( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 2 : Give me a chance.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,697
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    2 ก.ย. 60


           Give me a chance.


     



1.


            ไม่ว่าง เสียงทุ้มเข้มเอ่ยออกมาขณะที่สายตาคมเอาแต่จดจ้องงานบนโต๊ะ เสมือนว่างานบนโต๊ะของตนสำคัญกว่าร่างบางที่อยู่ตรงหน้า

            ร่างบางที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเอาใจใส่มากกว่านี้

            “ แล้วจะว่างได้ตอนไหน คนเด็กกว่าเริ่มโมโห น้ำเสียงที่ใช้พูดออกแนวตัดพ้อและหงุดหงิดพร้อมใส่อารมณ์กับคำถามนั้น

            “ มีเหตุผลหน่อย สายตาคมตวัดขึ้นมามองคนตัวเล็ก คิ้วเข้มขมวดติดกันจนแทบเป็นเส้นตรง ทิ้งปากกาในมือลงอย่างหงุดหงิด มือทั้งสองข้างยกขึ้นกอดอก

            “ เหรอ ไม่มีเหตุผลเหรอ ต้องคบกันแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไร วันเกิดผมพี่ก็ไม่สนใจ วันไหน ๆ พี่ก็ไม่สนใจทั้งนั้น คนอื่นสำคัญหมด ยกเว้นผม ร่างบางพูดยาวหยิบยกเรื่องที่เคยเกิดขึ้นในอดีตมาพูด

            ควานลินคิดถึงดงโฮคนเดิม

            คนที่ดีกับเขา คนที่ใส่ใจเขา

            แต่อะไรเหล่านั้นมันไม่ได้ยั่งยืนอีกต่อไป

            คัง ดงโฮ กลายเป็นคนเย็นชา ไม่สนใจเขา

            แค่วันเกิดควานลิน วันที่สำคัญ เขายังลืม

 

            เจ็บปวดที่สุด คงมาไกลได้แค่นี้

        “ ถ้าอยากจะคิดแบบนั้น ก็เชิญเลย ร่างหนาตัดบทอย่างรำคาญ และก้มลงไปจดจ่อกับเอกสารบนโต๊ะทำงานต่อ

          ร่างบางเม้มริมฝีปากเข้าหากัน พยายามกลั้นสะอื้นให้ได้มากที่สุด น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยที่ดงโฮชอบ มือเล็กปาดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพูดประโยคที่ คัง ดงโฮ ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของ ไล ควานลิน

            “ รู้ไหม ผมว่าเราน่ะ .. เลิกกันเถอะ ”  แม้น้ำเสียงของผู้พูดจะสั่นมากเพียงใดแต่ก็แฝงไปด้วยความเด็ดขาด คัง ดงโฮ ยอมละสายตาจากกองเอกสารอีกครั้ง จดจ้องไปที่ ไล ควานลิน คนรักของเขาอย่างไม่เข้าใจ ใบหน้าเปื้อนน้ำตาบวกกับประโยคบอกเลิกทำเอาเขาตัวชาไปชั่วครู่

            ไปแล้ว

 

            ควานลินเก็บของออกไปแล้ว

            เขาเสียคนตัวเล็กไปเพราะการกระทำเขาเอง

 

 


 

            2.


            คัง ดงโฮ นั่งอยู่ในห้องเดิม ห้องที่เขาอาศัยอยู่กับควานลิน ควานลินจากไปได้สองอาทิตย์แล้ว และไม่มีวี่แววว่าจะกลับมา โทรไปหาก็ติดต่อไม่ได้ คล้าย ๆ ว่าคนตัวเล็กคงจะเปลี่ยนเบอร์เพื่อตัดการติดต่อจากเขา ในใจยังหวังเล็ก ๆ ว่าให้คนรักของเขากลับมา

            แต่ก็ได้แค่หวัง

          เขาทำทุกทาง ทั้งให้ลูกน้องไปสืบมาก็แล้ว ตามจากจีพีเอสมือถือก็แล้ว แต่ทุกอย่างกลับสูญเปล่า ไร้วี่แววของควานลิน

            ยามมีอยู่ไม่รักษา ยามเขาไปอ้อนวอนให้ตายเขาก็ไม่กลับมา

            เจ็บปวด ต้องโทษตัวเอง ความผิดของเขาคนเดียว

            ระยะสองเดือนหลังดงโฮเครียดกับงานมากจนเกินไป มากจนบางครั้งร่างหนาเอาความหงุดหงิดจากงานมาลงกับคนตัวเล็ก สิ่งที่ได้ตามมาหลังจากการกระทำนั้น คือ น้ำตาของควานลิน แรก ๆ ก็รู้สึกผิด สัญญากับควานลินว่าทำไม่ทำแบบนี้อีก

            แต่ก็อย่างว่า

            คนบางคนเมื่อสัญญา มักจะลืมสัญญาเสมอ

            คัง ดงโฮ เป็นคนที่ลืมสัญญานั้นเอง

 

       ทุกครั้งที่ตวาดใส่ควานลิน ร่างเล็กจะร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจ ระยะหลังน้ำตาของควานลินเป็นสิ่งที่น่ารำคาญที่สุดสำหรับเขา ไม่มีความรู้สึกผิดหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีแต่ความรำคาญ

            เรื่องที่เขาทำผิดพลาดที่สุด คือ การลืมวันเกิดของควานลิน

            ทั้ง ๆ ที่สัญญากับควานลินไว้แล้วว่าจะไปฉลองด้วยกัน

            เขายอมรับผิด ยอมรับผิดแต่เพียงผู้เดียว

            หลิน ขอโทษนะ มือหนาสไลด์หน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรู ลูบหน้าจอที่เปิดทิ้งไว้เป็นรูปอดีตคนรักของตนกำลังยิ้มอย่างสดใส

            เขาทำรอยยิ้มนั้นหายไป

            น้ำตาค่อย ๆ ไหลออกมาจากดวงตาทั้งคู่ของร่างหนา ความสูญเสียเป็นอย่างนี้นี่เอง แค่สองอาทิตย์ยังจะทนไม่ได้ แล้วควานลินทนมาได้ยังไงตั้งสองเดือน

            ขอโทษ ..

            เขาได้แต่พูดขอโทษในวันที่คนตัวเล็กไม่ได้อยู่ข้างกายแล้ว

            มันสายไปแล้ว

 



3.


            หนี

            ไล ควานลิน ไม่ได้หวังว่า คัง ดงโฮ จะต้องตามหาตน เพราะจากระยะเวลาสองเดือนที่คนตัวโตปฏิบัติกับเขาอย่างใจร้ายแค่นี้ก็พอจะเดาออกแล้วว่าคนเป็นพี่จะไม่ตามหาเขาแน่นอน

            แต่เขาคิดผิด

          ควานลินออกไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อเมื่อสองวันก่อน ตอนกำลังจะนำของทั้งหมดไปจ่ายเงิน ร่างบางสังเกตเห็นชายสวมชุดสูทที่จำได้ว่าเป็นคนของดงโฮกำลังถามข้อมูลจากแคชเชียร์ร้าน ในมือถือรูปของควานลินอยู่

            เขาต้องไปให้ไกลกว่านี้

         ควานลินตัวคนเดียวในเกาหลี ไม่ได้มีใครที่ไหน ชีวิตมีแต่ คัง ดงโฮ  ควานลินเคยคิดไว้ว่าเขากับคนเป็นพี่คงจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป แต่มันไม่ใช่ ท่าทีเย็นชาของคนโตกว่าทำลายความรู้สึกดี ๆ ทั้งหมดที่เคยมีให้

            คัง ดงโฮ ทำร้ายจิตใจเขามากไป

            การเลือกที่จะเดินออกมาเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

         เขาพอจะมีเงินเก็บจำนวนมาก เกือบทั้งหมดของเงินเก็บเป็นเงินที่ร่างบางหามาเอง อีกส่วนเป็นของดงโฮที่เคยให้เขาไว้

            เขาไม่สน ถ้ามันจะพาให้เขาหนีไปไกลแค่ไหน

            เขาจะทำ

            แต่ควานลินไม่มีที่ไป ... ต่อให้อยากหนีแค่ไหน ถ้ายังอยู่แถวนี้ คัง ดงโฮ คงตามหาเจอเป็นแน่

            แต่มีอยู่ที่หนึ่ง ที่คนตัวโตไม่น่าจะนึกถึง

            ด้วยความอยากหนีของตัวเอง จึงพาควานลินมาอยู่ที่เชจู ควานลินนำเงินเก็บจำนวนหนึ่งจ่ายค่าเช่าห้องเล็ก ๆ อยู่บนเกาะเชจู

            เกาะซึ่งเป็นบ้านเกิดของผู้ชายใจร้ายคนนั้น

 

            คนตัวเล็กเลือกแล้ว เขาคงต้องอยู่ที่นี่

            และคัง ดงโฮ จะไม่มีทางเจอเขาแน่นอน

           




            4.


            ชีวิตที่ไม่มีควานลินมันเหมือนกับตายทั้งเป็น

 

            อย่าเปิดม่าน เสียงเข้มดังขึ้นเมื่อแสงแดดจากด้านนอกส่องเข้ามาในห้องปลุกให้ร่างหนาที่นอนอยู่บนเตียงตื่นขึ้น คนบนเตียงสะบัดหัวไล่ความง่วงเล็กน้อยพร้อมยันตัวลุกขึ้นจากเตียง         

          นี่ยังไม่ชินอีกเหรอ

          ควานลินมักจะเปิดม่านทุกครั้งเมื่อต้องการจะปลุกดงโฮ แต่ในวันนี้ควานลินไม่อยู่แล้ว มันเหมือนความเคยชินที่ทุกเช้าจะต้องคอยดุคนตัวเล็กว่าอย่าเปิดม่าน

            เขาพูดแบบนี้มาได้สองอาทิตย์แล้ว

 

            คัง ดงโฮ เหมือนคนตายไปแล้ว

 

            ร่างสูงจัดการตัวเองในห้องน้ำสักพักก่อนจะออกมาแต่งตัว มือหนาเปิดตู้เสื้อผ้าพบเสื้อผ้าบางส่วนที่ควานลินเคยรีดทิ้งไว้

            กลิ่นของควานลินยังติดอยู่ที่เสื้อตัวนั้น

 

            ดงโฮคิดถึงคนตัวเล็กมากเหลือเกิน

 

            มือหนาเอื้อมมือไปหยิบเสื้อออกมาจากราว สูดดมกลิ่นของควานลินและกอดเสื้อตัวนั้นไว้แน่น หนึ่งหยด สองหยด น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของคนที่เคยเข้มแข็ง

            เขายอมแลกทุกอย่าง ถ้ามันทำให้ควานลินกลับมา

            พระเจ้าครับ ผมอยากเจอเขาอีกสักครั้ง

 

          



 

            5.


            ควานลินใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่บนที่ ๆ ไม่มีใครรู้จักตน เขาปิดกั้นทุกคนที่พยายามจะเข้ามาทำความรู้จัก ร่างบางเข็ดกับการที่ต้องเปิดใจให้ใครบางคน ยังไม่ใช่เร็ว ๆ นี้

            เช้าวันนี้ร่างเล็กตื่นขึ้นมาตอนเจ็ดโมงเช้า สูดออกซิเจนเข้าให้เต็มปอดทำให้จิตใจของเขาผ่อนคลายมากขึ้นกว่าเดิม มันยากที่จะลืมใครสักคน โดยเฉพาะใครคนนั้นที่ว่าคือคนที่เรารักมากที่สุด

            ทุกอย่างต้องใช้เวลา

            ทุก ๆ วันที่คิดอยากจะลืม แต่ก็นึกถึงอยู่ตลอด

            ไล ควานลิน คิดถึงผู้ชายใจร้ายคนนั้น

            มือเล็กปาดน้ำตาที่เพิ่งไหลออกมา ใส่รองเท้าเพื่อจะออกไปเดินเล่นเพื่อผ่อนคลายจิตใจ ร่างเล็กไม่ต้องการจะคิดอะไรมากตอนนี้ เรื่องเงินและเรื่องงานเขาอยากเก็บไว้คิดทีหลัง

            ใช่ ควานลินยังไม่ได้หางานทำ

 

            และอยู่บนเกาะนี้คงจะมีงานจำกัด


        เขาหนีมาด้วยเงินจำนวนมากที่มีทั้งหมด แต่สักวันเงินก้อนนั้นคงหมดไปถ้าไม่หาเพิ่ม ทุกวันนี้คนตัวเล็กพยายามประหยัดที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว

            มือบางกดปลดล็อคมือถือเพื่อจะหยิบขึ้นมาถ่ายวิวยามเช้าของเกาะนี้เพื่อจะเอาไปใช้เขียนอะไรสักอย่าง ควานลินมีความสามารถทางด้านการเขียน เป็นนักเขียนฟรีแลนซ์ เขาคงหนีมาไม่ได้ถ้าหากไม่ได้เงินส่วนนี้มา เงินที่ได้มาจากความสามารถของเขาเอง

            สงสัยจะต้องเริ่มเขียนอะไรสักอย่างหนึ่งแล้ว

            แต่คนตัวเล็กไม่ได้ตระหนักถึงอะไรบางอย่าง

            อะไรบางอย่างที่ทำให้คนเป็นพี่ ตามหาตัวเองเจอ

 




            6.


            คัง ดงโฮ สภาพเหมือนศพเดินได้ หากจะเปรียบเทียบอย่างนั้นก็คงไม่ผิด หน้าที่เคยอวบอิ่มกลับดูโทรมและซูบลงไปเยอะ หนวดเคราไม่โกน ไม่ได้ดูแลตัวเอง ดื่มแชมเปญเมาแล้วหลับไปทุกวันนับตั้งแต่ควานลินจากไป จนคนเป็นเพื่อนเริ่มจะทนไม่ไหวกับพฤติกรรมเหลวแหลกของดงโฮเสียแล้ว

            ลุกขึ้น เสียงเข้มของมินฮยอนดังขึ้น ขณะที่เห็นดงโฮนั่งพิงโต๊ะทำงานตัวเก่ง

            ยังตามหาหลินไม่เจอ ดงโฮพูดอย่างเศร้า ๆ ดวงตาเหม่อลอยออกไปที่ไหนสักแห่งอย่างคนไม่มีสติ ขวดแชมเปญข้างตัวหมดไปครึ่งหนึ่ง มินฮยอนมองภาพนั้นอย่างสมเพช

            นี่ไม่ใช่ดงโฮคนเดิม

 

            เออ รู้แล้ว ดูแลตัวเองบ้าง โทรมอย่างกับหมา

            “ ฮ่ะ ๆ

            ร่างหนาของดงโฮแค่นหัวเราะเมื่อได้ยินประโยคที่เพื่อนรักของตนพูดออกมา ดูเหมือนแรง แต่ดงโฮกับมินฮยอนมักพูดกันตรง ๆ อย่างนี้อยู่เสมอ แม้จะไม่สงสารเพื่อนตัวโตอย่างดงโฮ แต่มินฮยอนก็ไม่ได้ซ้ำเติมเพื่อนแต่อย่างใด ตัวเขาเองเข้าใจดีว่าควานลินรู้สึกยังไง คงจะทนไม่ไหวจริง ๆ ถึงได้ทิ้งเพื่อนจอมเย็นชาของเขา

            ในใจคิดว่าสมควรแล้วที่ดงโฮต้องเจอแบบนี้ แต่ก็อดสงสารไม่ได้ ในเมื่อความเป็นเพื่อนมันแน่นแฟ้นมานมนาน เขาเองสงสารทั้งควานลินและดงโฮ ไม่มีใครสมควรได้รับอย่างที่ควานลินเจอ ถ้าเป็นเขาเองเขาก็คงจะไม่ทนเหมือนกัน

            แต่มันก็พูดยาก เรื่องทั้งหมดมันเป็นความสัมพันธ์ของควานลินกับดงโฮ เขาไม่มีสิทธิ์เข้าไปก้าวก่าย สิ่งที่ทำได้ดีที่สุด ก็คือ จิกหัวเพื่อนเขาให้กลับไปเป็นผู้เป็นคนดังเดิมเสียที

           

          


 

7.


ควานลินใช้เวลาอยู่หน้าคอมทั้งวันเพื่อเขียนคอลัมภ์การท่องเที่ยวเกี่ยวกับเกาะเชจู สถานที่ที่คนตัวเล็กอาศัยอยู่มาได้เกือบหนึ่งเดือน มือเล็กหยิบแก้วน้ำที่ตั้งอยู่ที่โต๊ะด้านหลังขึ้นมาดื่มก่อนจะวางมันกลับไปที่เดิม และหันมาสนใจงานที่ตัวเองรักต่อ

แม้จะจดจ่อกับงานที่ตัวเองรัก แต่สมาธิของกลับควานลินแปรผกผันกับความตั้งใจที่มี

ร่างบางคิดถึงดงโฮตลอดเวลา แม้จะไม่ชินแต่ก็ต้องข่มอารมณ์ไว้โดยการสะบัดไล่ความคิดออกจากหัวเพื่อที่จะได้มีสมาธิจดจ่อกับงานมากที่สุด

ควานลินไม่ร้องไห้แล้ว ร่างบางตระหนักได้ว่าเขาจะต้องก้าวต่อไป แม้มันจะยากแต่ก็ต้องพยายาม เพราะจากนี้ชีวิตเขาคงต้องอยู่ต่อไปโดยที่ไม่มี คัง ดงโฮ

            ร่างบางกดส่งงานผ่านทางอีเมลที่ใช้ประจำเป็นอันเสร็จสิ้น บิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นเพื่อสลัดความเมื่อยที่เกิดขึ้นทิ้งไป ทิ้งตัวเอนนอนลงบนเตียง นาฬิกาบอกเวลาบ่ายสองโมงครึ่ง หากจะขอหลับสักงีบก็คงไม่เสียหาย

            หากเป็นแต่ก่อน ควานลินคงไม่จำเป็นต้องใช้หมอนข้าง

            แต่ตอนนี้ หมอนข้างเป็นสิ่งที่เขาต้องนอนกอดเป็นประจำ

            และจะนอนไม่ได้เลยถ้าไม่มีมัน

            ไม่นานร่างบางก็เข้าสู่ห้วงนิทรา หลับไปพร้อมความสบายใจที่ไม่ได้พบเจอมาตลอดระยะเวลาสองเดือนหลัง

            พายุในใจควานลินเริ่มสงบลงแล้ว

            แต่คนตัวเล็กไม่รู้เลยว่ายังมีพายุลูกใหญ่อีกหนึ่งลูกที่เขาต้องเผชิญ

            พายุที่ชื่อว่า คัง ดงโฮ

           



            8.


            เจอแล้ว

            เขาเจอควานลินแล้ว

 

            ในมือดงโฮซึ่งตอนนี้กำลังถือรูปถ่ายของควานลินที่เขาได้จากการให้คนไปสืบมา ควานลินผอมลงตั้งเยอะ หลังจากตามสืบมาเกือบหนึ่งเดือน คัง ดงโฮ ก็เจอแล้ว ก่อนหน้านั้นคนของเขาโทรมาบอกเรื่องสำคัญบอกว่าเจอควานลินที่เชจู สถานที่ที่เขาไม่คิดว่าชีวิตนี้จะกลับไป บ้านเกิดเขาเอง

            ในภาพถ่ายเป็นภาพควานลินกำลังเดินอยู่ตามสถานที่สำคัญ ๆ ของเกาะเชจู มือหนาไล่ดูภาพของอดีตคนรักทีละภาพ รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดขึ้นเกือบเดือน ดงโฮเปิดซองเอกสารเพื่อดูเอกสารชิ้นสุดท้าย มันคือ คอลัมภ์ท่องเที่ยวที่ถูกพิมพ์ออกจากเว็ปไซต์ชื่อดังแห่งหนึ่งของเกาหลี มันมีความหมายสำหรับเขา ดงโฮรู้ดีว่าควานลินชื่นชอบการเขียนเป็นชีวิตจิตใจ ร่างหนาเคยอ่านงานเขียนของคนตัวเล็กนับครั้งไม่ถ้วน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสำนวนการเขียนของควานลินมันดีที่สุดเท่าที่เคยเจอมา

            ร่างหนามองแวบเดียวก็รู้ว่านี่คืองานเขียนของควานลิน

            ที่อยู่ติดต่อของผู้เขียนที่คนของเขาไปสืบมาจากสำนักพิมพ์อยู่ที่เชจู

            ได้เวลาไปตามหาหัวใจที่หายไปของเขาคืนซะที

            เขาจะเอาตัวควานลินกลับมาให้ได้



            9.


            ก๊อก ก๊อก

            เสียงเคาะประตูดังขึ้นขณะที่ควานลินกำลังทำความสะอาดห้องเล็ก ๆ ที่ตนเรียกว่าบ้าน แม้จะแปลกใจว่าทำไมมีคนมาเคาะประตู แต่ร่างเล็กก็ยอมเดินออกมาจากห้องนอนเพื่อมาเปิดประตูทันที

            ร่างสูงของคนที่ควานลินพยายามหนีมาตลอดปรากฏต่อหน้าของร่างบาง สายตาอ้อนวอนของดงโฮที่ส่งตรงมายังร่างบางทำเอาความเข้มแข็งที่ควานลินมีมาตลอดพังทลายลงทันทีที่เห็นหน้าอดีตคนรัก ร่างเล็กของควานลินก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ในขณะที่ดงโฮก้าวเท้าซ้ายเข้าไปหาควานลิน

            หลิน เสียงแหบพร่าเรียกชื่อร่างบางอย่างโหยหา แววตาของคนโตกว่าสั่นระริก

            พี่ .... คำสั้น ๆ ถูกเปร่งออกมาจากลำคอของคนเด็กกว่าที่กำลังตกใจและสับสน ดวงตาคู่สวยของควานลินเต็มไปด้วยน้ำตาจนมองคนตรงหน้าไม่ชัด

            น้ำตาหยดแรกไหล่ผ่านหน้าแก้มใสของร่างบาง คนโตกว่าเจ็บปวดหัวใจที่ได้เห็นภาพนั้น มือหนาเอื้อมมือมาเกลี่ยน้ำตาบนแก้มใสที่เขาเคยจูบ ควานลินปล่อยให้คนเป็นพี่กระทำเช่นนั้น

 

            ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

            ขอโทษ ขอโทษนะหลิน อดีตคนรักของควานลินขยับเข้าไปหาร่างเล็กเรื่อย ๆ ในที่สุดเขากสามารถมองเห็นควานลินในระยะใกล้ได้ ร่างหนาดึงคนตัวเล็กมากอด ไม่มีอาการขัดขืนจากร่างบางแต่อย่างใด มีแต่เพียงเสียงสะอื้นเท่านั้น

            ฮึก   

            คนตัวเล็กสะอื้นในอ้อมกอดของคัง ดงโฮ ร่างหนารู้สึกชาวาบไปทั้งตัว เขาไม่มีคำอื่นนอกจากคำว่าขอโทษ

            เขาทำควานลินร้องไห้อีกแล้ว

 




            10.


            กลับไปด้วยกันนะ ดงโฮกอดความลินแน่นราวกับกลัวว่าควานลินจะหายไปอีก เกือบหนึ่งเดือนที่ไม่มีควานลินเขาได้ตระหนักว่าคิดถึงคนตรงหน้ามากเพียงใด ในใจนึกโกรธตัวเองที่ทำกับคนรักเย็นชาได้ถึงเพียงนั้น

            เขาสัญญา ถ้าควานลินกลับไปด้วยกัน

 

            มันจะไม่มีแบบนั้นอีกแล้ว สัญญาด้วยชีวิต

 

            ฮึก ปล่อยนะ ควานลินดันร่างหนาออกทั้งน้ำตา แต่คนเป็นพี่ไม่ยอมยังคงกอดควานลินไว้แน่นเช่นเคย

            พี่ปล่อยเราไม่ได้ ไปอยู่ด้วยกันนะ

            “ ไม่ ผมเสียใจ พี่ทำผมเสียใจ ไม่กลับ ขอร้องล่ะ

            “ มันจะไม่มีแบบนั้นอีกแล้ว

            “ ผมเจ็บมามากแล้ว ฮึก

            “ กลับไปอยู่ด้วยกันนะที่รัก ได้โปรด

            คัง ดงโฮ ผู้เกิดมามีพร้อมทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเงินทองหรืออะไรก็ตาม เขาไม่เคยต้องร้องขอ แค่กระดิกนิ้วแวบเดียวก็ได้มาซึ่งทุกอย่างที่ต้องการ นี่คงจะเป็นครั้งแรกที่ดงโฮร้องขอ ร้องขอให้ควานลิน ดวงใจของเขาอยู่ข้างกายตนต่อไป

            ถ้าต้องยอมทิ้งศักดิ์ศรี คัง ดงโฮ ยอมทำเพื่อให้ ไล ควานลินกลับมา

 



            11.


            มือหนาเกลี่ยน้ำตาที่ยังคงไหลออกมาบนใบหน้าของควานลิน จูบซับน้ำตาเพื่อปลอบประโลมร่างบาง ร่างหนาจูบเปลือกตาบวมช้ำของควานลินอย่างแผ่วเบา ส่งสายตาอ้อนวอนและขอโทษไปยังคนรักของเขา คัง ดงโฮทำผิด ใช่ เขาทำผิด เขาอยากขอโอกาสแก้ตัว

            ไปอยู่ด้วยกันนะ เสียงขอร้องดังออกมาจากปากร่างหนาอีกรอบ เพื่ออ้อนวอนขอให้ควานลินกลับไปอยู่กับตน

            “ ถ้าเจอแบบนั้นอีกผมคงรับไม่ไหวแล้ว ฮึก ควานลินยังคงร้องไห้ พร้อมส่ายหน้าจนผมปิดใบหน้าใสที่เต็มไปด้วยน้ำตา

            “ พี่สัญญา สัญญาด้วยชีวิต ว่าหลินจะไม่เจออะไรแบบนั้นอีกแล้ว มือหนาเกลี่ยน้ำตาที่ไหลออกมาอีกครั้งออกไป พร้อมให้สัญญากับคนตัวเล็ก

            สัญญาที่ครั้งนี้ คัง ดงโฮ จะไม่มีทางผิดสัญญาเด็ดขาด

            ครับ หลินจะไปกับพี่

            ชีวิตคนเราก็แค่นี้ สุดท้ายเราก็ยังคงต้องการอ้อมกอดคนที่เรารัก

            แม้คนนั้นจะเคยทำให้เราเจ็บมากแค่ไหนก็ตาม

           




12.


คัง ดงโฮ ครอบครองริมฝีปากนุ่มหยุ่นราวกับมาร์ชเมลโลว์อย่างโหยหา เขาคิดถึงควานลินมากเหลือเกิน ควานลินตอบรับสัมผัสของดงโฮอย่างที่เคยทำ มือหนาค่อย ๆ ประครองใบหน้าของร่างบางเอาไว้อย่างนุ่มนวล มือซ้ายเกลี่ยน้ำตาของควานลินออกไป คนโตกว่าดูดดึงริมฝีปากบาง เรียวลิ้นไล้ไปตามฟันขาวสะอาดของควานลิน ค่อย ๆ รุกล้ำเข้าไปอย่างช้า ๆ เรียวลิ้นสอดเข้าไปชิมความหวานที่ชอบหนักหนา ลิ้นเล็ก ๆ ของควานลินที่นุ่มหยุ่นราวกับเยลลี่เกี่ยวกวัดเข้ากับคนเป็นพี่ ตอบสนองตามความต้องการ คนโตกว่าถอนจูบออกมาพร้อมจ้องหน้าคนรัก

พี่รักเรานะ ”    

หลินก็รักพี่ รักมาตลอด

ขอโทษนะ มือหนาเช็ดความเปียกชื้นที่มุมปากของคนตัวเล็กออก กดจูบลงไปที่หน้าผากมน ไล่ลงมาที่แก้มใสทั้งสองข้าง และครั้งสุดท้ายที่จมูก

อยู่ด้วยกันตลอดไปนะหลิน

ไม่ใช่คำขอ แต่เป็นคำสัญญา

ควานลินได้แต่พยักหน้าตอบเบา ๆ

            คนโตกว่ากดจูบลงไปอีกครั้ง จูบที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก คำสัญญาที่บอกว่าเขาจะดูแลควานลินอย่างดี ควานลินไม่ปฏิเสธสัมผัสของคนเป็นพี่ และคืนนี้คนตัวเล็กไม่จำเป็นต้องพึ่งหมอนข้างอีกต่อไป เพราะควานลิน มีคนรักให้กอดอยู่ข้างกายแล้ว

            ไม่ใช่แค่วันนี้ ... ตลอดไปต่างหาก

 

 

We’re on the right side of rock bottom

And I hope that we keep falling

We’re on the good side of bad karma

Cause we keep on coming back for more

                               Rock Bottom - Hailee


.............................................................................

100%


Talk : อนุญาตให้หาอะไรก็ได้ทุบหัวอิพี่ที ทำน้องเสียใจนิสัยไม่ดี ! ทำมารู้ตัวตอนน้องไม่อยู่แล้ว รำค๊าญ (อินหลอมาก) ตอนแรกลังเลว่าจะเขียนเป็นแนวดราม่าหรือน่ารักใสๆดี สรุปได้ดราม่านี่แหละค่ะ 55555 อยากลองเขียนหลาย ๆ แนวอยู่เหมือนกันจะพยายามจนถึงที่สุดนะคะ จริง ๆ ก็จะแต่งต่อไปนี่แหละ ถึงทุกคนที่ชิปโฮลิน เรารู้คุณอยู่ได้ด้วยฟิคเราก็เช่นกันค่ะ สุดท้ายนี้ฝากคอมเม้น + กด Fav + สกรีมแท็ก เพื่อเป็นกำลังใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เรานะคะ เล็ก ๆ น้อย ๆ ของคุณยิ่งใหญ่มากสำหรับเรา  > _ < ชอให้สนุกกับการอ่านค่ะ   

-realholin- 3.43 AM 29/8/2017

**แก้คำผิด 2/9/2017


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. #660 ohhoimim1215 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 18:44
    ฮือออออออ ซึ้งงงงงงง พี่แบคห้ามทำน้องเสียใจอักนะ!!
    #660
    0
  2. #628 gaun-hin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 01:36
    งานน้ำตาก็มา อินมากกกกกก
    #628
    0
  3. #415 justmarkbam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 22:51
    งื้ออออออออออ อย่าเป็นเเบบนี้อีดนะพิแบ้คค
    #415
    0
  4. #323 Rose_Korakoch (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 04:54
    โห๊ยพี่แบคกว่าจะหาเจอ แต่ก็ยังดีเราะก็ยังได้เจอกัน
    #323
    0
  5. #258 Traveller_0301 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 22:12
    ฮืออออ อ่านแล้วมันปวดใจมาทั้งตอนเลยค่ะ ยิ่งพอมาเจอเนื้อเพลงประกอบนี่ร้องไห้เลย ลุ้นมากๆค่ะว่าจะแบดเอ็นรึเปล่า5555 อินมากๆเลย
    #258
    0
  6. #197 doldo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 21:17
    คนเราอ่ะนะ กว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่เสียไปนี่แหละ น้ำตาเกือบไหล สงสารน้องก็สงสาร แต่ก็สงสารพี่เหมือนกัน
    อินเกินไป อินเกินไป!!""
    #197
    0
  7. #192 wearingbluejeans (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 19:18
    เนี่ยถ้าไม่เสียน้องไป ก็ไม่รู้สึกใช่ไหม พี่จ๋าน่าตีจริงๆ ดูแลน้องดีๆสิ
    #192
    0
  8. #122 ควานลินออม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 16:54
    ฮือออออออ เราก็อิน T T
    #122
    0
  9. #17 ace.v (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 22:44
    ตีเลยย ยังดีนะที่น้องยังให้อภัย ก็คนมันรักอ่ะเนอะ สงสารหลินอ่ะ แบบก็รักแต่ก็เสียใจ ขอให้พี่เค้าดูแลหลินดีๆอย่างที่พูดแล้วกัน
    #17
    0
  10. #15 jsmt2804 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 06:46
    อย่าเห็นงานสำคัญกว่าคนรักอีกนะ ดงโฮ
    #15
    0
  11. #14 atom9595_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 21:54
    รู้ตัวเมื่อสายไป อยากตีพี่จ๋าจริงๆ ทำน้องร้องไห้ได้ยังไงกัน แต่ดีแล้วที่สุดท้ายก็เข้าใจกัน
    #14
    0
  12. #12 ansine (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 20:44
    คืนดีง่ายไปค่ะ น่าจะให้น้องงอนนานๆซะให้เข็ด555555555555555
    #12
    0
  13. #11 หมีคริสลี่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 15:26
    พี่นี่นะ เกือบไปแล้วมั้ยล่ะะะ
    #11
    0
  14. #10 Elllsaaaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 11:09
    อยากตีอิพี่ ฮืออ

    อินหรอออ

    อินมากกก
    #10
    0
  15. #9 Rika Rikatkk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 09:23
    อ่านไปก็ลุ้นไปว่าน้องจะใจอ่อนยกโทษให้พี่มั้ยนะ แต่ในที่สุดก็จบดี แง สัญญาครั้งนี้ต้องทำให้ได้นะ สงสารน้องหลิน ร้องไห้แทบจะทั้งเรื่องเลยยย ขอบคุณสำหรับฟิคต่อชีวิตค่ะ555555
    #9
    0
  16. #8 แจมินลูกแม่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 07:03
    เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ
    #8
    0