'BOY & BOY' ♥ SF/OS Produce101 Store

ตอนที่ 52 : ► A bit chubby :: Lai Kuanlin x Park Jihoon

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    7 ม.ค. 61

A bit chubby

Lai Kuanlin x Park Jihoon

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           

            เสียงดนตรีของเครื่องชั่งน้ำหนักหน้ามินิมาร์ทดังขึ้นพร้อมกับตัวเลขที่ปรากฏบนหน้าจอเครื่องชั่ง นั่นทำให้เรียวคิ้วของเจ้าของน้ำหนักขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเดินลงจากแท่นยืนเครื่องชั่งแล้วยกมือขึ้นท้าวเอวทั้งสองข้างอย่างเอาเรื่อง

 

“น้ำหนักก็ตามเกณฑ์อ่ะ บอกแล้วว่าไม่ได้อ้วน”

 

“ก็หน้าจีฮุนดูอ้วนนี่หน่า”

 

“อันฮยองซอบ!” คนที่ถูกปรักปรำเรียกชื่อคู่สนทนาที่ยืนถือไอศกรีมอยู่ในมือแล้วส่งสายตาคาดโทษที่บอกว่าถ้ายังไม่หยุดพูดคำว่าอ้วนออกมาอีกล่ะก็จะจับอีกฝ่ายทุ่มลงตรงนี้นั่นแหละ

 

“โอเคๆ” ฮยองซอบยอมแพ้แล้วยื่นไอศกรีมในมืออีกอันกลับคืนไปให้เจ้าของพลางเดินออกจากมินิมาร์ทแถวหอพักของพวกเขา

 

ไม่ใช่เรื่องปกตินักหรอกที่จะเห็นพวกเขาออกมาอยู่ด้วยกัน นานทีปีหนพัคจีฮุนจะเห็นเพื่อนหน้ากระต่ายคนนี้โผล่หัวออกมาจากห้องของตัวเอง ถึงจะเรียนอยู่ที่เดียวกันแต่คนละคณะก็ไม่ได้เจอหน้ากันบ่อยไปมากกว่าคนที่เรียนต่างมหาวิทยาลัยอย่างจินยองกับแดฮวีสักเท่าไหร่ และวันนี้อะไรก็ไม่รู้ดลใจให้พวกเขาเดินมาเจอกันที่มินิมาร์ทด้านล่างหอพัก

 

และคำพูดแรกที่อีกฝ่ายทักเขาคืออ้วนขึ้นหรือเปล่าเนี่ย

 

บอกเลยว่าถ้าไม่ใช่เพื่อนสนิทพัคจีฮุนจะจับมันทุ่มลงกลางถนนแล้วให้รถเหยียบแบนไปซะ

 

นั่นทำให้จีฮุนที่ค่อนข้างมั่นใจในน้ำหนักอันสมส่วนของตัวเองหยอดเหรียญขึ้นชั่งน้ำหนักแล้วเทียบตัวเลขกับส่วนสูงว่ามันสมส่วนดีหรือไม่ และเขาก็ได้คำตอบว่ามันไม่ได้อ้วนเกินไปหรือผอมเกินไป ออกจะพอดีกันด้วยซ้ำ

 

ก็แค่ออกแก้มกับคางไง ไม่ได้หมายความว่าอ้วนสักหน่อย!

 

“แล้วช่วงนี้ได้เตะบอลบ้างมั้ยเนี่ย ขาดูเปลี้ยๆ นะ” เจ้ากระต่ายน้อยยังคงจ้อไม่หยุด ทำอย่างกับเวลาปกติไม่ได้คุยกับใครอย่างนั้นแหละถึงได้ชวนเขาคุยนู่นนี่ระหว่างทางเดินไปเรื่อย

 

“ไม่ได้เตะเลยอ่ะ แค่อ่านหนังสือสอบก็จะตายแล้ว”

 

“อ่า เด็กวิทย์กีฬาก็งี้แหละ”

 

“แล้วเป็นไงบ้างเด็กถาปัตย์?” จีฮุนถามกลับ เขาได้ยินเสียงโหยหวนที่เป็นเหมือนความในใจของอีกฝ่ายดังออกมาก่อนคำตอบก็ทำให้หลุดหัวเราะออกมา

 

“ดูตาสิ นี่ยังไมได้นอนเลยนะ” ว่าแล้วก็ชี้ให้ดูถุงใต้ตาของตัวเองที่เริ่มมีหนักขึ้นกว่าแต่ก่อนแล้ว

 

“เออเนี่ยเหมือนกัน ป่านนี้พวกเด็กนิเทศกับวิศวะจะเป็นยังไงบ้าง นัดรวมกันหลังสอบคิดว่าไง”

 

“อื้อดี!” ฮยองซอบพยักหน้าเป็นเชิงเห็นด้วย ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นต่อว่า “รอช่วงที่ควานลินว่างด้วยก็ได้ ไปกันเยอะๆ จะได้สนุก แต่อูจินคงจะไปด้วยไม่ได้”

 

“อ่าว่าที่นักสืบพัคสินะ” แกล้งแซ็วแฟนเพื่อนไปสักหน่อยแล้วก็หันไปสนใจไอศกรีมในมือของตัวเองต่อ

 

จนกระทั่งเดินมาถึงลิฟต์ของหอพัก พวกเขาก็แยกกันเพราะห้องขอฮยองซอบอยู่ชั้นบนไปอีก ห้องของจีฮุนอยู่แค่ชั้นสามเจ้าตัวเลยตั้งใจว่าจะเดินขึ้นบันไดเอาดีกว่าขึ้นลิฟต์ไป ถึงฮยองซอบจะไม่ได้เค้นถามถึงเหตุผลแต่ก็คิดว่าอีกฝ่ายคงจะรู้ดี

 

ไม่ได้ขยันขนาดนั้นหรอก

 

แต่พัคจีฮุนแค่รู้สึกว่าพักนี้ตัวเองดูบวมของหวานมากเกินไปหน่อยแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้เป็นอีกวันที่ดูธรรมดาและน่าเบื่อสำหรับพัคจีฮุน เขาเพิ่งจะสอบย่อยในวิชาภาคไปเมื่อวานนี้ ทำให้วันนี้กลายเป็นวันพักผ่อนของเขาไปโดยปริยาย ก่อนที่จะเริ่มอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอยย่อยในครั้งต่อไป นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้คนที่ไม่มีเรียนในวันเสาร์แบบนี้ยอมงัดตัวไอ้เด็กจอมขี้เกียจออกจากห้อง

 

ก็ใช้เวลาไปนานพอสมควร... ใช้ไปสักครึ่งชั่วโมงได้ แต่คนที่อาศัยอยู่ร่วมห้องกันอย่างไลควานลินก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนตัวออกจากเตียงนอนที่มีผ้านวมผืนหนาคลุมตัวเองอยู่เลยสักนิด เขาว่าตัวเขาเองก็ไม่ได้อ่อนแห้งแรงน้อยเหมือนไอ้เด็กนี่ซะที่ไหน แต่ช่วงนี้เหมือนจะเปลี้ยๆ ไปหน่อย

 

 “นี่! ลุกได้แล้ว จะนอนไปถึงไหน” สุดท้ายก็เลิกใช้กำลังแล้วใช้คำพูดข่มขู่อีกฝ่ายแทน แต่ก็เท่านั้นแหละไลควานลินก็คือไลควานลิน

 

ไอ้เด็กที่เดินตามเขาต้อยๆ เหมือนเขาเป็นคุณพ่อเลี้ยงหนึ่งในวันนั้นเป็นยังไง วันนี้ก็ยังเป็นแบบนั้นเหมือนเดิม ที่เพิ่มเติมคือมันกลายเป็นเด็กบัญชีที่เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายเดินตามมันต้อยๆ แทน

 

ใครจะไปคิดว่าโตมาแล้วมันจะหล่อขนาดนี้วะ

 

รำค๊าญ!

 

“ควานลิน ตื่นเร็ว จะไปกินขนม ไปกินด้วยกันหน่อย” คราวนี้จีฮุนงัดทั้งมือทั้งปากมาสู้กับกองผ้านวมตรงหน้าที่ขดๆ กันเป็นก้อน

 

“จีฮุนอยากกินก็ไปกินสิ กระเพาะไม่ได้ติดกับผมนี่”

 

“นี่!” จีฮุนเผลอแหวออกไป “ก็บอกอยู่ไงว่าจะให้ไปด้วยกัน ไม่ไปเย็นนี้ก็หาข้าวกินเองไปเลย”

 

“อ่า” แล้วคนอายุน้อยกว่าก็เปิดผ้านวมที่คลุมโปงเอาไว้ออก แล้วหันมาย่นจมูกใส่เขา ทำหน้าตาน่าหมั่นไส้ชวนให้อยากจะประทับฝ่ามือเข้าที่ฝ่าหน้าสักป้าบ

 

“กินขนมอีกแล้ว รู้ตัวมั้ยว่าอ้วนอ่ะ” ยังไม่วายบ่นคนอายุมากกว่ากลับไปอีก

 

“ก็มันเครียด อ่านหนังสือสอบมันเครียดเข้าใจมั้ย ลุกไปอาบน้ำเร็ว”

 

“ถ้าผมไปแล้วผมจะได้อะไรจากจีฮุนอ่ะ”

 

แน่ะ... มันยังมีหน้ามาต่อรองอีก

 

“เย็นนี้จะกินอะไรล่ะ” คนตัวเล็กถาม ก่อนจะรู้ตัวว่าเหมือนหลุดปากพูดอะไรบางอย่างออกไป เขามองหน้าของคนที่นอนอยู่ด้วยความหมั่นไส้เสียเต็มประดาจริงๆ เมื่อกี้เด็กนี่มันยังทำหน้าง่วงไม่อยากไปไหนกับเขาอยู่เลย ทำไมจู่ๆ หน้ามันเปลี่ยนมาทำหน้าเจ้าเล่ห์งี้ได้อ่ะ

 

จีฮุนไม่เข้าใจ

 

“จะกินอะไรก็พูด มองหน้าเนี่ยมันจะได้กินมั้ย?” เร่งเร้าคำตอบอีกครั้ง ทั้งๆ ที่ตัวเขาเองก็รู้คำตอบไม่ต่างกันนั่นแหละ

 

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ควานลินก็ยิ้มเฉ่งราวกับดอกไม้ที่แย้มบานในช่วงสายของวัน ร่างสูงๆ ของเด็กหนุ่มลุกขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียงพลางหันไปดูนาฬิกาข้างเตียงที่บอกเวลาว่าตอนนี้บ่ายโมงกว่าแล้ว อืม.. ถึงจะเพิ่งได้นอนไปเมื่อตอนเจ็ดโมงเช้าก็เถอะ แต่ถ้าแลกกับข้าวเย็นมื้อนี้ก็คุ้มอยู่

 

“อยากกินจีฮุนชุบแป้งทอด”

 

“เออ!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พอมาถึงร้านไอศกรีมโอมเมดร้านโปรดที่อยู่ไม่ไกลจากหอพักแล้วจีฮุนก็สั่งไอศกรีมมาแล้วนั่งจ้วงๆ เข้าปากเอาๆ ไม่มีความโรแมนติกใดๆ ทั้งสิ้นอย่างที่ไลควานลินเคยวาดภาพเอาไว้ จริงๆ บรรยากาศของคู่รักในร้านไอศกรีมแบบนี้มันต้องสีชมพูๆ หน่อยสิ ไม่ใช่จีฮุนเอาแต่จ้วงช้อนลงถ้วยแล้วมองเขาอย่างกับกลัวว่าเขาจะไปแย่งกินอย่างนั้นแหละ

 

ยิ่งโตยิ่งโคตรจะเด็กน้อยเลยพัคจีฮุนน่ะ

 

“เครียดมากเลยเหรอ” แล้วเสียงทุ้มต่ำที่แตกหนุ่มแล้วของควานลินก็เอ่ยทำลายบรรยากาศแปลกๆ ระหว่างพวกเขาลง

 

คนถูกถามยังคาบช้อนไอศกรีมไว้ในปาก จีฮุนเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วกรอกตามองเพดานของร้านให้คำตอบนั่นกับอีกฝ่าย

 

“จริงๆ เครียดเพราะเมื่อวานทำข้อสอบไม่ได้”

 

“วิชา?”

 

“วิชาภาค” ตอบเสร็จแล้วก็หยิบช้อนออกมาตักไอศกรีมเข้าปากอีกครั้ง นั่นทำให้ควานลินพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงรับรู้ เพราะว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่เขาถูกลากออกมาแบบนี้

 

พัคจีฮุนน่ะเป็นพวกติดของหวานเวลาเครียด เขาก็เพิ่งจะมาค้นพบช่วงหลังๆ เนี่ยแหละที่เจ้าตัวเริ่มเรียนหนักขึ้น อ่านหนังสือหนักขึ้น บางวันก็อ่านจนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอนไปสอบ ถึงเด็กบัญชีอย่างเขาจะไม่ได้เรียนแบบสบายๆ ก็เถอะ แต่เพราะว่าเป็นตัวเขาเองนั่นแหละที่ต่อให้ไปเรียนคณะยากๆ ก็ทำตัวชิลได้เสมอ  

 

ไอ้ที่ชอบต่อรองน่ะก็เพราะอยากแกล้งเล่นเท่านั้น ของคุณพ่อ(ทูนหัว)จอมขี้บ่นของเขาน่ะ เวลาทำหน้าไม่พอใจอะไรสักอย่างแล้วมันน่ารักเอามากๆ เลยล่ะ น่ารักจนอยากลงไปเหมาขนมทั้งมินิมาร์ทมากองไว้ในห้องแล้วให้จีฮุนหยิบกินได้ตลอดเวลาที่ต้องอ่านหนังสือไปสอบ

 

            “เฮ้ย! ควานลิน!

 

            เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียกนั่นก่อนจะยิ้มกว้างออกมาเมื่อพบว่าเพื่อนร่วมคณะของตัวเองกำลังเดินมาทางโต๊ะของเขา

 

            “ว่าไงๆ” ทักทายออกไปตามประสาคนรู้จักกัน ก่อนที่โต๊ะจะถูกขยายแล้วต่อเพิ่ม พร้อมกับเก้าอี้ที่ถูกลากมานั่งเรียงกัน ทำให้โต๊ะเล็กๆ ที่เคยมีแค่สองคนเพิ่มขึ้นเป็นหกคน

 

          คนเยอะเป็นบ้า

 

            จีฮุนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยที่ต้องมานั่งร่วมโต๊ะกับคนที่ไม่รู้จัก เอาความจริงเถอะ เขาก็ไม่ได้ไปวุ่นวายอะไรกับชีวิตของควานลินนัก ปกติเขาเห็นควานลินออกไปไหนมาไหนกับเพื่อนซะที่ไหน ว่างทีไรก็นอนหมกตัวอยู่ห้องตลอดนั่นแหละ นั่นจึงทำให้เขาไม่สนิทกับเพื่อนของอีกฝ่ายไปโดยปริยาย

 

            และพัคจีฮุนก็ไมใช่คนอัธยาศัยดีเสียด้วย ก็คุยได้ มองหน้าได้ แต่ก็ไม่ได้ช่างจ้อสักเท่าไหร่ นั่นทำให้โต๊ะที่เต็มไปด้วยชายสี่หญิงสองนั้นมีเพียงแค่คนที่กว่าสุดอย่างเขาเท่านั้นที่เป็นเพียงผู้ฟังไม่ใช่ผู้พูด

 

            เด็กพวกนั้นคุยอะไรกันบ้างเขาไม่ได้สนใจมากนัก จนกระทั่งชื่อของเขาถูกเอ่ยแนะนำตัวด้วยฝีมือของคนที่ย้ายมานั่งข้างๆ เขาอย่างควานลินแล้วนั่นแหละ

 

            “แฟนเราเอง เป็นรุ่นพี่อยู่วิทย์กีฬา ชื่อพัคจีฮุน” ไม่ว่าเปล่าเด็กหนุ่มยังเลื่อนแขนขึ้นมาโอบไหล่ของเขาเอาไว้หลวมๆ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของอีก

 

            คือมันก็ดีหรอก ถ้าเขาไม่ได้รับสายตาของเพื่อนๆ อีกฝ่ายที่มองมาน่ะ

 

          ไม่ชอบการเป็นจุดสนใจว้อยยย ไม่ชอบบบบ

 

            แต่สุดท้ายก็ไม่ได้โวยวายอะไรออกไป จีฮุนแต่ยิ้มแสดงการทักทายแล้วหันไปให้ความสนใจกับไอศกรีมที่เริ่มละลายตรงหน้าตัวเองต่อ ปล่อยให้ควานลินได้ใช้เวลากับเพื่อนไป เพราะเขาไม่รู้ว่าจะเอาหัวข้อไหนเข้าไปร่วมวงสนทนาด้วย

 

          อย่าคุยเรื่องเรียนกันดิวะ แม่งยิ่งเครียดอยู่

 

            “เมื่อปีที่แล้วก็เคยเจอพี่เขานะ เอ๊ะ! หรือไม่ใช่คนนี้นะ แฟนควานลินที่เจอที่โรงหนังคนนั้นตัวเล็กๆ ผอมๆ ป่ะ”

 

            ขวับ!

 

            แล้วจีฮุนก็เงยหน้าขึ้นด้วยคำว่าตัวเล็กๆ ผอมๆ

 

            เออมันก็มีอยู่คนเดียวเนี่ย ผอมๆ เล็กๆ ก็เขาเนี่ยแหละ แค่เป็นเขาในเมื่อก่อนเท่านั้น ตอนนี้แค่บวมของหวานนิดๆ หน่อยๆ แต่ก็ยังเป็นแฟนไอ้เด็กก้างนี่เหมือนเดิมไง

 

            “คนละคนกันเหรอ”

 

            อ้าว เด็กนี่สมควรโดนตีน

 

            “บ้าล่ะ ก็มีอยู่คนเดียว ช่วงนี้พี่เขาอ้วนขึ้นไง เรียนหนักก็งี้” ควานลินตอบแล้วก็แกล้งหยอกล้อเขาด้วยการเลื่อนมือเข้ามาเกาปลายคางของเขาเล่น

 

            โอเคจีฮุน ฮึบไว้ ฮึบไว้ก่อน

 

            “พี่ติดของหวานน่ะ มันเลยอ้วนขึ้น” พยายามปรับน้ำเสียงของตัวเองให้เป็นปกติที่สุด แม้ปลายเล็บเท้านี่จะจิกจนรองเท้าแตะจะขาดแล้วก็ตาม

 

            พัคจีฮุนอยากจะตะโกนออกไปให้ลั่นร้านไอศรกรีมว่ากูไปอ้วนบนหัวมึงเหรออออออออ

 

            แต่ทำได้แค่ตะโกนในใจเพราะยังเห็นแก่ว่าเป็นเพื่อนของไอ้เด็กก้างข้างๆ นี่ไม่งั้นเขาจะไม่ไว้หน้ามันแล้ว ให้ตายสิ

 

            คิดแล้วก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากจ้วงไอศกรีมที่เหลือเข้าปากต่อ นั่งมองควานลินพูดคุยเรื่องนู่นนี่ไปเรื่อย ก่อนจะเดินไปสั่งไอศกรีมถ้วยใหม่มากินอีก ควานลินมองตามเขาตาละห้อยแต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ จีฮุนไม่ได้สนใจอะไรแล้วนอกจากไอศกรีมที่เขาคิดว่าจะเลือกรสอะไรดี

 

ไหนๆ แม่งก็อ้วนล่ะ อ้วนไปให้สุดเลยล่ะกัน 

 

 

 

 

 

 

           

 

 

 

           

 

 

 

 

 

 

 

            ควานลินตื่นขึ้นมาในเช้าวันอาทิตย์แล้วพบว่าจีฮุนไม่อยู่ที่ห้อง...

 

            มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเพราะบางวันจีฮุนก็หายตัวไปขลุกอยู่ที่ห้องสมุดทั้งวันเพื่ออ่านหนังสือเตรียมสอบ ให้เหตุผลง่ายๆ ว่าอ่านอยู่แล้วแล้วเขาชอบไปกวนใจทำให้ต้องอ่านย่อหน้านึงไม่ต่ำกว่าห้ารอบได้ หรือบางวันก็ตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีห้าออกไปวิ่งเพราะมีสอบสมรรถภาพร่างกายประจำปี จริงๆ จะเรียกว่าชินก็ได้กับการที่ตื่นมาอยู่คนเดียวบนเตียงเนี่ย

 

            แต่เดี๋ยวนะ...

 

            จีฮุนเพิ่งสอบย่อยเสร็จไปเมื่อวันก่อนไม่ใช่เหรอ

 

            ความคิดที่ผุดขึ้นมาทำให้ควานลินชะงัก เขาควานหาโทรศัพท์ของตัวเองใต้หมอนแล้วรีบกดปลดล็อคหน้าจอในทันทีที่เห็นแจ้งเตือนข้อความจากจีฮุน

 

          WinkBoi: อยู่สนามฟุตบอลนะ ข้าวอยู่ในตู้เย็นเอาออกมาเวฟก่อนกินด้วย

 

            “อ่า”

 

            พออ่านจบแล้วควานลินก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ ไม่ใช่เรื่องแปลกถ้าจะเจอพัคจีฮุนแถวสนามบอลหรือโรงยิม แต่มันน่าแปลกที่จะเจออีกฝ่ายในวันอาทิตย์ที่ควรจะนอนอยู่ห้องแบบนี้ ไม่ปกติแล้วล่ะ ควานลินรู้สึกแบบนั้น

 

            เขาตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงนอน แม้ว่าตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้าก็ตาม เพราเมื่อคืนดันโดนบังคับให้เข้านอนไวก่อนเที่ยงคืน ร่างกายที่พอมันได้รับการพักผ่อนที่เพียงพอแล้วก็เลยตื่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังตื่นช้ากว่าอีกฝ่ายไปก้าวนึงอยู่ดี

 

            ไม่ใช่จีฮุนตื่นออกไปสนามบอลตั้งแต่ตีหน้าหรอกนะ

 

            ขำไม่ออกเลยล่ะแบบนั้น

 

            ควานลินใช้เวลาราวครึ่งชั่วโมงได้ในการอาบน้ำแต่งตัวชุดนอนสีชมพูที่จีฮุนบ่นทุกวี่ทุกวันว่าเกลียดมัน แล้วรีบแว๊นมอเตอร์ไซค์วินเทจสีครีมของตัวเองเข้าไปในมหาวิทยาลัยทันที วันอาทิตย์แบบนี้ไม่ค่อยจะมีคนอยู่แล้ว เขาล่ะไม่เข้าใจจีฮุนเลยจริงๆ ว่าอะไรดลจิตดลใจให้ออกมาสนามบอลแต่ตอนเช้าตรู่แบบนี้

 

            เพียงไม่นานนักเขาก็จอดลูกรักของตัวเองไว้ที่ข้างสนามฟุตบอล รีบกุลีกุจอวิ่งเข้าไปด้านในสนามเมื่อเห็นจีฮุนตัวเล็กๆ วิ่งอยู่ในสนามหญ้าขนาดใหญ่นั่นเพียงลำพัง เขาหย่อนกายนั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้างสำหรับโค้ชแล้วมองตามคนตัวเล็กที่วิ่งไล่เตะลูกบอลทรงกลมนั่นไม่อย่างไม่หยุดหย่อน

 

            จีฮุนอยู่ในชุดบอล เป็นชุดที่ควานลินไม่ได้เห็นมันมาสักพักใหญ่แล้วๆ ใบหน้าหานนั่นชื้อเหงื่อจนอยากจะเข้าไปซับให้ แต่ทว่าสีหน้าของอีกฝ่ายนั้นไม่สู้ดีสักเท่าไหร่ เหมือนหัวคิ้วจะชนกันจนเป็นปม เขาก็ไม่เข้าใจว่าการมาวิ่งไล่ลูกบอลคนเดียวแบบนี้มันน่าเครียดตรงไหนกัน

 

            จนกระทั่งลูกบอลลูกนั้นถูกเตะเข้าใส่ประตูที่ไร้ผู้รักษาประตูนั่นแหละ เขาจึงเห็นจีฮุนล้มตัวลงนอนบนสนามหญ้าที่ไม่ค่อยจะสะอาดสักเท่าไหร่นัก ควานลินจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กที่นอนกางแขนขาแล้วหอบแหกอยู่บริเวณหน้าประตู

 

            “หนีผมออกมาเตะบอลแต่เช้าเนี่ยนะ” เอ่ยทักทายไปด้วยท่าทีที่สบายๆ แล้วหย่อนกายนั่งลงข้างๆ กับอีกฝ่าย

 

            จีฮุนไม่ได้ตอบอะไรนอกจากถกเสื้อของตัวเองขึ้นมาเช็ดเหงื่อตามกรอบตาแล้วล้มตัวลงนอนท่าเดิม เขาหันหน้าหนีแสงแดดที่กำลังสาดส่องลงมาแล้วเบนใบหน้าไปหาไอ้เด็กกางข้างๆ ที่ไม่รู้ว่าอะไรดลจิตดลใจให้ยอมลุกออกมาจากเตียงในเวลานี้ได้

 

            “มาออกกำลังกายไง สุขภาพจะได้แข็งแรง” จีฮุนว่า แต่ดูจากสีหน้าของควานลินที่มองหมา เด็กนี่เหมือนจะไม่เชื่อเขาสักเท่าไหร่

 

            “สาบานสิว่าจีฮุนคิดแค่นั้น”

 

            “อะไร?” ราวกับเด็กน้อยที่ถูกจับได้ว่าทำความคิด จีฮุนกำลังรู้สึกแบบนั้น

 

            ควานลินไม่ได้ตอบอะไรนอกจากทิ้งตัวลงนอนที่ด้านข้างอีกฝ่าย โชคดีที่ตอนนี้ยังไม่สายมาก และแดดที่สาดส่องมาก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกร้อนเท่าไหร่ เขาคิดว่ามัน...อบอุ่นดี

 

            “จีฮุนจะมาออกกำลังกายทุกวันเลยมั้ย”

 

            “ถ้าไม่มีอ่านหนังสือ ก็คิดไว้ว่าจะมา”

 

            “ถ้ามาก็ปลุกผมด้วยสิ”

 

            คนอายุมากกว่าหันมองควานลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เหมือนกับว่าอีกฝ่ายรู้อะไรบางอย่างที่เขาไม่รู้ บางครั้งไอ้เด็กก้างจอมขี้เกียจนี่ก็ชอบทำมึนทั้งๆ ที่รู้อะไรบางอย่างมา แกล้งตีเนียนทำเป็นไม่รู้เรื่องทั้งๆ ที่มองทุกอย่างออกหมดแล้ว

 

            “ช่วงนี้รู้สึกเหมือนมีพุงเลยอ่ะ เลยอยากมาออกกำลังกายฟิตหุ่นบ้าง” เด็กหนุ่มว่าแล้วก็ขยับกายยกแขนขึ้นมาท้าวศีรษะเอาไว้แล้วหันหน้ามองคนที่เปียกเหงื่อซกด้านข้าง

 

            “หรือเราจะไปลงคอร์สฟิตเนสกันดี”

 

            “พอเลย” จีฮุนปราม

 

            “ไม่เอาหรอกเอาเงินไปซื้อขนมอร่อยๆ กินกันดีกว่า”

 

            “ขนมอะไรไม่กิน”

 

            ควานลินหลุดยิ้มออกมา เขาขี้เกียจเกินกว่าจะง้างปากคนด้านข้างแล้ว มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าเพราะถูกทักบ่อยๆ ว่าอ้วนขึ้นเลยต้องมาระบายอารมณ์ด้วยการเตะบอลอัดเข้าประตูซ้ำๆ ให้เหงื่อซกขนาดนี้ เหมือนจีฮุนจะลืมตัวไปว่าปกติแล้วคนอย่างตัวเองน้าถ้าจะออกกำลังกายฟิตหุ่นจริงๆ ทุกอย่างต้องทำตามขั้นตอนและวางแผนมาแล้วว่าแต่ละวันแต่ละช่วงเวลาต้องทำอะไรบ้าง ออกกำลังส่วนไหนของร่างกายตามวิสัยเด็กวิทย์กีฬาที่เจ้าตัวชอบมาบ่นเขาบ่อยๆ เวลาไปเล่นบาสแล้วไม่วอร์มร่างกายก่อนนั่นแหละ

 

            ถ้าพรุ่งนี้มาบ่นให้เขาฟังว่าปวดขาล่ะก็ไลควานลินจะหัวเราะให้ฟันหลุดไปเลยล่ะ

 

            “กินเถอะ อยากให้กิน เวลาจีฮุนกินแล้วดูมีความสุขมากๆ”

 

            เจ้าของชื่อเงียบไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาเอาแต่มองใบหน้าของเด็กขี้ก้างที่ตอนนี้ดูเหมือนจะอารมณ์ดีซะเหลือเกิน

 

            “เนี่ยต่อไปใครว่าจีฮุนอ้วนนะ ผมจะไปซัดมันให้คว่ำเลย อ้วนตรงไหนดูสิแขนขาแน่นตึบขนาดนี้ ฟาดคอทีเดียวก็ร่วงล่ะ”

 

            “คืออันนี้ชมใช่ป่ะ?”

 

            “ชมสิชม” ว่ากลั้วหัวเราะแล้วใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ท้าวศีรษะเลื่อนไปวางลงที่ข้างแก้มนุ่มๆ ของอีกฝ่าย

 

            “แค่หน้าเท่าคอเอง เขาไม่ได้เรียกอ้วนสักหน่อย”

 

            “สงสัยอยากตาย”

 

            “เนอะ คนพวกนั้นน่ะอยากตายแน่”

 

            “นายนั่นแหละที่อยากตายไลควานลิน!

 

            แล้วเจ้าของชื่อก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา แล้วพลิกตัวมาอีกด้าน นอนกุมท้องของตัวเองเมื่อเห็นใบหน้าที่ขึ้นสีของอีกฝ่ายเมื่อครู่นี้ ไม่ใช่เขินหรอก แต่พัคจีฮุนเพิ่งจะประมวลผลได้ว่าโดนเขาแหย่เล่น แต่ยังไม่ทันที่จะได้หยุดหัวเราะก็ต้องร้องโอดโอยขึ้นมาเมื่อโดนแข้งแข็งๆ นั่นเตะเข้าเต็มแรงที่บั้นท้าย

 

            “ไอ้สลอธโง่!

 

            “ไม่โง่นะไม่โง่” ถึงจะเถียงกลับไปแต่ก็ไม่วายที่จะขดตัวหลบรองเท้าสตั๊ดสีเขียวที่ลอยข้ามตัวเขาไป

 

          โหดจริงวุ้ย!

 

             “อ้วนอย่าทำผมดิ อ้วนอย่า!

 

            “ใครอ้วน? นี่แน่ะ!” แล้วก็เน้นบั้นท้ายงามๆ นั่นไปอีกหนึ่งดอกข้อหามาเรียกเขาว่าอ้วน

 

            “อ้วนๆ น่ารักจะตาย โอ๊ย อย่าจีฮุนอย่า! ไม่เรียกแล้ว โอย เบาหน่อย เบาๆ”

 

            ถึงจะโอดโอยออกไปด้วยความเจ็บปวด แต่ควานลินก็เรียกมันว่าความเจ็บปวดสีชมพู อย่างน้อยเขาก็แอบเงยหน้าขึ้นมาแล้วพบว่าจีฮุนไม่ได้หน้านิ่วคิ้วขมวดจนเป็นโบว์เหมือนตอนเตะบอลคนเดียวก่อนหน้านี้แล้ว

 

            เอาเถอะเจ็บตัวนิดหน่อยไม่เท่าไหร่

 

 

            เรียกได้ว่าไลควานลินเอาตัวเข้าแลกหรือเปล่านะ

 

 

 

 

 

            “เย็นนี้ไม่ต้องกินข้าว”

 

            “ไม่เอาอ่ะ จีฮุนทำข้าวให้กินเถอะนะ”

 

 

 

           

END

 

 

 

 

 

TALK TALK TALK

ตอนแรกคิดว่าเป็นคู่สุดท้ายในแก๊งยัย แล้วเพิ่งมานึกได้ว่าเฮ้ย ลืมกุกนยองเวอร์ชั่นภาคพิสดารไปได้ไง นี่ก็เขียนแบบปิดท้ายเลย 5555555555 ยังคงมีความเป็นพัคจีฮุนผู้น่ารัก กับไลควานลินผู้ไม่ยอมทำข้าวกินเอง นี่คือสภาพของคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่แท้ 555555555 ตามไทม์ไลน์ที่อัพแต่ละตอนเรียงมาเลยค่ะ คือแก๊งยัยมีกัน 4 คนใช่ม้า แยกกันไปเรียนที่ละ 2 คนค่ะ ได้รับเชิญจากน้องอันผู้ไม่เคยหลับเคยนอนจากตอนก่อนหน้านี้ด้วย 5555555555 จริงๆ สิ่งที่อยากให้เห็นในมุมเรื่องนี้คือความโตขึ้นของน้องหลินค่ะ ถ้าถามว่าน้องเพิ่งมากวนตอนนี้เหรอ ก็ไม่นะ อยากให้กลับไปอ่านฮาวทูเทรนยัวสลอธอีกครั้งแล้วจะพบว่า เออน้องก็กวนแบบนี้มาตั้งแต่ตอนแรกแล้ว เป็นการกวนที่ยิ้มไปด้วยกลบเกลื่อนความชั่วร้ายในความคิดตัวเองค่ะ 5555555555555555555 สำหรับในส่วนของวันพรุ่งนี้นั้น... เปิดเทอมแล้วนะคะ เปิดเทอมแล้ว // วิ่งไปร้องไห้ใต้ต้นผักชี ใช่ค่ะ แล้วดิชั้นเรียนยันวันเสาร์ ตื่นเช้าทุกวันเลย ไหนใครบอกยิ่งปีสูงยิ่งสบาย อีกนิดจะไปสบายแล้วค่ะ ถ้ามาอัพนั่นคือกายหยาบค่ะ วิญญาณได้ออกจากร่างไปแล้ว ;------;

ยังสามารถกด 99 ส่งมาเป็นกำลังใจให้คนเขียนได้นะคะ 55555555 และยังพูดคุยกันได้ที่เดิม #ficbXb101 นะคะ สำหรับตอนหน้า ตั้งใจว่าจะลงอาส์กแต่ไม่รู้จะเขียนทันมั้ย 55555555555

 

 

 

 

 

 

 

             

 

           

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,026 ความคิดเห็น

  1. #2850 ασɱ♡ (@aommoa-cny-16) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 16:39
    99 ค่ะไรต์ ฉู้วๆ
    #2,850
    0
  2. #2828 piepiesQ7_ (@got7ismy) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 05:19
    99ค่ะไรท์555555 อ้วนน่ารักง่ะ #จีฮุนสิจีฮุน นานจนเกือบจะลืมไปเลยค่ะว่ามีคู่นี้ด้วย>< เป็นกำลังใจให้นะคะ อยากอ่านตอนต่อไปแย้วววว *~* #ไรท์สู้ๆๆๆ
    #2,828
    0
  3. #2826 melomookie (@melomookie) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 00:39
    น้องหลินทำไมกวนนนน จีฮุนไม่ได้อ้วนจีฮุนแค่ขนฟู5555555555
    #2,826
    0
  4. #2825 THEV1995 (@THEV1995) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 00:00
    99 ฮือเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #2,825
    0
  5. #2824 THEV1995 (@THEV1995) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 00:00
    99 ฮือเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #2,824
    0
  6. #2823 whale52hz (@scimat) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 22:00
    99 ค่ะ เป็นกำลังใจให้น้าาา
    #2,823
    0
  7. #2822 penguin is happy (@octopuzz) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 17:47
    99เป็นกำลังใจให้ไรท์แล้วก็ตัวเองค่ะ ยิ่งโตยิ่งเหนื่อยไม่อยากโตแล้ว5555555
    จีฮุนก็ไม่ได้อ้วนนะแค่เสื้อมันหลายชั้นเจ๋ยๆ ชอบความควานลินวอแวอยากมีคนมาวอแวแบบนี้บ้าง;-;
    #2,822
    0
  8. วันที่ 8 มกราคม 2561 / 08:24
    กด 99 รัวๆๆๆๆๆๆ สู้ๆนะคะ เราก็กำลังจะไปสบายเหมือนกันแล้ว 5555555555555 จะมีรวมเล่มไหมคะ
    #2,821
    0
  9. #2820 น้องจิต (@pimexofan) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 06:17
    99ค่ะ 69ด้วย5555555555
    #2,820
    0
  10. #2818 phyy♡ (@byunying) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 23:15
    น่ารักกก กด99ให้ไรท์สู้ๆนะคะ
    #2,818
    0
  11. #2817 therip time (@woothlee) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 23:08
    น่ารักกกกกก
    #2,817
    0
  12. #2816 God423 (@god423) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 22:35
    99นะคะไรท์ 55555555 จริงๆแล้วฮุนไม่อ้วนน้า ;-; โคดี้นูน่าต้องเลิกให้ฮุนใส่เสื้อหลายๆตัวต่างหาก ใส่เสื้อยืดตัวเดียวละผอมมาก ละขาแบบ งื้อ ขาฮุนแบบคนเล่นบอลจริงๆ 55555 ชวนชิปฮุนหลินแทนหลินฮุนมากๆ 
    #2,816
    0
  13. #2815 MBdestiny (@Minjunat) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 21:56
    หลินฮุนน่ารักกกกก ชอบมากเลยค่ะ
    #2,815
    0
  14. #2813 Moji_EB (@moji-eb) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 21:13
    ความน้องหลินอะ ทำง่วงๆมึนๆแต่เค้าก็รู้หมดแหละว่าจีฮุนคิดอะไรอยู่ ชอบคู่นี้ตรงความน่ารักเล็กๆน้อยๆแบบนี้แหละ งื้อ
    #2,813
    0
  15. #2812 SUCHARR39 (@SUCHARR39) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 20:05
    แงงงง หลินกับจีฮุนน่ารักกกก
    #2,812
    0
  16. #2811 yumyum:) (@buayupee) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 19:35
    อย่าว่าน้องงง น้องไม่อ้วน น้องแค่ขนฟู55555 ชะตากรรมโคตรคุณพ่อ เลี้ยงยังไงก็ยังคงทำแบบนั้น ทำไมรู้สึกสงสารเบาๆ55555 แต่อย่างว่าเด็กมันก็น่าเลี้ยงจริงๆแหละ
    #2,811
    0
  17. #2810 zephyrus.e (@thitawee) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 18:57
    99 นะคะไรต์ 55555555 คู่นี้น่ารักกกกกก จีฮุนอวบๆน่ารักออกเป็นก้อนๆน่าจับกิน ละควานลินขี้แกล้งไรเบอร์นั้น5555555
    #2,810
    0