( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 18 : Christmas Eve - Another Year with HOLIN #โฮลินอีกปี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,084
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    24 ธ.ค. 60

B
E
R
L
I
N
?

Christmas Eve

 

Dongho x Kuanlin




อากาศเย็นๆของเครื่องปรับอากาศภายในร้านกาแฟเล็กๆเทียบไม่ได้เลยกับอากาศภายนอกที่กำลังลดต่ำลงอย่างต่อเนื่อง  แม้จะไม่มีฮีตเตอร์แต่อย่างน้อยการอยู่ในร้านกาแฟเล็กๆก็ยังรู้สึกดีกว่าไปยืนสั่นอยู่ข้างนอก ภายในร้านกาแฟปรากฏร่างเล็กๆของคนเด็กกว่านั่งท้าวคางพร้อมเพ่งสมาธิไปที่เกมคอนโดไม้ มือเล็กพยายามดันไม้ริมขอบออกอย่างเบามือ ท่าทีจริงจังของคนเด็กกว่าทำให้คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

 



ไม่รู้ตัวเองเลยรึไงว่าทำแบบนี้มันน่าเอ็นดู ?

 



คืนคริสต์มาสอีฟสุดแสนจะเหงาหงอยของคนทั้งคู่ เทศกาลที่ใครหลายคนต่างพากันกลับบ้าน แต่ด้วยภาระหน้าที่ที่หนักหน่วงทำให้ดงโฮไม่สามารถเดินทางกลับบ้านได้ จริงๆก็กลับได้แหละ แต่การกลับบ้านแต่ละครั้งต้องใช้เวลาเดินทางนาน ไหนจะรถที่ติดในเมืองใหญ่อีก ท้ายที่สุดแล้วก็ลงความเห็นกันว่าไม่ควรกลับบ้าน  แม้ควานลินจะมีบ้านอยู่ที่นี่แต่พ่อกับแม่ก็พากันไปสวีทต่างเมือง สุดท้ายคนเหงาสองคนก็ต้องมาใช้เวลาในคืนคริสต์มาสอีฟด้วยกัน

 



“เยส ! ตาพี่แล้วนะ” คนเด็กกว่าส่งเสียงออกมาอย่างชอบใจเมื่อดึงไม้ชิ้นนั้นออกสำเร็จ ยิ้มตาหยีจนแก้มยุ้ยบุ๋มลงไปหนึ่งข้าง ฟันขาวสะอาดซี่เล็กปรากฏแก่คนตรงหน้า ทำให้อดยื่นมือไปยีหัวทุยนั่นไม่ได้เลย

 



“อย่าดิครับ ผมยุ่งหมดแล้วนะ” เด็กนั่นปัดมือเขาออกอย่างรำคาญ คิ้วเล็กมุ่นเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะรีบจัดทรงผมให้เข้าที่แล้วท้าวคางมองเขาต่อไป

 



“อย่ามอง มันเสียสมาธินะ” เสียงทุ้มเอ่ยปรามให้คนตัวเล็กหยุดใช้สายตาล้อเลียนเสียที มันทำให้เขาเสียสมาธิเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังทำให้ร้อนวูบวาบอยู่ในอกเสียด้วย

 



มือหนาพยายามหาชิ้นไม้ที่สามารถดึงออกได้ ใช้นิ้วกดแทบจะทุกชิ้นก็แล้ว พยายามหาใหม่ก็แล้ว แต่ก็ยังหาไม่เจอเสียที

 



สงสัยตานี้เขาคงต้องแพ้ให้ ‘ควานลิน’ ซะแล้ว

 



“ยอมแพ้ซะเถอะครับพี่ดงโฮ” ยักคิ้วหลิ่วตาให้หนึ่งทีก่อนจะหันไปสนใจกับแก้วโกโก้ปั่นตรงหน้า

 



“ไม่มีทาง” ในที่สุดเขาก็เจอ

 



ไม้ชิ้นนั้น....ชิ้นสุดท้าย(มั้ง)ที่ยังสามารถดึงออกมาได้อยู่ แต่คงต้องใช้สมาธิสูงเชียวหากจะดึงมันออกมา มือเขาก็ไม่ได้เล็กเหมือนอีกฝ่ายเสียด้วย

 



เคร้ง !



คอนโดไม้ล้มกระจายในพริบตา เรียกเสียงหัวเราะจากคนเด็กกว่าได้อย่างดี เด็กตรงหน้าเอาแต่หัวเราะชอบใจพร้อมปรบมือไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงหัวเราะคล้ายเสียงโลมาดังก้องชั้นสองของร้านกาแฟเล็กที่ตอนนี้มีเพียงแค่พวกเขาสองคนนั่งอยู่

 


“ชอบใจมากไหมนั่น”



“หน้าพี่ตลกดีอ่ะ เหมือนหมีหิวน้ำผึ้งเลย”



ไม่พูดเปล่า แต่กลับยื่นมือเล็กๆมายืดแก้มสากไปมาทำเหมือนกับเขาเป็นของเล่นชิ้นโปรดไปได้ เด็กนี่มันเกินไปแล้ว

 



ดีต่อใจเกินไปแล้วนะ

 




มือหนาเอื้อมมือไปวางทับมือเล็กๆสองข้างที่ตอนนี้กุมแก้มเขาอยู่ ทันทีที่มือสัมผัสกันรู้สึกได้ถึงกระแสไฟแล่นวาบไปทั่วทั้งร่าง คนตัวเล็กทำหน้าเลิ่กลั่กพยายามชักมือออกแต่กลับถูกยื้อไว้ด้วยมือของคนที่แข็งแรงกว่า

 



“จับทำไม ฮื่อ ปล่อยได้แล้ว”



มีหรือดงโฮจะปล่อยมือนุ่มคู่นั้นไปง่ายๆ ยื้อไปยื้อมาสุดท้ายควานลินก็ยอมแพ้ไปเอง แม้จะไม่เข้าใจจุดประสงค์ของคนตรงหน้าก็ตามที มันต้องน่าอายแน่ๆหากคังดงโฮรู้ว่าไลควานลินคนนี้กำลังใจเต้นแรง ..

 


“มือเย็นจัง หนาวเหรอ”




“อ อื้อ! หนาวน่ะ” พูดพร้อมห่อไหล่เพื่อบอกว่าตัวเองหนาวจริงๆ แต่หารู้ไม่ว่าสาเหตุที่ทำให้มือเย็นก็มาจากคนตรงหน้านี่แหละ ! ตื่นเต้นไปหมดแล้วนะ



 

บางทีอากาศหนาวๆแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน มันคงเหงาหากต้องอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้เขาไม่เหงาเลยสักนิดอาจเป็นเพราะมีเด็กตรงหน้าอยู่ด้วยในเทศกาลสำคัญ อาการเหงาที่มีทุกๆปีเลยหายเป็นปลิดทิ้ง เพราะบางทีอากาศหนาวๆมันก็กล้าให้เขาทำอะไรที่บ้าบิ่นออกไป



 

“พี่จะเล่นอีกเปล่า” เด็กหนุ่มเอียงคอถามดงโฮด้วยใบหน้าน่ารัก ดวงตากลมโตเหมือนลูกกวางน้อยนั่นน่าเอ็นดูเสียจริง ผิวขาวเนียนยิ่งกว่าหญิงสาวที่เขาเคยสัมผัสทำให้ดงโฮต้องฝืนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก กลิ่นน้ำหอมประจำที่เจ้าตัวชอบใช้ลอยคละคลุ้งไปในอากาศทุกครั้งที่ขยับตัว

 



ถ้าเข้าไปกอดจะนุ่มนิ่มขนาดไหน

อากาศแบบนี้ถ้าได้กอดควานลินสักครั้งมันจะอุ่นขนาดไหน

 




“เล่นต่อสิ” เด็กหนุ่มยิ้มรับทันทีก่อนจะนำไม้ทีละชิ้นวางลงในบล็อคเรียงสลับไปมา เขาให้ความสนใจกับเด็กตรงหน้ามากกว่าแก้วกาแฟที่ตั้งอยู่ ทุกอริยาบถของร่างบางช่างน่ารักน่าเอ็นดู สีหน้าตั้งอกตั้งใจตอนพยายามจัดเรียงชิ้นไม้เข้าบล็อคทำร่างหนาหลุดยิ้มตามไปหลายต่อครั้ง

 



ท่าจะบ้าแล้ว เด็กนี่น่ารักเกินไป

 




“หลิน” ชื่อย่อที่เรียกคนตัวเองถูกเอ่ยขึ้นท่ามกลางความตั้งอกตั้งใจของคนเด็กกว่าที่ตอนนี้กำลังพยายามเรียงชิ้นไม้อย่างขมักเขม้น

“เรียกไมอ่ะ”

เป็นจังหวะกับที่ควานลินจัดเรียงชิ้นไม้เสร็จพอดี

“เสร็จแล้ว ตาพี่ก่อนเลย”

 



ถ้าเขาถามออกไปจะเป็นอะไรไหมนะ

 




“เรามาตกลงกันก่อนเล่นดีกว่า” ดงโฮละมือและสายคาออกจากคอนโดไม้ตรงหน้า พร้อมจดจ้องไปยังดวงหน้าหวานอย่างมีความหมาย เจ้าของใบหน้าเอียงคอสงสัยอย่าไม่เข้าใจยกมือขึ้นมาเกาตัวก่อนจะพยักหน้าให้ดงโฮพูดต่อโดยที่ไม่ขัดอะไรออกมา



“ใครชนะเกมนี้มีสิทธิ์สั่งคนแพ้ กี่อย่างก็ได้แล้วแต่เลย คนแพ้ต้องทำตามห้ามปฏิเสธจนกว่าจะหมดวัน เป็นไง เล่นไหม” เขายื่นข้อเสนอให้กับร่างเล็กอย่างว่าง่าย รู้อยู่แล้วว่ายังไงซะเจ้าเด็กนี่ก็ต้องตอบตกลง ..

 

“เอาสิครับ”



นั่นไง ตกลงจริงๆด้วย

ควานลินน่ะชอบเล่นเกมทำไมเขาจะไม่รู้

 



“พี่จะชนะเราเตรียมตัวไว้ได้เลย” พูดอย่างแน่วแน่แม้ในใจจะรู้ดีว่าเขาอาจจะไม่ชนะเกมนี้ก็ตาม ควานลินน่ะเล่นเกมเก่งยิ่งกว่าอะไร

 



คัง ดงโฮ ไม่มีวันชนะในเกมนี้

ไม่มีทาง

 




“เห้ยๆ พี่ขี้โกงอ่ะ หยิบอันบนแบบนั้นไม่ยังไง”



เสียงเด็กน้อยโวยวายดังนั้นเมื่อคนตัวโตหยิบไม้ชิ้นที่อยู่เกือบบนสุดออกไปวางต่อด้านบนอย่างหน้าไม่อาย ก็แหงล่ะ ดงโฮกำลังจะโกงจริงๆ

 

“โวยวายทำไมอ่ะ ไม่ได้กำหนดซะหน่อยว่าหยิบชิ้นบนๆไม่ได้” รู้ว่าผิดแต่ก็อยากจะเถียงอยู่ดี



“ก็ไม่ใช่ว่าหยิบไม่ได้ แต่พี่หยิบชิ้นบนแบบนั้นมันน่าเกลียดนะ!”



เถียงกันอยู่พักใหญ่ก็ได้ข้อสรุปที่คนตัวเล็กตั้งขึ้นมาเองว่า ‘ห้ามหยิบสามแถวบนเด็ดขาด’ ดงโฮหน้าถอดสีขึ้นมาทันที หยิบชิ้นล่างๆก็ไม่ถนัดป่ะ ออกแรงดันทีเดียวเห็นทีไม้คงร่วงลงมาหมด เกิดมานิ้วอ้วนแรงเยอะนี่ไม่ดีเลยจริงๆ

 



ให้ตายเถอะะะะะ

 



“คิกคิก” เสียงคนเด็กกว่าหัวเราะเบาๆกับท่าทีจริงจังของดงโฮ



“บอกว่าอย่าจ้อง นี่แหน่ะ” มือที่กำลังจะดันชิ้นไม้ออกถูกนำไปแนบแก้มใสก่อนจะออกแรงยืดอย่างแรงจนเจ้าของมันร้องออกมาเสียงดังลั่นชั้นสองของร้าน

 



คัง ดงโฮ คนชอบใช้กำลัง !

..แต่ฝ่ามือใหญ่ๆนั่นอุ่นจัง ..

 



เคร้ง !




เสียงไม้กระทบพื้นกระจกหนาเป็นครั้งที่สอง ควานลินยิ้มหัวเราะร่าเช่นเคย ผิดกับร่างหนาที่กำลังหัวเสียกับตัวเองที่สุด มือใหญ่เสยผมทรงอันเดอร์คัทพร้อมขยี้หัวอย่างคนใจร้อน สะบัดหัวไปมาเพื่อไล่ความหงุดหงิดออกไป

 



“ว้าาา ~ พี่แพ้ซะแล้วล่ะครับ” เจ้าเด็กตัวแสบเอนหลังพิงพนักพิงเก้าอี้พร้อมยกขาขึ้นไขว่ห้างจ้องใบหน้าคมที่กำลังหัวเสียอย่างนึกสนุก เรื่องกวนประสาทควานลินน่ะที่หนึ่งเลย

 


“โอเคๆ พี่ยอมเราแล้ว” ยกมือทั้งสองข้างเป็นสัญลักษณ์เพื่อบอกอีกฝ่ายว่าคังดงโฮยอมแพ้แล้วจริงๆ ต่อให้แข่งอีกเป็นร้อยรอบยังไงซะเขาก็ไม่มีวันชนะอยู่วันยังค่ำนั่นแหละ

 



แพลนที่วางไว้พังหมดตอนที่แพ้เกม หมดสิทธิ์แม้กระทั่งจะออกคำสั่งกับอีกคน ไม่อย่างจะนึกเลยว่าถ้าได้สั่งความลินทำในสิ่งที่อยากให้ทำแล้วอีกฝ่ายต้องทำตามมันจะดีขนาดไหน

 



ไม่ต้องคิดลึก มันไม่ใช่เรื่องลามกอะไรหรอก

 



ทั้งคู่ใช้เวลาด้วยกันในร้านกาแฟอีกสักพักเพราะควานลินเอาแต่บ่นว่าหนาวและไม่อยากออกไปจากที่ตรงนี้ แต่คนตัวเล็กคงลืมนึกไปว่ายิ่งดึกอุณหภูมิก็ยิ่งลดต่ำลงมากกว่าเดิม ขืนอยู่ไปก็คงไม่เป็นประโยชน์

 



ไม่รู้สิ อาจจะแค่ต้องการเก็บช่วงเวลานี้เอาไว้มั้งนะ



ควานลินเกลียดอากาศหนาว แต่ตอนนี้เขากลับชอบช่วงเวลานี้ซะงั้น อยากจะประวิงเวลาให้ได้นานที่สุด ฮีตเตอร์ที่ห้องไม่เห็นจะอุ่นเท่าตอนที่เขามีพี่ดงโฮอยู่ด้วย

 


“หนาวอ่ะ” ควานลินหรือเจ้าหลินของดงโฮเอ่ยขึ้นพร้อมกับถูมือไปมา



“กลับกันเถอะก่อนจะหนาวไปกว่านี้” ดงโฮเก็บไม้ชิ้นเล็กๆเข้ากล่องเรียบร้อย พร้อมกับลุกไปดึงเด็กน้อยที่นั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ให้ลุกตามเขาออกไป มือหนาจับลงที่ข้อมือบางก่อนจะออกแรงดึงเบาๆ แต่ควานลินยื้อข้อมือกลับกระชากเข้าหาตัวเองทันที

 


แรงดึงจากคนอายุเด็กกว่าถึงมันจะไม่แรงมากแต่ความไม่ได้ตั้งตัวของดงโฮทำให้ร่างหนาเซเข้าปะทะกับร่างเล็กบนเก้าอี้ พวกเขาทั้งคู่อยู่ในท่วงท่าที่หวาดเสียวพอสมควร หากมีคนมาเห็นเข้าคงคิดดีไม่ได้เป็นแน่

 


ดงโฮยันมือทั้งสองข้างไว้กับโต๊ะกระจกตัวใหญ่คร่อมร่างเล็กของควานลิน ปลายจมูกเฉียดฉิวกันไปนิดเดียว ก้อนเนื้อในอกเต้นเร็วและแรง

 



ใกล้จนได้กลิ่นโกโก้ปั่นจากลมหายใจของอีกฝ่าย

ใกล้จนอยากจะแนบปากตนเองลงกับแก้มใสๆ

 



และเขาก็ไม่เข้าใจว่าเจ้าตัวเล็กตรงหน้าจะยิ้มทำไม

แก้มบุ๋มๆ ดวงตาคู่สวย กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย

ทุกอย่างที่เป็นควานลินมันดีเหลือเกิน

 



“อย่าเพิ่งลุกนะ” ควานลินเอ่ย

“จะเล่นอะไรของเรา..” ดงโฮขมวดคิ้วเป็นปมเพราะความไม่เข้าใจในการกระทำของเด็กตรงหน้าแขนเล็กๆยื้อเขาไว้ไม่ให้ไปไหน

 



ชอบน่ะมันก็ชอบอยู่หรอก แต่อายุก็ไม่น้อยแล้ว

อยู่ท่านี้นานๆพี่ปวดหลังนะควานลิน

 



“ผมขอสั่งพี่เลยได้ป่ะ”



“ก็สั่งสิ” ดงโฮไม่แม้แต่จะละสายตาจากควานลินไปสักนาทีเดียว



“ผมหนาว” ควานลินย้ำเป็นครั้งที่สองแล้ว



“อยากได้อะไร”



“อยากได้กอด”



..?”



“กอดผมสิ นะครั—”




ไม่ทันจบประโยคร่างเล็กของควานลินก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของมนุษย์หุ่นหมีตรงหน้า ดวงหน้าหวานเกยอยู่กับไหล่ของดงโฮ เจ้าของคำสั่งเผยยิ้มกว้างออกมาอย่างน่ารัก รอยยิ้มที่แม้คังดงโฮไม่ได้เห็นแต่ก็รับรู้ได้ว่าควานลินก็คงยิ้มไม่ต่างจากเขา เจ้าของอ้อมกอดกระชับกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ต่างฝ่ายต่างรับรู้จังหวะการเต้นของหัวใจของแต่ละคนที่ประสานกันเป็นหนี่งได้อย่างลงตัว

 



“กอดแน่นจัง”



“หายหนาวยังล่ะ”



“ถ้าบอกว่าไม่หายจะกอดต่อป่าวล่ะ”



“กอดสิ”



“แล้วถ้าบอกว่าหายหนาวแล้ว”



“ก็จะไม่ปล่อย”



“งือ พี่ดงโฮ”



อกแกร่งถูกใบหน้าเล็กๆซุกพร้อมถูไถไปมา เจ้าของอ้อมกอดกอดโยกเด็กร่างเล็กไปมา หัวเราะเบาๆให้กับการกระทำที่เหมือนลูกแมวตัวน้อยที่อ้อนแม่หิวนม


 

น่ารักจนใจเต้นไปหมดแล้ว ให้ตายเถอะ

 



“กลับกันนะครับ” เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูขาวสะอาด พร้อมขบเข้ากับใบหูน่ารักหนึ่งทีทำเอาเจ้าตัวขนลุกซู่และร้อนวูบวาบขึ้นมาทันที

 



คัง ดงโฮ ทำเกินคำสั่งไปแล้ว !

 



ท้องถนนถูกประดับประดาไปด้วยแสงไฟ เขาเห็นร้านขายหนังสือหัวมุมถนนประดับหน้าร้านไปด้วยต้นคริสต์มาสต้นใหญ่ เสียงดนตรีเป็นทำนองเพลงคริสต์มาสต์ที่ร้านค้าต่างๆชอบเปิดดังผสมปนเปกันไปหมด แต่ถีงกระนั้นมันก็ยังไม่น่ารำคาญอยู่ดี ช่างเป็นเทศกาลที่สวยงามและอบอุ่น

 



แม้จะเป็นเวลาดึกมากแต่ถนนกลับคับคั่งไปด้วยผู้คนที่ออกมาเฉลิมฉลองกับเทศกาลแห่งความสุข มือเรียวถูกอีกฝ่ายคว้าไปจับอย่างรวดเร็ว ไม่มีคำพูดใดๆเอื้อนเอ่ยจากเจ้าของฝ่ามือหนาคนนั้น มีแต่ความอบอุ่นที่ส่งผ่านฝ่ามือที่ประสานกันอยู่

 



ตึก ตัก ~

หัวใจเต้นจนจะระเบิดอยู่แล้ว

 



“ไม่ได้สั่งสักหน่อย” คนตัวเล็กบ่นอุบก้มหน้าลงด้วยความเขินอายจนปลายคางแทบจะชิดอกแล้ว


“แก้มแดงจังนะ หนาวเหรอ”


“อื้อ หนาวมากเลย”

 



ลมเอื่อยๆไหลปะทะเข้ากับร่างเล็กจนต้องห่อไหล่เพราะความหนาว ไม่นานหนักผ้าพันคอผืนหนาถูกพันทับลงบนคอระหงส์อย่างตั้งใจ ควานลินได้แต่ยืนมองคนโตกว่า(ที่สูงน้อยกว่าเขา)พันผ้าพันคอให้

 


คัง ดงโฮ คุณหมีใจดีสละผ้าพันคอผืนนั้นให้กับเขา

 



“พี่ไม่หนาวเหรอ”

“ไม่หรอก”

 



ใจดีที่สุดเลย

 




“ไม่ได้สั่งสักหน่อย” ควานลินบ่นอบเป็นครั้งที่สอง



“ทำให้ด้วยใจต่างหากล่ะ” กระซิบเบาๆข้างหูควานลิน ท่ามกลางผู้คนมากมายดงโฮกลัวว่าเจ้าตัวเล็กจะไม่ได้ยินประโยคที่เขาตั้งใจจะพูดต่างหาก

 



สองมือสอดประสาน หัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ผ้าพันคอผืนหนาของคังดงโฮ ควานลินอบอุ่นไปทั้งกายทั้งใจแล้ว

 



“ถ้าซานต้ามีจริงพี่จะขออะไรเหรอ” สองร่างเดินเคียงอข้างพากันมาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังขนาดกลางของควานลิน ประโยคคำถามธรรมดาๆ แต่ดูแล้วช่างตอบยากเหลือเกิน

“พี่จะขอให้คนที่พี่รักอยู่กับพี่ตลอดไป”

 


“แล้วหลินล่ะ จะขออะไร” คัง ดงโฮ ย้อนถามกลับคืน ควานลินเผยยิ้มน่ารักออกมาก่อนจะตอบทันทีราวกับเตรียมคำตอบไว้แล้ว



“ขอหมีตัวใหญ่ๆ”



“หือ ขออะไรแบบนั้น”



“ก็หมีกอดอุ่นนี่นา ผมชอบนะ” ตาคู่สวยพยายามส่งผ่านความรู้สึกที่มีไปยังคนตรงหน้า ดงโฮเผยยิ้มมุมปากให้เห็นก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงว่าเขาเข้าใจในสิ่งที่ควานลินพูดเป็นอย่างดี

 



หมีตัวโตตัวนั้น คือ คังดงโฮ

 



ร่างเล็กถูกสวมกอดอีกหน กอดที่แสนอบอุ่น กอดที่ต้องการมาตลอด ควานลินไม่ได้ปฏิเสธอ้อมกอดนั้น แต่กลับยกมือสวมกอดอีกฝ่ายตอบเช่นกัน อากาศหนาวๆไม่มีผลอะไรแล้วตอนนี้ ควานลินรับรู้แค่ว่ามันอบอุ่นเหลือเกิน

 



“งั้นคุณซานต้าของหลินก็มีจริงแล้วแหละ”



....”



“หมีตัวโตที่หลินอยากได้ยืนกอดเราอยู่นี่ไง”



“คุณซานต้าใจดี”



“แล้วคุณหมีล่ะ ?”



“คุณหมีน่ารักครับ”

 

.

.

.

.

 

ต่างคนต่างยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่ปกปิด



“เข้าบ้านกันเถอะครับ” ควานลินเอ่ยชวน มือเล็กๆลูบไปมาบนหลังมือใหญ่ ก็เป็นซะแบบนี้แล้วจะให้เขาปฏิเสธได้ยังไงเล่า ..



“แล้วพ่อกับแม่ล่ะ” ดงโฮถามย้ำอีกรอบ อยากเข้าน่ะมันก็อยากเข้าไปอยู่ แต่มันดูไม่ดีในสายตาคนอื่น ไม่อยากจะให้ควานลินเสียหาย

 


“บอกแล้วไงว่าพ่อกับแม่ไปเที่ยว” ควานลินย้ำเป็นรอบที่สอง ช้อนสายตาออดอ้อนไปยังคนตรงหน้าเพราะรู้ว่ายังไงพี่ดงโฮคนร่างหมีก็ไม่ปฏิเสธอยู่ดี ตัวก็โตหน้าก็ดุแต่ใจดีที่หนึ่งเลยแหละ

 

ควานลินน่ะชอบจริงๆนะ

 


“ชวนผู้ชายเข้าบ้านแบบนี้ไม่กลัวรึไง”



“อย่าคิดลามกเด็ดขาดนะครับ”


 

“ไม่เอา มันไม่ดี หลินเข้าไปเถอะเดี๋ยวพี่กลับห้อง”



“งั้นผมขอสั่ง :)”

 


นั่นไง เด็กเจ้าเล่ห์

 



“คืนนี้อยู่กับหลินนะพี่โฮ”



“แล้วพี่จะปฏิเสธอะไรได้ล่ะครับ”



ลูบหัวคนตัวเล็กเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู ควานลินแนบแก้มยุ้ยลงกับฝ่ามืออย่างรู้งาน ดีต่อใจเกินไปแล้ว คังดงโฮเกือบจะช็อคตายอยู่หน้าบ้านควานลินเสียให้ได้



.

.

.


 

“คบกันนะ”



“พูดก่อนพี่ได้ยังไงล่ะ”



“นะ คบกันนะครับ”



“คำขอของหลินเป็นจริงแล้ว ตกลง คบกันนะครับ”



“น่ารักที่สุดเลยครับ”




 

วันพิเศษเกิดขึ้นได้ทุกวัน ไม่จำเป็นต้องมีช่อดอกไม้ช่อโต ไม่จำเป็นต้องมีการ์ดอวยพร บางทีการนั่งเล่นเกมคอนโดไม้โง่ๆด้วยกันในร้านกาแฟโดยมีสักขีพยานเป็นโกโก้ปั่นรสชาติจืดชืดกับกาแฟรสชาติขมปี๋ท่ามกลางอากาศหนาวๆก็พิเศษได้แล้ว

 


กับคนที่พิเศษ วันไหน ๆ ก็พิเศษ

 


คืนคริสต์มาสอีฟของดงโฮและควานลินคงเป็นคริสต์มาสอีฟที่อุ่นที่สุดในโลกแล้ว

 


อ้อมกอดอุ่น กลิ่นกายที่คุ้นเคย รอยยิ้มอันตราย

ทุกอย่างของคังดงโฮทำควานลินใจเต้นแรงเป็นบ้า

 



ร่างเล็กบอบบาง ดวงหน้าหวาน ริมฝีปากกระจับสีแดง

จะเป็นอะไรไหมนะถ้าเขาอยากจะเป็นเจ้าของคนตรงหน้าไปตลอดกาล

 


เช้าวันคริสต์มาส คังดงโฮลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นใบหน้าหวานของคนร่างเล็กที่นอนกอดก่ายเขาอยู่ไม่ห่าง วินาทีนั้นดงโฮรู้สึกว่าควานลินเป็นของขวัญคริสต์มาสที่ดีที่สุดในปีนี้ เป็นของขวัญที่จับต้องได้ เป็นของขวัญที่เขาจะทะนุถนอมอย่างดี

 



ขอบคุณนะครับคุณซานต้า :)



----------------------------------------------

#crushโฮลิน


TALK : สายผลิตฝึกหัดมีความอยากร่วมโปรเจ็ค Another Year with holin หรือ #โฮลินอีกปี เลยเอาฟิคมาเสิร์ฟค่า 555555555555 ตั้งใจให้มันเป็นแนวอบอุ่น (ไม่รู้ว่ามันจะสำเร็จไหมเขียนแบบเร่งด่วนสุดๆ) หวังว่าทุกคนจะชอบกันนะคะ <3 ขอบคุณคนที่คิดโปรเจ็คนี้ขึ้นมาค่ะเลิ้บเลิ้บ สายอ่านมีไอเดียอย่าลืมเข้าไปเสนอไอเดียในแท็ก #โฮลินอีกปี นะคะ ส่วนสายผลิต(ฝึกหัด)อย่างเราๆจะเข้าไปหาพล็อตในนั้น ขอบคุณค่ะ จะหมดปีแล้วค่ะ ขอให้โฮลินชิปเปอร์มีความสุขกับคริสต์มาสนี้นะคะ ดีใจที่ลงเรือลำเดียวกันนะคะรัก

ฝากคอมเม้นหรือ #crushโฮลิน ด้วยงับ ตามอ่านอยู่ตลอด ขอบคุณมากนะทุกคน เลิ้บ!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. #328 หมีคริสลี่ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 02:22
    ฮือดีมากกกก ละมุนมากๆเลยยย ขอบคุณที่แต่งนะคะ :)
    #328
    0
  2. #327 Elllsaaaa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 12:58
    เขินมากๆๆๆ อยากได้ของขวัญเป็นหมีกอดอุ่นบ้างจัง

    โดนน้องหลินตี 55

    #327
    0
  3. #325 lerr (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 11:40
    ละมุนนนนนน
    #325
    0
  4. #324 mjy1905 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 10:16
    ละมุนนนน คุณหมีกับน้องหลินนี่น่าอิจฉาจังเลยยย
    #324
    0
  5. #322 092702 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 03:01
    สุขสันต์วันคริสมาสต์นะคะ💕🎉🎄🎁
    #322
    0
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. #320 z_Tamapure_z (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 05:55
    อบอุ่นมากเลยอ่ะ อยากได้คุณหมีแบบน้องหลิน
    อยากได้น้องหลินมานอนกอดเหมือนพี่ดงโฮ งื้ออออ ชอบบบ
    #320
    0
  8. #319 With WiTCH (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 00:40
    อบอุ่นละมุนละไมดีต่อใจมากกกกก ชอบความเทียบดงโฮเป็นหมีตัวโตกอดแล้วอุ่นของหลิน ความซนหน่อยๆของน้องก็น่าเอ็นดู ชอบๆๆ ขอบคุณนะคะ
    #319
    0
  9. #318 ace.v (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 23:30
    แงงงงง น่ารักมากกกกก อบอุ่นมากๆเลยค่ะ แบบดูเป็นวันง่ายๆ วันธรรมดาๆที่เราสัมผัสได้ แต่กลับพิเศษเพราะอยู่กับคนพิเศษ โอยยวยน่ารักกก อยากมีคุณหมีเป๋นของตัวเองบ้างงงงงงงง
    #318
    0
  10. #317 khao-chae (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 21:30
    เขินไปหมดเลยยยยยยยยย
    #317
    0