจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่พวกเขาทั้งคู่ตั้งใจไว้แล้วว่า พวกเขาต้องหากันเจออย่างแน่นอน



ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ ก็ต้องปล่อยให้วันเวลาแยกพวกเขาออกจากกัน เด็กทั้งสองคนเชื่อเหลือเกินว่าต้องมีสักวัน ที่เขาจะได้กลับมาเจอกันใหม่ ไม่ช้าก็เร็ว



คู่กันแล้ว ไม่แคล้วกันหรอก J



หลินสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นเต็มใบหน้าหวาน ฝันแบบเดิมอีกแล้ว ฝันว่าได้เจอคนนั้น เจ้าตัวลูบใบหน้าเผื่อสลัดความฝันนั้นทิ้งไป ทุกครั้งที่เขาฝัน เขามักจะฝันถึงเรื่องเดิม ๆ ตลอด ไม่ใช่ฝันร้าย แต่ร่างบางก็ไม่แน่ใจว่ามันคือฝันดีหรือไม่ ..



เขาฝันถึงคนที่โหยหามาตลอด


คนที่ให้คำสัญญาไว้ว่าจะรีบโตแล้วมาตามหาเขา


คน ๆ นั้นที่เป็นรักแรกของเขาในวัยเด็ก


คนที่เคยเป็นอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วย


ตั้งแต่วันนั้น วันที่ต้องจากกัน เวลาล่วงเลยมาหลายปีแล้ว หลินในวัย 25 ปี ยังคงรอคน ๆ นั้นอยู่ หากถ้าเขาคนนั้นจำสัญญาได้ เราคงได้เจอกัน แม้ว่าความหวังจะมีน้อยนิดมากแค่ไหนก็ตาม เขาก็ยังคงรอ รอไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าเมื่อไรเหมือนกัน



สักวันคงได้เจอนะ พี่ดล



            ร่างบางไม่รู้ว่าป่านนี้ดลจะไปอยู่ที่ไหน ยังอยู่ไทยเหมือนเดิมหรือเปล่า ตั้งแต่วันที่จากกันก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย หลินยุ่ง ๆ กับเรื่องย้ายบ้าน ย้ายที่เรียน ต้องไปเริ่มเรียนภาษาเกาหลีซึ่งเป็นภาษาที่ไม่คุ้นมาก่อนเลยในชีวิตนี้ ทำให้ทั้งคู่เริ่มห่างกันออกไปจนกลายเป็นว่าไม่ได้ติดต่อกันไปในที่สุด



            คิดถึง ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง สูงเท่าไรแล้ว ยังจำคำสัญญาได้ไหม



 

ดลในวัย 28 ปีกำลังนั่งเคร่งเครียดกับกองเอกสารมหึมาในห้องทำงานชั้นบนสุด ร่างหนาสะบัดหัวพร้อมยืดเส้นยืดสายเพื่อไล่ความเมื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวัน ร่างหนาลุกออกจากเก้าอี้เปิดประตูห้องทำงานออกไปสัมผัสบรรยากาศภายนอก รถราวิ่งกันให้ทั่ว เมืองหลวงของประเทศเกาหลีเป็นแบบนี้เองสินะ



ดลตั้งใจทำงานหนักจากลาบ้านเกิดเมืองนอนมาเพราะต้องการทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับใครบางคน ใครบางคนซึ่งเป็นรักแรกของเขา รักแรกที่ดลไม่รู้ว่าตอนนี้หน้าตาเป็นยังไง จะน่ารักเหมือนตอนเด็กไหม แต่ถึงจะไม่น่ารักเหมือนตอนเด็กก็ไม่เป็นอะไร แค่ได้เจอกันได้ทำตามสัญญาก็ดีมากมายแค่ไหนแล้ว เขายังหวัง ยังหวังว่าจะได้เจอรักแรกของตน



ดลพยายามอย่างหนักในการทำงาน ไม่นานนักเขาได้เลื่อนขั้นขึ้นมาอีกตำแหน่งหนึ่ง เป็นตำแหน่งที่ค่อนข้างดีพอสมควร แต่เงื่อนไขของการทำงานคือต้องย้ายมาทำงานที่เกาหลี แน่นอนว่าร่างหนาตอบตกลงแบบไม่คิดชีวิต เขาไม่แน่ใจว่าหลินยังจำสัญญาในวันนั้นได้ไหม ถ้าร่างบางยังจำได้ ป่านนี้คงคิดว่าดลลืมสัญญาไปแล้ว แต่เขาไม่มีวันลืม เขาตั้งใจมามากเหลือเกินกว่าจะมีวันนี้ อาจจะช้าไปสักหน่อย แต่ถ้าได้เจอกันในวันที่ดลมีพร้อมหมดทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว มันคงดีกว่า



เพียงเพื่อตามหาคน ๆ นั้น คนที่เป็นรักแรกในวัยเด็ก


ดลในวัยยี่สิบปลาย ๆ ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เจอ หลิน


เด็กน้อยแก้มใสของเขา


หลิน ลองคบกันไหม ”  อง ซองอู พนักงานหนุ่มหัวหน้าแผนกที่หลินทำงานอยู่สารภาพรักกับร่างบางกลางที่ทำงานแบบไม่อายฟ้าอายดิน พร้อมสักขีพยานราว ๆ อีกยี่สิบคนที่กำลังจะออกไปพักกลางวัน สายตาทุกสายตาจับจ้องไปยังคนสองคน


พี่ซองอู ร่างบางลำบากใจอยู่ไม่น้อย ที่ อง ซองอู หัวหน้าแผนกพร้อมพ่วงตำแหน่งพี่ชายคนสนิทมาสารภาพรักกับเขาท่ามกลางสายตาคนเยอะแยะ


พี่เห็นว่าเราไม่มีใคร ลองคบกับพี่ดูนะ


ขอโทษนะครับ หลินมีคนที่ชอบอยู่แล้ว


พี่ ...


อย่ามาเสียเวลากับหลินเลยครับ จะอีกสิบยี่สิบปีในใจหลินก็มีแต่เขา


“ … ”


ขอโทษด้วยนะครับ ร่างบางโค้งเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากบริเวณนั้น ทิ้งให้ชายหนุ่มหัวหน้าแผนกนั่งหน้าจ๋อย อาจดูเหมือนเป็นการหักหน้าที่ร่างบางไม่ยอมตอบรับคำสารภาพนั้น แต่ อง ซองอู ก็ไม่แฟร์ที่บีบบังคับเขาโดยใช้คนจำนวนมากมากดดันร่างบาง ไม่ชอบ ก็คือไม่ชอบ เขาไม่สามารถคบกับใครเพื่อความสบายใจของอีกฝ่ายได้จริง ๆ



ในใจของหลินมีแต่คนชื่อดลมากนานมากไปแล้ว และไม่คิดจะลบคนชื่อนี้ออกไปเสียด้วย ความทรงจำในวัยเด็กที่ดีที่สุดของเขา ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนเขาจะสามารถเปิดใจให้กับคนอื่นได้โดยไม่ยึดติดกับคน ๆ นี้ แต่คงไม่ใช่เร็ว ๆ นี้แน่ อีกนานเลย



บรรยากาศทำงานเต็มไปด้วยความอึดอัด เพราะหัวหน้าแผนกไม่ยอมคุยกับร่างบาง กว่าจะผ่านวันนี้มาได้ ทำเอาร่างบางแทบจะหมดแรง มือเรียวเก็บเอกสารที่เป็นของตนลงกระเป๋าเป้ใบโตที่หอบมาทำงานทุกวัน พลิกข้อมือดูเวลาถึงได้รับรู้ว่าตอนนี้เกือบจะหนึ่งทุ่มแล้ว หลินกระชับกระเป๋าเป้พร้อมเดินออกจากที่ทำงานเหมือนเช่นทุกวัน



ร่างบางยืนรอลิฟต์ที่กำลังลงมาอยู่ มือบางกดมือถือเล่นไปเรื่อย เช็คความเคลื่อนไหวในเฟซบุ๊คที่เจ้าตัวสมัครทิ้งไว้ นาน ๆ จะโพสต์ที ปกติเขาไม่ค่อยชอบเล่นอะไรแบบนี้สักเท่าไร แต่การสมัครเฟซบุ๊คทิ้งไว้เขาเองก็มีจุดประสงค์ส่วนตัวเช่นกัน



โพลสำรวจหลายโพลบอกว่าคนไทยชอบเล่นเฟซบุ๊คเป็นชีวิตจิตใจ ร่างบางสมัครไว้เพื่อรอใครคนหนึ่งต่างหาก ไม่ว่าจะเสิร์ชด้วยคำค้นไหน ๆ ก็ไม่เคยเจอแอคเคาท์ของคนที่อยากจะเห็นเลยสักครั้ง และวันนี้ก็เป็นอีกวันนี้หลินพยายามเสิร์ชชื่อทุกชื่อที่เกี่ยวกับพี่ดลผู้ซึ่งเป็นรักแรกของเขา



ติ๊ง !



ข เข้ามาสิครับ



เสียงลิฟต์เปิดออก ร่างบางไม่ได้สังเกตว่าใครอยู่ในลิฟต์เพราะมัวแต่ก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือจนไม่ได้ยืนเสียงว่าลิฟต์เปิดนานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ เท้าเล็ก ๆ ก้าวเข้าไปในลิฟต์ที่มีคนอยู่อีกหนึ่งคน ถ้ารวมหลินด้วยประชากรในลิฟต์ตอนนี้มีเพียงสองคนเท่านั้น



ขอบคุณครับ ร่างบางเอ่ยขอบคุณตามมารยาทก่อนจะก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือต่อไปโดยไม่สนใจคนข้างหลังตนเองเลย



คนที่เขาอยากจะเจอมาตลอดชีวิตนั่นเอง





 

ดลเก็บเอกสารใส่กระเป๋าหนังพร้อมเดินออกมาจากห้องทำงานของตน ร่างหนาก้าวเข้าไปในลิฟต์เพื่อจะลงไปยังชั้นลานจอดรถ แต่จู่ ๆ ลิฟต์ก็หยุดอยู่ที่ชั้นเจ็ดเป็นเพราะมีคนกดเรียกลิฟต์นั่นเอง



ติ๊ง !



เสียงลิฟต์ดังขึ้นพร้อมประตูลิฟต์ที่เปิดอ้าออก ดลพบคนที่กำลังยืนรอลิฟต์อยู่ เพียงแวบเดียวเท่านั้นทำเอาหัวใจของเขาสั่นไปหมด จากที่เคยเต้นช้ากลับเต้นแรงจนเขากลัวว่าตนจะหัวใจวายตายไปเสียก่อน เหตุผลมากจากคนตรงหน้าเขาล้วน ๆ



แม้ไม่ได้พบกันนานเกือบยี่สิบปี แต่ดลไม่มีวันลืม แก้มใส ๆ แบบนั้น ริมฝีปากแบบนั้น ดวงตาคู่สวยคู่นั้น ใบหน้าหวานเกินผู้หญิงที่เขาชอบเข้าไปคลอเคลียเล่นตอนเป็นเด็ก



หลิน ..



ดลเจอน้องแบบไม่ทันตั้งตัว เจอด้วยความบังเอิญ


ร่างหนาที่ยืนนิ่งเป็นหินต้องเรียกสติกลับมา เมื่อเห็นว่าประตูลิฟต์เปิดนานแล้วแต่คนตรงหน้ายังไม่ยอมก้าวเข้ามาเสียที



ข เข้ามาสิครับ เสียงทุ้มพูดตะกุกตะกัก ร่างบางของหลินไม่ได้สนใจสักนิดว่าคนที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังตนตอนนี้เป็นใคร มือบางเอาแต่กดมือถือ เหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง



หัวใจเริ่มเต้นแรงอีกครั้งเมื่อได้กลิ่นที่คุ้นเคยสมัยวัยเด็ก ดลเริ่มสำรวจร่างบางจากข้างหลัง หลินตัวสูงกว่าเขาเสียอีก ยังผอมเหมือนเดิม แก้มใส ๆ แม้จะดูตอบลงกว่าสมัยเป็นเด็กแต่ยังน่ารักเสมอในความคิดดล หลินไม่เปลี่ยนไปเลย



ดลเสียมารยาทดูมือถือของหลินจากทางข้างหลัง แล้วก็พบเรื่องน่าตกใจที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงกว่าเดิม หลินกำลังดูโปรไฟล์เฟซบุ๊คของเขาอยู่


ณดล กิตตรัตนวงศ์ ร่างบางพึมพำเบา ๆ แต่ดลได้ยินชัดทุกคำ นั่นชื่อเขา



อ๊ะ ! ใช่ด้วย เจอแล้ว


ร่างบางส่งเสียงออกมาเสียงดังขณะที่อยู่ในลิฟต์ เนื่องจากดีใจจนลืมตัว มือบางกดดูรูปโปรไฟล์นั่นก่อนจะนิ่งไปชั่วครู่ พร้อมกดแอดเฟรนด์ไปทันที


ใช่ จริง ๆ ด้วย รักแรกของเขา เขาเจอแล้ว


แต่ถ้าหลินหันหลังกลับมาสักนิด


เขาจะพบว่ารักแรกของตนยืนมองตนจากทางด้านหลังมานานแล้ว


 

หลินเดินออกจากลิฟต์โดยมีดลเดินตามมาติด ๆ ร่างบางยังไม่ละสายตาออกมาจากมือถือซะทีและไม่ได้สังเกตว่ามีคนกำลังเดินตามมาดลอยากจะเข้าไปหาคนตัวเล็กเหลือเกินแต่ติดตรงที่ว่าเขาไม่รู้จะเอ่ยคำทักทายร่างบางว่ายังไงดี ระยะเวลาเกือบยี่สิบปีที่ไม่ได้พบกันช่องว่างระหว่างกันมันก็ยิ่งเพิ่มตามไป แต่ที่ยังเหมือนเดิมคือความรู้สึกของเขา



ดลจำเป็นต้องปล่อยหลินไปอย่างน่าเสียดาย เพียงเพราะวันนี้เขาไม่กล้าที่จะเข้าไปหา ไม่รู้เป็นเพราะความบังเอิญหรือไม่ หลินดันทำงานอยู่ที่เดียวกันกับเขา ปล่อยไปวันนี้ก็คงไม่เป็นไร ขอกลับไปนอนจำใจคิดหาคำพูดที่จะพูดด้วยก่อนคืนหนึ่งก็แล้วกัน



หลินขึ้นรถไฟฟ้าไปแล้ว และดลก็ต้องกลับบ้านแล้วเหมือนกัน



ดลเดินกลับมายังลานจอดรถเหมือนเดิม มือหนากดรีโมตเพื่อเปิดประตูรถ ร่างหนาก้าวขึ้นไปอยู่บนคอนโซลหน้าพร้อมปิดประตูและขับรถออกไปด้วยรอยยิ้มและหัวใจที่เต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ



 หลินเอาแต่นอนจ้องมือถือที่ค้างอยู่หน้าเฟซบุ๊คของคนที่ตนอยากเจอมาตลอด มือบางเซฟรูปทุกรูปของดลที่อยู่ในเฟซบุ๊ค เขาโหยหาคนนี้เหลือเกิน เมื่อเลื่อนไปเรื่อย ๆ ก็ต้องแปลกใจเพราะโลเคชั่นล่าสุดที่รักแรกของตนเช็คอินเมื่ออาทิตย์ก่อนคือที่เกาหลี



เกาหลีเหรอ


มาเกาหลีทำไม มาตามหาเขาเหรอ


แล้วทำไมไม่มาเจอกันสักที


ผมรออยู่นะ



ไม่ได้อยากจะร้องไห้ แต่จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว แค่คิดว่าเขาอาจจะลืมสัญญาที่เคยให้ไว้ก็เจ็บไปหมดแล้ว คนที่อยากเจอมาตลอดทั้งชีวิต คนที่ให้สัญญาไว้ในวันนั้น จะลืมสัญญาได้ลงเชียวหรือ


ลืมหลินจริง ๆ เหรอ ดล .. ฮึก



ร่างบางปล่อยให้น้ำตาไหลเปียกหมอนอย่างไม่ใส่ใจ เกือบยี่สิบปีแล้วที่เขารักและเฝ้ารอมาตลอด แต่ถ้าอีกฝ่ายลืมจริง ๆ คงถึงเวลาแล้วที่จะต้องเริ่มเปิดใจให้ใครคนอื่นเข้ามา



 หลิน ผู้จัดการคนใหม่ที่ย้ายมาจากเมืองไทยเรียกเข้าพบ


ครับ ? เข้าพบ ? เรียกผมทำไม


ไม่รู้เหมือนกันว่ะน้อง สู้นะ


“ …. ”


ชีวิตการทำงานสั่นคลอนทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ รุ่นพี่จงฮยอนตบบ่าร่างบางอย่างปลอบใจเหมือนจะบอกว่าขอให้โชคดี ร่างบางรีบลุกออกจากโต๊ะทำงานตรงไปที่ลิฟต์ทันที เมื่อลิฟต์เปิดออกมือเรียวเอื้อมมือไปกดเลขสิบห้า ซึ่งเป็นชั้นประจำของห้องผู้จัดการคนใหม่ที่กำลังเรียกเขาเข้าพบนั่นเอง



ร่างบางมาหยุดอยู่ที่หน้าห้อง ถอนหายใจพร้อมสูดอากาศเข้าให้เต็มปอดก่อนจะเอื้อมมือไปเคาะห้องตามมารยาทที่ควรทำ



ก๊อก ก๊อก !


ขออนุญาตครับ


เข้ามาได้



เสียงทุ้มน่าฟังของเจ้าของห้องทำเอาหลินวูบวาบขึ้นมาเล็กน้อย ร่างบางแทรกตัวผ่านประตูบานใหญ่เข้าไปและพบว่าเจ้าของห้องนั่งหันหลังให้ตนอยู่


นั่งก่อนสิ


มือเรียวดึงเก้าอี้ออกมาพร้อมนั่งลงไป ประจวบเหมาะกับที่ร่างหนาตรงหน้าหันมาพอดี แวบแรกที่ได้สบตาทำเอาหลินนึกถึงคน ๆ หนึ่งที่อยู่ในใจเขามาตลอด ทั้งห้องเงียบ ไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุยอะไรใด ๆ ดังออกมา ร่างบางที่นั่งอยู่ตรงหน้าดลนั่งแข็งเป็นหิน ดวงตาคู่สวยนั้นอึ้งไปชั่วครู่ หัวใจดวงเล็ก ๆ ของหลินเริ่มเต้นเร็วขึ้นและแรงขึ้นกว่าเดิม เมื่อได้เห็นคนที่อยู่ตรงหน้า



เขาจำใบหน้านี้ได้ คิ้วเข้ม ๆ ดวงตาสีเฮเซลที่ชื่นชอบ รักแรกในวัยเด็กของเขา เป็นคนเดียวกับที่เซฟรูปจากเฟซบุ๊คมาเมื่อคืน



ณดล หรือ ดล รักแรกของหลิน



จำกันได้ไหม เสียงทุ้มเอ่ยถามคนตัวบางที่อยู่ตรงหน้าของตน


“ …. ”


หลินจำดลได้ไหม สรรพนามเก่า ๆ ที่พวกเขาเคยใช้เรียกกันสมัยเด็กถูกหยิบมาใช้


....


ทำตามสัญญาแล้วนะ


“ …. ”


ดลตามหาหลินเจอแล้ว



มือหนาเอื้อมมากุมมือบางของหลินไว้ ชั่วครู่เดียวความอบอุ่นจากมือนั้นส่งผ่านมาถึงร่างบางทันที ความอบอุ่นที่คนตัวเล็กโหยหามาตลอดเกือบยี่สิบปีที่ห่างกัน น้ำตาค่อย ๆ ไหลอาบแก้มใสทีละหยดสองหยด ไม่รู้เป็นเพราะความดีใจหรือเสียใจกันแน่ ดลเอื้อมมือมาปาดน้ำตาให้หลินอย่างที่เคยทำในวัยเด็กเสมอมา ครั้งสุดท้ายที่ทำแบบนี้คือวันที่ต้องจากกัน แต่ครั้งนี้พวกเขาพบกันแล้ว


จำได้ไหม ตอนเด็ก ๆ เวลาหลินร้องไห้ ดลจะทำแบบนี้ประจำ


อื้อ จำได้


ดลจะคอยเตะทุกคนที่เข้ามาแกล้งหลิน


ฮึก


ดลพยายามมากเลยนะ กว่าจะมาหาหลินได้


คิดถึงดล ฮึก


คิดถึงเหมือนกันนะหลิน



คนตัวโตเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาเพื่อกอดร่างบางตรงหน้าไว้ เกือบยี่สิบปีที่ไม่ได้กอดร่างบางตรงหน้านี้ วันนั้นคนตัวเล็กนี้ยังสูงน้อยกว่าเขาอยู่เลย แต่วันนี้กลับสูงกว่าเขาเสียแล้ว หลินไม่อาจปฏิเสธอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนั้นได้ มือบางยกโอบแผ่นหลังของดลทันทีที่ได้สัมผัสถึงความอบอุ่น คนโตกว่ากระชับอ้อมกอดทีละนิด ทีละนิด จนตอนนี้แทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างทั้งคู่อีกต่อไป



ไม่เคยลืมสัญญานะ


ทำไมมาหาช้าขนาดนี้


แค่อยากมีทุกอย่างให้พร้อม จะได้ดูแลหลินได้


ฮือ


ตอนนี้มีพร้อมแล้ว ให้ดลดูแลหลินเหมือนแต่ก่อนนะ


รอดลมาตลอดเลย


อยู่นี่แล้วครับ J



ไม่รู้ว่านานเท่าไรกว่าคนทั้งคู่จะคลายอ้อมกอดออกจากกัน เกือบยี่สิบปีเป็นระยะเวลาที่ยาวนานเหลือเกิน นานจนไม่คิดว่าทั้งสองจะวนมาเจอกันได้อีก หากดลลืมคำสัญญาในวันนั้นเขาคงไม่มีทางที่จะมาเกาหลีแน่ ๆ หากหลินลืมดลไปตั้งแต่แรก ความน่าจะเป็นที่ทั้งคู่จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งคงเป็นศูนย์ โชคดีจริง ๆ ที่ต่างฝ่ายต่างรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก



ที่โบราณเคยกล่าวไว้ว่า คู่กันแล้ว คงไม่แคล้วกันหรอก ก็คงจะมีเค้าความจริงอยู่บ้าง


คืนนี้ไปอยู่กับดลนะ


อื้อ ไปสิ



เขาทั้งคู่ได้กลับไปอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่เหมือนกับในวัยเด็กอีกต่อไป ในตอนที่ทั้งคู่เป็นเด็กอย่างมากก็แค่เป็นเพื่อนเล่นกัน แต่วันนี้ไม่ใช่ เขาทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าเกือบยี่สิบปีที่ห่างกันต่างฝ่ายต่างไม่ได้อยากจะเป็นเพื่อนเล่นกันเหมือนสมัยเป็นเด็กอีกแล้ว ความสัมพันธ์ถูกอัพเกรดขึ้นมาอีกขั้นหนึ่งที่พวกเขาทั้งสองพอใจจะเป็นให้กัน



ค่ำคืนแห่งความสุข นับเป็นคืนที่ทั้งคู่รู้สึกว่าไม่ต้องโหยหาอะไรอีกต่อไป เพราะคนที่ต้องการได้มาอยู่ข้างกายอย่างที่หวังไว้แล้ว ทุกคำพูด ทุกความรู้สึก เติมเต็มทุกสิ่งทุกอย่างตลอดเวลาเกือบยี่สิบปีที่หายไปได้อย่างดี ช่องว่างระหว่างทั้งคู่ถูกลดลงเรื่อย ๆ ราวกับไม่เคยมีช่องว่างนั้นมาก่อน



การคุยเรื่องเก่า ๆ การถามไถ่ความเป็นไปเป็นหัวข้อสนทนาที่ทั้งคู่หยิบยกเอามาถามกันและกันไปมา ต่างฝ่ายต่างอยากรู้ชีวิตของกันและกันว่าตลอดเวลาเกือบยี่สิบปีอีกคนทำอะไรบ้าง ทำอะไรสำเร็จไปแล้วในชีวิต ตอนที่ไม่มีอีกฝ่ายอยู่ข้าง ๆ มีใครผ่านเข้ามาในชีวิตบ้าง



คำตอบที่ได้ก็ไม่ได้แตกต่างกันเท่าไร


หลิน – ไม่เคยคบใคร เพราะในใจเขามีแต่ดลมาตลอด


ดล ไม่เคยคบใคร เพราะคิดแต่จะต้องรีบโต มีงานดี ๆ ทำ แล้วมาตามหาลิน



เหมือนเป็นปาฏิหาริย์ เป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อ ที่ทั้งสองจะได้โคจรมาเจอกันอีกครั้ง การเริ่มต้นใหม่เป็นสิ่งที่คนทั้งคู่คิดที่จะทำ ความสัมพันธ์ที่ดีต้องค่อย ๆ เรียนรู้กันไป แต่ในวัยเด็กเขาทั้งคู่เรียนรู้กันมานานเกินไป แม้จะมีช่วงระยะเวลาที่ห่างกันนาน แต่ถึงอย่างไรเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่าไม่อาจเปลี่ยนใจทั้งคู่ได้ คงถึงเวลาที่ทั้งคู่จะเริ่มต้นความสัมพันธ์ที่ดีอย่างที่ควรจะเป็นมาตลอดได้แล้ว



หลิน เสียงทุ้มของดลเรียกหลินที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของตนเงยหน้าขึ้นมาสบตา


หือ


คบกับดลนะ


คบสิ อยากเป็นแฟนดลมานานแล้ว



แม้ว่าห้องจะมืด แต่ร่างหนามองเห็นแก้มใส ๆ ของคนที่ตัวเองรักแดงขึ้นมาได้อย่างชัดเจน พฤติกรรมน่ารักของอีกฝ่ายทำให้ดลอยากจะจับคนตรงหน้ามาฟัดซะให้เข็ด เหมือนที่เขาชอบทำตอนเด็ก ๆ



หลิน ดลขออะไรอีกอย่าง


ไรเล่า


ร่างบางบู้ปากเมื่อเห็นว่าร่างหนาตรงหน้านี้เริ่มจะขอเยอะไปแล้ว


เรียกดลว่าพี่บ้างสิ หลินไม่เคยเรียกดลว่าพี่เลย


พี่ดล J


น่ารัก



ดลบีบจมูกหลินหนึ่งทีอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะหอมแก้มใสที่เขาชอบหนักหนาทั้งสองข้างแล้วดึงอีกฝ่ายมากอดไว้อย่างเต็มรัก หลินทำสิ่งที่ดลคิดไม่ถึง ปากเล็ก ๆ ทาบลงไปที่อวัยวะเดียวกันของดลชั่วครู่แล้วจึงถอนริมฝีปากออกไป พร้อมส่งยิ้มให้อีกคนอย่างน่ารัก



จูบเขาไม่ได้ทำแบบนี้นะหลิน



ดลก็สอนหลินสิ



งั้นเริ่มเลยแล้วกันนะ



ทันทีที่พูดจบ หลินก็ได้รับบทเรียนบทใหม่จากดล รู้สึกเหมือนมีผีเสือเป็นล้านตัวบินอยู่ในท้อง วินาทีที่อีกฝ่ายแนบริมฝีปากลงมาทำเอาเขาวูบวาบและใจเต้นแรงไปพร้อม ๆ กัน ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ไม่มีการรุกล้ำใด ๆ ความอ่อนโยนแผ่กระจายไปทั่วห้อง แม้จะเป็นจูบแรกแต่ก็ถือว่าเป็นจูบที่ดีที่สุดเท่าที่หลินรู้สึก ดลถอนริมฝีปากออกไปก่อนจะกดจูบซ้ำลงมาใหม่เรื่อย ๆ ทำเอาคนเด็กกว่าแดงไปทั้งตัวแล้ว



นับตั้งแต่วันที่จากกัน หลินฝันมาตลอดว่าจะได้เจอดล

วันนี้ฝันเขาเป็นจริงแล้ว และเขาไม่จำเป็นที่จะต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกอีกต่อไป


 


ความพยายามไม่เคยทรยศใคร นั่นคือสิ่งที่ดลเชื่อมาตลอด

เพราะความพยายามของเขา จึงพาเขามาหาคนตัวเล็กนี้

ขอบคุณในความพยายามของตัวเอง ที่ทำให้เขาได้เจอกับรักแรกอีกครั้ง

 


ทั้งคู่เชื่อในความรักเสมอ วันเวลาไม่อาจเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของพวกเขาได้

และมันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานเลย

 





 

แถม**

 


ดล ๆ ๆ ๆ ๆ  เสียงเล็ก ๆ ของหลินเรียกเด็กผู้ชายตัวโตกว่าที่กำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน

เรียกดลว่าพี่สิหลิน ดลแก่กว่าหลินตั้งฉามปีแน่ะ เป็นเรื่องจริงที่ดลอายุมากกว่าหลินสามปี แต่ไม่มีเลยสักครั้งที่หลินจะเรียกดลว่าพี่ เจ้าตัวมักจะเรียกชื่อตลอด

ม่าย จะเรียกว่าดล

ถ้าไม่ยอมเรียกพี่ ดลจะจุ๊บแก้มหลินให้ช้ำเลย

งั้นหลินไม่เรียกพี่หรอก ดลจะได้จุ๊บหลินเรื่อย ๆ

จริง ๆ ก็อยากเรียกพี่ แต่ถ้าเรียกพี่ ดลก็ไม่จุ๊บน่ะสิ L

 

 



หลินอยากแต่งงานบ้างง่ะ

หลินสะกิดดลที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คนตัวโตกว่าหันมามองหน้าเจ้าตัวเล็กแวบเดียวก่อนจะส่งมือไปลูบหัวเบา ๆ ทั้งคู่อยู่ในงานแต่งงานของคนในหมู่บ้าน ตอนนี้พ่อแม่ของทั้งคู่มาแสดงความยินดีกับบ่าวสาวทำให้ทั้งหลินและดลจำเป็นต้องติดสอยห้อยตามพ่อกับแม่มาด้วย

ทำไมล่ะ

ถ้าได้แต่งต้องมีความสุขมากแน่ๆเลย ดลว่าไหม

งั้นหลินแต่งกับดลสิ ดลจะทำให้หลินมีความสุขเหมือนพี่สาวคนนั้นเลย

สัญญาแล้วนะ

สัญญาเจ้าหลินของพี่ดล

คิกคิก

เด็กทั้งสองยืนนิ้วก้อยเล็ก ๆ มาเกี่ยวกันเพื่อทำสัญญาใจระหว่างกันและกัน

 



100%

------------------------------

ครบ 100 per แล้วค่า ฮือออออ เรื่องนี้ออกแนว AU Thai นะคะ กว่าจะเจอกันได้เกือบยี่สิบปีแน่ะ นานจังเยยยยยย กี๊ด ๆ ในที่สุดก็ได้อยู่ด้วยกัน SF/OS ของเราส่วนใหญ่ก็จะแนว happy ending นี่แหละค่ะ ไม่ถนัด bad ending ไม่ใช่สายนี้ 55555555 ดองเรื่องยาวมาแต่ง OS โอ๊ย คนนิสัยไม่ดี 2017 แง 5555555 ฝากคอมเม้น + Fav + #Crushโฮลิน หน่อยนะค้า ถือซะว่าเป็นกำลังใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ขอให้สนุกกับการอ่านค่ะทุกคน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. #822 lovebieber110 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 21:28
    นี่คิดถึงมากกก ที่ขั้นกลับมาอ่านใหม่อีกรอบทุกตอนเลย / กำไม้พายแน่นมาก ToT
    #822
    0
  2. #654 crazy_girl (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 22:22
    มันโรแมนติกมากคุณ ฮือฮา น้องหลินกับพี่ดล แง รอกันมานาน
    #654
    0
  3. #578 TigerPisces (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 01:17
    ชอบความรักแบบนี้อะะะ ประทับใจกับความมั่นคงในสัญญาของทั้งคู่ นอกจากพรหมลิขิตที่ว่า คู่แล้วไม่แคล้วกัน ก็คงต้องขอบคุณความพยายามของทั้งคู่นี่แหละ ขอบคุณที่หลินไม่ยอมมีใครและอดทนรอ ขอบคุณพี่ดลที่ขยันทำงานพัฒนาตัวเองให้ได้มาอยู่ที่เกาหลีได้ เลยได้กลับมาเจอหัวใจของตัวเองอีกครั้งแบบนี้ แง โรแมนติกที่สุดเลย
    #578
    0
  4. #416 justmarkbam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 23:06
    เเหน่ น่ารักกกกกกกกกกก
    #416
    0
  5. #386 E.L.F*JW (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:46
    น่าร้ากกกก
    #386
    0
  6. #302 khao-chae (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 17:04
    งิ น่าร๊ากกกก
    #302
    0
  7. #251 PEAX01 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 23:34
    โอย น่ารักมาก
    #251
    0
  8. #198 doldo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 21:31
    ง่อววววว น่ารักอะไรเบอร์นี้ พี่ดลคนจริงกับน้องหลินคนแน่วแน่ ต่างคนต่างรอเพื่อที่จะได้มาเจอกันอีกครั้ง ฟิคหวานหยดที่ทำเราละลายอีกแล้วววววว น้องหลินน่าร้ากกก หลงน้องด้วยคนสิพี่ดล อิอิ
    #198
    0
  9. #193 wearingbluejeans (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 19:26
    น่ารักที่สุด-/////- พี่ดลของน้องหลิน
    #193
    0
  10. #142 superhotx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 07:55
    น่ารักมากๆ
    #142
    0
  11. #26 หมีคริสลี่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 07:01
    ฮือออ ชอบบบ อบอุ่นมากกก ในที่สุดก็หากันจนเจอนะTT
    #26
    0
  12. #25 atom9595_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 11:45
    พี่ดลลลลลล รักแรกทำไมดีอย่างนี้ -////-
    อยากมีพี่ดลเป็นของตัวเองบ้าง
    #25
    0
  13. #24 เดช อุดม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 02:08
    พี่ณดลลลบ กรี้ดดดดด รอมาได้ตั้ง20ปีโอ้ยแกรรรใจชุ้นนน
    #24
    0
  14. #23 Fruit Tea (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 10:15
    พี่ดลทำเขินมากค่าาาาาา งื้อออออ

    น่ารักมากๆ ค่ะ อ่านไปยิ้มไป

    อยากมีรักแรกที่เป็นรักเดียวแบบนี้บ้างเลย

    อิจฉาน้องหลิน เค้าอยากมีพี่ดลเป็นของตัวเองงงง 5555
    #23
    0
  15. #22 แจมินลูกแม่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 06:41
    งือออน่ารักจังเลยยยยย
    #22
    0
  16. #21 ace.v (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 23:08
    น่ารักมากๆๆๆๆ อ่านไปลุ้นไปว่าจะได้เจอกันมั้ย แอบลุ้นตอนอ๋งมาขอหลิน ขอบคุณที่เชื่อมั่นในกันและกัน ยังรอกัน ฮืออออ การรอมันคุ้มค่านะ
    #21
    0
  17. #20 ansine (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 22:39
    งื้อออ น่ารักมากๆเลย พี่ณดลของน้องหลินนนนน 
    #20
    0
  18. #19 Rika Rikatkk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 22:18
    โอ้ยยยยยยย น่ารักที่สุดในโลก น่ารักมากๆๆๆๆๆๆ ตอนแยกกันนี่น่าสงสารมากเลยค่ะ ถ้าเราเปนพ่อเปนแม่นี่คงแบบไม่ย้ายแม่มละ! 5555555 มาเจอกันอีกทีนี่ดีจังน้า ต่อไปนี้ก็ได้อยู่ด้วยกันแล้ววว
    #19
    0
  19. #18 หมีคริสลี่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 19:59
    รอค่าาา น่ารักจังฮืออออ

    #18
    0