( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 10 : finally , we meet

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,515
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    5 พ.ย. 60

finally,we meet


          ถ้าคุณได้อ่านไดอารี่เล่มนี้ ผมต้องอายมากแน่ๆ

          แต่อยากให้คุณรู้ไว้ ถ้าเราได้เจอกันอีกครั้ง

          ผมน่ะ .. ผมจะไม่อายที่จะวิ่งไปกอดคุณอีกแล้ว

-          Kuanlin’s Diary



            เดือนพฤศจิกายนอากาศหนาวเริ่มเข้ามาเยือนแล้ว แสงแดดในวันที่อุณหภูมิต่ำเกินกว่าที่ร่างกายจะรับไหวเป็นสิ่งที่มีค่ามากสำหรับ ไล ควานลิน อาจเป็นเพราะเขาไม่ชอบอากาศหนาวก็เป็นได้หรืออีกเหตุผลหนึ่งก็คืออากาศหนาวแบบนี้มันทำให้ควานลินนึกถึงใครบางคน



          ใครบางคนที่ว่าก็คือคนที่อยู่ในใจมาตลอด อดไม่ได้ที่จะคิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา หน้าหนาวที่แล้ว หน้าหนาวที่ทำให้ควานลินพบเจอผู้ชายคนหนึ่ง คนที่หน้าโหดแต่ใจดี คนที่คอยดูแลคอยอยู่ข้างกายตลอด จากวันนั้นจนถึงวันนี้เวลาก็ผ่านมาเกือบปี ไวจริงๆ



            ควานลินคิดถึงดงโฮ

            นั่นคือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้




            หลังจากจบคอนเสิร์ตในฐานะเด็กฝึกโอกาสในการพบอีกคนก็ยากเข้าไปทุกที วันเหล่านั้นทำให้ร่างบางอยากจะทึ้งหัวตัวเองเป็นร้อยครั้งที่ไม่ยอมเข้ากอดดงโฮ เป็นเพราะความเขินอายแท้ๆที่ทำให้ตัวเองต้องมานั่งเสียใจและเสียดายอยู่อย่างนี้ การพบเจอกันไม่ได้พบกันง่ายๆเหมือนตอนอยู่ในรายการ แม้จะมีงานที่ต้องขึ้นเวทีเดียวกันยังไม่มีโอกาสได้คุยกันเลย



            วันที่อากาศหนาวแบบนี้ผมต้องการพี่มากเลยรู้ไหม



            ควานลิน เหม่ออะไร เตรียมขึ้นเวทีได้แล้วนะ พี่จีซองพี่ใหญ่ของวงเรียกสติควานลินให้กลับมาเพื่อเตรียมขึ้นเวทีปิดงาน งานที่วันนี้คังดงโฮก็มาด้วย ใจดวงน้อยไม่แทบไม่หวังอะไรแล้ว งานสองงานที่ผ่านมาก็พิสูจน์ไปแล้วว่าคงไม่ได้คุยกันอีก


            เป็นอะไรหรือเปล่าหน้าซีดจัง


            เปล่าครับ ผมแค่ตื่นเต้น


          ถ้าไม่ไหวก็บอกนะเด็กน้อย นายยิ่งไม่ค่อยชอบอากาศหนาว


            ขอบคุณครับพี่จีซอง



Finally,we meet




          คำพูดแบบนี้ทำให้ชวนคิดถึงใครบางคน


          ควานลินอา เสื้อโค้ทนายไปไหน


          “ อ่า ผมลืมไว้ที่ห้องครับพี่


          “ เอ้า ! เอาของพี่ไปก่อน เสื้อโค้ทตัวใหญ่กว่าถูกโยนมาคลุมตัวควานลิน เจ้าของเสื้อโค้ทส่งมือมาขยี้หัวคนเด็กกว่าสองสามทีพร้อมรอยยิ้ม


          ข ขอบคุณครับ


          “ เป็นอะไร ทำไมแก้มแดง หนาวเหรอ


          “ ใช่ ใช่ครับ ผมไม่ค่อยโอเคกับอากาศเท่าไร แหะๆ คังดงโฮจะรู้ไหมว่าที่แก้มควานลินแดงไม่ใช่เพราะอากาศหนาว แต่เป็นเพราะเขานั่นแหละ


          “ คราวหลังอย่าลืมเข้าใจไหม เดี๋ยวป่วยนะ


          “ เข้าใจแล้วครับพี่ดงโฮ


          “ ไปซ้อมกันเถอะเจ้าเด็กแสบ พูดเพียงเท่านั้นก่อนจะคว้ามือเล็กๆของควานลินไปกุมไว้และพาเดินไปยังห้องซ้อมทันที


          มือคู่นั้นอุ่นยิ่งกว่าพระอาทิตย์อีก


          ณ วินาทีนั้น ไลควานลินก็รู้เลยว่า คัง ดงโฮ ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตแล้ว





          ความทรงจำมากมายไหลผ่านเข้ามาอย่างช้าๆ จนควานลินต้องสะบัดศรีษะเพื่อไล่ความคิดนั้นออกไป ขอบตาร้อนผ่าวบ่งบอกว่าอีกไม่ช้านี้เขาต้องร้องไห้เป็นแน่ ร่างบางกลืนก้อนสะอื้นลงลำคอไปอย่างยากลำบาก พยายามเก็บอาการที่มีไว้เท่าที่จะทำได้



            แม้ว่าควานลินแทบจะไม่ไหวแล้วก็ตาม



            ศิลปินมากหน้าหลายตายืนรวมกันอยู่บนเวทีใหญ่ เสียงดนตรีดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ควานลินเห็นหลังไว ๆ ของคนที่อยู่ในใจเขามาตลอด และครั้งนี้เขาจะไม่พลาดโอกาสนั้นอีกต่อไป



            ระยะห่างระหว่างควานลินและดงโฮลดน้องลงทุกทีและในที่สุดเขาก็ยืนอยู่ใกล้คังดงโฮแล้ว วินาทีที่คนเป็นพี่หันมาคุยเล่นกับพี่จีซองสองสายตาประสานเข้าหากันรอยยิ้มบางๆจากคนแก่กว่าถูกส่งให้กับควานลิน รอยยิ้มที่ควานลินรอมาตลอด



            ผมคิดถึงพี่นะครับ ร่างบางโน้มตัวลงไปกระซิบข้างๆใบหูของดงโฮ ประโยคแรกในรอบสี่เดือนที่ไม่ได้พูดคุยกัน ประโยคที่ทำให้คังดงโฮต้องกลั้นยิ้มแทบเป็นแทบตาย



            พี่ก็คิดถึงนายนะ



            ช่างประโยคปลดล็อคความรู้สึกที่ทั้งคู่มีต่อกัน ควานลินยิ้มแก้มแทบแตกจำไม่ได้ว่าตัวเองยิ้มกว้างครั้งสุดท้ายมันตอนไหน แต่ตอนนี้เขากำลังยิ้มเพราะคนที่อยู่ตรงหน้า ดงโฮเองก็ไม่ต่างกันพยายามกลั้นยิ้มแทบตายสุดท้ายก็ทำไม่ได้เลย



            ขอกอดหน่อยนะครับ



            ไม่ถึงหนึ่งวินาทีคังดงโฮก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของเด็กน้อยควานลินเสียแล้ว แขนยาวโอบล้อมร่างหนาของคนเป็นพี่พร้อมกระโดดดึ๋งๆไปมาด้วยรอยยิ้มเหมือนเด็กอวดของ



            น่าเอ็นดูเหลือเกิน



            ไออุ่นจากดงโฮแผ่ซ่านมายังควานลินในทันทีที่สัมผัสกัน หัวใจทั้งคู่สั่นระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน



            ปล่อยน่า



            “ ปล่อยก็ได้ครับ แก้มขาวน่าฟัดขึ้นสีแดงระเรื่อลักยิ้มบุ๋มๆปรากฏให้ดงโฮเห็น



       ท่อนแขนแข็งแรงถูกคนตัวเล็กควงไว้โดยที่ไม่คิดจะปล่อย มือหนาถูกคว้าขึ้นมาจับไว้ ท่ามกลางกล้องมากมายควานลินรู้ดีว่าต้องมีคนถ่ายรูปได้แน่ๆ แต่ควานลินแคร์แค่พี่ดงโฮเท่านั้นแหละ


            ผมชอบพี่นะ อยากบอกมานานแล้ว


            รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นมุมปากของคังดงโฮ ก่อนที่จะ ..


            รู้นานแล้ว เดี๋ยวอยู่คุยกันหลังเวทีก่อนนะ


            “ ผมจะรอนะครับ



Finally,we meet



 

            หลังเวที


            จูบได้ไหม


            “ ได้สิ



            กดแนบริมฝีปากเข้าหากัน คนเป็นพี่ดูดดึงและขบเม้มก้อนเนื้อนิ่มครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่รู้เบื่อ ถอนริมฝีปากออกมาและกดซ้ำๆลงไป กลิ่นหอมหวานจากร่างบางเชิญชวนให้ดงโฮรุกล้ำเข้าไปมากกว่านั้น เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันไปมา ควานลินเหมือนมาร์ชเมลโล่นิ่มๆไม่มีผิด เสียงครางอื้ออึงในลำคอเป็นสัญญาณเตือนจากคนตัวเล็กเมื่ออากาศในปอดกำลังจะหมดลง


            ปาก .. เลอะ นิ้วเรียวเช็ดคราบใสที่มุมปากให้ควานลินออกพร้อมกดจมูกลงกับแก้มใสครั้งแล้วครั้งเล่า



            คัง ดงโฮ คิดถึง ไล ควานลิน มากเหลือเกิน



            กอดผมอีกได้ไหม นะครับ ผมหนา- ”



       ไม่ทันจบประโยค ร่างบางของควานลินก็จมอยู่ในอ้อมกอดของดงโฮ มันทั้งอุ่นและทำให้รู้สึกดีในคราเดียวกันเลย ถ้าหยุดเวลาได้ทั้งคู่คงอยากหยุดเวลาไว้ที่ตรงนี้



            พี่จำได้ว่านายไม่ชอบอากาศหนาว


            “ … ”


            “ เมื่อปีที่แล้วนายป่วยเพราะอากาศเย็นมาก


            “ ฮึก


            “ ดูแลตัวเองดีๆนะควานลินอา


            “ ฮือ ผมคิดถึงพี่จริงๆ


            “ พี่ก็คิดถึง



            อ้อมกอดถูกกระชับให้แน่นกว่าในตอนแรก เพื่อปลอบประโลมเด็กขี้แงในอ้อมกอด ดงโฮกดจูบลงกับกลุ่มผมนั้นเบา ๆ กอดโยกเด็กน้อยไปมาเมื่อคิดว่ามันอาจช่วยให้ควานลินหยุดร้องไห้ได้



            “ ในวันที่อากาศหนาว ผมต้องการพี่ที่สุดเลยรู้ไหม


            “ พี่ก็ต้องการนาย


            “ จะได้เจอกันอีกเมื่อไร


            “ ไม่รู้เหมือนกัน


            โทรหาผมบ่อยๆนะ


            “ แน่นอน พี่รู้เบอร์นายแล้วนี่นา



            จูบสุดท้ายก่อนที่จะลากันถูกมอบให้กันและกันอีกครั้ง ต่างฝ่ายต่างซึบซับสัมผัสที่กำลังได้รับไว้อย่างตั้งใจ เพราะไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไร กลีบปากสีสดแดงช้ำเพราะรสจูบที่คนเป็นพี่มอบให้ ดงโฮก้มชิมกลีบปากนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อบอกลาและควานเองก็ไม่ปฎิเสธสัมผัสที่นุ่มนวลนั้น



            เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้เจอกันอีกครั้ง อาจจะอีกหนึ่งเดือน สองเดือน หรือสามเดือน หรืออาจจะนานกว่านั้น ความรู้สึกที่ทั้งดงโฮและควานลินได้รับในวันนี้ พวกเขาจะไม่มีวันลืมเลย


Finally,we meet


100%

------------------------------------------------

ขอบคุณโฮลิน

รักโฮลิน

TALK : ฉลองโมเม้นโฮลินเมื่อวานค่ะ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าโฮลินชิปเปอร์ดีใจกันขนาดไหน จะบอกว่าปริ่มมาก กรี๊ดจนเจ็บคอ ; - ; ยัยลินไม่มีความเขินอายในการเข้าหาพี่ดงโฮเลยรุกพี่เขาหนักมากกกก ฮือ หัวใจชิปเปอร์ สกิลการกอด ควงแขน จับมือ ไม่ธรรมดาจริง ๆ ดูแล้วเขินค่ะ T ^ T เราชอบรอยยิ้มที่ทั้งคู่มีให้กันมากๆ เหมือนพวกเขาเป็นรอยยิ้มให้กันและกันเลย คนพี่ก็ยิ้มจนเหนียงโผล่คนน้องก็ยิ้มแก้มแตก มันดีจริงๆค่ะ คุ้มค่ากับสี่เดือนที่พวกเรารอคอยจริง ๆ เลยเอาฟิคมาเสิร์ฟและจะตามมาอีกหลายๆเรื่อง 55555555 ฝากคอมเม้น + Fav + #crushโฮลิน ด้วยนะคะ 




            

B
E
R
L
I
N
?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. #658 NatnichaPhonyong (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 08:12
    เขินมากมายยย
    #658
    0
  2. #466 justmarkbam (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 12:09
    เขินมากเด้อ
    #466
    0
  3. #257 พิจ๋าของลิน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 11:28
    ปริ่มเด้อ
    #257
    0
  4. #235 R.forests (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 15:53
    ตัวลอยมากตอนนี้ ดีใจที่เขาเจอกัน ฮืออ
    #235
    0
  5. #234 +Ayame+ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 22:52
    โอ๊ยยยย ดีเหลือเกิน
    #234
    0
  6. #233 lerr (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 22:27
    น่ารักน่ารักน่ารัก
    #233
    0
  7. #232 Babikonman (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 19:36
    เรือมาาา
    #232
    0
  8. #231 หมีคริสลี่ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 05:30
    ฮือออชอบบบบบ น่ารักมากเลยยยย
    #231
    0
  9. #230 hearxsam (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 00:41
    ฮือออออคิดถึงคู่นี้จริงๆไม่คิดว่าจู่ๆโมเม้นจะวิ่งเข้ามาหาแรงขนาดนี้แง ขอบคุณที่แต่งนะคะน่ารักมากแต่มีแอบหน่วงนิดๆ55555555555
    #230
    0
  10. #228 Bme (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 00:16
    ความคิดถึงมันทรมานนะคะ แต่เราในที่สุดเราก็ได้พบกันเนอะ ถึงความหอมหวานนี้จะอยู่ได้ไม่นาน แต่มันก็สลักลงกลางใจเราต่อชีวิตไปได้อีก.. โมเม้นนี้ได้ดูวนไปในยามคิดถึงครานี้ ในความไม่คาดหวังแล้วได้อะไรกลับมาเกินคาดนี่มันใจฟูฟ่อง ลินลินเข้าไปคุยไปกอดกระโดดดึ่งๆเป็นเด็กน้อยอยู่ข้างๆพี่เสือ น่าร้ากกกกกกก ก.ล้านตัว

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ช่วงท้ายตอนนี่แทบไม่อยากให้จากกันเลย คึคึ ความคิดถึงของคนทั้งคู่ดีจัง <3
    #228
    0
  11. #227 ace.v (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 23:57
    แบบเมื่อวานฟินมากจริงๆค่ะ ดีใจยิ่งกว่าตัวเองมีแฟน 55555555555 ฮือออออฟิคก็น่ารักมากๆเลย ถึงไม่ใด้เจอกันก้โทรคุยกันเอาเนอะ
    #227
    0
  12. #226 Monkeynoon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 23:55
    ฟินแบบหน่วงๆ;---; เมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก
    #226
    0
  13. #225 ffahcram (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 23:46
    เมื่อวานนี้เปิดทวิตแล้วโทรศัพท์เกือบหล่นเลยค่ะ;-; คิดถึงโฮลินมาก มากๆ แงงงง มม.มาต่อลมหายใจสุดๆ ฟิคไรท์ก็ต่อลมหายใจเราเหมือนกัน แต่งโฮลินแบบนี้ไปอีกนานๆนะคะ?

    ปล.ชอบภาษาไรท์มากๆเหมือนเดิมเลย
    #225
    0
  14. #224 Fruit-Tea (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 23:44
    ต้องได้เจอปันอีกค่ะ พร้อมมม.รอบหน้า 5555
    #224
    0
  15. #223 Mickey (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 23:39
    เมื่อวานนี่มันคือที่สุดของที่สุด มีความสุขมากกก ที่รอคอยมาตลอดมันมีค่าจริงๆ ไม่มีอะไรจะพูด นอกจากขอบคุณน้องหลินมากที่พายเรือให้ชิปเปอร์อย่างเรา ฮือออออ ขอให้เค้าได้มีโอกาสเจอกันบ่อยๆ เพี้ยงงง
    #223
    0
  16. #222 ansine (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 23:33
     อ่อนหวานกันสุดๆ แต่ทำไมมันเศร้าจนบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าพี่กับน้องจะวนกลับมาเจอกันอีกเมื่อไหร่ บ่อยแค่ไหน ฮือออ
    #222
    0
  17. #221 z_Tamapure_z (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 23:18
    ฮืออออออ มันละมุนเหมือนโมเม้นดูดวิญญาณเมื่อวานเลยค่ะ
    อ่านแล้วน้ำตาซึม ชอบมากกก
    #221
    0