'BOY & BOY' ♥ SF/OS Produce101 Store

ตอนที่ 8 : ► How to train your Sloth :: Lai Kuanlin x Park Jihoon

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,942
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    12 มิ.ย. 60

How to train your Sloth

Lai Kuanlin x Park Jihoon

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ตอนแรกผมไม่เข้าใจว่าสลอธโง่ๆ หมายถึงอะไร

แต่มาตอนนี้พอจะรู้แล้วล่ะ...

            ก็สลอธของเขามันโง่จริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

            เป็นเรื่องปกติที่จะเห็นพัค จีฮุนในชุดเสื้อบอลกับกางเกงขาสั้นเดินออกมาจากรั้วโรงเรียน แฟนคลับคนดังของโรงเรียนสามารถดักเจอเขาได้ตามหน้าประตูช่วงคล้อยหลังจากเลิกเรียนไปแล้วหนึ่งชั่วโมง หรือดักเจอตามสถานีรถไฟใต้ดิน รวมถึงคอนโดอยู่ถัดจากสถานีหน้าโรงเรียนไปอีกสามป้าย หากไม่มีเรื่องอะไรที่หนักหนาจนต้องเปลี่ยนเส้นทางแล้วล่ะก็จะสามารถพบได้ทั่วไปตามวันและเวลาเดียวกัน

            แล้วที่สำคัญน่ะ คนดังอย่างพัค จีฮุนน่ะ มักจะเดินกลับบ้านเพียงคนเดียว

            คนนอกไม่มีสิทธิ์รู้เหตุผลที่จีฮุนถูกทิ้งแบบนี้หรอก นอกจากคนในกลุ่มของเขาที่ต่างก็มีคนมารับถึงหน้าโรงเรียน จนจีฮุนนึกอิจฉามาอยู่ตลอด

            แล้วดูเขาสิ...

            ลองย้อนกลับมามองตัวเอง แล้วพบว่าแฟนของเขาน่ะชิ่งกลับคอนโดไปตั้งแต่ออดโรงเรียนดังแล้ว ไม่เคยมีหรอกการมารอเขาซ้อมฟุตบอลอย่างเหมือนกับแฟนของฮยองซอบ หรือจะแวะมารับเขาก่อนที่หน้าโรงเรียนเหมือนกับแฟนของจินยอง

            ไม่มีเลย

            ไม่มีเลยสักครั้งที่ไล ควานลินจะทำแบบนั้น

            ทุกวันที่พอกลับมาถึงห้องจีฮุนก็พบว่าแฟนหนุ่มที่อ่อนกว่าเขาหนึ่งปีถ้วนนั้นนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาในห้องแล้ว หรือบางทีก็นั่งเล่นเกมในคอมพิวเตอร์ของเขา พร้อมกับหันมาทักทายเล็กน้อยว่ากลับมาแล้วเหรอ

            แค่นั้นแหละที่พัค จีฮุนได้รับมันมาตลอดเกือบสองปี

            เกือบสองปีที่คบกับไล ควานลิน เกือบสองปีที่เขารู้สึกเหมือนตัวเองตกลงไปหลุมกับดักของหมอนี่แล้วหาทางปีนขึ้นไม่ได้ ให้ตายเถอะ ตอนนั้นเขาไม่น่าหลงความสูง ขาว หล่อ ตี๋ของมันเลย คิดว่าอะไรๆ จะดีตามหน้าตา แต่ตอนนี้จีฮุนได้เรียนรู้แล้วว่าอะไรๆ พวกนั้นที่เขาคิดมันตรงข้ามกันทุกอย่างเลย

            ควานลินก็แค่สลอธตัวนึงที่วันๆ แทบจะไม่ขยับตัวไปไหน

            หลังจากที่ทดลองมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่คอนโดของอีกฝ่าย เนื่องจากหมอนี่ดันไปเล่าเรื่องเขาให้กับครอบครัวของตัวเองที่อยู่ไทเปฟัง แม่ของควานลินเลยต่อสายตรงโทรมาหาเขาขอให้ย้ายมาดูลูกชายและควบคุมความประพฤติให้ด้วย ในตอนนั้นจีฮุนก็รับปากไปเพราะความเกรงใจ แม้เขาจะหันไปถลึงตาใส่อีกฝ่ายจะแทบจะหลุดออกจากเบ้าก็เถอะ

            แต่จีฮุนก็ไม่คิดว่าเขาจะต้องดูแลควานลินขนาดนี้ ขนาดข้าวยังจะต้องแทบประเคนให้ถึงปาก ไม่รู้ว่าตอนนี้เขามีแฟนหรือมีลูกชายกันแน่

            “กลับมาแล้วเหรอ” เสียงทุ้มที่ดูขัดกับอายุนั่นเอ่ยขึ้น ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก จีฮุนพยักหน้าเบาๆ ให้กับเจ้าของเสียงก่อนจะเดินเลยไปเปลี่ยนชุดที่ห้องนอนของตัวเอง โชคดีหน่อยที่ถึงแม้จะย้ายมาอยู่ที่คอนโดเดียวกันแต่พวกเขาก็ยังแยกห้องนอนกันอยู่

            แต่มันก็เท่านั้นแหละ สุดท้ายควานลินก็ตีเนียนมานอนที่ห้องเขาอยู่ดี

            “จีฮุนทำข้าวให้ผมกินหน่อยสิ ผมหิวแล้ว” เด็กหนุ่มตัวสูงเดินตามอีกฝ่ายเข้าไป เอนตัวพิงกับขอบประตูห้องของจีฮุนแล้วลูบห้องตัวเองเบาๆ เป็นสัญญาณบอกว่าเขาหิวจริงๆ

            “แป๊ปนึงดิ เพิ่งกลับมาขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน” จีฮุนตอบกลับไปทั้งๆ ที่ยังหันหลังให้อีกฝ่าย เขาถอดเสื้อบอลสีดำนั้นออกแล้วเขวี้ยงมันไปด้านหลัง ก่อนจะหยิบเสื้อยืดสีดำขึ้นมาสวมใส่แทน

            “อ้าว!” พอคนตัวเล็กหันกลับไปก็พบว่าไอ้เสื้อบอลตัวเมื่อกี้ที่เขาโยนไปน่ะมันไปหล่นอยู่กลางหัวควานลินพอดี

                “หอมจัง” แต่ดูเหมือนว่าควานลินจะไม่ได้ติดใจอะไรกับเสื้อตัวเน่าๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อนั่นแถมยังพูดออกมาหน้าตาเฉยจนจีฮุนอยากจะยกมือขึ้นตีปาก

            “อย่าทำตัวเหมือนโรคจิต ฉันกลัว” ว่าจบแล้วก็ดึงเสื้อของตัวเองออกจากศีรษะอีกฝ่ายแล้วโยนไปสักที่มุมห้อง ไว้เขาค่อยกลับมาเก็บทีหลัง เหมือนว่าตอนนี้ท้องของควานลินจะสำคัญกว่าเพราะมันดันร้องออกมาเสียงดังจนเขานึกขำ

            .

            .

            .

            “แค่ลุกขึ้นมาเวฟข้าวเนี่ย ทำไม่เป็นจริงๆ เหรอ” คนตัวเล็กบ่นอุบอิบหลังจากที่วางกล่องข้าวไว้บนโต๊ะตัวเตี้ยหน้าโทรทัศน์ โดยมีควานลินนั่งยิ้มแป้นเป็นแบ็คกราวน์ประกอบอยู่ด้านหลัง

            “ก็ขี้เกียจลุก รู้ว่าจีฮุนใจดี เดี๋ยวก็ทำให้”

            ให้ตายเลยจริงๆ จีฮุนกลอกตาให้กับคำพูดของอีกฝ่ายแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ถึงมันจะเป็นเรื่องที่เขาต้องเจอควานลินโหมดนี้เป็นประจำทุกวันแล้วก็เถอะ แต่มันก็ไม่ชินจริงๆ

            ตัวใหญ่กว่าเด็กอายุ 17 ซะเปล่า แต่ทำไมชอบทำตัวเหมือนเด็ก 7 ขวบ

            “แค่เวฟข้าวยังไม่มีปัญญาทำ ชีวิตนี้ก็ไม่ต้องไปทำอะไรกินแล้ว ถ้าวันไหนฉันไม่อยู่ขึ้นมา นายไม่อดตายเลยหรือไง” จีฮุนบ่นออกมาตามประสาตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าคำพูดของเขามันจะไปสะกิดต่อมบางอย่างของมนุษย์ควานลินเข้า

            “จีฮุนจะไปไหนเหรอ”

            “อ..เอ่อ” คนถูกถามชะงักไปเล็กน้อย เมื่อถูกถามแบบนั้น ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของควานลินในตอนนี้เหมือนกับลูกหมาที่ถูกทิ้งไม่ผิด ให้ตายเถอะ...ให้ตายเลยจริงๆ ทำไมเขาต้องมารู้สึกผิดด้วย

            “ก็เผื่อไว้ เผื่อวันไหนฉันกลับไปนอนที่บ้านไง”

            “ถ้าจีฮุนกลับไปนอนบ้านผมก็จะไปนอนด้วย” เด็กหนุ่มตอบกลับมาอย่างทันควัน นั่นทำให้คนอายุมากกว่าแสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตากินข้าวแล้วไม่ตอบอะไรกลับไป แม้จะมีเสียงของโทรทัศน์เป็นรายการตลอดที่คลออยู่ก็ตาม แต่จีฮุนก็ไม่ค่อยชินกับสลอธในโหมดจริงจังแบบนี้สักเท่าไหร่เลย

            ยิ่งนับวันเหมือนยิ่งไม่ได้อยู่กับแฟน แต่รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นพัค จีฮุนลูกหนึ่งไปแล้วเรียบร้อย

 

 

 

 --------------- How to train your sloth ---------------

 

 

 

          “กลับบ้านกัน”

            จีฮุนหันขวับกับประโยคที่เขาคิดว่าชีวิตนี้จะไม่ได้ยินอีกแล้ว หันมองซ้ายแลขวาดูว่าใครเป็นเจ้าของคำพูดนั้น ก่อนที่สายตาจะมาหยุดที่มนุษย์ควานลินตรงหน้าประตูห้องพักนักกีฬา คนตัวเล็กจึงทำท่าแคะหูตัวเองอีกครั้งเผื่อบางทีเขาอาจจะได้ยินผิดไป

             “ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ” คนอายุมากกว่าที่เดินถือกระเป๋าเข้ามากใกล้แล้วถามขึ้น แต่สิ่งที่ได้คือการพยักหน้าตอบกลับมาเบาๆ นั่นของอีกฝ่าย

            “เด็กมันร้ายว่ะ” ฮยองซอบที่เพิ่งเปลี่ยนชุดเสร็จเดินออกมาพร้อมกับเอ่ยคำทักทายที่จีฮุนไม่ค่อยจะประทับใจเท่าไหร่นัก เขาถึงได้หันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทแบบนั้น

            “คือไม่... มันแบบว่า...แบบวันนี้พยากรณ์บอกว่าฝนจะตกหรือเปล่าฮยองซอบ?” หันไปมองระหว่างคนสองคนก่อนที่ประโยคสุดท้ายจะหันไปถามเพื่อนหน้ากระต่าย

            “พยากรณ์ไม่ได้บอกว่าฝนจะตก แต่อันฮยองซอบฟันธงว่าพายุจะเข้า” เขาตอบ และนั่นทำให้จีฮุนรู้ในทันทีว่าไม่น่าหันไปขอความเห็นจากมันเลยสักนิด

            คนตัวเล็กพรูลมหายใจออกมา แล้วหันไปเอ่ยลาเพื่อนตัวเล็กพร้อมกับเดินจูงข้อมือของควานลินออกจากห้องพักนักกีฬาออกไป อยู่ๆ ความสับสนมากมายก็ประเดประดังเข้ามาในหัว มันเกิดอะไรขึ้นกับไลควานลิน เมื่อเช้าเขาเอาอะไรให้หมอนี่กินผิดสำแดงหรือเปล่านะ ไม่นี่... เมื่อเช้าเขาก็กินมาเหมือนกัน ทำไมมันถึงได้...

            “ทำไมต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นอ่ะ”

            หลังจากที่เดินมาได้สักพักควานลินก็ทักขึ้น เขาก้มมองคนตัวเล็กที่ทำหน้ายุ่งเหมือนกำลังคิดอยู่ว่าไก่กับไข่อะไรเกิดก่อนกัน

            “ก็นายทำตัวแปลก” ตอบออกไปตามความจริงแล้วคว่ำปากลงเมื่อควานลินกลับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

            “ก็อยากทำให้มันพิเศษนิดนึง” ไม่ว่าเปล่ายังยกมือขึ้นมาทำท่านิดนึงตรงหน้าอีก

            คิดว่ามันน่ารักมากเหรอ ผู้ชายตัวสูงเกือบร้อยแปดสิบทำแล้วน่ารักมากเหรอ

          เออมันน่ารักว้อย!

            จีฮุนเก็บความคิดที่ดังก้องในหัวไว้เพียงลำพัง แล้วตีหน้ายุ่งอีกครั้งเมื่อคนอายุน้อยกว่ายิ้มกว้างออกมาพร้อมกับเลื่อนมือขึ้นมาวางบนกลุ่มผมสีน้ำตาลของเขา ก่อนจะออกแรงขยี้มันเบาๆ

            “ผมว่าจีฮุนซ้อมจนลืมแน่เลยว่าวันนี้วันอะไร” เสียงทุ้มนั่นถูกเอ่ยขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ยิ่งสร้างความสงสัยให้กับจีฮุนมากขึ้นไปอีก

          วันศุกร์ วันที่สิบ วันสอบภาษาอังกฤษ วัน... วัน... วันอะไรวะ

            “เห็นไหม ผมว่าแล้วว่าจีฮุนต้องลืม”

            เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายแล้วคว่ำปากอีกครั้ง

            “แล้ววันอะไรล่ะ”

            แต่ดูเหมือนว่าควานลินจะชื่นชอบท่าทางของจีฮุนในตอนนี้เสียเหลือเกิน เขาถึงได้ยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดีแล้วเหวี่ยงแขนของจีฮุนไปมา ก่อนจะพึมพำออกมาเล็กน้อยว่า “ความลับ ความลับ ความลับ”

            คนอายุมากกว่ากลอกตาไปมาอีกครั้งเมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของแฟนหนุ่ม แล้วก็แสร้งทำเป็นยิ้มแป้นแล้วลอยหน้าลอยตาพึมพำตามอีกฝ่ายบ้าง

            ให้ตายเถอะ เหมือนเลี้ยงลูกจริงๆ

            .

            .

            .

            .

            “นี่คืออะไร?”

            ทันทีที่กลับมาถึงห้องจีฮุนก็ถูกสั่งให้นั่งรอที่หน้าโซฟากลางห้อง พร้อมกับควานลินที่เดินหายเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง รอเพียงไม่นานนักอีกฝ่ายก็เดินออกมาด้วยสภาพที่ไม่น่าเป็นบุญตาของพัค จีฮุนสักเท่าไหร่

            อยากให้ลองนึกภาพผู้ชายที่สูงประมาณร้อยแปดสิบเซนใส่ชุดวอร์มแขนยาวขายาวสีชมพูดู จีฮุนแทบอยากจะควักลูกตาของตัวเองออกมาล้างแอลกอฮอล์ซะตรงนั้นเลยให้ตาย คืนนี้เขาจะต้องฝันร้ายแน่ๆ ตัวอะไรเข้าสิงไล ควานลินอยู่กันนะ

            อะไรดลจิตดลใจให้มันแต่งตัวแบบนี้!

            “ชุดคู่ไง” เด็กหนุ่มตอบกลับไปอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ก่อนจะยื่นกล่องขนาดใหญ่ที่ด้านในบรรจุชุดแบบเดียวกันกับตัวเองไว้ เขาไม่ได้รับรู้ถึงสายตาที่เอือมระอาของพัคจีฮุนเลย

            “ไม่ๆ คือซื้อชุดคู่มาทำไม”

            “ก็วันนี้วันครบรอบไง เลยซื้อมาใส่ด้วยกัน ตอนแรกผมคิดว่าของจะมาส่งไม่ทันแล้ว รีบกลับมารอของทุกวันเลย กลัวจีฮุนมาเจอมันก่อน ชอบใช่ไหมล่ะ” ว่าจบแล้วก็ยิ้มแป้นให้กับแฟนรุ่นพี่หนึ่งครั้งถ้วน ก่อนจะเร่งเร้าอีกฝ่าย “แกะใส่เร็วๆ สิแล้วมาถ่ายรูปกันนะ”

            จีฮุนชะงักไปเล็กน้อยกับคำพูดนั้น หมายความว่ายังไงนะ

            “ให้ฉันใส่?” จีฮุนทวนคำพูดอีกครั้ง แน่นอนว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาคือมนุษย์ควานลินยืนพยักหน้ารัวๆ อยู่ตรงหน้าเขา

            “ตอนผมเห็นในเว็บมันน่ารักมากๆ เลย คิดว่าจีฮุนใส่ต้องน่ารักมากกว่าเดิมแน่ๆ”

            คนอายุมากกว่าแทบจะลมจับอยู่ตรงนั้น เขาอยากจะแกล้งหาอะไรมาตีหัวแล้วสลบไปตรงนี้เลย เขาล่ะไม่เข้าใจควานลินเลยจริงๆ คบกันมาสองปีไม่รู้เหรอว่าเขาไม่ชอบสีชมพู ขีดเส้นใต้ ทำไฮไลท์ ทำตัวหนาๆ อีกครั้งว่าไม่ชอบสีชมพู

            จีฮุนจำใจต้องเปิดกล่องของขวัญ แล้วแน่นอนว่าสิ่งที่อยู่ในกล่องก็คือชุดสีชมพูแบบเดียวกันแต่คนละไซส์กับที่ควานลินใส่อยู่ คนอายุมากกว่าได้แต่โอดครวญในใจ อยากจะทำหน้าร้องไห้ออกไปแต่ก็ทำไม่ได้ เด็กมันอุตส่าห์ซื้อมาให้จะบอกว่าไม่ชอบก็กลัวจะเสียน้ำใจ ถึงเขาจะลืมวันครบรอบไปแต่หมอนี่ก็ยังไม่โกรธแถมยังใจดีซื้อของขวัญมาให้เขาอีก

            ทำตัวไม่ถูกเลยจริงๆ ไม่รู้ว่าจะต้องทำหน้ายังไง

เชี่ยแม่งสีชมพู! ถ้าไม่ใส่มันจะงอนไหมวะ

เพราะคนตัวเล็กยืนนิ่งอยู่นานสองนานทำให้ควานลินเริ่มรู้สึกแปลกใจ เขาจึงเลื่อนมือไปสะกิดที่ไหล่ลาดนั่นเบาๆ แล้วก้มหน้าลงมาถาม

“จีฮุนไม่ชอบเหรอ”

พอถูกถามตรงๆ แบบนั้นเขาเองก็ไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับไปว่ายังไงดี เอาจริงๆ ถึงจะเกลียดสีชมพูแต่พอมันเป็นของจากควานลินก็ทำให้เกลียดมันไม่ลง แต่จะให้เขาใส่มันก็คงจะยังไงๆ อยู่

เอาไงดีวะ จะบอกมันยังไงดี ชีวิตนี้ใส่แต่ขาวดำมาตลอด อยู่ๆ มาให้ใส่สีชมพูมันก็แบบ...

หน่วยตาหวานล่อกแล่กไปมาพร้อมกับความคิดที่เวียนอยู่ในหัว แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรออกไปกล่องของขวัญในมือเขาก็ถูกอีกฝ่ายยึดไปเสียแล้ว

“ผมแค่คิดว่าถ้าจีฮุนลองใส่สีชมพูดูคงจะดี ผมขอโทษนะ” ถึงจะพูดออกมาแบบนั้นแต่ก็ยังส่งยิ้มไปให้กับคู่สนทนา จีฮุนนึกอยากจะทึ้งศีรษะของตัวเองเดี๋ยวนั้น

พอเห็นสีหน้าเศร้าๆ กับแววตาหงอยๆ ที่เต็มไปด้วยความผิดหวังอีกฝ่ายแล้ว ความรู้สึกแย่ๆ ที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนก็เข้าจู่โจมเข้าทันที คนตัวเล็กกว่าเอื้อมไปหยิบกล่องของขวัญนั้นกลับมาไว้ในมือก่อนจะหยิบเสื้อในนั้นออกมากางดู

“ใครบอกไม่ชอบ ฉันแค่คิดว่าถ้ามีหมวกสีชมพูด้วยก็คงดี” คนอายุมากกว่าว่า ในตอนนั้นเขาเห็นว่าแววตาของควานลินเปลี่ยนไป ในแววตาหงอยๆ นั่นเริ่มเป็นประกายขึ้นมาเมื่อได้ยินเขาพูดจนจบ

“จริงๆ ผมเองก็ซื้อหมวกมาให้จีฮุนด้วย แต่ตอนแรกไม่กล้าให้”

ฉิบหายล่ะ! ไม่น่าพูดเลย

ถึงจะคิดแบบนั้นแต่จีฮุนก็พยักหน้าแล้วบอกให้ควานลินไปเอาหมวกมา ไหนๆ วันนี้ก็เป็นวันพิเศษแล้ว เขาจะกลั้นใจใช้ชีวิตกับสีชมพูหน่อยสักชั่วโมงสองชั่วโมงก็คงไม่ตายหรอก ดีกว่าต้องเห็นสีหน้าหงอยๆ แบบนั้นของอีกฝ่าย คงทำเขาหดหู่ไปตลอดทั้งวันแน่ๆ

แล้วควานลินเดินออกมาจากห้องนอนของตัวเองพร้อมกับหมวกสีชมพูในมือ ในขณะที่จีฮุนสวมใส่ชุดสีชมพูนั้นทับกับชุดของตัวเอง เด็กหนุ่มเลื่อนมือไปใส่หมวกให้กับคนอายุมากกว่าแล้วยิ้มกว้างออกมาราวกับเด็กน้อยที่ได้ของขวัญวันเกิด

“บอกแล้วว่าน่ารัก”

จีฮุนได้แต่ยิ้มกลับไป แม้ว่าในใจของเขาจะกล้ำกลืนฝืนทน ไหนๆ เด็กนี่ก็ตั้งใจทำให้เขาอยู่แล้วก็ถือว่าทดแทนที่เขาลืมวันครบรอบไปแล้วกัน อยากทำอะไรก็ทำเลย ยกเว้นอย่างเดียวคืออย่ามาปล้ำเขาก็พอ

“ถ่ายรูปกันด้วยได้ไหมอ่ะ”

คนถูกถามหันหน้าขวับด้วยสีหน้าที่ตกใจอย่างกับเห็นผี ไม่สิ...เขากำลังเห็นสลอธที่วันนี้นึกขยันขึ้นมาอยู่ตรงหน้า จีฮุนยิ้มแห้งออกมาอีกครั้งแล้วพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงว่าถ่ายได้

“เขยิบมาใกล้ๆ ผมหน่อยสิ” ควานลินว่าแล้วคว้าไหล่ของจีฮุนมาไว้ในอ้อมแขน จัดการกดโฟกัสบนหน้าจอโทรศัพท์แล้วฉีกยิ้มกว้างให้

“เอานะ ยิ้มมมม” แล้วก็ลากเสียงยาวพร้อมกับยิ้มยิงฟันจนตาปิดให้กับกล้อง ในขณะที่จีฮุนมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออก

โอเค ถ่ายรูปเก็บไว้น่ะถ่ายได้ แต่อย่าอัปรูปลงเลย

“ถ่ายอีกรูปดีกว่าจะได้แบ่งกันลงคนละรูป”

ทำไมซื้อหวยไม่ถูกแบบนี้บ้างวะ

 ถึงจะคิดแบบนั้นแต่คราวนี้จีฮุนก็หันไปยิ้มให้กล้องเหมือนกับอีกฝ่าย แน่นอนว่าควานลินไม่ได้จบแค่รูปที่สองแต่เขาดันกดถ่ายรูปรัวๆ ทำให้รูปที่สี่ที่ห้าตามมาจนเกือบสิบรูป แล้วทุกรูปล้วนเป็นรูปตอนที่หน้าเกลียดๆ ของพัคจีฮุนทั้งนั้น

ควานลินหันไปกดอะไรยุกยิกในโทรศัพท์ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มแป้นให้กับเขา รอยยิ้มนั้นมันเหมือนกับวันแรกที่ได้รู้จักกัน จีฮุนที่มองตามรอยยิ้มนั้นก็อดที่จะยิ้มตามออกมาไม่ได้เช่นกัน บางทีพวกเขาก็อยู่ใกล้กันเกินไปจนมองข้ามอะไรหลายๆ อย่างไป เขาเคยคิดว่าเด็กนี่มันไม่สนใจเขา ไม่ดูแลเขาดีเหมือนกับแฟนของคนอื่น แต่เปล่าเลยกลับกัน จีฮุนต่างหากที่แม้แต่วันสำคัญแบบนี้ก็ดันลืมเข้าจนได้ โชคดีที่อีกฝ่ายไม่ใช่พวกคิดเล็กคิดน้อย แล้วทำให้วันนี้มันเป็นวันพิเศษขึ้นมาจริงๆ

“จีฮุน” แต่แล้วเสียงเรียกของคนอายุน้อยกว่าก็ดังขึ้น ทำให้เจ้าของชื่อหลุดออกจากภวังค์ของตัวเอง เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะถามออกไป

“ว่าไง”

เด็กหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรกลับไปในทันที นอกจากยกมือขึ้นลูบหน้าท้องของเขาตัวเองเบาๆ เท่านั้น จีฮุนกลอกตาขึ้นมองเพดานของห้องอีกครั้ง วันพิเศษของเขามันหมดลงแค่ตรงนี้แล้วแหละเพราะเขาต้องสวมบทคุณพ่อคอยดูแลไล ควานลินอีกครั้ง

“ผมหิวข้าวแล้ว”

           

 

 

 

 --------------- How to train your sloth ---------------

 

 

“ควานลินตื่น” จีฮุนเขย่าตัวคนที่นอนอยู่ด้านข้างเบาๆ เพื่อปลุกให้ตื่น แม้ว่าวันนี้จะเป็นเช้าวันเสาร์แต่เขาก็ไม่อยากจะนอนหายใจทิ้งอยู่บนเตียงไปวันๆ แบบอีกฝ่าย แถมเมื่อคืนหมอนี่ยังทำหน้ามึนตีเนียนเข้ามานอนในห้องนอนของเขาอีกด้วย การอยู่ในสภาพนี้ด้วยกันต่อไปมันคงจะไม่ดีต่อหัวใจเท่าไหร่นัก

มันจะชักจะทำงานหนักยิ่งกว่าตอนที่จีฮุนวิ่งไปสกัดขาแย่งลูกฟุตบอลมาจากเพื่อนอีก

“ตื่นก่อนควานลิน” แล้วก็เริ่มเพิ่มแรงเขย่าร่างสูงของอีกฝ่ายที่ดูเหมือนว่าจะกอดเขาแน่นมากขึ้นกว่าเดิม จีฮุนน่ะรู้ว่าเจ้าสลอธตัวนี้ตื่นแล้ว แต่แค่แกล้งทำเป็นยังหลับอยู่เท่านั้นแหละ

“ปล่อยฉัน ฉันจะไปหาอะไรกิน”

“ขี้เกียจปล่อย” เด็กหนุ่มตอบกลับมาทั้งที่ยังหลับตาอยู่ นั่นทำให้จีฮุนแยกเขี้ยวใส่อีกฝ่ายในทันที ชักจะกอดเขาแน่นจนจะหายใจไม่ออกแล้ว

เขาล่ะนึกสงสัยจริงๆ ว่านอกจากออกแรงกอดเขาขนาดนี้แล้ว ไล ควานลินเคยออกแรงทำอะไรอีกบ้างไหม

หรือเก็บแรงไว้ทำแต่เรื่องแบบนี้กัน?

“ควานลินปล่อย บอกให้ปล่อยไงว้อยยยยย” ดีดดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่ายสักพักจนรู้สึกเหนื่อย จีฮุนจึงค้นพบว่านั่นเป็นการกระทำที่เสียแรงเปล่า ยังไงไอ้สลอธหน้ามึนตัวนี้ก็ไม่ยอมเขาง่ายแน่ๆ แถมมีแต่จะกอดแน่นขึ้นกว่าเดิมอีก

ให้ตายเถอะ อะไรที่เขาไม่ชอบเนี่ย ควานลินจะชอบทำมันจัง

สุดท้ายจีฮุนจึงนอนอยู่เฉยๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายนอนกอดอยู่อย่างนั้น แล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่ชาร์จอยู่บนข้างเตียงขึ้นมานอนเล่นฆ่าเวลา แต่เขากลับต้องคิ้วกระตุกขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของอีกฝ่ายดังขึ้นมา

มันจะนอนเยอะไปถึงไหน

 นึกสงสัยอยู่ในใจแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป พอเอาเข้าจริงแล้วเขาก็คิดว่าเช้าวันเสาร์จะนอนอยู่บนเตียงโง่ๆ แบบนี้ก็มีความสุขดีเหมือนกัน ลองใช้ชีวิตแบบช้าๆ ดูบ้างบางทีก็คงจะไม่เสียหาย

เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาจึงเลิกสนใจวงแขนของเด็กหนุ่มที่เอวของเขาอยู่ แล้วหันความสนใจทั้งหมดมาที่หน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง เข้าเช็คตามโซเชียลต่างๆ ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้างในช่วงที่ผ่านมา แต่เมื่อแจ้งเตือนที่เข้ามาจนโทรศัพท์ในมือของเขาสั่นไม่หยุดจีฮุนก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย

คือเขาก็จำได้นะว่าเมื่อคืนไม่ได้อัปเดทอะไรในโซเชียลของตัวเองเลย ทำไมถึงมีแจ้งเตือนถึงเขาไปหมด

“อะไรวะเนี่ย” พึมพำออกามก่อนที่คิ้วทั้งสองข้างจะขมวดเข้าหากันจนเป็นปม จีฮุนหันหน้าไปมองคนที่หลับไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้วนึกอยากจะฝังเขี้ยวของตัวเองลงที่ข้างแก้มของอีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้ซะจริงๆ

ทำไมถึงได้เป็นคนแบบนี้นะไล ควานลิน

ไอจีใครคนนั้นรอดสินะ...

 

Lai_kuanlin ได้โพสต์รูปภาพ

Pink boy VS Pink boy

143 comment

.

.

.

BaeBae : อันนี้ไม่ใช่โทนภาพเหลืองนะ ไม่ใช่โทนฟ้าด้วย นี่มันโทนชมพู

Daehwi.L  อิจฉาระดับ 10 #น้องควานลินไปซื้อมาจากไหนบอกพี่หน่อยพี่จะไปซื้อมาใส่บ้าง

Realbaekho @Daehwi.L ไม่เอาสีชมพู!!!!!!!!!!!!!!!

Imnotjudy : สลอธไม่กากแล้วนะครับ

 

แล้วคอมเมนต์ใต้รูปอีกมากมายที่จีฮุนไม่อยากจะเข้าไปอ่านมันแล้ว หมดแล้ว มันจบแล้ว สูญสิ้นกันแล้วกับภาพลักษณ์นักกีฬาฟุตบอลประจำโรงเรียนของเขา มันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ตอนนี้สิ่งเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวของเขาก็คงจะมีแต่คำว่าพิ้งค์บอย พิ้งค์บอย แล้วก็พิ้งค์บอย

คนตัวเล็กวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัวก่อนจะพลิกตัวหันหน้ากลับไปหาคนตัวสูงกว่าที่นอนกอดเขาอยู่ สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะวางฝ่ามือไว้บนไหล่ของอีกฝ่าย แล้วใช้แรงทั้งหมดที่มีตอนนี้เขย่าตัวเด็กหนุ่มจนควานลินต้องสะลืมสะลือลืมตาขึ้นมาอีกครั้งด้วยความงุนงน

“ไล ควานลิน! ฉันจะไม่เอานายไว้แล้ว!!!!

.

.

.

โอเค ตอนนั้นควานลินรู้ตัวแล้วว่าจีฮุนคงจะเห็นรูปที่เขาโพสต์แล้ว

 

 

 

 

 

 

END

 

 

 

 

TALK TALK TALK

หลังจากที่ทำให้สงสัยกันอยู่นานว่าสลอธของจีฮุนคือใคร วันนี้ก็มาเฉลยแล้วว่าคือน้องหลินนั่นเองงงงงง เนี่ย เพราะความแฟนบอยของน้องเลยอยากทำให้น้องมาเป็นบอยเฟรนด์บ้าง สุดท้ายมันก็เลยออกมาเป็นแบบนี้นั่นแหละ คือในรายการมันไม่มีโมเม้นแต่กรี๊ดแตกจริงๆ ตอนรูปออก ตั้งแต่ใส่หูฟังคนละข้างแล้ว พลังแฟนบอยของน้องที่ให้พี่ออกเรือแล้วนะ สารภาพเลยว่าจริงๆ แล้วได้แรงบันดาลใจมาจากตอนที่เห็นจีฮุนใส่ชุดชมพูเดินไปมา เหมือนก้อนอะไรสักอย่างที่เดินได้อ่ะ เหมือนเจ้าตัวจะชอบใจ แต่กับรูปน้องหลินคือเหมือนน้องไม่กล้าใส่ เอากางเกงมาใส่กับเสื้อตัวอื่น เลยคิดว่าเอาวะ มาลองสลับคาแรคเตอร์กันสักตั้งสิ แล้วก็พบว่ามันสนุกมากกกกก สนุกกับการฉีกลุคน้องมากๆ 5555555555555555555 ในที่สุดก็เขียนคู่ของแก๊งยัยจบแล้วนะคะ ต่อไปจะต่อที่แก๊งคนบาปให้หมดสักที คนทวงตอนพี่ยองมินเยอะมาก ใจเย็นๆ เด้อ คิวฟิคมันมาไม่ตรงกับที่ตั้งใจสักวัน 5555555555555

พูดคุยกันได้ที่ #ficBxB101 เหมือนเดิมนะคะ >.<

 อีดิท : เพิ่งเห็นคำผิด โอ๊ยยยย อย่างลั่นพิมพ์ควานเป็นคลาน ไม่มีใครเตือนด้วยนะ 5555555555555555555555555555555555555

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           

           

           

           

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,026 ความคิดเห็น

  1. #2270 kim_nik (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 11:25
    สลอซจะโดนพี่ฮุนฆ่าไหม
    #2,270
    0
  2. #2181 Oopa-C (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 20:16
    สลอธมันแสบบบ ฮาตรงแอบโพสต์รูป5555
    #2,181
    0
  3. #1790 40710 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 21:19
    จีฮุนคนแมนนนนน
    #1,790
    0
  4. #1789 40710 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 21:19
    จีฮุนคนแมนนนนน
    #1,789
    0
  5. #1652 tingerbel (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 22:04
    โอ้ยน่ารักกกกกกกก
    #1,652
    0
  6. #1509 TanyaratKwjy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 14:04
    นึกถึงตอนที่นางใส่เป็นชุดในพีดีเลย น่ารักกกก ตลกตรงไม่เอาสีชมพูของพี่ดงโฮ
    #1,509
    0
  7. #1391 khimmee56 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 20:22
    แฟนเด็กแบบนี้มันกรพชุ่มกระชวยใจ ??? 555
    #1,391
    0
  8. #1382 14127703 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 11:39
    แฟนเด็กงานดีไปอี๊ก
    #1,382
    0
  9. #1362 พี่สาวน้องมาร์ค (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 11:11
    ขำน้อง แฟนเด็กแบบเด็กจริงๆ 55555 พิ้งค์บอยน่ารักน๊า
    #1,362
    0
  10. #1296 HONG (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 23:34
    ควานลินสลอธมากกกใช้ชีวิตเรื่อยๆ
    #1,296
    0
  11. #1222 krisnoon1990 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 10:09
    เดี๋ยวๆนี่หลินหรือเจี๊ยบเนี่ย เอะอะหิวๆเนี่ย 55555
    #1,222
    0
  12. #1104 neaumn_sm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 07:15
    ความแฟนเด็กอ่ะเนอะ
    #1,104
    0
  13. #1086 narumi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 14:18
    มีแฟนก็เหมือนมีลูก แต่ถ้ามีแฟนแบบนี้ก็เลี้ยงเถอะนะจีฮุนนะ ฮรอลล สีชมพูก็เหมาะกับเธอดีออก><
    #1,086
    0
  14. #945 binqpinq (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 18:27
    น่ารัก แฟนเด็กต้องตามใจ 5555555555555555555
    #945
    0
  15. #924 palmmus (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 22:37
    น่ารักกก แฟนเด็กก็งี้เนอะจีฮุน5555555
    #924
    0
  16. #601 emptyq_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 23:26
    ความเรื่อยๆนี้ดีต่อใจละเกิน แอบคิดว่าถ้านี่มีแฟนก็คงจะเป็นแบบหลิน กุง่วงกุกลับบ้านก่อนนะ55555555
    #601
    0
  17. #581 0875350549 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 21:08
    ชอบความสโลวไลฟ์อ่ะ ดูไม่มีไรเลย55555555 แต่จริงๆแอบโรแมนติก
    #581
    0
  18. #576 miniyamyo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 20:43
    คู่นี้น่ารักมากๆชอบมากกอยากอ่านของคู่นี้อีกเลย5555ชอบคาแรกเตอของสองคนนี้มากๆยิ่งมีโมเม้นเยอะๆก็ยิ่งนึกถึงเรื่องนี้แล้วเขิน
    #576
    0
  19. #534 greendiff (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 22:45
    น่ารักมากเยยยยย ฮือ รอคู่นี้อีก
    #534
    0
  20. #470 putthajit (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 15:32
    น่ารักมากค่ะไม่ไหวแล้ว แต่ละตอนอ่านไปดิ้นไป ????????????
    #470
    0
  21. #448 mintrawan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 22:43
    ขำเสือมาเม้น ไม่เอาสีชมพู!!! 5555555555555 สลอธจริงๆอ่ะ นอนมันได้ทั้งวัน โอยยย สงสารพิ้งค์บอยย /ตอนนี้เหลือคู่ยองมินป่ะคะ แงงงง
    #448
    0
  22. #421 babyhyun1a (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 15:16
    หลินยังเด็กนะจีฮุนน เอ็นดูววนางหน่อยยย55555
    #421
    0
  23. #413 ruruki (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 09:47
    เกลียดตรงแก็งเพื่อนเนี่ยแหละ 45555 สรุปตอนนี้ออกมาครบแก็งแล้วสินะ งื้อออออ
    #413
    0
  24. #404 hakuro5996 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 02:10
    มาหลุดขำตอน พี่ดงโฮ 'ไม่เอาสีชมพู!!' นี่แหละ5555555
    ขำแบบขำมาก ขำจริงจัง ขำจะตายแล้ว
    โอ้ยยยยย เจ้าสลอธทำไมน่ารักอ่ะๆๆๆ
    จีฮุนเหมือนมีลูกเพิ่ม55555
    #404
    0
  25. #394 BKCARE (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 22:16
    งื้ออออออน่ารักอ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาหวีดแรงๆชอบบบบบบบบ
    #394
    0