( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 26 : น้องหวาน 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    26 มี.ค. 61

B
E
R
L
I
N
?



น้องหวาน



            ความภาคภูมิใจเมื่อก้าวเท้าเข้าสู่มหาวิทยาลัยก็คงเป็นตอนที่ได้พูดโอ้อวดว่าสอบติดแล้ว ภูมิใจขึ้นไปอีกก็ตอนที่ได้ร้องเพลงมาร์ชมหาวิทยาลัย ภูมิใจมาก ๆ เมื่อได้บอกใครต่อใครว่าสอบติดคณะแห่งนี้ มหาวิทยาลัยแห่งนี้




            กิจกรรมรับน้องมหาลัย ผ่านพ้นไปพร้อม ๆ กับเดือนกรกฎา เหนื่อยแสนเหนื่อยแต่ก็ทำให้ได้เพื่อนต่างคณะมากมาย ได้ช่วยเหลือกัน ได้ยิ้ม ได้หัวเราะให้กัน ทุกคนล้วนแล้วแต่เริ่มต้นจากศูนย์ ไม่มีการแบ่งแยกคณะ ทุกคนถูกแบ่งกลุ่มออกตามตัวอักษร A – Z ยกเว้นกลุ่ม F ที่เชื่อว่าเป็นตัวอักษรไม่มงคลสำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัย




            นั่นมันแค่อดีต เพราะของจริงมันคือ..รับน้องคณะต่างหาก !!




            ควานลิน นักศึกษาใหม่หน้าใสลูกครึ่งไต้หวัน กระชับเนคไทสีกรมท่า ยืนหมุนตัวไปมาอยู่หน้ากระจกครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความไม่มั่นใจ ตั้งแต่เข้ามาเรียนตั้งแต่ต้นเทอม เขายังไม่เคยเจอรูมเมทตัวเองเลยสักครั้ง จำที่เจ้าหน้าที่หอพักบอกได้ว่ารูมเมทของเขาเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สาม แต่ไม่เคยได้เจอกันสักครั้ง อย่าถามเลยว่ารูมเมทนิสัยเป็นยังไง แม้แต่หน้าตาก็ยังไม่เคยจะเห็น ร่างบางตรวจเช็คเครื่องแบบที่ตนสวมใส่เป็นครั้งที่สามก่อนยิ้มให้ตัวเองในกระจก เอื้อนเอ่ยประโยคให้กำลังใจกับตัวเอง




            รับน้องคณะวันที่สาม สู้เว่ย ! ”




            นาฬิกาข้อมือบอกเวลาสี่โมงครึ่ง เหลือเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้นจะถึงเวลานัด โชคดีที่ได้หออยู่ใกล้คณะ ไม่ต้องนั่งรถไกล และไม่ต้องเสียเวลาเดินไกลมาก หากจะไปถึงก่อนเวลาก็ไม่น่าเกลียดอะไร




            ร่างสูงโปร่งเสยผมหนึ่งครั้ง กระแอมในลำคอเบา ๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ ก้าวเท้าเดินไปตามทางเดินที่ทอดยาวมุ่งตรงไปยังคณะอย่างเร่งรีบ เขาวาดฝันถึงรุ่นพี่ใจดีออกมายืนต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้มเหมือนเช่นเคย มีน้ำมีขนมให้กินไม่ขาดปาก ฝึกร้องเพลงประจำคณะเพลงแล้วเพลงเล่า กิจกรรมซ้ำ ๆ ที่ทำมาสองวันแล้วไม่ได้ทำให้เขาเบื่อเลยสักนิด แต่กลับดีใจที่ได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของคณะนี้




            น้อง ๆ ปี 1 ที่มาแล้วฝากของไว้กับพี่หม่อได้เลยนะครับ นั่งเป็นกลุ่มตามเดิม เรียงตามโค้ดเชียร์นะครับเด็ก ๆ พี่ทิว รุ่นพี่ปี 2 หัวหน้าพี่หม่อที่ทำหน้าที่ดูแลนักศึกษาใหม่ทั้งหมดประกาศออกโทรโข่งเสียงดัง ควานลินหันไปยิ้มให้กับพี่ทิวก่อนจะได้รับรอยยิ้มตอบกลับมาเช่นกัน



            สนามหญ้าหลังตึกเริ่มเต็มไปด้วยนักศึกษาชั้นปีที่ 1 กิจกรรมพี่สอนน้องร้องเพลงถูกเริ่มขึ้นตอนห้าโมงเย็นไม่ขาดไม่เกิน เสียงเพลงประจำคณะดังก้องไปทั่วลานกิจกรรม เด็กปี 1 เริ่มเหนื่อยเริ่มคอแห้ง เนื่องจากนั่งทำกิจกรรมมานานถึงสองชั่วโมงเต็มแบบไม่ได้หยุดหย่อน บางคนเริ่มบ่นปวดก้น บางคนเหน็บกิน บางคนเป็นตะคริวจนต้องหามออกไป  แต่กับบางคนก็บ่นหิวตั้งแต่กิจกรรมยังไม่เริ่ม




            วันนี้ได้ข่าวว่าพี่ว้ากลงด้วยนะควานลิน โซ่ เด็กหนุ่มใส่แว่นตัวสูงเท่าเขา จากสาขาชีวเคมี ที่นั่งติดกันตั้งแต่วันแรกที่ได้เข้าเชียร์สะกิดให้ควานลินเลิกสนใจรุ่นพี่จำนวนมากที่เดินเรียงแถวไปหลบอยู่หลังพุ่มไม้




            ห้ะ โซ่พูดใหม่ เราไม่ทันได้ฟัง โซ่กรอกตามองบนสองสามครั้งก่อนจะเอ่ยประโยคเดิมใหม่อีกรอบหนึ่ง




            พี่ว้ากน่ะ วันนี้ได้ข่าวมาว่ารุ่นพี่ลง




            ไหนว่าเดี๋ยวนี้รับน้องไร้ว้ากไง คิ้วสวยขมวดมุ่นเข้าหากันอัตโนมัติ ข่าวรับน้องปีนี้ที่เห็นทางทีวีดูรุนแรงมาก บางทีน้องตาย บางทีรุ่นพี่สั่งทำอะไรโหด ๆ แต่เท่าที่รับน้องมาก็ยังไม่เคยเจอแบบนั้นเลยสักครั้ง




            โถ่ มันก็ต้องมีบ้างแหละ เด็กเยอะขนาดนี้ไม่มีก็เละน่ะสิ




            พูดดี ๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องว้ากเลย ใช่ เขาไม่เห็นด้วยกับการว้ากน้อง ควานลินถูกเลี้ยงมาอย่างไข่ในหิน ไม่เคยต้องโดนดุเสียงดัง ๆ ไม่เคยต้องถูกพูดจาแรง ๆ ใส่ นั่นทำให้เขาเชื่อว่าการว้ากน้องเป็นเรื่องตลก แต่ถ้าหากว่ามีกิจกรรมนี้จริง ๆ อย่างที่เพื่อนใหม่ของเขาว่า เขาก็ไม่ได้คนหัวแข็งที่จะต่อต้าน ..




            ไม่ชอบระบบ ไม่ได้แปลว่าจะไม่เข้าร่วมกิจกรรม

            เขาอยากเป็นส่วนหนึ่งของคณะแห่งนี้




            จะทำให้รุ่นน้องสนิทกันภายในระยะเวลาสั้น ๆ ก็ต้องกดดันหน่อยจริงป่ะควานลิน



            เอ่อ .. ก็คงงั้นมั้ง




            เสียงบ่นของปีหนึ่งยังคงดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเวลาล่วงเลยมาจนถึงสองชั่วโมงครึ่งแต่รุ่นพี่ปีสองก็ยังไม่ปล่อยกลับเสียที




            ปีหนึ่งทุกคนกอดอกแล้วก้มหน้าลงนะครับ เสียงพี่ทิวคนเดิมพูดผ่านโทรโข่งซ้ำแล้วซ้ำเล่านับครั้งไม่ถ้วน และเด็กปีหนึ่งเริ่มไม่เชื่อฟังในคำสั่งอีกต่อไป อาการต่อต้านเริ่มแสดงออกมาขึ้น บางคนส่งเสียงโห่ร้อง บางคนชักสีหน้าใส่พี่ ๆ แต่ไม่ได้แสดงออกอะไรไปมากกว่านั้น สถานการณ์เริ่มเลวร้ายขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อแก้วน้ำพลาสติกภายในบรรจุน้ำแดงเอาไว้ถูกปาไปยังพี่ทิวที่ยืนถือโทรโข่งอย่างเต็มแรง




            พลั่ก !




            โอ๊ย !! ” เสื้อนักศึกษาสีขาวของพี่ทิวเปื้อนไปด้วยน้ำแดง ฝ่ายพยาบาลรีบกรูกันเข้ามาช่วยเมื่อเห็นพี่ทิวล้มลงกับพื้นพลางเอามือกุมหัวไว้




            เห้ยใครทำแบบนี้วะ !!! ” ปี 2 บางคนเริ่มพุ่งเข้ามาในลานกิจกรรมแต่ก็ถูกสตาฟบางคนลากตัวออกไปเกรงว่าเหตุการณ์จะเลวร้ายกว่านี้




            ควานลินนั่งมองด้วยท่าทีแตกตื่น เด็กหนุ่มจากสาขาชีวเคมีเอื้อมมือมาจับมือเขาแน่น เมื่อเห็นผู้หญิงบางคนในแถวเริ่มร้องไห้ออกมา รุ่นพี่ทะเลาะกัน รุ่นน้องก่อความวุ่นวาย ไม่เหลือเค้าเดิมของกิจกรรมรับน้องอันแสนอบอุ่นที่ผ่านมาตลอดสองวันอีกต่อไป ..




            ท่ามกลางความวุ่นวาย เสียงฝีเท้าจำนวนมาดังขึ้นมาในระยะสิบเมตรไม่ใกล้ไม่ไกลนี้ ตามมาด้วยเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายเหมือนจะไปไล่ควายอย่างไรอย่างนั้น




            .. นี่สินะ พี่ว้าก ..




            ก้มหน้าลงไป๊ !!!!!!! บอกให้ก้มไง !!!!!!! ”




            มีปัญหารึไงนักศึกษาใหม่ !!!!!! บอกให้ก้มหน้าลงไป !!!!!!! ”




            ควานลินสะดุ้งตัวโยนเมื่อเผลอเงยหน้ามองพี่ระเบียบคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเขาพอดี ใบหน้าดุดัน ดวงตาสีน้ำตาล แม้จะอยู่ในความมืดแต่ก็ยังมองเห็น ริมฝีปากได้รูปไม่ยิ้มแม้แต่นิดเดียว มือทั้งสองข้างขัดกันไว้ที่สะโพก ยืนแยกขาออกนิดหน่อยราวกับคนวางมาด ..




            พี่ระเบียบปีสามตีวงยืนล้อมรอบนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งอย่างรวดเร็ว ไม่มีประโยคอื่นนอกจากประโยคที่ว่า ก้มหน้าลงไป



            ก้มจนหน้าจะติดพื้นดินอยู่ละ..




            มาก่อนเป็นพี่ มาหลังเป็นน้อง พวกคุณเป็นน้อง ให้ความเคารพรุ่นพี่ได้แค่นี้เหรอครับ! ” พี่ว้ากหน้าหล่อเหมือนคุณชายตะโกนใส่ปีหนึ่งที่ตอนนี้เอาแต่นั่งก้มหน้าก้มตายอมรับผิดกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดไปหมาด ๆ



            “ … ” ไม่มีใครตอบอะไรออกไป แม้จะใจกล้าแค่ไหน แต่ทุกคนก็ยังรักตัวกลัวตายอยู่วันยังค่ำ




            ฟังเรียกแถว ! แถวตอนเรียงสิบ ผู้ชายอยู่หน้าและหลัง ปฏิบัติ!!! ”




            สิ้นเสียงเรียกแถว ปีหนึ่งทั้งหมดลุกขึ้นยืนวิ่งจัดแถวกันตามคำสั่งแบบไม่คิดชีวิต จะว่ากลัวก็ไม่เชิง จะว่ากล้าก็ไม่ใช่ ได้แต่ทำตามคำสั่งนี้ไปจนกว่ากิจกรรมนี้จะแล้วเสร็จ โหดแสนโหด แต่นี่ถือเป็นบทเรียนสำหรับปีหนึ่งว่าอย่าได้ทำร้ายรุ่นพี่หรือทำพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมเช่นนี้อีก




            คำสั่งเรียกแถวถูกสั่งขึ้นเป็นครั้งที่สิบ เด็กปีหนึ่งเริ่มหมดแรง ควานลินเองก็เช่นกัน ระหว่างที่วิ่งจัดแถวเด็กจู่ ๆ ร่างเล็กของผู้หญิงชั้นปีเดียวกันก็ลงไปกองอยู่กับพื้น ด้วยสัญชาตญาณควานลินพาตัวเองไปถึงร่างเล็กภายในไม่กี่วินาทีหลังล้มลง



            เห้ยเธอ ร่างเล็กนอนนิ่งไม่ไหวติง ฝ่ายพยาบาลกรูเข้ามาชั่วพร้อมแยกตัวควานลินออกจากเพื่อนทันที



            นักศึกษาใหม่ ! กลับเข้าไปในแถวได้แล้ว



            ขอผมดูเพื่อนก่อนครับพี่ ... ใช่ มันคือพี่หน้าโหดคนเดิมที่เคยด่าเขา ..



            ผมสั่ง !! ”



            .. ทำไมต้องดุด้วย ..



            ดวงตาร้อนผ่าว น้ำตารื้นขึ้นมาปริ่มจนเกือบจะไหล แต่กลับต้องกลืนก้อนสะอื้นนั้นลงลำคอไปเพียงเสี้ยววินาที ควานลินเม้มริมฝีปากอิ่มเข้าหากัน ขบเม้มจนเจ็บแสบไปหมด จ้องหน้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ระเบียบหรือพี่ว้ากอย่างโกรธเคือง ก่อนจะหันหลังวิ่งกลับเข้าแถวไปในที่สุด




            หารู้ไม่ว่าน้ำตาของตนนั้นกำลังทำให้หัวใจของพี่ระเบียบกระตุกวูบ



            เลิกกิจกรรมห้องเชียร์ได้!! ”



            ทราบครับ/ค่ะ! ”







           

            นั่นพี่แบคภาคฟิสิกส์ โคตรโหดเลยว่ะควานลิน อืม ดุเหมือนหมา



            ...



            แต่แม่งโคตรเท่อ่ะ ตอนว้ากโคตรโดนใจ



            โดนใจไปคนเดียวเหอะโซ่ กลับละ เจอกันพรุ่งนี้



            เออ เคๆ




            เขากับโซ่เดินแยกไปคนละทาง โซ่พักอยู่หอนอก ส่วนพวกพักหอในต้องแยกแถวชายหญิงรอพี่ระเบียบเดินไปส่งที่หอพัก แม้จะไม่ถูกใจกับระบบที่เขาเรียกกันว่าโซตัสเท่าไรนัก แต่ก็ปฎิเสธไม่ได้เลยว่า...อบอุ่นดี




            เร็ว! ก้าวยาว ๆ พวกคุณไม่อยากนอนกันรึไง  




            ปีหนึ่งเร่งฝีเท้าก้าวยาว ๆ ไปยังหอพักที่พักอยู่ทันที แอบเห็นไอ้พี่หน้าโหดที่ด่าเขาอยู่ถึงสองครั้งสองคราเดินนำแถว เราเริ่มส่งเพื่อนที่หอพักชายที่หนึ่ง นักศึกษาปีหนึ่งสองสามคนเดินเข้าไปในหอพักแต่ก็ไม่วายหันกลับมาขอบคุณพี่นักศึกษาคุมระเบียบที่เดินนำมาส่ง และสุดท้ายคือหอพักชายที่ห้า ซึ่งในแถวตอนนี้ไม่เหลือใคร เหลือเพียงเขาและรุ่นพี่หน้าโหดคนสองคนเท่านั้น




            จะยืนมองหน้าผมอีกนานไหม



            อ.. เอ่อ ขอบคุณครับ ควานลินถูกรุ่นพี่มองนิ่ง ๆ ด้วยสายตาที่อ่านยากพอสมควร ไม่รู้ว่ารุ่นพี่ตรงหน้าเขาต้องการอะไรกันแน่ แถมยังเดินตามเขามาต่างหาก ร่างสูงโปร่งพาตัวเองเดินขึ้นบันไดมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เผลอมองหลังครั้งแล้วครั้งเล่าจนได้ยินเสียงจิ๊ปากรำคาญจากรุ่นพี่



            คุณมีอะไรกับผม นักศึกษาใหม่ ทำไมเอาแต่จ้องหน้า




            ถึงห้องผมแล้วครับ สองเท้าพาตัวเองมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องพักพอดี แอบลอบถอนหายใจชั่วขณะ แต่พฤติกรรมประหลาดไม่อาจเล็ดลอดจากสายตาที่คมเหมือนเหยี่ยวของนักศึกษาคุมระเบียบปีสามไปได้สักนิด




            เข้าไปสิ รออะไร ร่างบางพยักหน้ารับ มือเรียวรีบควานหากุญแจห้องในกระเป๋าผ้าพร้อมไขเข้าไปอย่างเร่งรีบ เมื่อประตูถูกเปิดร่างสูงโปร่งรีบแทรกตัวเองเข้าไปทันที และขณะที่ประตูกำลังจะถูกปิดลง มือหนาของใครบางคนกลับคว้าบานประตูเอาไว้และแทรกตัวเองเข้ามาด้วยใบหน้าดุดันปนรำคาญ



            พ..พี่ ! เข้ามาทำไม



            ทำไมต้องทำหน้าซีดแบบนั้น นักศึกษาใหม่ ? ”




            ถึงจะเป็นผู้ชายด้วยกัน แต่มันใช่เรื่องมั้ยวะที่มาเข้าห้องคนอื่นมั่วซั่วแบบนี้อ่ะ




            อ...ออกไปนะเว่ย ผมสู้จริงด้วย มือเล็ก ๆ กำเข้าหากันยกมือตั้งการ์ดเตรียมต่อยรุ่นพี่ตรงหน้านี้เต็มแรง




            เห้ย !! ” หมัดเล็กเหวี่ยงไปปะทะใบหน้าโหด และมันคงเป็นอย่างนั้นหากคนตรงหน้านี้ไม่หลบได้เสียก่อน ร่างบางถูกจับรวบข้อมือทั้งสองเอาไว้โดยคนโตกว่า ยื้อกันไปมาสุดท้ายควานลินก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของพี่ระเบียบประจำคณะไปแล้ว



            ไม่ได้ ! นี่มันท่าหวาดเสียว คุณพ่อคุณแม่ช่วยผมด้วย





            ปล่อยผม !!!!! ” เสียงหวีดร้องดังลั่น พยายามเหวี่ยงตัวเองออกจากอ้อมกอดแข็งแรงนั่น ถึงจะเป็นผู้ชายด้วยกันแต่เขาก็รู้ได้เลยว่า เขาสู้แรงคนตรงหน้านี้ไม่ได้สักนิด



            จะหยุดบ้าได้ยังนักศึกษาใหม่ !!! ”




            พี่ออกไปจากห้องผม แล้วก็ปล่อยผมด้วย !! ”



            ทำไมผมต้องออก !! ”




            ความกลัวเริ่มเข้าเกาะกุมจิตใจ หน้าพ่อหน้าแม่เริ่มลอยเข้ามาหา เขากลัว กลัวคนตรงหน้านี้ทำอะไร กลัวตาย กลัวไปหมด นี่เขาเพิ่งจะเข้าปีหนึ่งได้ไม่ถึงเดือน ทำไมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย น้ำตาหยดเล็ก ๆ ไหลผ่านหน้าแก้มสาเหตุมาจากความกลัว หยดแรกตกกระทบลงบนท่อนแข็งแรงที่โอบรอบลำตัวของเขาอยู่ เจ้าของท่อนแข็งแรงชะงักไปพร้อม ๆ กับเด็กตัวสูงโย่งแต่ตัวบางที่หยุดดิ้นและอยู่นิ่งรับรู้ได้แต่แรงสะอื้นที่ส่งมา



            พี่อยากได้อะไรเอาไปหมดเลย อย่าทำอะไรผม ฮือ ร้องไห้ซะงั้น




            นักศึกษาใหม่ ! นี่มันก็ห้องผม !! รูมเมทของคุณก็คือผมไง !! ”



            ห้ะ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ” 




            หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้ ! ผมแค่จะเข้ามาเอาของที่ห้อง ไม่ได้จะมาทำอะไรคุณทั้งนั้น ตั้งสติหน่อยนักศึกษาใหม่

            รูมเมท ?

 

 




            มึงหายไปไหนมาวะแบค เขารอมึงปิดประชุมกันอยู่ มินทร์ เพื่อนนักศึกษาคุมระเบียบเอ่ยทักเมื่อเห็นเขาเดินกลับมายังคณะช้ากว่าเวลาที่กำหนดไว้




            โทษที พอดีมีเรื่องนิดหน่อย พูดแล้วก็อดคิดถึงเด็กขี้กลัวรูมเมทของเขาไม่ได้ คนอะไรขี้กลัวเป็นบ้า คิดว่าจะทำอะไรหรือยังไง ไหนจะน้ำตานั่นอีก ให้ตายเถอะ ตอนที่ดุในห้องเชียร์นั่นก็ ... เออช่างเหอะ




            ไปส่งน้องหวานคนสุดท้ายนี่หว่าได้ข่าวมา อิง เพื่อนร่วมรุ่นอีกคนตะโกนแซวด้วยใบหน้ายิ้มระรื่นเกินกว่าจะเป็นนักศึกษาคุมระเบียบ




            ในห้องเชียร์บทบาทของพวกเขาคือนักศึกษาคุมระเบียบ แต่หลังเลิกห้องเชียร์แล้ว..พวกเขาก็เป็นแค่นักศึกษาธรรมดาที่ยังเรียนไม่จบชั้นปริญญาตรีด้วยซ้ำไป ยังยิ้มได้ ยังหัวเราะได้เหมือนคนปกติ แต่หากอยู่ต่อหน้านักศึกษาปีหนึ่ง ก็ต้องเก๊กขรึมเท่านั้นแหละ




            หุบปากไปไอ้อิง จะแซวอะไรหนักหนาวะ




            มาปิดประชุมช้า ฆ่าน้องหวานตายคาห้องไปแล้วมั้ง ดินแดน เพื่อนในกลุ่มนักศึกษาคุมระเบียบอีกคนที่เอ่ยแซวขึ้นมา



            มึงก็อีกตัว เมื่อไรจะเลิกแซววะ



            ชอบน้องเขามาตั้งแต่ม.เปิดใหม่ ๆ ไม่ใช่เหรอวะ ทำคะแนนหน่อยดิเพื่อน



            เออ มึงอะกากสัด




            น้องมันคงกลัวกูแล้วมั้ง ก็คงจะกลัวแล้วจริง ๆ ล่ะมั้ง ดูจากท่าทางแล้ว




            กลัวอะไรวะ มินทร์พาตัวเองมานั่งลงบนม้านั่งตัวเดียวกับเขา ขมวดคิ้วถามด้วยความอยากรู้




            แบคไม่ตอบแต่กลับปล่อยให้เพื่อนสามสี่คนของตัวเองนั่งแซวเรื่องเขากับน้องหวานอยู่ราว ๆ สิบนาที จนต่างคงต่างลืมเรื่องปิดประชุมไปหมดแล้ว

           






          พี่ครับ คณะวิทย์ไปทางไหน

          ที่นี่แหละคณะวิทย์

          จริงเหรอพี่ ! ผมเด๋อเอง ขอโทษครับ คนเด็กกว่าก้มหัวพร้อมส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้ ก่อนจะหมุนตัวเพื่อเดินไปยังจุดหมาย แต่กลับถูกรั้งไว้ด้วยน้ำเสียงทุ้มหนา

          น้อง เดี๋ยวดิ

          ครับพี่

          ชื่ออะไรอ่ะ

          ควานลินครับ เป็นนักศึกษาใหม่

          อ๋อ ไว้เจอกัน

          อ่า .. ครับ

            หน้าหวานฉิบหาย คนอะไรวะ

 




            มือหนาหมุนพวงกุญแจรูปลูกเจี๊ยบในมือเล่นพลางนึกถึงวันแรกที่เขาเจอเด็กชื่อแปลกหน้าหวานคนนั้น ไม่นึกไม่ฝันว่าวันนึงต้องมาเป็นนักศึกษาคุมระเบียบ จากที่คิดจะจีบ .. แม่ง น้องมันกลัวไปหมดละมั้ง


            ยากกว่าวิชาภาคที่เรียน ก็ทำให้น้องมันหายกลัวนี่แหละ


* พี่หม่อ = Sophomore = นศ.ปีสอง *


-----------------------------------------------------

#crushโฮลิน

ฝากน้องหวานหน่อยค่า คิคิ


โดนคุณพิ้งค์โพลาร์ บังคับขู่เข็ญ ทำร้ายร่างกาย  แนะนำให้มาเขียนค่ะ แหะ ๆ 55555

หนึ่งปี สเตจซังนัมจา 2 แล้วนะคะ คิดถึงเนอะ คิดถึงโฮลิน ; - ; โหยหาเหลือเกิน

แห้งเหือดกว่าทะเลทรายก็โมเม้นนี่แหละ ไม่เป็นไร โกงความตายได้ !! 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. #771 Elllsaaaa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 21:41
    เอ็นดูน้องหวานต๋ามากก พี่แบคอย่าดุล้ายยย
    #771
    0
  2. #539 n'm (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 23:35
    น้องหลินๆโอ้นะรู้ก น่าเอ็นดูแต่ก็น่าสงสาร โดนพี่แบคว้ากแบบนั้น กลัวแย่เลย พี่แบคโหดจริงไรจริง
    #539
    0
  3. #508 Trexjj (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 01:13
    เอ็นดูน้องหวานของพี่แบค
    #508
    0
  4. #502 imhymnz (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 19:34
    อยาก! โดน! พี่! แบค! ว้าก! บ้าง! ค่ะะะ!!
    ฮือ พี่อ่อนโยนกับลูกเราหน่อยนะคะ ยังไม่ทันไรก็ร้องไห้แล้ว5555
    #502
    0
  5. #498 palloy (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 13:07
    เอ็นดูน้องงงงง ต้องทำหน้างึให้พี่แน่ๆน่ารักก แต่มีแบ่งกลุ่มA-Zด้วย คุ้นๆ มีเดินไปส่งถึงหออีกต้องใช่แน่ๆ555555
    #498
    0
  6. #446 lerr (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 10:04
    น่ารักๆๆๆๆๆ
    #446
    0
  7. #442 E.L.F*JW (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 04:12
    กรี้ดดดด รักๆๆๆๆ
    #442
    0
  8. #440 ohhoimim1215 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 01:45
    นี่แหละเอยูพี่ว๊ากที่นุต้องการรรรรรรรรรรร ใช่เลยยยย ฮือออออออ พี่ว๊ากคนบื้ออออ สู้เค้านะต้ะพี่แบค
    #440
    0
  9. #430 Nnvout (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 23:50
    น่ารักกกกก
    #430
    0
  10. #429 Aiyshy (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 14:58
    น้องหวานนนนน่าร้ากกกกกกก
    #429
    0
  11. #428 ptrp. (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 00:47
    แงง น้องกลัว แต่ทำไมน่ารัก 55555 ฮือ ชอบจังง
    #428
    0
  12. #427 Foorfon (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 22:12
    นะสงสารใครดี คนพี่หรือคนน้อง
    ไรท์สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้
    #427
    0
  13. #426 ansine (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 21:38
    น้องน่าเอ็นดู~ เเล้วเป็นรูมเมทกัน จะอยู่ด้วยกันได้มั้ย55555
    #426
    0
  14. #425 Fruit-Tea (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 20:17
    ตายแล้ววววว หื้อออออ
    พี่แบคโหดแต่หน้าอะค่ะ ใจนี่ขี้ผึ้งเหลวไปแล้ว
    น้องหวานอย่ากลัวพี่เค้าเล้ยยยยย
    #425
    0
  15. #424 พิ้งค์โพลาร์ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 19:57
    เราจะโกงความจายไปด้วยกัลลลลลล ฮือออออ
    ดีใจๆๆๆทีไ่ด้อ่านพี่ว้ากแบคโฮแล้วว กรี๊้ดดดด
    ขอกรี๊ดสรรพนามที่พี่ๆเรียกน้องควานลินก่อนน
    น้องหวาน หวานทั้งหน้าทั้งชื่อ ส่วนตัวเอาไว้เป็นหน้าที่พี่แบบคเค้าเนอะ
    พี่แบคโคตรโหดแต่ก็โคตรป๊อดไม่กล้าจีบน้องหวานอะะะ
    แล้วนี่อะไร เป็นรูมเมจกันด้วยยยย เข้าง่ายออกง่ายนะพี่แบคค
    รีบๆทำคะแนนหน่อยยยยย ฮือออ เราไม่ได้บังคุบเจไมโอนี่ เราทำสัญญาแลกเปลี่ยน 555555
    #424
    0