( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 28 : น้องหวาน 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    4 เม.ย. 61

B
E
R
L
I
N
?


น้องหวาน





            “ หัวเข็มขัดนี้มีไว้เพื่อเตือนใจพวกคุณว่าพวกคุณได้เป็นส่วนหนึ่งของคณะแห่งนี้ ขอให้พวกคุณประพฤติปฏิบัติตัวดีเช่นนี้ตลอดไป หนึ่งในนักศึกษาคุมระเบียบพูดความในใจออกมาในพิธีรับหัวเข็มขัดประจำคณะแก่นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง




            ณ ลานกิจกรรม ไฟสปอร์ตไลท์ทุกดวงถูกปิดลง แสงสว่างจากเทียนนับร้อยเล่มที่พี่หม่อหรือนักศึกษาชั้นปีที่สองถืออยู่ส่องสว่างชี้ทางให้นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งเดือนไปหานักศึกษาคุมระเบียบเพื่อรับหัวเข็มขัด ของชิ้นสำคัญประจำคณะที่ไม่ได้หามาง่าย ๆ ต้องเข้าร่วมกิจกรรมเชียร์ครบทุกวันเท่านั้นจริงจะได้มันมา




            บรรยากาศอบอุ่นกว่าวันแรกที่ได้เข้าเชียร์ ระหว่างทางควานลินเห็นรุ่นพี่ปีสองส่งรอยยิ้มให้กับเขา รอยยิ้มที่มองแวบเดียวก็รับรู้ได้ว่าอบอุ่น เขาเพิ่งจะเข้าใจว่าหากปีหนึ่งเหนื่อยมากแค่ไหน คนที่เหนื่อยกว่าย่อมเป็นปีสอง หากปีสองเหนื่อยมากแค่ไหน คนที่เหนื่อยกว่าย่อมเป็นนักศึกษาคุมระเบียบ อคติบางอย่างจากวันแรกได้ถูกลบหายไปจนเกือบหมดสิ้น



            ความกลัวรูมเมทของตัวเองก็เริ่มลดลงไปแล้วด้วย




            นักศึกษาคุมระเบียบยืนเรียงแถวประจันหน้ากับนักศึกษาปีหนึ่ง เป็นกิจกรรมที่ต้องใช้ระยะเวลาพอสมควร เนื่องจากเป็นเวลาของการพูดคุย เขาแอบเห็นรูมเมทของตัวเองยืนคุยกับนักศึกษาหญิงปีที่เป็นเพื่อนร่วมรุ่นของเขาด้วยใบหน้าที่ผ่อนคลายลง ใบหน้าที่เขาไม่เคยเห็นเลยสักครั้งในห้องเชียร์แห่งนี้




            มันอบอุ่น




            เมื่อจบเวลาของการพูดคุย เพื่อนร่วมรุ่นพากันเดินเรียงแถวออกไปนั่งยังลานกิจกรรมเหมือนเดิม ร่างบางขยับตัวเพื่อไล่ความเมื่อก่อนจะสำรวจเครื่องแต่งกายของตัวเอง เมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดีและถึงคิวของตัวเองสองเท้าจึงพาตัวเองเดินเข้าไปหานักศึกษาคุมระเบียบ




            ไม่กลัวเหมือนแต่ก่อน .. วันนี้มีแต่ความภูมิใจ




            ร่างบางก้มหน้าก้มหน้าเดิน พยายามไม่สนว่าใครจะเป็นคนมอบหัวเข็มขัดให้กับเขา เขาไม่สนใจและไม่ได้เจาะจงใครเป็นพิเศษ เพราะทุกคนที่อยู่ตรงหน้าล้วนแล้วแต่เป็นรุ่นพี่ทั้งนั้น รุ่นพี่ที่คอยดูแลพวกเขามาตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่กิจกรรมห้องเชียร์ถูกจัดขึ้น รุ่นพี่ที่ยอมเหนื่อยเพื่อให้กิจกรรมนี้เกิดขึ้นมา




            สวัสดีครับ เสียงทุ้มที่คุ้นเคยถูกเอ่ยขึ้น ควานลินละลายตาจะพื้นดิน เพ่งสมาธิทั้งหมดไปยังผู้สนทนาด้วย แสงเทียนนับร้อยเล่มที่ส่องสว่างทำให้เขาเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดเจน ตากลมโตกะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัสและตั้งสติ




            พี่แบค ..




            ส สวัสดีครับ ไม่มั่นใจ ไม่มั่นใจอะไรทั้งนั้น ตอนอยู่ห้องด้วยกันสองคนยิ่งไม่มั่นใจแล้ว พอมาอยู่ต่อหน้าอีกฝ่ายขณะที่คนโตกว่ากำลังสวมบทบาทนักศึกษาคุมระเบียบอยู่ บอกเลย ให้ตายยังไงเขาก็ไม่มั่นใจ ไม่รู้ว่าจะใช้คำพูดยังไง ไม่รู้ต้องทำตัวแบบไหน ไม่รู้ทั้งนั้นโว้ย




            ไม่มั่นใจจนอยากจะให้ช่วงเวลาแห่งการพูดคุยนี้จบ ๆ ไปเสียที ขอรับหัวเข็มขัดแล้วเผ่นหนีไม่ได้เหรอ . _ .




            ตั้งแต่เข้าห้องเชียร์มา .. คุณเหนื่อยไหม น้ำเสียงอ่อนโยนทว่าหนักแน่นของอีกฝ่ายทำให้ร่างบางต้องเงยหน้าสบตาอย่างจำยอม




            หากถามเด็กปีหนึ่ง .. ทุกคนก็จะตอบเป็นเสียงเดียวกันหมด




            เหนื่อยครับ




            มันเหนื่อยมาก ทั้งเรียน ทั้งกิจกรรม นอนวันละห้าถึงหกชั่วโมง แต่อย่างน้อยกิจกรรมพวกนี้มันก็สอนอะไรให้เขาเยอะอยู่




            คุณได้อะไรจากมันล่ะควานลิน บุรินทร์เอ่ยถามเด็กตรงหน้า อยากรู้ว่าความคิดของเด็กคนนี้ตั้งแต่เจอกันวันแรกจนถึงตอนนี้จะมีอะไรเปลี่ยนไปบ้างไหม เขาเป็นพี่ (จริง ๆ ก็ไม่ได้อยากเป็นแค่นี้) ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเด็กตรงหน้าไม่ชอบกิจกรรมแบบนี้ แต่ก็อดชื่นชมไม่ได้ว่าแม้จะไม่ชอบ แต่น้องหวานก็ยังเข้าร่วมกิจกรรมห้องเชียร์ทุกวัน มิหนำซ้ำยังมาตรงเวลา




            อย่าถามว่าเพราะอะไรถึงรู้ เพราะตั้งแต่วันแรกที่ได้เห็นน้องหวาน

 



           ไม่ว่าน้องจะทำอะไร จะนั่งอยู่ตรงไหน ท่ามกลางนักศึกษาปีหนึ่งนับพันคน เขาก็หาน้องเจอเสมอ






            สายตาของบุรินทร์มีไว้มองน้องหวานคนเดียวเท่านั้น J





            ผมไม่ชอบกิจกรรมนี่เท่าไรนัก ไม่ชอบการว้าก เคยมองว่ามันไร้สาระ แต่วันนี้ความคิดผมเปลี่ยนไป บุรินทร์หรือแบคยืนนิ่งเงียบฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูดออกมา พยักหนาหนึ่งครั้งเพื่อเป็นสัญญาณบอกให้อีกฝ่ายเล่าต่อไป




            แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันทำให้ผมได้เจอเพื่อน ได้เจอพี่ เราลำบากมาด้วยกัน นั่งร้องเพลงเชียร์ไปพร้อม ๆ กัน ถูกทำโทษด้วยกัน ถึงมันจะเป็นระยะเวลาสั้น ๆ ก็เถอะ แต่ผมรู้สึกว่าพวกเรากลมเกลียวกันมากพอที่จะเป็น SCIENE รุ่น 42 ได้แล้ว  ตั้งแต่อยู่ห้องเดียวกันมาร่วมเดือน นี่เป็นประโยคที่ยาวที่สุดตั้งแต่ได้ยินคนน้องพูดออกมา




            เสียงน้อง .. แม่งเพราะมากจริง ๆ



            มันใช่พ้อยท์ป่ะไอ้เวรบุรินทร์ !!





            แบมือมาสิ ผมมีสิ่งของจะให้คุณ มือเรียวถูกยื่นออกไปข้างหน้าระดับเอว เพียงเสี้ยววินาทีเขารู้สึกสัมผัสได้ถึงความเย็นวาบจากสิ่งของที่รุ่นพี่ตรงหน้ามอบให้กับเขา




            .. หัวเข็มขัดประจำคณะวิทยาศาสตร์ ..




            ร่างบางก้มมองตราสัญลักษณ์ประจำคณะที่ถูกสลักอยู่บนหัวเข็มขัดท่ามกลางแสงเทียนอย่างหลงใหล มันคือตรามหาวิทยาลัยถูกล้อมรอบด้วยอิเล็กตรอน รวมกันเป็นอะตอม พวกเราชาววิทยาศาสตร์รู้ดีว่าสิ่งนี้มีค่ามากแค่ไหน มันเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวพวกเราชาวคณะวิทย์ เมื่อมันมาอยู่บนหัวเข็มขัดแล้วดูสวยงามยิ่งกว่าอะไรไหน ๆ หากได้สวมใส่คงจะภูมิใจน่าดู




            ภูมิได้ที่ได้บอกใครต่อใครว่าอย่างน้อย เราก็ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในคณะนี้




            ขอบคุณครับ ร่างบางยิ้มกว้างให้กับรุ่นพี่ตรงหน้าอย่างเปิดเผย ความรู้สึกตื้นตันใจตีรื้นขึ้นมาจนรู้สึกอึดอัดไปหมด ขอบตาร้อนผ่าวคล้าย ๆ คนจะร้องไห้ นิ้วทั้งห้ากำสิ่งของสำคัญที่เพิ่งได้รับเอาไว้แน่นเหมือนกลัวมันจะหล่นหายไปที่ไหน เตรียมตัวชักมือกลับ แต่กลับถูกยื้อไว้โดยรุ่นพี่ตรงหน้า




            เดี๋ยวก่อน




            หมับ !

 



           พี่ครับ




            คุณจะไม่พูดอะไรต่ออีกหน่อยหรือไง พูด จะให้พูดอะไรอีก





            ฝ่ามือหนาวางอยู่บนมือเรียวเล็กวางประกบกันโดยมีหัวเข็มขัดอยู่ตรงกลาง ฝ่ามือนั้นกระชับมันแน่นขึ้นทุกครั้งที่ควานลินพยายามจะดึงมือกลับ ยื้อกันอยู่นานสุดท้ายคนเด็กกว่าก็ต้องยอมแพ้ไป ริ้วแดง ๆ แต่งแต้มอยู่บนแก้มใสอย่างน่าเอ็นดู แม้จะไม่สว่างมาก แต่บุรินทร์เห็นทุกอย่างหมดนั่นแหละ




            พี่จะให้ผมพูดอะไรครับ แล้ว แล้วปล่อยมือผมด้วย คนอื่นมองอยู่นะ เสียงทุ้มติดหวานค่อย ๆ แผ่วลงตอนท้ายประโยค นักศึกษาคุมระเบียบจอมวางมาดเหลือบมองข้าง ๆ ด้านซ้ายมือของเขา ไม่มีใครสนใจเขาและน้องหวานเลยสักนิด และอีกอย่างมุมที่พวกเรายืนอยู่ด้วยกันเป็นปลายแถวและค่อยข้างมืดกว่าตรงอื่นอีกด้วย




            เข้าทางเลย





            มีชื่อเล่นไหม ห้ะ เดี๋ยว นี่มันนอกเรื่องแล้ว




            ไม่มีครับ ชื่อควานลินนี่แหละ




            เหรอ




            อ..อือ




            ฝ่ามือชื้นเหงื่อหนัก ใจดวงน้อยเต้นแรงเมื่อเห็นสายตาของคนตรงข้าม มันไม่ดุดันเหมือนตอนที่อยู่ในห้องเชียร์ครั้งไหน ๆ แต่มันช่างดูเจ้าเล่ห์ ..




            ยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนวันที่เขาเอาน้ำมะนาวคั้นไปให้อีกฝ่าย       




            เลิกกลัวผมยัง บุรินทร์คงจะดีใจหากคำตอบจากเด็กตรงหน้านี้ตอบว่าไม่กลัว ชีวิตคงคอมพลีทขึ้นอีกอย่างนึงแล้ว การเรียนอันหนักหน่วงของปีสามคงไม่หนักสำหรับเขาอีกต่อไปหากน้องหวานตอบว่าไม่กลัว

  



          ตอบว่าไม่กลัวสิ






            ตอบ







            น้องหวาน







            ตอบสิครับ






            ไม่กลัวแล้วครับ






            เยส !!!!!!!! ” เชี่ยยย ลั่น






            พี่แบ.. เอ่อ พี่บุรินทร์ครับ





            หมดกันกู มาดที่สะสมมา





            ไม่อยากปล่อยเลยให้ตาย คนโตกว่าแอบสบถเบา ๆ ไม่อยากให้ช่วงเวลานี้ผ่านไปเลยเหอะให้ตาย มือน้องหวานนุ่มแสนนุ่ม ไม่รู้ว่าวันไหนจะได้จับแบบนี้อีก แอบจับในห้องเชียร์นี่ก็ถือว่าผิดกฎข้อสองแล้ว ไม่มีใครเห็นก็ไม่เป็นไรหรอกมั้ง     




            เอ่อ คือเพื่อนเริ่มไปแล้วครับ ร่างบางพูดเบา ๆ ชี้มือให้อีกฝ่ายดูเพื่อน ๆ ที่เริ่มเดินออกไปนั่งยังที่นั่งเดิมเพื่อเตรียมปล่อยแถว แต่เขายังยืนอยู่ตรงนี้ .. ฝ่ามือคู่นั้นยังคงดึงรั้งไม่ให้ไปไหน




            กลัวคนเห็นเหลือเกิน แต่รุ่นพี่ตรงหน้าดูไม่กลัวอะไรเลย




            ตั้งชื่อเล่นให้ได้ป่ะ



            ห้ะ

 



           เรียกน้องหวานได้ไหม




            หวาน ? ทำไมต้องหวาน




            ร่างหนาขยับเข้าไปประชิดตัวเด็กหนุ่มรุ่นน้อง เอื้อนเอ่ยประโยคที่ทำให้ร่างบางหน้าร้อนฉ่าไม่เป็นอันทำอะไร





            กลับห้องเมื่อไร ผมจะบอกคุณแล้วกันนะเสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบข้างใบหูขาวอย่างหยอกเย้า ใบหน้าแดงซ่านเห่อร้อนตั้งแต่พวงแก้มใสลามไปถึงใบหู แอบได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่เป็นกลิ่นกายประจำตัวของน้องหวาน




            ฉ่า ////////////////////////////////////////////






 

            ไอ้เหี้ยแบค กูเห็นนะตอนมอบหัวเข็มขัดอ่ะ มินทร์พูดเสียงดังพร้อมเดินมาผลักหัวเขาหนึ่งที ตามด้วยเพื่อนนักศึกษาคุมระเบียบอีกหลายต่อหลายคน พากันโห่แซวขนาดไล่เตะทุกคนแม่งยังไม่หยุดกันสักที




            เลิกแซวกูได้แล้วไอ้พวกห่า




            มึงแม่ง เวลารุกก็รุกแรงโคตร กูเห็นนะ น้องหวานแม่งวิ่งหน้าแดงกลับเข้าไปในแถวเลยอ่ะ ดินแดนลงนั่งที่นั่งฝั่งตรงข้าม พาดแขนไว้บนไหล่ของอิงเบา ๆ ก่อนมันทั้งคู่จะตีกันหยอกล้อกันไปมา




            แล้วมึงกับน้องโอเคป่ะวะ รอนเพื่อนอีกคนถามขึ้น




            ไม่รู้ว่ะ ก็ดีมั้ง ก็คงดีแหละ วันนี้อุตส่าห์ได้จับมือ




            จะทำอะไรก็รีบทำเว่ย แต่ทำนอกห้องเชียร์ก็ได้นะไอ้คุณบุรินทร์ เพื่อพี่ปีสี่ลงมึงจะไม่ปลอดภัย มินทร์เตือนอย่างห่วง ๆ แต่เตือนไปก็เท่านั้น รู้ทั้งรู้ว่าพี่ปีสี่ไม่มีทางลงแน่นอน



            น้องแม่งตัวโคตรหอมอ่ะมึง




            มึงแอบดมน้องเหรอ แดนเลิกคิ้ว




            อย่าหาว่ากูโรคจิตเลยนะ แต่น้องแม่ง..ตัวหอมชิบหายบุรินทร์พูดด้วยสีหน้าเคลิ้มก่อนจะขยี้ฝ่ามือเข้ากับหน้าเพื่อลดอาการฟุ้งซ่าน แก๊งเพื่อนพากันส่ายหัวแบบเซ็ง ๆ แต่ถึงอย่างนั้นท็อปปิคของการคุยกันในวันนี้ก็ยังคงเป็นเรื่องของเขากับน้องหวานอยู่ดี




            วันก่อนกูเข้าไปเจอกันกำลังนอนดมผ้าห่มตัวเองอยู่ มันบอกว่าผ้าห่มผืนนี้มีกลิ่นน้องหวาน




            ไอ้เชี่ยอิงมึงหุบปากไปเลยนะ สมุดโน้ตถูกปาใส่คนพูดอย่างเคือง ๆ โทษฐานเอาความลับของเขามาแฉ แต่ไอ้ดินแดนตัวดีดันเอาตัวเข้าบังแทน โวยวายแทนเสียยกใหญ่ ปากก็บ่นปาว ๆ ว่าเดี๋ยวอิงเจ็บ เอากันเข้าไป จะถนอมอะไรกันขนาดนั้น




            หอพักในคือสถานที่ที่ไม่น่าอยู่ที่สุด มีเอาไว้นอนก็เท่านั้น ไม่ได้เอาไว้ทำกิจกรรมอื่นอะไร บุรินทร์อยู่หอพักในคนเดียวมาถึงสองปีโดยไม่มีรูมเมท แต่พอมาวันนี้เขากลับได้รูมเมทเป็นเด็กหน้าหวานที่เขาถูกอกถูกใจ หอพักที่ไม่เคยเป็นหอ กลับดูเป็นหอขึ้นมาทันตาเห็น ไม่มีครั้งไหนที่ทำให้บุรินทร์อยากกลับหอเท่านี้มาก่อน




            แล้วเมื่อไรไอ้เวรพวกนี้มันจะพูดปิดประชุมวะไอ้แม่งงงงงงงงงเอ๊ยยยยย




            บุรินทร์อยากกลับหอ !!!!!!





            ไอ้มินทร์มึงรีบพูดปิดประชุมเดี๋ยวนี้เลย กูจะกลับหอเว่ยยย ไม่ต้องมองหน้าก็รู้ว่าพวกมันเหม็นเขาขนาดไหน




            เอ้า ๆ ไอ้มินทร์มึงปิดประชุม ไอ้คุณบุรินทร์มันจะกลับไปหาน้องหวานของมัน พวกมันไม่มีทางเข้าใจเขาหรอก ก็ไม่มีใครรออยู่ที่หอนี่หว่า




           :P





            พลางนึกถึงหน้าหวานของเด็กปีหนึ่งที่แดงซ่านเพราะคำพูดเขาแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ป่านนี้น้องคงจะอาบน้ำเตรียมตัวเข้า กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่เขาชอบหนักหนาคงจะอบอวนไปทั่วห้องหอ เอ้ย ทั่วหอ ยอมรับก็ได้ว่าแอบคิดไม่ดี ให้ตายเหอะ น้องชักจะมีอิทธิพลต่อใจเขามาเกินไปแล้ว




            มึงอย่าลีลาดิไอ้เหี้ยมินทร์ น้องหวานรอกูอยู่







            บุรินทร์ไม่ลืมว่าตนนั้นพูดอะไรไว้กับน้อง กลับห้องเมื่อไรเขาจะไปบอกเจ้าตัวแน่นอน ว่าทำไมเขาถึงเรียกน้องว่าน้องหวาน และจะบอกให้ชัดจนกว่าน้องหวานจะเข้าใจ





          ประตูห้องถูกเปิดจากคนข้างนอกขณะที่คนข้างในกำลังจะเตรียมตัวออก มือเล็ก ๆ ชะงักค้างกลางอากาศเมื่อเห็นคนตรงหน้า อาการขัดเขินจากห้องเชียร์ยังไม่หายไป มือทั้งสองข้างไม่รู้จะนำไปวางไว้ตรงไหน สุดท้ายแล้วก็ต้องนำไปขัดกันไว้ที่หลังแก้เขิน แก้มใสเริ่มขึ้นริ้วแดงเหมือนเดิม




            น่าเอ็นดู กล่องความคิดของบุรินทร์เริ่มทำงาน





            อาบน้ำแล้วเหรอคนโตกว่าถามพร้อมปิดประตูบานนั้นลง เดินก้าวเข้ามาหาเด็กหนุ่มรุ่นน้องนามว่าน้องหวานทีละก้าวสองก้าวจนคนเด็กกว่าต้องถอยหนีอัตโนมัติเพราะระยะห่างระหว่างกันเริ่มลดลงเรื่อย ๆ




            อาบแล้วครับ เอ่อ .. พี่แบค พี่จะเข้ามาทำไมเนี่ย น้องหวานถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ สองเท้ายังคงถอยหลังหนีไปเรื่อย  ๆ ขณะที่อีกฝ่ายก็ยังก้าวเท้าเข้ามาหาไม่หยุดเช่นกัน แผ่นหลังบางถูกต้อนจนติดผนัง สองแขนแกร่งของอีกฝ่ายท้าวลงกั้นไม่ให้ควานลินหนีไปไหน





            อยากคุยด้วย




            จะคุยอะไรกันใกล้ขนาดนี้ !!!

 



           คุยก็ได้ แต่พี่ออกไปก่อนได้มั้ยครับ เอ่อ .. คือมันใกล้ไปอ่ะพี่แบค




            ใกล้ไปเหรอ ใบหน้าดุดันแต่ใจดีขยับเข้ามาใกล้อีกจนปลายจมูกชนกัน




            พี่แกล้งผม ! L อกแกร่งถูกผลักออกเบา ๆ คนโตกว่าหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ขณะที่อีกฝ่ายทำหน้ามุ่ย ปากเบะ แต่ก็ดูน่ารัก น่าฟัด น่ากอด น่า ..



            ไอ้บุริ๊นนนนนนนนนนนทร์

            ภัยสังคมอีกแล้วมึง !!!!!




            แล้วนั่นจะไปไหน เมื่อหลุดออกจากอ้อมกอดได้ สองเท้าเล็ก ๆ พาตัวเองมาหยุดอยู่หน้าประตู เตรียมจะเปิดประตูหนีออกไปเพื่อไปสงบสติอารมณ์เสียหน่อย วันนี้เขาหน้าร้อนใจเต้นแรงมาสองครั้งติดเพราะคนตรงหน้ามากครั้งเกินไปแล้ว ขืนยังอยู่ในห้องนี้ต่อไปคงได้ระเบิดตัวเองตายเพราะความเขิน




            ไปเข้าห้องน้ำ !! ”




            หวาน รีบมานะ




            ควานลินไม่เคยมีชื่อเล่น ตั้งแต่เล็กจนโตถูกเรียกว่าควานลินมาตลอด ป๊าม๊าก็เรียกควานลิน เพื่อนก็เรียกควานลิน ครูก็เรียกความลิน ใคร ๆ ต่างเรียกควานลิน ทำให้เขาไม่ใส่ใจจะมีชื่อเล่นเหมือนคนอื่นเขา




            หวาน




            หวานไม่ใช่ชื่อของเขา แต่เขากลับถูกอีกฝ่ายเรียกด้วยชื่อนี้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา แต่ไม่รู้ทำไม เมื่ออีกฝ่ายรั้งเขาไว้ด้วยชื่อนี้ ทำไมถึงได้หันกลับไปมองทั้ง ๆ ที่มันเป็นชื่อที่ตัวเขาไม่คุ้นกับมันเอาซะเลย





            หวานเหรอ ..

            อื้อ ยอมให้เรียกหวานก็ได้






 

            น้ำมะนาวครับ บุรินทร์มองแก้วน้ำมะนาวในมือน้องหวานอย่างงงงวย บอกเลยว่าช่วงนี้เขาไม่ต้องใช้เสียงมากเท่าไรนัก กิจกรรมห้องเชียร์จบไปแล้ว แต่นักศึกษาคุมระเบียบอย่างเขายังต้องคุมน้องไปเชียร์กีฬาหรือแข่งกีฬาเหมือนเดิม ไม่ต้องตะโกนเสียงดัง ๆ บ่อย ๆ เหมือนเดิม เพียงแต่ยืนทำหน้าเข้มคุมน้องก็เท่านั้น




            หวานเอามาให้พี่ทำไม





            อยากให้

            น้องพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะวิ่งหายออกไปนอกห้อง ทิ้งแก้วชาร้อนของเจ้าตัวไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือ ไอควันจากแก้วลอยขึ้นบ่งบอกว่าชาร้อนแก้วนั้นยังร้อนอยู่เลย แต่มันคงจะเย็นถ้าเจ้าตัวไม่รีบกลับมาจัดการมันโดยเร็ว



  




         

            ไอ้บุรินทร์ครับ เดี๋ยวนี้ดูอารมณ์ดีนะ




            ไม่ต้องแซวครับ กูรู้ตัว





            ร่างหนาหมุนควงปากกาในมือเล่นขณะนั่งทำเขียนรีพอร์ตแล็ปที่เพิ่งทำเสร็จอย่างสบายใจ กดเครื่องคิดเลขผิดถูกหลายครั้ง ค่าตัวเลขผิดเพี้ยนแต่ก็ยังอารมณ์ดีได้ และครั้งที่ห้าของการกดเครื่องคิดเลขก็สำเร็จผล ตัวเลขออกมาเป็นที่น่าพอใจ ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษรีพอร์ตเช็คความเรียบร้อยก่อนจะรวบของทั้งหมดใส่กระเป๋าท่ามกลางความงุนงงของเพื่อน ๆ




            กูหนีล่ะ กระเป๋าเป้ใบเก่งถูกพาดไว้บนหลังเดินดุ่ม ๆ ไปส่งรีพอร์ตหน้าตาเฉยพร้อมเสียงโวยวายของเพื่อน ๆ ที่ไล่หลังมา




            ไอ้เหี้ยแบคมึงงงงงง เอาเลขมาเช็คก่อนว่าตรงมั้ย




            มีนัดกับน้องหวานแล้วรีบทำแล็ปขนาดนี้เลยเหรอวะ




            ไอ้นี่แม่งชักจะหนักขึ้นทุกวันละ






 

           

            แก้มใสถูกจับดึงจับยืดครั้งสองครั้งโดยฝ่ามือหนา คนกระทำเอ็นดูอีกฝ่ายมากจนอยากจะจับบีบไปทั้งตัว แต่เสียงร้องอู้อี้ของคนเด็กกว่าทำให้บุรินทร์ต้องหยุดการกระทำนั้นลงแม้ว่าอยากจะบีบเจ้าเด็กนี้มากแค่ไหนก็ตาม




            ทำปากแบบนี้อีกละ บีบได้ป่ะ




            ทำไมชอบทำร้ายร่างกายผม




            ก็หวานน่าเอ็นดู ไม่พูดเปล่าแต่กลับวางมือลงบนกลุ่มผมนุ่มนิ่มของน้อง ขยี้มันจนไม่เป็นทรง และเป็นไปตามคาด เขาได้สายตาเคือง ๆ จากคนเด็กกว่าอีกครั้ง




            นัดมาที่นี่ทำไมอ่ะ ไม่กลัวคนเห็นเหรอ เป็นพี่ระเบียบนี่นา




            ใช่ บุรินทร์ยังเป็นนักศึกษาคุมระเบียบอยู่ แต่ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในหน้าที่ เขาจะทำอะไรก็ได้





            ในห้องเชียร์ ตอนทำกิจกรรม เป็นพี่ระเบียบ แต่ตอนนี้ไม่ใช่ไง





            แล้วตอนนี้เป็นอะไร




            เป็นคนของหวาน




            ฮื่อออออออออออออออออออออออ




            ยอมโดนด่าว่าเป็นโรคจิตก็ได้ ยอมโดนด่าว่าเป็นภัยสังคมก็ได้ ยอมโดนด่าว่าแรง ๆ ก็ได้ แต่จะผิดไหมถ้าเขาจะอยากจะหอมแก้มนิ่ม ๆ นั้นให้ช้ำ




            ขนาดจับด้วยมือยังนุ่มนิ่มขนาดนั้น

            แต่ถ้าลองกับปากเขาล่ะก็ %#&*()$_(%*&^$&(*)_%(*&^&()#_$(*&^%

    



        ไม่ไหวแล้วววววววววววววววววววววว น้องหวานนนนนนนนนนนนน




---------------------------------------------

#crushโฮลิน


ยังค่ะ ยังไม่จบ เอาใจช่วยพี่บุรินทร์เขาหน่อยนะคะ

พี่เขาอาจจะเข้าคุกสักวัน อิจสา อยากดมน้องบ้าง 55555

ฝากน้องหวานและพี่บุรินทร์ไว้ในอ้อมอกออมใจหน่อยนะคั้บ !

อย่าลืม #crushโฮลิน รักมากนะคั้บ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. #956 Gicestar (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 13:07
    พี่แบคโคตรจะหลงน้องอะ คนบ้าคนบออออ
    #956
    0
  2. #853 lovebieber110 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 21:06
    พี่แบคใจเย็นๆๆๆๆ 55555
    #853
    0
  3. #773 Elllsaaaa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 21:55
    พี่แบคนี่คือภัยสังคมชัดๆ
    #773
    0
  4. #509 Trexjj (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 09:42
    ฮื่ออออออออออ ตามน้องหวานด้วยคน
    #509
    0
  5. #504 imhymnz (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 20:35
    เกินไปแล้วนะคะพี่แบคคคค เป็นภัยสังคมต่อลูกเรามากจริงๆ55555
    #504
    0
  6. #480 lerr (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 21:21
    โถ่คุณบุรินทร์
    #480
    0
  7. #479 lerr (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 21:21
    โถ่คุณบุรินทร์
    #479
    0
  8. #477 E.L.F*JW (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 02:14
    งืออเขินนนนน
    #477
    0
  9. #476 ohhoimim1215 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 01:11
    โง้ยยยยยยย เขินมากแล้ววววว พี่แบค ถ้ายังไม่ขอน้องเป็นแฟนห้ามจับแก้มนะ!!!! แม่ไม่ยอมๆ!!!
    #476
    0
  10. #475 Aiyshy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 01:08
    อหหหหหหห เขิลลลลลลลล หวานสมชื่อจิมๆ
    #475
    0
  11. #474 lovebieber110 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 14:58
    พี่แบคทำไมเป็นคนแบบนี้ห๊ะ!!! ถามว่าไม่ชอบหรอ อ้อเปล่า!!!! ชอบมากลุกอีกพี่แบค 55555
    #474
    0
  12. #473 Rose_Korakoch (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 14:56
    พิแบคใจเย็นๆ พี่จะคุกคามเกินไปแล้วววววว
    #473
    0
  13. #472 Bluenajaaa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 14:23
    ฮื่ออออ เขินนนนนน พิแบคคนบ้าาาา น้องเขามีพ่อมีแม่นะเธออออ
    #472
    0
  14. #465 Babikonman (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 11:16
    บุรินทร์นายต้องใจเย็นๆนะ
    #465
    0
  15. #464 Tanee Lov (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 09:09
    พิแบคใจเย็นๆนะคะะ
    #464
    0
  16. #463 Tatar'elf (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 03:30
    พี่บุรินทร์ใจเย้นนนนนนนน
    #463
    0
  17. #462 ptrp. (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 01:48
    แงงง น้องหวานน่ารักกกกก พี่คะพี่คุกคามลูกหนู 5555
    #462
    0
  18. #461 speohpupny (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 00:45
    เขินนนนนนน้อนหวานน่ารักขนาดนี้ได้ยังไงแงงงงงง
    #461
    0
  19. #460 pinkkuma (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 00:16
    พี่คะ พี่ต้องใจเย็นๆนะคะ ตอนนี้พี่น่ากลัวมากจริงๆค่ะ 55555 ภัยสังคมที่แท้ทรู น้อฃหวานน่าเอ็นดูอะ นั่ลลัคคค
    #460
    0
  20. #459 พิ้งค์โพลาร์ร์ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 00:05
    ฮืออออพี่บุรินทร์ภัยสังคมชะมัดดดดดด สปอยน้องมากเวอร์พอได้โอกาสแล้วก็จัดหนักเชียววววว ไใเฟลือพื้นที่ให้คนอ่านหายใจหายคอหร้อกกกกกกกก คนเล้ววว
    #459
    0
  21. #458 Nnvout (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 23:55
    เขินค่าาา ไม่ไหวแล้วน่ารักกก
    #458
    0
  22. #457 z_Tamapure_z (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 23:19
    เขินมากเลยค่ะ เขินแทนน้องหวาน
    ทำไมคนพี่รุกเร็วขนาดนี้
    ตั้งตัวไม่ทัน แต่เป็นกำลังใจให้พี่แบคนะคะ 55555
    #457
    0