( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 17 : across the road

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    21 ธ.ค. 60








Across The Road










          พี่จะรอคำตอบของเราอยู่อีกฟากของถนน



            เสียงปลายสายดังผ่านโทรศัพท์เครื่องหรูแข่งกับเสียงรถราที่แล่นไปมาบนท้องถนน เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับชายร่างหนาหน้าตาเรียบนิ่งยืนถือโทรศัพท์แนบหูอยู่อีกฟากหนึ่ง สายตาประสานกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ สายตาที่พร้อมจะแผดเผาควานลินให้ตายทุก ๆ ครั้งที่โดนจดจ้อง ระยะห่างระหว่างเราถูกกั้นเพียงแค่ข้ามถนนไปเท่านั้น เพียงแค่ไม่กี่ก้าวเราก็จะได้ยืนข้างกันอย่างที่ควรจะเป็น หากแต่ว่ามันทำยากเหลือเกินเมื่อมายืนอยู่ต่อหน้าอีกฝ่ายที่เขาพยายามหลบหน้าหลบตามาตลอดระยะเวลาสามเดือนนี้



            ความสัมพันธ์ระหว่างแบคโฮและควานลินก้าวข้ามกับว่ารุ่นพี่และรุ่นน้องไปเพียงชั่วข้ามคืนเดียว คืนที่ควานลินไม่มีวันลืมได้ลง คืนที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองบิดเบี้ยวและไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป



          “ แล้วถ้าผมไม่ข้ามไปล่ะ เสียงหวานตอบกลับไปขณะที่ดวงตายังคงประสานกับอีกฝ่าย



          พี่จะเป็นฝ่ายข้ามไปหาเราเอง เสียงทุ้มตอบกลับมาพร้อมใบหน้าที่อ่านยากพอสมควร ควานลินไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายนึกหรือคิดอะไรอยู่ ใจมันอยากจะก้าวข้ามความกลัวนี้ไป แต่ร่างกายเขากลับไปเป็นไปตามที่สมองสั่งเอาเสียเลย



            ถ้าไม่มีเรื่องคืนนั้น คัง แบคโฮ จะแคร์เขาในอีกฐานะหนึ่งเหมือนทุกวันนี้ไหม



            ถ้าไม่มีเรื่องคืนนั้น ระหว่างเราก็คงไม่อึดอัดเหมือนทุกวันนี้ใช่หรือเปล่า



 


          23 Sep 2017

          วันเกิดปีที่ยี่สิบของควานลิน

 





        เครื่องดื่มแอลกอฮอล์มากมายกองอยู่บนโต๊ะกระจกใส ครั้งแล้วครั้งเล่าที่แก้วของควานลินถูกเติมแอลกอฮอล์โดยรุ่นพี่คนหนึ่งในชมรมที่แสดงท่าทีว่าสนใจร่างบางไม่หยอก เกมทุกเกมนำมาเล่นในวงน้ำเมา และเป็นควานลินเสียส่วนใหญ่ที่แพ้ให้กับเกมเหล่านั้น โทษของผู้แพ้มีเพียงสถานเดียวก็คือ ดื่ม



            พอแล้ว น้องมันเมา เสียงเข้มปรามอีกฝ่ายที่กำลังรินเหล้าให้เจ้าของใบหน้าหวานแบบเพียว ๆ ไม่แม้แต่ผสมโซดาหรือน้ำอะไรทั้งนั้น



            ยุ่งไรวะแบคโฮ



            “ ควานลินมันน้องกู



            “ มึงจะเก็บไว้เองน่ะสิ กูมองมึงออก



            “ ถ้าใช่แล้วจะทำไม เสียงเข้มพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะค่อย ๆ พยุงร่างอ่อนปวกเปียกของชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นรุ่นน้องให้ออกจากวงเหล้าไปอย่างทุลักทุเล เพราะขืนอยู่นานกว่านี้เขาคงได้ต่อยหน้าคนที่มอมเหล้าควานลินเป็นแน่





            อึก มึนหัวจังเลย เจ้าของร่างบางบ่นเสียงเบา ๆ มาตลอดระหว่างทางเดินมาลานจอดรถ แม้จะโตกว่าแข็งแรงกว่าแต่การพาควานลินออกมาคนเดียวทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็กรึ่ม ๆ พอสมควรไม่ใช่เรื่องง่ายเอาซะเลย เจ้าเด็กส่วนสูง 183 เซนติเมตรเดินปัดไปซ้ายทีขวาทีจนต้องไปลากตามกลับมาทุกครั้งไป




            มือหนาเปิดประตูรถด้านคนนั่งค่อย ๆ พาร่างบางที่ไม่ได้สติเข้าไปนั่งในรถ ค่อย ๆ โน้มตัวไปปรับเบาะเอนให้สบายตัวเตรียมดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดไว้ข้างลำตัวของอีกคน ทุกอย่างหยุดชะงักลงเมื่อใบหน้าทั้งสองใกล้กันจนรับรู้ได้ถึงไอความร้อนและกลิ่นแอลกอฮอล์จากอีกฝ่าย ปลายจมูกเฉียดชนกันเพียงชั่วครู่ แบคโฮรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าไหลผ่านร่างทันทีที่ปลายจมูกสัมผัสกัน จนต้องสะบัดไล่ความคิดที่เกิดขึ้นมาในหัว




            ระหว่างทางขับกลับคอนโด คนตัวเล็กดิ้นไปดิ้นมาไม่หยุดพยายามปลดเข็มขัดนิรภัยออกครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อเอนกายมาซบคนโตกว่า พยายามผลักออกก็แล้วแต่สุดท้ายแบคโฮก็แพ้ ก็ได้แต่ปล่อยให้ควานลินที่กำลังเมาทำทุกอย่างตามใจชอบ




            ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ถูกนิยามโดยคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้องที่สนิท มีเพียงทั้งสองคนเท่านั้นที่รู้ว่าภายใต้หน้ากากความสัมพันธ์รุ่นพี่รุ่นน้องคนสนิทมีอะไรแอบแฝงไปมากกว่าที่ควรจะเป็น ควานลินชัดเจนกับความรู้สึกของตัวเองมาตลอด มีแต่แบคโฮเพียงคนเดียวที่พยายามหลีกเลี่ยงความรู้สึกเหล่านั้นเพียงเพราะไม่อยากจะเสียควานลินไป




            ทุกครั้งที่ควานลินก้าวขยับเข้าไปหาแบคโฮหนึ่งก้าว แบคโฮมักจะถอยหนีออกมาหนึ่งก้าวเสมอ และเป็นเช่นนี้ทุกครั้งที่ควานลินพยายามจะทำอะไรให้ชัดเจน แม้จะชอบมากแค่ไหนแต่การเริ่มต้นความสัมพันธ์มันต้องพยายามกันทั้งสองฝ่ายถ้ามีแค่ฝ่ายเดียวที่พยายามต่อให้ชอบมากแค่ไหนควานลินก็ขอยอมแพ้ เป็นที่มาว่าทำไมร่างบางถึงได้ดื่มเอา ๆ จนเมาไม่รู้สติขนาดนี้



          วันที่ควานลินตัดสินใจบอกตัวเองว่าจะยอมแพ้



          เป็นวันเดียวกันกับที่แบคโฮตัดสินใจจะก้าวไปหาควานลิน




            นอนดี ๆ แบคโฮจัดท่าทางให้เด็กรุ่นน้องที่นอนหน้ามุ่ยบนเตียงกว้าง เตียงที่ทั้งคู่ใช้ร่วมกันตลอดระยะเวลาสองปีที่เป็นรูมเมทกัน ควานลินในตอนนี้เริ่มสร่างเมาแล้ว




          มันไม่มีคำว่าพี่น้องมาตั้งแต่แรกแล้ว


          พีน้องที่ไหนเขาจูบกัน พี่น้องที่ไหนนอนกอดกันทุกคืน




            แบคโฮเป็นคนทำลายความสัมพันธ์รุ่นพี่รุ่นน้องบ้าบอนั่นลงเองกับมือตั้งแต่แรก แต่เมื่อควานลินจะเริ่ม เขากลับถอยห่างออกมา



          เหมือนทำให้รัก แล้วโดนเขี่ยทิ้งไม่มีผิด




            “ อย่ามายุ่งกับผม สะบัดหน้าพรืดใส่อีกคนแล้วหันหลังหนีทันที แม้จะรู้ดีว่าการทำแบบนี้จะทำให้อีกฝ่ายโมโหหรือหงุดหงิดก็ตาม แต่ควานลินที่กำลังเมากลับไม่สนใจ เพราะเขาช่างแม่งหมดแล้วทุกสิ่ง




            เมาเรื้อนขนาดนั้นไม่กลัวไอ้บ้านั่นมันลากไปไหนต่อไหนรึไง



            “ มันก็เรื่องของผม พี่จะมายุ่งอะไร




            คำตอบนั้นเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงอย่างดีสำหรับแบคโฮในตอนนี้ รสชาติแอลกอฮอล์ขมปร่าผสมปนเปกันมั่วในโพรงปากอุ่น ร่างเล็ก ๆ ที่ดิ้นพล่านถูกกดลงกับเตียง จากที่ขัดขืนในตอนแรกสุดท้ายก็เปลี่ยนมาโอนอ่อน แม้จะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่นาทีนี้ อะไร ๆ ที่จะทำให้เรื่องมันยากขึ้นไปอีก ควานลินกลับเต็มใจยอมให้ทุกอย่างเกิดขึ้น ทุกสัมผัสแบคโฮต้องการเน้นย้ำให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าควานลินเป็นของเขา สัมผัสวาบหวาม ร้อนแรง แต่ก็เต็มไปด้วยความอ่อนโยน ควานลินเข้าใจสิ่งที่แบคโฮต้องการจะสื่อเป็นอย่างดี ถ้าโทษใครไม่ได้ก็คงต้องโทษใจตัวเองที่มันไม่เคยเข้มแข็งพอที่จะปฏิเสธสัมผัสของอีกฝ่ายได้เลย




          คำว่าพี่น้องระหว่างเรามันไม่มีอยู่จริงอีกต่อไป




            ควานลินพาตัวเองออกมาจากห้องน้ำแต่กลับพบอีกฝ่ายที่นั่งทำหน้ายุ่งอยู่บนเตียงกว้าง ใบหน้าที่ควานลินหลงใหลหนักหนากลับยุ่งขึ้นไปอีกเมื่อหันมาสบตาเข้าด้วยกัน มันเหมือนกับว่าเขาได้กลายเป็นตัวปัญหาของอีกฝ่ายไปแล้ว




            ผมจะย้ายออก



            “ เรื่องนั้น พี่อยากรับผิดชอบ แบคโฮไม่ใช่คนพูดเก่ง ไม่สามารถหาคำพูดที่ดีกว่านี้มาพูดได้แล้ว นอกจากคำว่าอยากรับผิดชอบก็ไม่มีคำไหนปรากฏขึ้นในหัวเลย ให้ตาย แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาว่ายังไงก็ตาม




            “ ไม่ต้องมารับผิดชอบผมหรอก



            “ หลิน ไม่เอา คัง แบคโฮ กำลังขอร้อง ขอร้องอีกฝ่ายทั้ง ๆ ที่เขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้ ขอร้องทั้ง ๆ ที่รู้ว่าสุดท้ายแล้วก็คงไม่ได้ผล ขอร้องทั้ง ๆ ที่รู้ว่าสายเกินไปแล้ว ควานลินกำลังจะถอดใจจากเขา




            “ พี่เป็นคนบอกผมเองว่าไม่อยากเริ่มความสัมพันธ์พวกนั้น



            “ แต่มันเปลี่ยนไปแล้ว



            “ ต่างคนต่างอยู่เถอะครับ ผมขอ พี่ต้องการแบบนั้นไม่ใช่เหรอ พี่ไม่ต้องการ

 



            สำหรับควานลินการฝืนตัวเองให้ลุกจากเตียงว่ายากแล้ว ฝืนให้ตัวเองปฏิเสธอีกฝ่ายทั้ง ๆ ที่ยังต้องการเขานั้นยากกว่า จบแบบนี้มันอาจจะดีที่สุดแล้วก็ได้





//



            ดีที่สุดแล้วเหรอ ?

            ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลย

 




            หลิน ทำไมเดินแปลก ๆเสียงของ ยู ซอนโฮ เพื่อนสนิทที่สุดของควานลินดังขึ้นเมื่อสังเกตท่าทางแปลกประหลาดของเพื่อนรัก ไหนจะหน้าซีด ๆ นั่นอีก เหมือนคนอดนอนไม่มีผิด ถ้าไม่บังเอิญไปเห็นรอยช้ำจ้ำแดงที่ต้นคอก็คงจะคิดว่าเพื่อนสนิทแค่ป่วยธรรมดา แต่เห็นทีว่าจะไม่ใช่เสียแล้ว




            ป่วยเป็นไข้ใจมากกว่ามั้ง




            มีอะไรจะบอกเราไหมกดเสียงต่ำลงเพื่อเค้นความจริงจากดวงหน้าหวานของควานลินซึ่งเอาแต่นั่งก้มหน้านิ่งเงียบ ครั้นจะเค้นถามอีกรอบก็เห็นดวงตาคู่สวยของเพื่อนรักน้ำตาคลอหน่วย เมื่อกลั้นไม่ไหวท้ายที่สุดควานลินก็ปล่อยโฮออกมาในที่สุด

 



           ไม่ถามแล้ว  ๆ มานี่มาซอนโฮดึงเพื่อนเข้าไปกอดปลอบ เจ้าของร่างบางร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวสั่นเป็นลูกนกอยู่กับไหล่ของเพื่อนจนเสื้อตัวเก่งของซอนโฮเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ซอนโฮไม่ใช่คนโง่ เรื่องที่ทำให้ควานลินร้องไห้มีอยู่ไม่กี่เรื่องหรอก

 


           คงไม่พ้นเรื่องของ คัง แบคโฮ




            พี่มันบังคับแกเหรอเมื่อเสียงร้องไห้หยุดไปซอนโฮจึงเปิดประเด็นขึ้นมาทันที ร่างบางทำท่าจะเบะออกมาอีกรอบจนเขาต้องยื่นมือไปยีหัวเพื่อนรักเพื่อปลอบใจ




            เปล่า เรายอมเอง


            “ แล้วทำไม


            “ เราไม่รู้


            “ เห้อ เราเคยบอกแล้วว่าอย่าไปรักเขา


            “ ฮึก ขอนอนด้วยได้ไหม นะ แค่วันเดียวก็ได้




            ซอนโฮรับรู้เรื่องราวของควานลินและแบคโฮทุกอย่าง รู้แม้กระทั่งว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ใช่แค่พี่น้องคนสนิท มีที่ไหนทุกครั้งที่เจอกันไอ้พี่แบคโฮมักจะจ้องเขาตาขวางอยู่เสมอเหมือนเด็กหวงของเล่นไม่มีผิด ควานลินมักจะมาปรับทุกเรื่องนี้ให้ฟังบ่อย ๆ กี่ครั้งกี่หนที่เขาต้องทนเห็นเพื่อนรักเพียงคนเดียวต้องเสียน้ำตา




            หลิน แกรักเขาใช่ไหม


          “ เรารักเขาไปแล้วซอนโฮ เรารักเขาไปแล้ว

  

.        “ เห้อออออ

 



         ควานลินเพื่อนเขาไม่ใช่คนอ่อนไหว แต่ถ้าเป็นเรื่องของแบคโฮเพื่อนเขากลับไม่ใช่ควานลินคนที่เคยรู้จักเลยสักนิด ก็พอจะรู้ว่าชายคนนั้นมีอิทธิพลต่อหัวใจเพื่อนเขา แต่ไม่คิดว่าจะมีเยอะขนาดนี้





 

            ประตูห้อง 504 ถูกเคาะในยามวิกาลโดยชายร่างหนาอายุมากกว่าเจ้าของห้องเพียงหนึ่งปี การเคาะครั้งแรกไม่เป็นผล ไม่มีแสงไฟเล็ดลอดออกมาจากช่องใต้ประตู และแล้วเคาะครั้งที่สองก็เป็นผล เขาสังเกตแสงไฟจากภายในห้องที่ถูกเปิดขึ้น แวบหนึ่งเขาหวังว่าอยากจะให้เป็นคนที่เขาพยายามหาตัวมาตลอดสองอาทิตย์หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าคงไม่ใช่ ควานลินหายไปร่วมสองอาทิตย์ได้แล้ว แบคโฮพยายามติดต่อไป เสียงสัญญาณดังขึ้นหนึ่งครั้งก่อนที่จะถูกตัดสายไปในที่สุด และนั่นทำให้เขากลัว กลัวเหลือเกินว่าเขาจะเสียควานลินไป




            แต่ความจริงก็คือความจริง ..


            คัง แบคโฮ เสียควานลินไปแล้ว




            ยืนคิดอะไรเพลิน ๆ ได้ชั่วครู่ประตูห้อง 504 ก็ถูกเปิดออกโดยเจ้าของห้องร่างสูง ผมม้าเต่อ สวมแว่นตากลมโต ใบหน้าง่วงพร้อมผมฟูช่างดูตลกหนัก ทันทีที่เจ้าของห้องรู้ว่าคนที่มาเคาะประตูยามวิกาลคือใครก็ตีหน้านิ่งใส่ทันที



            โกรธ


            ยู ซอนโฮ โกรธแทน ไล ควานลิน




            มาทำไม น้ำเสียงที่ดูไม่เป็นมิตรถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูป แบคโฮทำใจมาแล้วว่าเขาต้องเจออะไรแบบนี้ แต่ก็อดใจหายไม่ได้เมื่อเด็กรุ่นน้องเพื่อนสนิทของควานลินครั้งหนึ่งเคยยินดีต้อนรับเขา แต่ครั้งนี้กลับไม่ เป็นเพราะอะไรแบคโฮรู้ตัวดี



            หลินอยู่กับนายไหม


            “ ... เงียบ ไร้ซึ่งคำตอบจากเด็กชายรุ่นน้อง



            ขอเข้าไปหน่อยนะ พูดพร้อมแทรกตัวเข้ามาในห้องทันทีแต่กลับถูกเจ้าของห้องขวางไว้พร้อมผลักออกไปเบา ๆ จนเซ



            ไม่ต้องเข้ามา

     


            “ ซอนโฮ ทำไม ถามออกไป แม้จะรู้อยู่แก่ใจก็ตาม

   


         พี่ไปเคลียร์ตัวเองก่อนดีป่ะ อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าระหว่างพี่กับหลินเกิดอะไรขึ้น ผมรู้มาตลอดนั่นแหละ แค่ทำเป็นไม่รู้เท่านั้น พี่เคยชัดเจนเรื่องอะไรบ้าง ผมถามจริง ๆ เหอะ เห็นหลินมันเป็นอะไรเหรอครับ มันร้องไห้มันเสียใจ พี่เคยสนใจบ้างป่ะ เด็กหนุ่มรุ่นน้องพูดยาวเหยียดจนเหนื่อยหอบพร้อมสายตาแข็งกร้าวที่ส่งตรงไปยังรุ่นพี่ตรงหน้า



            แต่พี่ชอ-



            “ ไม่ต้องมาพูดประโยคนั้นต่อหน้าผม เก็บไปพูดต่อหน้าเพื่อนผมเถอะ



            “ ซอนโฮ ..




            “ ตลกดีนะครับ วันที่หลินมันพยายามจะเริ่ม พี่กลับถอย แต่วันที่หลินมันถอยแล้ว พี่จะมาเริ่ม ไม่คิดว่ามันช้าไปบ้างเหรอ ซอนโฮแค่นหัวเราะให้กับแบคโฮที่ยืนหน้าเสียอยู่ตรงหน้า เขายังรักและเคารพรุ่นพี่คนนี้เช่นเดิมเหมือนที่เคยเป็นมาตลอด แต่เขาก็รักเพื่อนของเขาเหมือนกัน ควานลินไม่อยากเจอแบคโฮ เรื่องนี้ซอนโฮรู้ดียิ่งกว่าใคร เขาไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปยุ่งกับความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงของคนทั้งคู่ แต่ครั้นจะให้เขาเปิดประตูห้องต้อนรับคนตรงหน้านี้เข้ามาก็คงจะทำให้ไม่ได้



            ซอนโฮ ไม่อยากเห็นเพื่อนเขาร้องไห้อีกต่อไปแล้ว



            พี่กลับไปเถอะ ผมขอนะ หลินมันไม่พร้อมเจอหรอก


            “ หลินสบายดีใช่ไหม


            “ แน่นอนครับ


            “ อืม ไปนะซอนโฮ



            “ เก็บที่ผมพูดไปคิดดูนะ ผมยังเคารพพี่เหมือนเดิมนะพี่แบค



            “ เข้าใจแล้ว ไปนอนเถอะ




            แบคโฮเดินตัวเบาหวิวลงมายังลานจอดรถ ในหัวตื้อไปหมดมีแต่เรื่องของควานลินให้คิด คำพูดของซอนโฮดังก้องอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนเทปที่ถูกกรอซ้ำไปมา ภาพของควานลินในคืนนั้นที่จำได้ดีซ้อนทับขึ้นพร้อมกับเสียงร้องไห้เจือปนเสียงครวญคราง ควานลินดูเจ็บปวดเหลือเกิน



            ในวันที่รู้ใจตัวเอง แต่ทำไมทุกอย่างมันยากที่จะแก้ไข



            โอกาสของแบคโฮมันอาจจะไม่มีแล้วจริง ๆ ก็ได้






 

            23 Dec 2017

            สามเดือนหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น

         


            เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางเสียงทีวีทำให้ร่างบางเจ้าของเครื่องต้องละสายตาจากรายการเกมโชว์ชื่อดังเพื่อหยิบมือถือ ดวงหน้าหวานเปลี่ยนไปเมื่อเห็นเจ้าของชื่อที่ปรากฏอยู่บนจอสมาร์ทโฟนราคาแพง



            ‘ Baekho ’

            คนที่ควานลินหนีมาตลอดสามเดือน



 

           แบคโฮไม่เคยโทรมาอีกเลยหลังจากเดือนแรกผ่านไป ทุกอย่างเงียบสงบราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้ใจจะบอกว่าไม่อยากรับไม่อยากคุยไม่อยากเจอ แต่ลึก ๆ แล้วควานลินอยากทำตรงข้ามอย่างที่ใจสั่งเสียให้หมด ควานลินเหงาเวลาไม่มีแบคโฮอยู่ด้วย ควานลินคิดถึงอ้อมกอดที่คุ้นเคยนั้น น่าไม่อายหากให้ใครรู้ว่า ควานลินเผลอคิดถึงสัมผัสวาบหวามที่เกิดขึ้นในคืนนั้น



            ชั่งใจอยู่นานว่าจะกดรับหรือไม่รับดี รู้ตัวอีกทีมือบางก็กดรับไปแล้ว เสียงปลายสายดังเล็ดลอดออกมาคล้ายคนตกใจ เขายกสมาร์ทโฟนขึ้นแนบหูโดยที่ยังไม่ได้พูดอะไรออกไปสักคำ



          หลิน หลินใช่ไหม



            “ … ”



          “ นึกว่าจะไม่รับซะแล้ว ฮ่ะ ๆ ไม่ต้องพูดก็ได้นะพี่เข้าใจ แค่ฟังอย่างเดียวก็พอ ตกลงไหม



            “ … ”

 


         “ พี่ชอบหลิน พี่ชอบหลินมาตลอด ขอโทษที่ไม่กล้าเริ่มอะไรสักอย่าง ขอโทษที่พยายามหนีมาตลอด พี่กลัวจะเสียเราไป กลัวมากจริง ๆ หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่หยุดเมื่อปลายสายพูดประโยคที่อยากได้ยินมานานแสนนาน นานจนเขาคิดว่าชาตินี้คงไม่มีวันได้ยินแล้วด้วยซ้ำ



            “ … ”



          “ ตลกดีเนอะ พี่หนีเพราะกลัวจะเสียเราไป แต่สุดท้ายแล้วพี่ก็เสียเราไปทั้ง ๆ ที่ยังไม่เริ่มเลยด้วยซ้ำ หลิน ขอโทษที่รู้ตัวช้านะ ขอโทษจริง ๆ



            “ … ”



          “ คืนนั้น .. ขอโทษ ขอโทษนะ ที่บอกว่าอยากรับผิดชอบน่ะ จริงทุกคำนะ ทั้งเรื่องนั้น แล้วก็ความรู้สึกหลินด้วย มันสายไปไหม



            “ … ”



          “ หลินสำคัญสำหรับพี่มากนะ สามเดือนมานี้พี่รู้สึกเหมือนจะตาย เสียงปลายสายฟังดูเจ็บปวดเมื่อพูดมาถึงตรงนี้



          “ … ”



            “ พี่จะไม่อยู่เฉยอีกต่อไปแล้ว อย่าหนีพี่เลยนะ อ่า จะพูดแค่นี้แหละ กินข้าวให้ตรงเวลาด้วยนะ ตอนนี้หนาวมากอย่าลืมใส่เสื้อหนา ๆ ด้วย



            “ .. ครับ เผลอตอบปลายสายไปด้วยคำสั้น ๆ แบคโฮยิ้มออกกับคำตอบนั้น อย่างน้อยก็รู้ว่าตลอดเวลาที่เขาพูดมานี้ ควานลินรับรู้อยู่ตลอด คำตอบสั้น ๆ ของควานลินทำให้ปลายสายสบายใจสุดท้ายก็กดวางไปในที่สุด



            คนนิสัยไม่ดี





            ดวงตาคู่สวยไม่ลดละจากสมาร์ทโฟนเครื่องโปรด สายตายังคงจดจ้องไปที่เบอร์ของคนที่เพิ่งโทรเข้ามาล่าสุด รู้ตัวอีกทีทุกอย่างก็พร่าเบลอไปหมด ดวงตาคู่สวยเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา รู้ตัวอีกทีน้ำตาหยดแรกก็หยดแหมะลงบนสมาร์ทโฟนเครื่องหรู หยดที่สอง หยดที่สาม เกิดขึ้นภายในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน




            ควานลินไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่คิดเลย




            สามเดือนที่พยายามจะลืม สามเดือนที่พยายามจะไม่นึกถึง แต่สุดท้ายแล้วเขาก็แพ้ แพ้ให้กับ คัง แบคโฮ ซ้ำ ๆ ซาก ๆ ไม่รู้จะเสียใจหรือดีใจกับประโยคที่เพิ่งได้ยินมา ทุกอย่างมันช่างยากเกินจะแก้ไขแล้ว ระหว่างเขากับแบคโฮจะกลับไปเหมือนเดิมได้อย่างไร



            ใบหน้าหวานซุกลงกับฝ่ามือ ชันเข่ากอดตัวเองร้องไห้สะอื้นตัวโยนจนรูมเมท(จำเป็น)อย่างซอนโฮต้องออกมากอดปลอบเสียยกใหญ่



            ควานลิน คิดถึง แบคโฮ


            นั่นคือความจริงที่คนตัวเล็กปฏิเสธไม่ได้เลย






            หลังจากผ่านการร้องไห้มาร่วมสองชั่วโมงเต็ม ๆ ควานลินเผลอหลับไปเพราะความอ่อนเพลียบวกกับอุณหภูมิที่ลดต่ำลงทำให้ร่างบางหลับได้ง่าย ๆ เขาตื่นมาอีกทีตอนห้าโมงเย็น ท้องส่งเสียงร้องเพราะเมื่อกลางวันที่ผ่านมาควานลินใช้พลังงานกับการร้องไห้เยอะจนลืมกินข้าว ประกอบกับในห้องซอนโฮไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยทำให้ควานลินต้องลุกมาจัดการตัวเองก่อนจะคว้าเสื้อโค้ทตัวหนาพร้อมมือถือและกระเป๋าสตางค์เดินออกจากห้องไปเพื่อหาของกิน




            สองขายาวพาตัวเองมาหยุดรอสัญญาณไฟเพื่อรอข้ามถนนไปยังอีกฝั่งซึ่งเป็นศูนย์การค้าของมหาวิทยาลัย มือบางกดสัญญาณเพื่อรอเวลา กวาดสายตาไปโดยรอบเห็นรถคันแล้วคันเล่าแล่นผ่านไปมา ลมแรง ๆ ปลิวปะทะใบหน้าหวานจนต้องห่อตัวเพราะความหนาวที่เกิดขึ้น




            หน้าหนาวปีที่แล้ว ควานลินจำได้ว่าเขาใช้เวลาบนเตียงกับการนอนไปเยอะมาก อากาศจะหนาวเท่าไรควานลินไม่แคร์เพราะแบคโฮจะคอยกอดให้ความอบอุ่นอยู่เสมอ อกแกร่งของแบคโฮอุ่นมากยิ่งกว่าเสื้อกันหนาวเนื้อดี สุดท้ายแล้วก็ต้องสลัดความคิดที่เกิดขึ้นในหัวไปด้วยความรวดเร็ว



            จู่ ๆ ตากลมโตก็ปะทะเข้ากับสายตาคู่หนึ่งของคนที่อยู่ตรงข้ามกันของอีกฝั่งถนน สายตาคู่นั้นควานลินไม่มีวันลืม สายตาที่เหมือนจะหลอมละลายควานลินอยู่ทุกเมื่อ แล้วยิ่งคืนนั้น ...




            ควานลินเลิกคิ้วด้วยความไม่เข้าใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนมองนิ่ง ๆ พร้อมยกมือถือขึ้นมา ก่อนที่สมาร์ทโฟนในมือของควานลินจะดังขึ้น


            ครับ


            “ หลิน


            “ อื้อ

 

           “ มาอยู่กับพี่ไหม


            “ ในฐานะอะไรล่ะ


            “ ไม่ใช่พี่น้อง ไม่ใช่คนรู้จัก แต่ในฐานะคนรู้ใจ หลินจะกลับมาไหม


            “ พี่แบค.. ควานลินเบิกตาโพลงกับประโยคที่ได้ยินมาจากปลายสาย ในใจคิดสับสนว้าวุ่นไปหมด เขาไม่ได้เตรียมใจมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ ไม่คิดว่าจะได้เจอ คัง แบคโฮ อีกฟากของถนนในเวลานี้



            พี่จะรอคำตอบของเราอยู่อีกฟากของถนน



            เจ้าของเสียงปลายสายดังผ่านโทรศัพท์เครื่องหรูแข่งกับเสียงรถราที่แล่นไปมาบนถนน ทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงแค่ถนนกั้น



            แล้วถ้าผมไม่ข้ามไปล่ะ ควานลินตอบกลับไปยังปลายตาขณะที่ยังจ้องหน้ากันอยู่ ใบหน้าคมดูอ่านยากพอสมควรควานลินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ ทุก ๆ ครั้งที่รถเคลื่อนผ่านกั้นทั้งแบคโฮและควานลิน แบคโฮกลัวเหลือเกินว่าควานลินจะหายไป แค่เสี้ยววินาทีแบคโฮก็ไม่ยากรออะไรอีกต่อไปแล้ว



            พี่จะเป็นฝ่ายข้ามไปหาเราเอง



            ถ้าไม่มีเรื่องคืนนั้น .. พี่จะทำแบบนี้ไหมครับ



            “ หลินก็ให้พี่ข้ามไปสิ หรือไม่ก็ข้ามมาหาพี่ พี่จะบอก .. บอกหมดทุกอย่างเลย เจ้าของดวงตาสีเฮเซลนัทจ้องกลับมาด้วยท่าทีจริงจัง




            ทันทีที่สัญญาณดังขึ้นเพื่อบอกให้คนข้ามถนนได้ ตัวเลขบนจอกำลังนับถอยหลังช้า ๆ ควานลินตัดสินใจเอื้อนเอ่ยคำตอบไปยังปลายสายที่ยืนอยู่อีกฟากของถนน ปลายสายยิ้มรับมุมปากพร้อมวิ่งข้ามมาหาควานลินทันที




            ร่างบางตกอยู่ในอ้อมกอดที่คุ้นเคย ใบหน้าหวานซุกลงกับอกแกร่งอย่างโหยหา ผู้คนที่สัญจรไปมาบริเวณนั้นให้ความสนใจกับทั้งคู่อย่างล้นหลาม แต่แบคโฮไม่สนใจเขายังคงกอดร่างบางในอ้อมกอดนี้ต่อไป ควานลินเกลียดตัวเองที่ใจไม่แข็งมากพอ เกลียดที่แพ้ให้คังแบคโฮซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงกอดเดียวในช่วงสามเดือนที่ผ่านมาทำเอาร่างบางอ่อนระทวยในอ้อมกอดอบอุ่นอย่างห้ามไม่ได้ กลิ่นกายที่คุ้นเคยทำให้ควานลินรู้สึกอบอุ่นและหายเจ็บปวด



            บาดแผลของควานลินหายสนิทเพราะอ้อมกอดเดียวจากแบคโฮ




            ขอบคุณนะหลิน แบคโฮเอ่ยขอบคุณก่อนจะกดจมูกลงบนกลุ่มผมสีดำสนิทของร่างบางตรงหน้า สูดกลิ่นกายหอมหวานของควานลินเข้าเสียเต็มปอด เขาคิดถึงคนตรงหน้านี้เหลือเกิน



            คนนิสัยไม่ดี ฮึก ถึงกระนั้นแขนเรียวยกขึ้นเพื่อโอบกอดคนเป็นพี่ตอบเช่นเดียวกัน รั้งร่างหนาเข้ามาให้แนบชิดยิ่งกว่าที่เคย



            ไล ควานลิน คิดถึง คัง แบคโฮ

            นั่นคือความจริง

 






 

 

              พี่จะรอคำตอบของเราอยู่อีกฟากของถนน

            แล้วถ้าผมไม่ข้ามไปล่ะ

            พี่จะเป็นฝ่ายข้ามไปหาเราเอง

            ถ้าไม่มีเรื่องคืนนั้น .. พี่จะทำแบบนี้ไหมครับ

            หลินก็ให้พี่ข้ามไปสิ หรือไม่ก็ข้ามมาหาพี่ พี่จะบอก .. บอกหมดทุกอย่างเลย

            “ หลิน ... หลินไม่ข้ามไปหรอกนะ

            รอตรงนั้นนะ อย่าเดินไปไหน

     



100 per

------------------------------------------



TALK : นึกได้ตอนกำลังจะข้ามถนนพอดีเลยแชะรูปเอามาเขียน ฮื่อ 555555555 ครบร้อยเปอร์แง้วเด้อ คิดถึงทุกโคนนะก๊ะจากเราคนชอบดอง ก็บอกแล้วว่าจบแฮปปี้ Bad End คือไรไม่รู้จักกกกกก อากาศหนาวแล้วรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ กรมอุตุเขาท็อปฟอร์มจริงๆค่ะช่วงนี้ต้องยอมเขาเลย  รักรัก ฝากคอมเม้น + Fav + #crushโฮลิน ด้วยนะคะ เราจะสุ่มแจกรางวัลจากในแท็กค่า เล่นได้เรื่อย ๆ ถึง 25 ธันวาคม นะคะ ไปเล่นแท็กเร็ว เราอยากแจกของ!

ปล.ใครอยู่มข.ลองไปยืนตามสถานที่ในรูปดูนะคะเผื่อจะทำให้อินมากขึ้น ลมพัดเย็น ๆ อ้อมกอดอุ่น ๆ กี๊ดๆ 


B
E
R
L
I
N
?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. #881 featjang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 16:47
    ชอบตอนนี้มากเล้ยยย ชอบการเดินข้ามถนนมาบอกรัก แง้ เขิงงงงงงงง
    #881
    0
  2. #326 lerr (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 11:49
    เขิงงงงงง
    #326
    0
  3. #316 Fruit-Tea (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 14:20
    เขินมากค่า เนี่ยพี่ กลัวไม่เข้าเรื่อง!!!!!!
    #316
    0
  4. #315 Elllsaaaa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 12:17
    เกือบสายไปแล้วมั้ยล่ะ ยังดีที่ทัน
    #315
    0
  5. #314 Whiteter (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 00:24
    หื้ม.. มข. โอ้วก็อด รอๆๆๆๆ
    #314
    0
  6. #313 Kuanlinom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 16:53
    อ่านแล้วหวามๆหวิวๆฮือออออ
    #313
    0
  7. #311 +Ayame+ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 12:20
    กรี๊ดดดดดดดดด พี่แบคโฮบอกน้องไปตรงๆสิ
    #311
    0
  8. #310 Fhunter (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 21:17
    ลุ้นต่ออีก 50 เปอร์เลย มันต้องดีสิ น้องอย่าเพิ่งถอดใจเลย เฮ้อออ อิพี่ก็กว่าจะรู้ตัว
    #310
    0
  9. #309 tongpornpai (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 20:26
    ทำไมทำกับน้องแบบนี้ ฮื้ออออ ว่าแต่ไรท์เรียนมข.หรอคะ
    #309
    2
    • #309-1 realholin(จากตอนที่ 17)
      28 พฤศจิกายน 2560 / 20:38
      อยู่ที่เดียวกันเหรอคะ 5555555
      #309-1
    • #309-2 tongpornpai(จากตอนที่ 17)
      22 ธันวาคม 2560 / 02:53
      ใช่ค่ะ ที่เดียวกันเลย 55555
      #309-2
  10. #308 z_Tamapure_z (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 19:50
    งื้อออออออ ไม่รู้จะสงสารใครดี
    น้องชอบพี่ แต่พี่แมร่งก็ซึน กว่าจะรู้ตัว
    น้องก็ถอดใจแล้ว เห็นมั้ยยย ติ้อน้องให้สำหรับนะ
    #308
    0
  11. #307 จีจี. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 19:47
    สงสารอ่ะ ทีมใครดี ทีมน้องดีกว่า ไม่สงสารพี่หรอก เนี่ย เห็นมั้ย พอน้องเริ่มพี่ก็ถอย น้องเลยถอยบ้างเลยเนี่ย ง้อน้องกลับมาเลยๆๆๆๆ
    #307
    0