'BOY & BOY' ♥ SF/OS Produce101 Store

ตอนที่ 57 : ► In the club :: Kang Daniel x Ong Seongwu

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,615
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    16 ก.พ. 61

In the club

Kang Daniel x Ong Seongwu

 

 

 

 

 

 

 

            หงุดหงิด...

           

            องซองอูโคตรจะหงุดหงิดเลยวันนี้

 

            หงุดหงิดเสียงดนตรีดีพเฮาส์ที่ตัวเองเคยเอ่ยปากนักว่าชอบมันนักชอบมันหนาเมื่อสัปดาห์ก่อน หงุดหงิดแก้วเครื่องดื่มสีสันสดใสตรงหน้าทั้งที่เคยบ่นว่ามันอร่อยกว่าวิสกี้สีจืดจาง หงุดหงิดความมืดที่เต็มไปด้วยแสงไฟสลัว ไม่สิ... นี่มันระดับแสงเลเซอร์แล้วด้วยซ้ำ แสงสีเขียวที่ตัดผ่านความมืดนั่นก็คิดว่ามันสวยดี เข้ากับบรรยากาศที่อยากจะปลดปล่อยความอ่อนล้า แต่ตอนนี้กลับหงุดหงิด... หงุดหงิดจนแทบจะถึงขีดสุด

 

            ถ้าถามว่าทำไมน่ะเหรอ

 

            ก็บอกเลยว่า...

 

            “ไอ้หมาแม่งโคตรฮอต”

 

            ซองอูหันไปตามเสียงของตัวตนคิดที่ทำให้คนที่เพิ่งจะแลนด์ถึงแผ่นดินเกาหลีใต้เมื่อบ่ายนี้ต้องมานั่งติดแหง๊กอยู่ในคลับชื่อดังแบบนี้ เขาเพิ่งจะได้นอนไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงเองก็ต้องโดนคังแดเนียลลากออกมาที่นี่ เสื้อผ้าหน้าผมก็ไม่ได้ถูกตกแต่งอะไรเหมือนก่อน องซองอูยังอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแลคง่ายๆ เลยด้วยซ้ำ ทรงผมก็ทรงเดิมตั้งแต่เมื่อเช้ามืด

 

            อืม... นี่อาจจะเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เขาหงุดหงิดก็ได้

 

            “หน้าเป็นตูดเลยนะมึง”

 

            “ตูดมึงหล่อขนาดนี่เลยเหรอวะ?” หันไปถามเพื่อนรักเจ้าของวันเกิดในวันนี้ ยองมินหัวเราะร่าจนเสียงขึ้นจมูก เพราะซองอูพูดเรื่องที่ฟังดูตลกออกมาทั้งๆ ที่คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปมอยู่แล้วแบบนั้น

 

            “เนี่ย วันเกิดกูมึงก็ทำหน้าดีๆ หน่อย ทำหน้าบึ้งแบบนี้อัปมงคลฉิบหาย”

 

            “มันไม่มงคลตั้งแต่มึงชวนกูออกมาแดกเหล้าแล้ว”

 

            “ก็เซอุนไม่อยู่ง่ะ” ว่าแล้วก็เบะปากใส่เพื่อนรักของตัวเอง ซองอูมองเพื่อนรักอย่างเวทนา เพราะคนรักของตัวเองดันติดไปดูงานที่ต่างจังหวัดในฐานะว่าที่กรรมการบริหาร ซ้ำทั้งคนอื่นในกลุ่มก็ต้องออกไปทำงานกันหมด ทั้งลงพื้นที่ทั้งออกกอง ทำให้คนที่ต้องอยู่ติดออฟฟิศอย่างยองมินต้องเอ่ยปากชวนคังแดเนียลออกมาปาร์ตี้วันเกิดตัวเองแบบเงียบๆ

 

            แล้วไอ้หมามันก็ไปงัดเขาออกมาจากเตียงมาร่วมปาร์ตี้วันนี้อีกด้วยไง แม่ง!

 

            ก็นั่นแหละ พอคนเราโตขึ้นก็พบว่าวันเกิดไม่ได้ทำให้รู้สึกตื่นเต้นอะไรได้อีกแล้ว จริงๆ มันก็แค่ข้ออ้างของอิมยองมินคนขี้เหงาที่แฟนไม่อยู่ก็เท่านั้นแหละ

 

            “มึงนี่เหมือนคนเพื่อนไม่คบจริงๆ”

 

            “ว่าแต่กูนะ มึงเพื่อนเยอะมากมั้ง” สวนกลับไปอีกหนึ่งดอก ยองมินหยิบแก้ววิสกี้ของตัวเองขึ้นมายกขึ้นจิบ ก่อนจะพยักเพยิดหน้าไปทางเพื่อนรักตัวดีที่หายหัวเข้าไปในกลุ่มโต๊ะอีกฟากของร้าน

 

            กลุ่มลูกค้าที่บังเอิญมาเจอกันที่ร้าน...

 

            “หน้าบานเชียวนะมึง” ยองมินเอ่ยทักในทันทีที่แดเนียลนั่งลงบนเบาะด้านข้างกับองซองอู ลูกหมาน้อยของกลุ่มฉีกยิ้มกว้างจนตาปิดอีกครั้ง นั่นทำให้ยองมินมองอย่างหมั่นไส้ ผิดกับคนข้างๆ ที่แทบจะกินหัวของเขาเข้าไปอยู่แล้ว

 

            “ยิ้มขนาดนี้มึงไม่ต้องกลับมานั่งนี่ก็ได้นะ”

 

          อ้าว... ทำไมกูปากไว

 

            ซองอูตาลีตาเหลือกหลังจากที่ตั้งสติได้ว่าเมื่อกี้พูดอะไรออกไป เขาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วหยิบแก้วเครื่องดื่มคอลเทลตรงหน้าของตัวเองยกขึ้นซดจนหมดแก้วในครั้งเดียว

 

            แดเนียลหันมองคนข้างๆ แล้วยกยิ้มจนตาปิด แต่เขายังไม่ทันที่จะได้อธิบายอะไรออกไป ยองมินก็ดันเอ่ยทักขึ้นมาเสียก่อน

 

            “แล้วตกลงที่มึงเดินยิ้มมาคือ?

 

            “มีเรื่องดีๆ ก็ต้องยิ้มป่ะวะ”

 

          จงใจตอบเลี่ยงใจความสำคัญชัดๆ

 

             ใช่... แดเนียลกำลังทำแบบนั้น เพราะอะไรน่ะเหรอ? ก็เพราะสายตาของคนข้างๆ ที่เผลอยกแก้วเครื่องดื่มนั่นซดอย่างกับน้ำซุปน่ะสิ

 

            “อย่ามาลีลา ทำไม? มึงไปดีลเขามาได้หรือไง” ยองมินเร่งคำตอบ เพราะสีหน้าของซองอูในตอนนี้ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่นัก เขาเป็นเพื่อนมันมานานทำไมจะไม่รู้ว่าเวลามันหงุดหงิดถึงขั้นสุดแล้วจะเป็นยังไง

 

            อ่อ... อย่าคิดไปว่าอิมยองมินคนนี้กำลังช่วยองซองอูอยู่ เขากำลังช่วยคังแดเนียลต่างหาก

 

            เพราะเขาเองก็เป็นเพื่อนคังแดเนียลมันเหมือนกัน คนแบบนี้อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่แล้ว อย่าคิดว่าเขาไม่รู้ว่ามันจะทำอะไร

 

          สุมไฟๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

           

            “เออกูดีลได้”

 

            “แล้วเขาว่าไง?

 

            “เขาก็โอเค นัดเจอกันค่ำวันอังคาร ที่โรงแร...”

 

            พรึ่บ!

 

            “กูไปเข้าห้องน้ำแป๊ป”

 

            ยังไม่ทันที่แดเนียลจะได้พูดจบประโยคดี รางของซองอูก็ลุกขึ้นพรวดแล้วหันหลังเดินออกจากโต๊ะพร้อมกับประโยคห้วนๆ ที่บ่งบอกอารมณ์ของเจ้าตัวในตอนนี้ได้เป็นอย่างดี เจ้าลูกหมาน้อยแทบจะไม่ได้ตอบกลับอะไรไปด้วยซ้ำ เพราะซองอูดันเดินดุ่มๆ ออกไปโดยไม่หันมามองเลยสักนิด

 

            เขาแกล้งหยอกอีกฝ่ายแรงไปหรือเปล่านะ?

 

            เผลอถามขึ้นมาในใจ แต่ดันลืมปว่าตัวเองเก็บสีหน้าไม่เก่ง ร้อนถึงเพื่อนรักที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสะกิดเขาเบาๆ ด้วยแก้วเครื่องดื่มที่บั่นทอนสติสัมปชัญญะนั่น

 

            “มึงเริ่มก่อน กูเลยตามน้ำ”

 

          คำพูดมึงไม่ได้ช่วยให้กูรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิดนะอิมยองมิน

            แอบตัดพ้อเพื่อนรักในใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมา จริงๆ ก็แค่อยากจะหาอะไรทำให้รื่นเริงบันเทิงใจก็เท่านั้น เพราะก่อนหน้านี้ซองอูดันติดบินไปทำงานหลายวันจนแทบจะไม่ได้เจอกันเลย เขาก็แค่อยากจะหลอกเย้าอีกฝ่ายเล่นบ้างเหมือนที่เคยทำเมื่อก่อน

 

            แต่ก็ไม่คิดว่าองซองอูจะขี้หงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิมขนาดนี้

 

            “แต่เอาจริงๆ ป่ะ กูไม่เคยเห็นมันหงุดหงิดขนาดนี้มาก่อน ปกติมันไม่พอใจอะไรมันก็พูดอ่ะ เคยเดินหนีแบบนี้ด้วยเหรอ”

 

            “นั่นน่ะสิ” แดเนียลว่า แล้วหยิบแก้วเครื่องดื่มที่ยองมินเทให้ก่อนหน้านี้ขึ้นมายกจิบ

 

            “ปั่นต่ออีกสักหน่อยป่ะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว มึงอาจจะได้กำไรก็ได้คืนนี้ ใครจะไปรู้”

 

            “ชั่วจริงๆ เพื่อนกู”

 

            “อ่ะกูไม่ปฏิเสธ” ยองมินยิ้มรับอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะขยับใบหน้าของตัวเองเข้าไปใกล้กับเพื่อนรักแล้วกระซิบกระซาบแผนการชั่วร้ายที่เรียกความบันเทิงกลับคืนสู่ชีวิตของเขา โดยมีคังแดเนียลพยักหน้ารับเป็นบางช่วง แล้วกลับมานั่งกอดอกนั่งมองว่าเพื่อนไหร่องซองอูจะกลับมานั่งที่โต๊ะเดิมสักที

 

            คราวนี้แหละอิมยองมินจะไม่เหงาหงอยอีกต่อไป

 

            เรื่องนี้จะต้องบันเทิงถึงขีดสุด อิมยองมินคอนเฟิร์ม!

 

 

 

 

 

 

           

 

 

 

 

            ดูเหมือนว่าบรรยากาศในคลับวันนี้ดูอึมครึมมากกว่าวันก่อนๆ องซองอูที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะกับนั่งจิบเครื่องดื่มเงียบๆ พลางโยกศีรษะตามจังหวะเพลงบ้าง ทั้งที่ปกติแล้วถ้าดนตรีสนุกถึงใจขนาดนี้ ไม่มีเงาของสจ๊วตรูปหล่อคนนี้นั่งอยู่เฉยๆ หรอก ไปวาดลีลาหน้าดีเจแล้วล่ะ แต่วันนี้เขาก็แค่เหนื่อยๆ ไม่สิ... ช่วงนี้ต่างหากที่รู้สึกเหนื่อย

 

            หรือเพราะเขาเริ่มจะเข้าสู่ความแก่อย่างแท้จริงเลยไม่อยากจะทำอะไรเหมือนที่ตัวเองในอดีตเคยทำ แต่จะบ้าหรือไง นี่เพิ่งจะอายุเท่าไหร่เองไม่ได้มีแพลนจะตายตอนสามสิบสักหน่อย

 

            “เฮ้อ”

 

            แล้วก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อพบว่าเหมือนตอนนี้ตัวเองได้ถูกแยกออกเป็นสองร่างตีกันไปมาในหัวอย่างน่าหงุดหงิดใจ

 

            นั่นแหละ...

 

            หงุดหงิด

 

            ยังไม่หายหงุดหงิดเลยตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว

 

            “มึงเครียดงานอะไรหรือเปล่าวะซองอู” แล้วก็เป็นอิมยองมินที่เอ่ยถามขึ้นมา เมื่อคนด้านข้างเขาอย่างคังเนียลลเอาแต่กดตอบข้อความในโทรศัพท์มือถือไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาคุยกับเขาเลย

 

            “กูแค่เหนื่อย เพิ่งแลนด์มาเนี่ยมึงก็ไม่ให้กูนอน”

 

            “เดี๋ยวค่อยกลับไปนอนทีเดียวไง”

 

            “เออ” ว่ารับอย่างส่งๆ แล้วแหล่มองคนด้านข้างที่รัวนิ้วลงบนหน้าจอทัชสกรีนนั่นอย่างรวดเร็ว แดเนียลไม่ได้ปิดบังข้อมูลในการสนทนาพวกนั้นกับเขา แถมยังยื่นมาให้ดูอีก แน่นอนว่าซองอูอ่านมันหมดทุกบรรทัดและทุกตัวอักษร

 

          เฮ้อ คุยงานอีกแล้ว

 

            “ตกลงมึงดีลเขาได้ป่ะเนี่ยไอ้หมา ถ้าได้นี่งานใหญ่ไปเที่ยวญี่ปุ่นกันได้เลยนะ”

 

            “กูไปจนเบื่อล่ะ” แต่คนที่ไม่ได้ถูกถามกลับสวนขึ้นมาจนยองมินเบ้ปากออกด้วยความหมั่นไส้

 

            “กูไม่ได้พูดกับมึงนะซองอู”

 

            “มึงด่ากูเสือกอ่อ”

 

            “บ้า มึงอ่ะคิดมาก”

 

            “สัส!

 

            แล้วสงครามย่อมๆ ก็เกิดขึ้นและจบลงอย่างรวดเร็ว เมื่อแดเนียลวางโทรศัพท์ลงบนตักของตัวเองแล้วหันไปกดจูบลงที่ริมฝีปากของคนด้านข้างข้อหาพูดไม่เพราะ

 

            “อี๋! ภาพอุจาดตา”

 

            ซองอูไม่ได้ตอบอะไรกลับไป นอกจากหันไปยกนิ้วกลางให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหลังจากที่ถูกแดเนียลถอนจูบออกไปแล้ว เอาจริงๆ เถอะนะ องซองอูก็ใช่ว่าจะเป็นคนหยาบคายตลอดเวลาซะเมื่อไหร่ คนที่ทำงานต่างก็พูดกันเป็นเสียงเดียวว่าเขาทั้งสุภาพและพูดเก่ง แถมอัธยาศัยดีอีกด้วย เรื่องหยาบคายนี่ยกไว้ให้พูดเฉพาะเวลาอยู่กับเพื่อนบ้างไม่ได้เหรอ คีพลุคตลอดเวลาเดี๋ยวก็ได้อกแตกตายกันพอดี

 

            “ไม่ต้องมาชูนิ้วกลางด้วย เดี๋ยวตีมือเลย”

 

            “เอ้า มึงเป็นพ่อกูเหรอ สั่งกูจัง”

 

            “เออ” แดเนียลตอบกลับไปแค่นั้น แล้วเปลี่ยนมือที่ถือโทรศัพท์คุยงานอยู่ไปมือข้างซ้าย ใช้นิ้วโป้งเพียงนิ้วเดียวในการกดข้อความตอบกลับไป แล้วเลื่อนมือขวาขึ้นมาจับมือซ้ายของซองอูที่ยังคงชูนิ้วกลางค้างกลางอากาศให้เพื่อนรักไปกุมไว้บนหน้าตัก

 

            “โอ๊ย! มดจะขึ้นตัวกูไหมเนี่ย เมื่อก่อนกูไม่เห็นพวกมึงหวานกันขนาดนี้ กูจะขาดใจตายก่อนเซอุนกลับมาไหมวะ”

 

            “พูดมากนะมึง”

 

            เชื่อเถอะว่าประโยคนั้นเป็นแค่ประโยคที่ใช้กลบเกลื่อนความเขินขององซองอูเท่านั้น

 

            รู้สึกหน้าร้อนที่ไม่ใช่ฤดู...

 

            แต่ร้อนได้แป๊ปเดียวก็เหมือนลมมรสุมเข้า...

 

            “เอ่อ คุณแดเนียลคะ”

 

            เจ้าของชื่อไม่ได้หันไปตามต้นเสียง แต่กลับกลายเป็นคนข้างๆ นั่นแหละที่หันไปก่อนซะอีก แดเนียลวางโทรศัพท์ในมือลงก่อนจะหันไปยิ้มการค้าให้กับเธอ – เจ้าของโต๊ะก่อนหน้าที่เขาไปเยี่ยมเยียนมาในฐานะคนดีลงาน

 

            “คือว่าสะดวกคุยไหมคะ”

 

          สะดวกมั้ง นั่งแดกเหล้าอยู่เนี่ย

 

            บอกได้เลยว่าถ้าองซองอูดื่มวิสกี้ในแก้วของคนข้างๆ เข้าไปเขาอาจจะพูดประโยคนั้นออกไปก็ได้

 

            “เอ่อได้ครับ คุยได้ๆ” แล้วก็ส่งยิ้มการค้าไปอีกหนึ่งดอก คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่ยองมินรู้ดีโคตรๆ

 

            “จริงๆ ไม่ได้มีธุระอะไรหรอกค่ะ แค่เห็นว่าเมื่อกี้นี้ลืมบอกไปว่าฉันมีสองเบอร์นะคะ ในนามบัตรที่เคยติดต่อไว้เป็นเบอร์ของเลขาฯ คิดว่างานนี้น่าจะต้องติดต่อฉันมาโดยตรง”

 

            “อ่าครับ”

 

            “ขอโทรศัพท์คุณหน่อยได้ไหมคะ”

 

            “นี่ครับ”

 

            แล้วก็เกิดอาการเงียบกลางอากาศอีกครั้ง เมื่อซองอูยื่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้กับคนตรงหน้า แดเนียลยังคงนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น เขาเก็บสีหน้าไม่เก่งก็ทำได้แค่ยิ้มแห้งๆ ออกมาเท่านั้น เมื่อแมวตัวจ้อยด้านข้างเริ่มกางกรงเล็บขู่ฟ่อๆ แล้ว

 

            “เอ่อ...”

 

            “กดใส่เครื่องนี้ดีกว่าครับ คือเขาเมาอย่าถือสาเลยนะครับ” ว่าจบแล้วก็หยิบโทรศัพท์ของซองอูมาวางไว้บนตักของตัวเอง คลายมือที่เคยกอบกุมอยู่ก่อนหน้าออกพบางยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้กับหญิงสาวตรงหน้า

 

            “ถ้าติดปัญหาอะไรตรงไหนก็ติดต่อมาได้ตลอดเลยนะครับ พวกผมจะได้ปรับแก้ให้งานถูกใจคุณ” เสียงของยองมินดังข้ามศีรษะของซองอูไป คนที่ไม่ได้มีส่วนร่วมในงานนี้หันกลับมานั่งหันหน้าเข้าหาโต๊ะ แสร้งทำเป็นมองนู่นมองนี่ไม่สนใจบทสนทนาที่เกิดขึ้น

 

            “เกรงใจจังค่ะ เกรงว่าจะได้ติดต่อไปบ่อยๆ พอดีบอสชอบงานละเอียดๆ ซะด้วย”

 

            “ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ พวกผมก็อยากให้งานดีๆ ออกไปเหมือนกัน ไม่งั้นเดี๋ยวเสียชื่อหมด” ยองมินว่าแล้วส่งยิ้มกลับไป รอยยิ้มที่คนมองอย่างซองอูคิดว่ามันก็เป็นยิ้มการค้าไม่ต่างจากไอ้ลูกหมาข้างๆ ตัวเองเลย

 

            แล้วหลังจากนั้นก็พูดคุยอะไรกันอีกก็ไม่รู้ ซองอูไม่แน่ใจนัก เพราะเขาดันเอาแต่สนใจเครื่องดื่มแก้วใหม่ของตัวเองที่มีสีนเหมือนกับเครื่องดื่มของคนข้างๆ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่กว่าที่ผู้หญิงคนนั้นจะกลับไปที่โต๊ะของเธอ ดนตรีดีพเฮาส์ก็เปลี่ยนจังหวะเป็นดนตรีเรียบๆ เพื่อผ่อนคลายโสตประสาทไปเสียแล้ว

 

            เหมือนจะนานอยู่เหมือนกันแฮะ

 

            นานจนเพื่อนเขามันงอกมาอีกร่าง

 

ทำไมมีอิมยองมินสองคนได้วะ แค่คนเดียวก็ฉิบหายกันหมดแล้ว

 

            แล้วองซองอูเอื้อมไปหยิบขวดน้ำเปล่าขวดเล็กบนโต๊ะขึ้นมากระดกในทันทีที่สติอันน้อยนิดของเขาจะเตือนขึ้นมาได้ว่าตัวเองเริ่มเข้าใกล้คำว่าเมาอยู่รอมร่อแล้ว

 

            ไม่ใช่ว่าไม่เคยดื่ม ติดจะดื่มหนักเสียด้วยซ้ำ แต่พักหลังมานี่เขาทำงานหนักมากกว่าดื่ม พอเจออะไรแรงๆ เข้าไปในกระแสเลือดก็พาลรู้สึกว่าฮอร์โมนมันกำลังคลุ้มคลั่งเหมือนเด็กหนุ่มในสิบปลายๆ ยังไงก็ไม่รู้

 

            “เดี๋ยวผมมานะ ออกไปส่งลูกค้าแป๊ปนึง”

 

            “อือ” ซองอูรับคำแค่นั้น เขาไม่ได้มองหน้าแดเนียลที่หันมากระซิบข้างหูด้วยซ้ำ ได้แค่พยักหน้ารับไปส่งๆ เท่านั้น จนกว่าที่จะตั้งสติได้ว่าเมื่อกี้แดเนียลพูดอะไรก็ตอนที่เบาะข้างกายว่างลงนั่นแหละ ซองอูถึงได้รู้ตัวว่าไม่น่าปล่อยไอ้หมาให้ออกไปเลยสักนิด

 

            ตอนนี้จะว่าแยกแยะเรื่องานกับเรื่อส่วนตัวออกจากกันไม่ได้ก็ยอมแล้ว

 

            ก็นี่มันเวลาส่วนตัวป่ะวะ ลำพังแค่มานั่งคุยงานนี่ยังหงุดหงิดเลย ยังต้องไปดูแลลูกค้าวีไอพีจนถึงเนื้อถึงตัวเลยเหรอวะ

 

            เงินเดือนเขาก็ไม่ได้น้อยนะ ให้มันลาออกจากบริษัทเฮงซวยนี่แม่ง

 

            แต่เดี๋ยวนี่บริษัทเพื่อนเขาเองไง

 

            “หน้าบูดอีกล่ะ ไหนอาการมันเป็นยังไง บอกหมอสิครับคุณซองอู”

           

            เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนรักที่กลับมารวมร่างเป็นคนเดียวกันแล้ว อิมยองมินยกยิ้มกว้างราวกับว่ากำกลังอารมณ์ดีสุดๆ ซึ่งสวนทางกับเขาอย่างชัดเจน

 

            แม่ง...

 

            รอยยิ้มมันชั่วร้ายมาก

 

            “หึงเหรอจ๊ะ”

 

            “หึงส้นตีนไร”

 

          โอเค... ตอบห้วนไป เอาใหม่นะซองอู สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

 

            “กูไม่ได้หึง เรื่องงานป่ะกูแยกแยะได้”

 

            “เหรอ”

 

          แต่เหรอมึงนี่ไม่มีความจริงใจอย่างชัดเจนเลยนะอิมยองมิน

 

            “ไม่หึงก็ดีแล้ว กูกลัวไอ้หมามันอึดอัด เพราะมันเป็นคนดีลงาน เดี๋ยวจะเสียงานซะเปล่าๆ”

 

            “เออกูรู้”

 

อ้าว ลืมตัว เผลอใส่อารมณ์ไปอีกแล้ว

 

            “เนี่ย น่ารักสมเป็นเพื่อนกูจริงๆ”

 

            “แน่นอน” ว่าแล้วก็ยืดอกนิดๆ ทั้งที่ในใจแม่งโดนสุมไฟจนรู้สึกร้อนอกร้อนใจไปหมด ถ้าภายในห้านาทีนี่คังแดเนียลยังไม่กลับ ซองอูกล้าพูดเลยว่าร้านนี้อาจจะโดนเขาเผาแน่ๆ

 

            “ว่าแต่ไอ้หมามันไปนานจังวะ มันไปส่งที่หน้าร้านหรือหน้าห้องเขาวะ”

 

          อ้าว มึงปั่นอีก

 

            ซองอูเหลือบตามองคนฝั่งตรงข้ามอย่างจับผิด โดยปกติแล้วความปากของอิมยองมินไม่ได้น้อยไปกว่าเขาสักเท่าไหร่ แต่ระดับการปั่นหัวนั้นยังไม่เหนือชั้นไปกว่าคนอื่นเลย เหมือนมันจะลืมไปว่าเทพเจ้าแห่งการปั่นคือใคร

 

            คบกับมันมาตั้งแต่ทำไมจะจับสังเกตมันไม่ได้ อย่าคิดว่าเมาแล้วจะมาปั่นอะไรก็ได้นะเว้ย

 

            “มึงว่างเหรอวะ”

 

            “หือ?” ยองมินเลิกคิ้วขึ้นแสร้งทำเป็นสงสัย แต่ก็ยังไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ซองอูก็ถามขึ้นมาอีกครั้ง

 

            “เนี่ยมาแดกเหล้างี้ มึงว่างเหรอ”

 

            คนถูกถามร้องอ๋อเบาๆ ออกมาในลำคอ ก่อนจะพยักหน้าส่งๆ แล้วทำเป็นบ่นถึงความหนักหนาของงานในช่วงนี้

 

            “ก็เหนื่อยๆ อ่ะ ชีวิตกูเลยต้องมาหาความบันเทิงบ้าง”

 

            ตอกกลับไปให้สมกับความเป็นเจ้ากรรมนายเวรกันหน่อย

 

            “เออดีเนอะ เดี๋ยววันหลังก็ไปหาความบันเทิงแบบมึงบ้างดีกว่า ไว้รอเซอุนกลับมาเนอะค่อยมาเที่ยวกันอีกรอบ” ว่าจบแล้วก็ยกขวดน้ำเปล่าก้นขวดนั้นขึ้นดื่มอีกครั้ง ทำราวกับว่าไม่มีเจตนาใดๆ แอบแฝงในคำพูดของตัวเองทั้งที่ต่างฝ่ายต่างก็มองกันออกอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว

 

            โคตรจะผีเห็นผีเลย

 

            “อ้าว ทำไมนั่งเงียบกันจังอ่ะ เมาแล้วเหรอ” และคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยอย่างคังแดเนียลก็โพล่งขึ้นท่ามกลางความเงียบบนโต๊ะที่มีเพียงแค่เสียงดนตรีคลอเบาๆ

 

            “เหมือนซองอูมันจะเมานะ” ยองมินว่าแล้วชี้ไปยังคนที่เอาแต่กระดกน้ำเปล่าไล่แอลกอฮอล์ในเลือด

 

            “มึงอ่ะแหละเมา” เจ้าตัวเถียงกลับมา นั่นทำให้แดเนียลหันมองไปทางซ้ายทีขวาที แล้วยืนเกาศีรษะแกร๊กๆ อยู่ตรงนั้นอย่างไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น

 

            หรือว่าแผนชั่วร้ายของอิมยองมินจะสำเร็จแล้ว?

 

            แต่ดูเหมือนว่ามันจะห่างไกลจากความสำเร็จไปมากโข เพราะตอนนี้ซองอูดูอารมณ์ดีมากกว่าตอนแรกเสียอีก

 

            สงสัยงานนี้คังแดเนียลชวดได้กำไรแล้วล่ะมั้ง

 

            “กลับกันได้แล้วมั้ง เดี๋ยวร้านก็ปิดแล้ว” เพราะไม่รู้ว่าจะทำยังไง แดเนียลเลยคิดว่าควรจบปาร์ตี้วันเกิดที่เป็นข้ออ้างของคนเหงาอย่างอิมยองมินซะก่อนที่จะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ลางสังหรณ์ของเขามันแปลกๆ ยังไงชอบกลก็ไม่รู้สิ

 

            เพราะองซองอูที่ดูอารมณ์ดีน่ะ น่ากลัวว่าองซองอูที่หงุดหงิดกว่าหลายสิบเท่าตัวเลยล่ะ

 

            “พวกมึงกลับกันก่อนเลย กูขอต่ออีกนิด” ยองมินว่า เขาเปิดทางให้คู่รักตรงหน้าได้กลับไปใช้เวลาร่วมกัน หลังจากที่ไปแย่งเวลาที่มีอยู่อันน้อยนิดของพวกมันมาแล้ว คนที่แฟนไม่อยู่ก็ต้องก้มหน้ารับชะตากรรมของตัวเองต่อไป

 

            แดเนียลพยักหน้ารับแล้วหันไปมองคนที่นั่งหมุนขวดน้ำเปล่าเล่นในมือ เขาสะกิดบนไหล่ลาดนั่นเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ป่ะ กลับกันเถอะ”

 

            ซองอูเงยหน้ามองคนที่ยืนค้ำศีรษะอยู่ เขายู่ริมฝีปากเขาหากันคล้ายกับว่าอารมณ์ดีเหลือเกิน มือน้อยๆ นั่นวางขวดน้ำลงบนโต๊ะ แล้วยืดแขนทั้งสองข้างออกไปข้างหน้าราวกับเด็กน้อยที่อยากจะโดนอุ้มด้วยสองแขนของคนตรงหน้า

 

            “ดึงหน่อย”

 

            “เมาป่ะเนี่ย?” แดเนียลถาม พลางหรี่ตาจับผิดอีกฝ่ายที่จู่ๆ ก็มาทำตัวอ้อนใส่เขา นี่มันไม่ใช่เรื่องปกติแล้ว

 

            “เร็วดิ ไม่ดึงก็ไม่กลับอ่ะ”

 

            โอ้โห...

 

            ตอนนี้คังแดเนียลแทบจะไม่เชื่อสายตาของตัวเอง เขาเหลือบไปมองยองมินที่นั่งอยู่อีกฝั่งอย่างขอความเห็น แต่อีกฝ่ายกลับพยักเพยิดหน้ามาให้ส่งๆ เท่านั้น ไม่ได้ออกความเห็นใดๆ ทั้งสิ้น

 

          หรือแผนการยั่วโมโหลูกแมวจะสำเร็จ?

 

          มันง่ายเกินไปป่ะวะ

 

            ด้วยความที่เขาเองก็รู้จักองซองอูดีในระดับหนึ่ง ไม่คิดว่าลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้จะเอาอยู่ตามที่ยองมินบอกมาจริง เขาก็แค่เดินไปตามเกมเล่นๆ ขำๆ เท่านั้น แค่ยั่วโมโห กระตุกต่อมความหงุดหงิดเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ใครจะไปคิดว่า...

 

            “คุณอุ้มเราหน่อย เราอยากกลับบ้านไปนอนแล้ว”

 

          ห๊ะ? เมื่อกี้ว่าอะไรนะ?

 

          Say it againnnnnnnnnnnnnnnn

 

            ปกติพูดกันที่ไหนล่ะไอ้คุณๆ เราๆ เนี่ย แทบจะกูมึงใส่กันตลอดเวลาด้วยความเคยชิน คำเรียกชื่อพวกนี้มันเอาไว้อ้อนเขาโดยเฉพาะเลยล่ะ แล้วไอ้โดยเฉพาะที่ว่ามันสำหรับบนเตียงเท่านั้นไง ไม่เคยเจอนอกในเวลาแบบนี้น่ะ

 

          แม่ง แม่ง แม่ง แม่ง แม่ง แม่ง

 

            คังแดเนียลแทบจะลงไปดิ้นกับพื้นให้รู้แล้วรู้รอด

 

          ทำไมตกหลุมรักแฟนตัวเองได้ทุกวันแบบนี้วะ

 

            ถ้าไม่ติดว่านี่เป็นในคลับเขาจะจับไอ้ลูกแมวตัวนี้ฟัดมันตรงนี้นั่นแหละ จบวันนี้เห็นที่ว่าต้องเข้าไปคลานกราบตักอิมยองมินสักหน่อยแล้ว

 

            “อ่ะๆ กลับกันๆ” หลังจากที่ตั้งสติได้แล้วคังแดเนียลก็ก้มตัวลงไปอุ้มลูกแมวตัวเล็กๆ - ในความคิดของเขาคนเดียว ให้ลุกขึ้นยืนดีๆ แล้วใช้แขนข้างหนึ่งประคองเอวคอดนั่นไว้ ไม่ได้หวังกำไรเลยเถอะ เพราะซองอูที่ตอนปกติก็ดูอ่อนแรงอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยิ่งดูไม่มีแรงเหลือแล้วเลยสักนิด

 

            “งั้นกูกลับก่อนนะยองมิน ถ้ามึงกลับก็เรียกแท็กซี่นะ อย่าขับกลับเอง”

 

            “อ่าฮะ”

 

            “เจอกันตอนน้องเซอุนกลับมานะมึง” ซองอูว่าแล้วก็ซบลงบนบ่าผายของคนข้างๆ แล้วยิ้มหวานให้ราวกับคนที่สติถูกบั่นทอนไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์แล้ว แต่คนที่ได้รับยิ้มนั้นกลับรู้สึกคิ้วกระตุกนิดๆ เพราะกำลังถูกเอาคืนอยู่

 

          ร้ายกาจ!

 

          ไอ้นี่มันโคตรจะร้ายกาจ!

 

            ยองมินได้แต่คิดในใจเท่านั้น ไม่ได้พูดมันออกไป เขายิ้มรับแล้วบอกลาเพื่อนสนิททั้งสองคนอีกครั้ง

 

            “แล้วเจอกัน”

 

            จากนั้นซองอูก็ถูกแดเนียลประคองตัวให้เดินออกจากโต๊ะไป แต่เดินไปได้แค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้นเขาก็หยุดเดินลง ดึงน้ำหนักที่ทิ้งตัวใส่แดเนียลกลับมายืนตัวตรงปกติ ไม่รีรอให้ไอ้ลูกหมาข้างๆ ได้เอ่ยปากถามอะไร ซองอูก็จัดการเบียดริมฝีปากของตัวเองเข้ากับริมฝีปากของอีกฝ่าย ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนแดเนียลตั้งตัวไม่ทัน กลับกลายเป็นว่าคนที่ควรจะถูกประคองกลับเป็นฝ่ายประคองแดเนียลแทนเสียเอง

 

            จูบที่เกิดขึ้นอย่างงุนงงไม่ได้ล้ำลึก แต่ก็ไม่ได้เป็นแค่เพียงสองริมฝีปากแตะกัน กลีบปากของเขาถูกขบเม้มเบาๆ คล้ายกับกำลังถูกลูกแมวตัวจ้อยหยอกเย้า เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้นยังไม่ทันที่แดเนียลจะตั้งสติได้ด้วยซ้ำ ซองอูก็ผละริมฝีปากของตัวเองออกไปแล้ว

 

            ซองอูไม่ได้พูดอะไรออกมานอกจากมองหน้าคนตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้เสียเต็มประสา เขาละเกลียดรอยยิ้มกว้างเหมือนเด็กน้อยได้ลูกอมของคังแดเนียลเอามากๆ สิให้ตาย ซองอูย่นจมูกใส่คนรักของตัวเองไปหนึ่งครั้งถ้วน ก่อนจะหันใบหน้าไปหาคนที่นั่งเดียวดายอยู่บนโต๊ะเพียงลำพัง แล้วแลบลิ้นใส่อย่างนึกสนุก

 

          อกแตกตายไปเลยเถอะอิมยองมิน ไม่มีแฟนให้อ้อนน่ะ

 

          สมน้ำหน้านัก บันเทิงดีไหมล่ะมึง

 

            แล้วซองอูก็หลุดหัวเราะออกมาเมื่อยองมินที่มองอยู่ตลอดเวลาแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา นอกจากมอบนิ้วกลางเป็นของขวัญส่งท้ายให้กับเขา วันนี้มันช่างเป็นวันที่บันเทิงเริงรมย์สำหรับเขาเสียจริงๆ

 

 

 

 

 

 

            “ทำไมอ้อนจังหื้ม?

            “อ้อนตีนอ่ะดิแม่ง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           

END

 

 

 

 

 

TALK TALK TALK

            แฮร่! กลับมาพร้อมกับเนียลองค่ะ 55555555555 หลังจากที่จมอยู่กับกองโปรเจกต์อยู่สองอาทิตย์ แล้วพล็อตนี้มันกวนใจมาก ติดอยู่ในหัวมาหลายวันแล้ว แต่ไม่มีเวลาได้เอาออกสักที จนเพิ่งจะได้กลับบ้านมา เพราะกลับมาฮีลตัวเองค่ะ โต้รุ่งทั้งอาทิตย์ไม่ใช่เรื่องตลกเลย 5555555555 กลับมาเอาความเครียดออกใส่ฟิคค่ะ ไม่รู้ว่าจะเครียดหนักกว่าเดิมไหม แถมเพิ่งเปลี่ยนคอมด้วย แป้นพิมพ์มันก็จะไม่ค่อยถนัด พิมพ์ช้ากว่าเดิมไปเยอะเลย นั่งอยู่หน้าจอหลายชั่วโมงมากกว่าจะจบได้ 555555555 มาพูดถึงเนื้อเรื่องสักนิด เอาความจริงเลยนะ เค้าอยากเขียนฉากสุดท้ายเนี่ยแหละ ฉากที่แลบลิ้นใส่ เป็นอะไรที่อยากเขียนมานานแล้ว อยากให้ปะทะความรู้ทันกันของเจ้ากรรมนายเวรคู่นี้ มันเลยกลายออกมาเป็นตอนที่... ไม่ค่อยจะมีสาระเท่าไหร่ เพราะเราเครียดเราเลยเขียนอะไรที่มีสาระไม่ได้จริงๆ ค่ะ 55555555

            แวะมาบอกข่าวดีค่ะ ว่าเราเปิดรีปริ้นเรื่องนี้สำหรับภาค 1 และเปิดจองรวมเล่มของภาคพิสดารนี้ด้วย รายละเอียดสามารถคลิกได้ที่นี่เลย https://writer.dek-d.com/realblacksoul/writer/viewlongc.php?id=1652574&chapter=56

หรือที่นี่โดยตรงเลยค่ะ https://docs.google.com/forms/u/3/d/e/1FAIpQLSd6UFEUhSGqqj-apg-otobUFQsovdUCANfupafvRza300pdvQ/viewform

            และเหมือนเดิมนะคะ พูดคุยกันได้ที่เดิมที่ #ficBxB101 นะคะ เจอกันตอนหน้านะ ><

           

           

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,026 ความคิดเห็น

  1. #3000 CttTmo (@ctttmo) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 17:00
    ตามอ่านตอนเนียลองรัวๆเลยค่ะ คิดถึงงงง
    #3,000
    0
  2. #2995 TigerPisces (@biw18940) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:16
    คิดจะเล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับซองอูหรอพิยองมิน ไงล่ะ โดนเกทับซะร้องหาน้องเซอุนแทบไม่ทันเลยล่ะสิ 5555555555555555555 บันเทิงเริงรมย์นักแล
    #2,995
    0
  3. #2991 ασɱ♡ (@aommoa-cny-16) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:10
    สองคนนี้คงมีตอนที่ได้เถียงกันบ่อยๆแน่เลยค่ะ 55555555 ชอบตอนเขาทะเลาะกันนะคะ ตลกดีอะ
    #2,991
    0
  4. #2967 แม่ม๑น้oe (@kunlanid_far) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:38
    สมน้ำหน้ายองมินอ่า 55555 มาปั่นหัวซองอูทำไม
    #2,967
    0
  5. #2966 dandy. (@morningstarx) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:30
    กินกันไม่ลงอ่ะค่ะสองคนนี้ ปั่นมาปั่นกลับไม่โกง!
    #2,966
    0
  6. #2965 MoJi_Mitoru (@narumi) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:53
    เกิดเป็นยองมินโดนทิ้งต้องไม่ตายนะ ชอบควาทรู้ทันของซองอู 5555555 พี่ยองมินโดนแน่ๆ
    #2,965
    0
  7. #2964 tinypenguinx (@tinypenguinx) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:16
    พี่ยองมินก็ต้องอดทนนะคะ 55555
    #2,964
    0
  8. #2962 jyshjhsh (@jyshjhsh) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:41
    แสบมากก5555
    #2,962
    0
  9. #2961 Moonshining (@KiHae_KyuMin) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:40
    ความเจ้ากรรมนายเวรนั้นนน
    #2,961
    0
  10. #2960 rikear_lope (@bill-lion) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:10
    สมครับอิมยองมิน
    #2,960
    0
  11. #2959 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:00
    พี่ยองมินนนนน เป็นตัวร้ายตลอดอะเราน่ะ 555555555
    #2,959
    0
  12. #2957 Nntt14 (@Nntt14) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:15
    โอ้ย น่ารักกกกกกกกกกกกก คือแบบผีเห็นผีสุด555555555
    สรุปยองมินโดนเอาคืนอะ ขำ 55555
    #2,957
    0
  13. #2956 khimmee56 (@khimmee56) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:49
    Win 5555
    #2,956
    0
  14. #2955 vip23 (@soda05) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:30
    น่ารักกก
    #2,955
    0
  15. #2954 caramel cream (@kimkibum_key) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:37
    สุดท้ายพี่ซองอูก็ชนะอยู่ดี อยากรู้ตอนน้องเซอุนกลับมา พี่ซองอูจะเล่นคุณอิมหนักขนาดไหน เล่นกับใครไม่เล่น555
    #2,954
    0
  16. #2953 CttTmo (@ctttmo) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:23
    โอ๊ยกี๊ดดดดดดดดด เรื่องนี้คนที่ได้กำไรไปเต็มๆมัน-ลูกหมานี่หว่า หัวใจน้องจะพัง ฮือออออออ วงวารพิยองมิน กะจะปั่นแต่โดนเขาเล่นกลับซะนี่ ถถถถ 5555555555 แต่บับแกรรร พิซองอูร่างแมวง่ะ แงงงงง้ หัวจรัย TTTTT
    #2,953
    0