'BOY & BOY' ♥ SF/OS Produce101 Store

ตอนที่ 47 : ► Over my dead body :: Kim Sanggyun x Justin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    31 ธ.ค. 60

Over my dead body

Kim Sanggyun x Justin

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            อะไรนะ จะจีบจัสตินเหรอ?

 

          ข้ามศพกูไปก่อนเถอะไอ้เด็กเวร!!!

 

 

 

 

 

 

 

            “ย่อหน้านี้ยังเขียนงงๆ อยู่เลยนะ เหมือนใจความมันจะซ้ำกันอยู่ พี่ว่าเราลองขยายตรงประโยคนี้ แล้วลากเอาประโยคหลังลงมาย่อหน้าใหม่ดีกว่ามั้ย น่าจะเวิร์คกว่า”

 

            กระแสเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวลไม่ต่างจากสายตาของตัวเองที่ทอดมองลงไปยังใบหน้าของนักเรียนพิเศษของตัวเอง ในร้านคาเฟ่เล็กๆ เกือบจะใจกลางเมืองอยู่เหมือนกันที่ถูกเลือกมาเป็นสถานที่สอนพิเศษในครั้งนี้

 

            อืม... มันก็เงียบสงบดีหรอก ทุกอย่างเกือบจะดีแล้ว

 

            เกือบแล้ว

 

            ถ้าไม่ติดว่าไอ้เด็กที่มาสอนพิเศษนั่นทำตัวเหมือนคิมซังกยุนคนนี้เป็นธาตุอากาศ!!!

 

            “แล้วถ้าจัสตินตัดประโยคนี้ออกไปเลยพี่เจิ้งถิงว่าจะเป็นไงอ่ะ”

 

          มันก็จะสั้นลงไงจ๊ะหนู

 

            ซังกยุนเผลอหลุดคำตอบในใจออกไป เขานั่งดูดกาแฟเย็นในแก้วเงียบๆ มองสลับไปมาระหว่างคุณครูจำเป็นที่ชื่ออะไรสักอย่าง เรียกโคตรยาก จัสตินแค่บอกว่าพี่เขาเก่งมากเลยจะมาให้ช่วยติวการเขียนเรียงความภาษาอังกฤษให้ เพราะเป็นหนึ่งในข้อสอบพิเศษที่อีกฝ่ายต้องสอบ

 

            แล้วจะให้ทำไงได้ ซังกยุนทำอะไรไม่ได้หรอก ให้ท่อง A-Z จบก็เป็นบุญหัวแล้ว เรื่องเขียนเรียงความนี่ข้ามไปเลย ให้เขียนภาษาบ้านเกิดยังไม่รอดเลย จบมาวิชาเขียนบทก็ถูๆ ไถๆ ได้เพื่อนช่วยมา เพราะฉะนั้นหน้าที่ของเขาในช่วงที่ผ่านมาคือมานั่งเฝ้าจัสตินเลิกเรียนพิเศษ

 

            ยิ่งนับวันยิ่งเหมือนเลี้ยงลูกเข้าไปทุกที

 

            เพราะว่าปีที่แล้วจัสตินใช้ชีวิตอย่างสนุกสนานมากเกินไปหน่อยทำให้ชวดที่ที่อยากเข้าเรียนต่อไปอย่างน่าเสียดาย ในตอนนั้นเขาเองก็ยังทำงานทำการไม่เข้าที่เข้าทางสักเท่าไหร่ เรียกได้ว่าเป็นช่วงมรสุมชีวิตเลยก็ได้ สุดท้ายแล้วก็มานั่งจับเข่าคุยกันแล้วช่วยน้องตัดสินใจว่าจะเอายังไงกับชีวิตตัวเองต่อ แล้วคำตอบสุดท้ายที่ว่าก็คือจะรอสอบใหม่ปีหน้า และจะไม่เข้าเอกชนที่อื่นเพียงเพราะว่ามีเงินจะเรียนอะไรก็ได้

 

            น้ำตาคิมซังกยุนจะไหล เหมือนเลี้ยงลูกจริงๆ

 

            ก่อนหน้านี้จัสตินเรียนพิเศษค่อนข้างหนักหน่วง เรียกได้ว่าเรียนแทบจะเป็นเวลาในโรงเรียน ตื่นแต่เช้ามาเรียนกว่าจะเลิกก็ตอนเย็น วันไหนเขาไม่ว่าต้องไปทำงานก็ปล่อยให้น้องกลับบ้านอยู่คนเดียว ก็รู้สึกผิดไม่น้อยเหมือนกัน ช่วงหลังมานี่ที่จัสตินใกล้จะสอบแล้ว เหลือแค่วิชานี้วิชาสุดท้ายที่ยังเรียนไม่จบคอร์ส ซังกยุนจึงยกเวลาว่างของตัวเองทั้งหมดถวายใส่พานให้น้องไปอย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ

 

            จริงๆ แล้วเป็นเหตุผลหล่อๆ เลย ถ้าให้พูดตามภาษาขาวบ้านทั่วไปก็มานั่งเป็นไม้กันหมา เพราะไอ้ครูพี่หน้าหล่อคนนี้แม่งจ้องแฟนเขาตาเป็นมัน คาบไปได้มันคงคาบแล้ว

 

            “เที่ยงแล้ว จัสตินไปหาข้าวกินก่อนไหม วันนี้เรายังเหลือเวลาอีกสองชั่วโมงช่วงบ่าย”

 

            ซังกยุนมองตาปริบๆ เพราะไอ้ครูพี่หน้าหล่อนั่นไม่เคยถามสารทุกข์กึ่งสุขกึ่งดิบอะไรในชีวิตเขาบ้างเลย ถามแต่น้องจัสตินอย่างนู้น น้องจัสตินอย่างนี้ แฟนเขาไหมอ่ะ เขาจัดการเองได้ ไม่ต้องการคนมาเป็นห่วงน้องเพิ่มว้อยยยยย

 

            “พี่เจิ้งถิงอยากกินอะไรมั้ยผมเลี้ยงเอง วันนี้นัดพี่ออกมาก่อนเวลาด้วย”

 

            คนแก่สุดในโต๊ะหันขวับในทันที เมื่อจัสตินเองก็เล่นไปตามน้ำไอ้ครูพี่หน้าหล่อนี่ด้วย

 

            “พี่อยากกินเนื้อย่างอ่ะหนู ไปกินเนื้อย่างกัน” แล้วก็เอนศีรษะซบลงบนไหล่ลาดของน้องถูๆ ไถๆ เหมือนแมวตัวน้อยที่ยงกุกมันชอบหอบเอามาเลี้ยงที่ออฟฟิศ ไม่วายส่งสายตาผู้ชนะไปให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

 

            แต่แป่วไอ้ครูพี่หล่อไม่สนใจเขาเลยเอาแต่เก็บของยัดใส่กระเป๋าตัวเอง

 

          วอท ดา ฟัค!

 

          แม่นอังกฤษอยู่คำเดียวเนี่ยแหละกู

 

            “ท้องไม่ค่อยดีไม่ใช่เหรอพี่อ่ะ กินง่ายๆ อยู่ง่ายๆ ไม่ได้อ่อ” จัสตินหันกลับมาพูดแล้วขยับไหล่ของตัวเองออก ทำให้ศีรษะของซังกยุนร่วงลงกลางอากาศ ดีที่ยังยั้งตัวทันไม่งั้นฟาดลงขอบเก้าอี้ไปแล้ว

 

            “ร้านไก่ทอดแถวนี้ก็ดีนะ เดินไปนิดเดียวเอง”

 

            “ไก่ทอดก็ดีนะพี่ อยู่ง่ายนะเหมือนกันนะเนี่ย”

 

            ซังกยุนเงยหน้ามองจัสตินกับไอ้ครูพี่หล่อนั่นสลับกันไปมา อ้าวเฮ้ย! ไม่เหมือนที่คุยกันไว้ที่หว่า เนื้อย่างตอนมื้อเที่ยงมันอยู่ยากตรงไหนวะ ไม่ได้กินบุปเฟ่ต์โรงแรมสักหน่อย ก็แค่อยากกินเนื้อย่าง แต่ดูเหมือนจัสตินจะไม่เข้าใจ

 

            แม่ง งอนดีป่ะวะ

 

            “งั้นไปกันเถอะ จะได้กลับมาติวต่อ”

 

            “ครับผม”

 

            “เฮ้ยๆ รอด้วยดิ”

 

            ซังกยุนวิ่งตามไปติดๆ พับความคิดที่ว่าจะงอนน้องลงไปก่อน เพระเขาจะไม่มานั่งเสียเวลากับการงอนน้องแล้วปล่อยให้ไอ้ครูหล่อนั่นได้โอกาสทำแต้มไปหรอก เขาจะขัดขวางให้ถึงที่สุดเอาให้สมกับที่เมื่อคืนอดหลับอดนอนเคลียร์งานมาหาน้องหน่อย

 

          ข้ามศพกูไปก่อนเถอะไอ้ครูพี่หน้าหล่อ!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            มื้อกลางวันผ่านไปแบบงงๆ เพราะซังกยุนแทบจะไม่ได้ง้างปากตัวเองพูดอะไรเลย จัสตินคุยกับไอ้ครูพี่หน้าหล่อนั่นอยู่คนเดียว ไม่ดิ.. จริงๆ ก็คุยกันสองคน ยกเรื่องที่เขาไม่รู้เรื่องมาคุยกันอยู่นั่นแหละ คุยจนซังกยุนมองตาขวางแล้วก็ยังไม่รู้สึกตัว จนคว้าไก่มากินเกินโควต้าชิ้นของตัวเองแบบเนียนๆ แม่งก็ยังไม่มีใครหยุดมาห้ามเลย จนรู้สึกว่าผมนี่อากาศเลยครับ แต่จะถอยก็ถอยไม่ได้ ตั้งใจจะมาเฝ้าน้องแล้วยังไงก็จะเฝ้าให้ถึงที่สุดแล้วกลับไปหยุดที่เตียง

 

            บรรยากาศการติวในช่วงบ่ายค่อนข้างเคร่งเครียด ซังกยุนเป็นคนเลือกร้านกาแฟชื่อดังในห้างย่านในกลางเมืองแทน เขาเลือกที่จะนั่งแยกโต๊ะกับอีกสองคน เพราะงานด่วนที่โทรเข้ามาเมื่อห้านาทีก่อนว่ามีแก้แบบงาน นั่นทำให้เขาต้องจำใจแยกมานั่งบนโต๊ะที่มีเต้าเสียบปลั๊กอยู่ด้านล่างแทน

 

            ใจจริงไม่ได้อยากจะแยกด้วยซ้ำ ความวัวยังไม่ทันหายความโคตรควายก็เข้ามาแทรก

 

            จบวันนี้จะไปหัดทำบุญหน่อยล่ะ คิดบาปเกินไปจนบุญไม่ส่งผลแล้ว

 

            คิดอะไรเพลินๆ ไปสักพักก็เปิดโน้ตบุ๊กที่ถือติดมือมาด้วย ตอนแรกคิดว่าจะเอามานั่งเล่นอินเทอร์เน็ตรอน้องไปพลางๆ ใครจะไปคิดว่าจะได้มาแก้งาน ทีหลังจะไม่พอมันติดตัวไปไหนแล้ว เครื่องรางเรียกให้แก้งานจริงๆ

 

            มีโน้ตบุ๊กที่ไหน มีแก้งานที่นั่น

 

          มิตรสหายไม่ได้กล่าว แต่กูกล่าวเองเนี่ยแหละ!

 

          Sharkinthecoldpool: ตกลงคือแก้แค่สีใช่ป่ะวะ

 

            พิมพ์เข้าไปในกรุ๊ปแชททำงานของเขา เคาะนิ้วลงกับแป้นคีย์บอร์ดอยู่สักพัก แดเนียลก็ส่งข้อความยาวเหยียดที่เกินโควต้าแปดบรรทัดมา

 

          Sharkinthecoldpool: ยาวไปกูไม่อ่าน

 

            MrDaniel: อ่านเถอะกูกราบ เจ๊คนนี้คือเยอะสิ่ง เขาอยากได้สีดำที่ดูอ่อนๆ แต่ก็ไม่ถึงสีเทาอ่ะ อยากได้ให้มันเป็นประกายๆ หน่อย แต่ไม่มืดมน มึงนึกออกป่ะ

Sharkinthecoldpool: สีเหี้ยอาร๊ายยยยยย

 

ก้านนิ้วยาวพิมพ์ตอบกลับไป พลางใช้มืออีกข้างกดเข้าไปเปิดไฟล์งานที่อยู่หน้าเดสต์ท็อป ยกมือขึ้นเกาศีรษะแกร๊กๆ ในระหว่างที่หันไปอ่านข้อความบรีฟจากลูกค้าที่คังแดเนียลแปลออกมาเป็นภาษาคนให้เข้าใจแล้ว

 

ย้ำว่าแปลให้กูเข้าใจแล้ว!

 

MrDaniel: 15 นาทีทันป่ะ กูเช็คอีก 5 นาที

 

สัสเอ๊ย!!

 

สบถคำหยาบเกินไปจะโดนแบนไหมวะ

 

 

Sharkinthecoldpool: กูมีสิทธิ์เลือกได้ด้วยหรือ ไม่ทันก็ต้องทันแหละวะ แค่ปรับสี

Sharkinthecoldpool: ขอกูงมโค้ดแป๊ป อีก 10 นาทีค่อยทักมา

 

MrDaniel: โอเค กูไปบรีฟไอ้แด๊ดต่อล่ะ

Alpaca:Boy: สู้นะมึง กูเคยโดนงานเจ๊คนนี้แล้ว แฟนตาซีฉิบหาย

 

ไอ้เหี้ยนี่ก็ไม่ได้พูดให้กูรู้สึกดีขึ้นเล๊ยยยยยยยยยย

 

 

 

 

            ซังกยุนนั่งทำงานจนเพลิน เขาแก้สีงานเก่าแค่ 15 นาทีก็จริงแต่หลังจากนั้นไอ้ลูกหมาของกลุ่มก็เล่นส่งงานตามให้แก้เพียบจนชนิดที่ว่าเอ๊ะ! ได้ข่าวว่าวันนี้คิวงานว่างไม่ใช่หรือ ทำไมชอบส่งงานมาให้แก้เหมือนชีวิตจะไม่มีวันพรุ่งนี้อีกแล้วก็ไม่รู้

 

            MrDaniel: เออว่างก็ช่วยแก้หน่อย ลูกค้าไม่รีบ เอาปีหน้า

 

          ปีหน้ามึงก็อีกสองอาทิตย์มั้ยสัส!

 

            บ่นในใจพลางพ่นลมหายใจออกมา เห็นแก่เพื่อนหรอกว่าเพื่อนไม่ว่างต้องรีบไปทำธุระกัน ที่เหลือก็ไปคุมงานกองถ่าย แค่แก้นิดๆ หน่อยๆ น่ะไม่เท่าไหร่ แต่ส่งามให้แก้ทีเดียวรวดสิบงานนี่ก็เริ่มคิ้วกระตุกแล้วเหมือนกัน เขานั่งงมกับโค้ดสีอยู่นานสองนาน ก่อนจะกดเซฟงานสุดท้ายที่บอกไอ้หมาว่าให้พอก่อน แล้วกดอัพลงไดรฟ์แชร์ไฟล์งานไปเรื่อย จนไม่รู้เลยว่าจัสตินเดินมานั่งลงที่ด้านข้างเขาตอนไหน กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ไอ้ครูพี่หน้าหล่อนั่งลงฝั่งตรงข้ามกันกับเขานั่นแหละ

 

ไอ้เวรเอ๊ย สอนเสร็จแล้วก็กลับไปสิวะ จะอยู่เพื่อ?

 

            “ยังแก้งานไม่เสร็จอีกเหรอ”

 

            แต่เพราได้ยินเสียงหวานๆ ที่ติดจะห้าวไปบ้างนั่นดังขึ้นที่ข้างหู ซังกยุนเลยถอดความหยาบคายกลายเป็นคนละมุนละไมละความสนใจจากคนฝั่งตรงข้ามแล้วหันไปฉีกยิ้มกว้างแล้วตอบน้องกลับแอย่างนุ่มนวลให้ปลอดภัยต่อชีวิตตัวเองมากที่สุด

 

            “กำลังส่งงานให้แดเนียลมัน รอพี่แป๊ปนึงเนอะ เน็ตช้ามาก นึกว่าหอยทากเป็นตะคริว”

 

            คนอายุน้อยกว่าพยักหน้าหงึกหงักเป็นเชิงรับรู้

 

            “แล้วทำงานสะดวกเหรอ ไม่ได้เอาเมาส์ปากกามานี่” น้องถาม

 

            “ก็ถูๆ ไถๆ ไป อีกอย่างเมาส์พี่เสียแล้วอ่ะยังไม่มีเวลาไปซื้อใหม่ ใช้เมาส์แพดจนคล่องนิ้วล่ะ”

 

คำตอบนั้นทำให้จัสตินนิ่งไปสักพักหนึ่ง น้องยกมือขึ้นมากัดเล็บตามนิสัยของตัวเองเวลากำลังคิดอะไรอยู่ในหัว ซึ่งยังไม่ทันที่ซังกยุนจะได้ถามอะไรออกไปน้องก็โพล่งขัดขึ้นมาเสียก่อน

 

“งั้นผมไปเดินเล่นรอข้างนอกก่อนนะ พี่เสร็จแล้วโทรหาผมนะ ไปเร็วพี่เจิ้งถิง” ประโยคแรกน้องพูดกับเขา ก่อนจะหันมาบีบแก้มข้างซ้ายหนึ่งครั้งด้วยความหมั่นไส้ แต่แรงบีบน้องนี่ดูเหมือนมีความแค้นกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน แล้วประโยคหลังก็หันไปพูดกับไอ้ครูพี่หน้าหล่อนั่น

 

และยังไม่ทันที่ซังกยุนจะได้ตอบอะไรกลับไปสองคนนั้นก็ลุกขึ้นเดินออกจากร้านไปโดยไม่หันมารอคำตอบจากเขาเลยสักนิดว่าจะไปด้วยหรือไม่

 

คือโดนทิ้ง?

 

โดนทิ้งจริงดิ

 

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

 

 

 

 

 

           

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           

 

 

            หลังจากที่โดนทิ้ง แบบโดนทิ้งจริงๆ ซังกยุนก็หอบโน้ตบุ๊กตัวเองใส่กระเป๋าเดินกอดหงอยๆ ไปรอน้องที่ลานจอดรถ เพราะพอส่งงานเสร็จปุ๊ปแล้วโทรหาน้องว่าน้องอยู่ตรงไหน ก็ดันโดนเมินแล้วบอกว่าให้ไปรอที่รถเลยไม่ต้องตามไป อืม... คิมซังกยุนจะทำอะไรเหรอ ไม่ยอมได้เหรอ

 

            ก็ไม่ได้ไง

 

            เห็นอนาคตผัวทาสร่ำไรมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว กับเรื่องอื่นที่ยอมน้องตลอดเพราะเห็นว่าเวลายอมแล้วน้องมันมีความสุขก็เลยไหลๆ ตามน้ำไป ไม่ได้ยอมเพราะความกากกรังใดๆ ทั้งสิ้น

 

          หมายเหตุ: อย่าเอาเขาไปเหมารวมกับอิมยองมิน

 

            ก็นั่นแหละ แต่กับคราวนี้เหมือนจะเกินไปหน่อย นี่เขารีบเคลียร์งานมาตั้งแต่เมื่อคืนเลยนะ เห็นว่าน้องมีเรียนนัดพิเศษนอกรอบวันเสาร์แบบนี้ ตอนแรกก็ตั้งใจไว้หรอกว่าเรียนเสร็จแล้วจะไปหาอะไรอร่อยๆ กินกัน แต่วันนี้คือหมดอารมณ์ แบบหมดอารมณ์จริงๆ

 

          อยากจะดราม่าก็ดราม่าไม่ได้ ลุคแม่งไม่ให้เลย

 

            สุดท้ายแล้วก็เลยทำได้แค่ยืนพิงรถด้วยแอทติจูอีมินโฮ แล้วควงกุญแจรถเล่นให้สาวๆ ที่เดินไปมาผ่านมากรี๊ด แต่ดูเหมือนว่าแม้แต่มโนภาพก็ยังไม่เป็นใจ แม่ทำไมมีแต่อาม่าอากงเดินผ่าน คิมซังกยุนไม่เข้าใจจจจจจจจจ

 

            “หาวววววว”

 

            ปากหาววอดอีกครั้ง เพราะยังไม่ได้นอนเลยตั้งแต่เมื่อคืน กะว่ากลับไปต้องหลับเป็นตายแน่ๆ เผลอซัดกาแฟไปแล้วสามแก้วตั้งแต่เช้า นี่ยังคิดอยู่เลยว่าจะเอาอะไรมาปิดตาดี เพราะตาแม่งค้างมาก แต่เหมือนสมองจะไม่ทำงานแล้ว

 

            “ป่ะกลับบ้านกัน”

 

            แล้วเสียงที่เริ่มจะแตกหนุ่มนั่นก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของเด็กหนุ่มที่สูงขึ้นกว่าเมื่อปีก่อนขึ้นมานิดนึง จัสตินยังคงคอนเซ็ปต์แฟนเด็กหัวทองเหมือนเดิม เพิ่มเติมคืนเดี๋ยวนี้น้องมันไม่ค่อยโหดแล้ว

 

            “ทำไมดูอารมณ์ดีแปลกๆ” เขาถาม ก็ปกติน้องมันยิ้มงี้ที่ไหน ความเทเลทับบี้พุ่งมาแรงมาก ปกติเดินมาทีนี่นึกว่าองค์กรชุดดำมาตามล่าโคนัน

 

            “ก็เปล่า” จัสตินตอบแล้วหยิบกุญแจรถจากมือของเขาไป กดปลดล็อครถแล้วเดินอ้อมไปที่ฝั่งคนขับโดนไม่พูดอะไรสักคำ

 

            ทิ้งให้ซังกยุนยืนงงอยู่ตรงนั้น สักพักนึงเมื่อจัสตินเริ่มสตาร์ทรถแล้ว เขาจึงเคาะกระจกรถฝั่งด้านข้างคนขับแล้วยื่นหน้าเข้าไปแต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรจัสตินก็เอ่ยขัดเขาขึ้นมาซะก่อน

 

            “พี่รีบขึ้นมาดิ”

 

            “ห๊ะ?”

 

            “เออขึ้นมาเถอะหน่า พี่ขับไหวหรือไง ยังไม่อยากตายวันนี้นะ” ว่าจบแล้วจัสตินก็กดเลื่อนกระจกขึ้น นั่นทำให้ซังกยุนเปิดประตูฝั่งของตัวเองแล้วสอดตัวเข้าไปนั่งในรถอย่างงงๆ

 

            คือปกติเขาต้องขับป่ะ คือไม่เคยได้นั่งตรงนี้ไง มันเลยแบบ...

 

            “เอ้าแล้วจะเกร็งเพื่อ ขับรถให้แฟนนั่งนี่ผิดปกติมากเหรอ” น้องยังไม่หยุดว่า แม้มือจะหมุนพวงมาลัยอยู่ แต่ปากก็ยังทำงานได้ดีสมกับเป็นจัสตินจริงๆ

 

            “คือไม่ชินไง”

 

            “ก็เดี๋ยวขับบ่อยๆ จะได้ชิน”

 

            “ไม่ดิ พี่ต้องเป็นคนขับดิ”

 

            แล้วจัสตินก็ถอนหายใจออกมา เมื่อเห็นความดื้อเพ่งของคนอายุมากกว่า เห็นชีวิตไม่ค่อยจะมีสาระแบบนี้ก็เถอะ แต่ก็ปฏิเสธไมได้หรอกว่าคนแบบนี้น่ะที่ดูแลเขามาตลอดหลายปีที่ผ่านมา

 

            “อยากดูแลคืนบ้าง วันหลังไม่ไหวก็บอกนะ นอนอยู่ห้องไม่ต้องมาเฝ้าหรอก ไม่ใช่เด็กสามขวบ”

 

            ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้ซังกยุนกลายเป็นคนใบ้ เขาไม่ได้เสียใจ แต่รู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ น้ำตามันจะไหล มันแบบ...ปลื้มปริ่มล่ะมั้ง

 

            “อะไร เงียบทำไม ช็อคไปเลยเหรอ”

 

            แต่ลืมไปว่าจัสตินยังไงก็ยังเป็นจัสตินอยู่วันยันค่ำ

 

            “เปล่าจ้ะ คือพี่ปลื้มในใจ หนูโตแล้วอ่ะ โอย พี่จะร้องไห้”

 

            “เอ้า ร้องทำไม ไม่มีใครตาย” เด็กหนุ่มว่าแล้วหลุดหัวเราะออกมา หลังจากที่เก๊กเสียงเข้มได้ไม่นาน ให้ตายเลยเถอะจริงๆ ก็อยากจะพูดตั้งแต่เมื่อเช้าที่เห็นพี่มันแล้ว ไหนบอกว่าว่างจริงๆ คือยังต้องหอบงานมานั่งทำด้วยอีก เขาละอยากจะตบกบาลพี่มันสักทีให้เป็นห่วงตัวเองบ้าง

 

            “ถ้างั้นก็สำเหนียกได้แล้วนะว่าพี่ก็แก่ลงทุกวัน ใช้ชีวิตแบบตอนเรียนไม่ได้แล้วนะ”

 

          เอ๊ะ ตกลงใครเลี้ยงใครเป็นลูกกันแน่วะ เริ่มสับสนละ

 

            ซังกยุนแอบชะงักในใจ ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักแล้วขยับตัวหันหน้าเข้าไปคนที่กำลังตั้งใจขับรถอยู่ สายตาของเด็กหนุ่มตรงหน้าจับจ้องไปที่ถนนสลับกับกระจกบ้างในบางครั้ง แต่ริมฝีปากก็ยังคงขยับบ่นเขานู่นนี่ไปทั่ว

 

            น่ารักจริงๆ เล๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

            “แล้วก็อาทิตย์หน้าไม่ต้องมาแล้วนะ”

 

            “อ้าวทำไมล่ะ พี่เคลียร์งานได้นะ พี่อยากมาหาหนู ให้พี่มาหาหนูนะ วันนี้พี่ทำอะไรผิดไปอย่าโกรธพี่เลย มองตาขวางบ้าง ทำเสียงดังบ้างอะไรบ้าง ปล่อยพี่ไปเถอะ พี่แก่แล้ว ถ้าวันนี้พี่ไม่มาพี่ก็ไม่รู้ว่าพี่จะได้มีเวลาอยู่กับหนูวันไหนอีกบ้าง นะ ให้พี่มานะ”

 

            “โอยยยยยย หยุดพูดก่อน”

 

            “อ้าว”

 

            จัสตินพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะค่อยๆ แตะปลายเท้าลงบนเบรกเมื่อกำลังจะถึงสัญญาณไฟจราจร แล้วหันมาพูดกับคนข้างๆ ที่ทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ตลอดเวลา

 

            “คือผมหมายถึงวันนี้ก็หมดคอร์สแล้ว เหลือรอสอบอย่างเดียว แต่พี่จะมาก็ได้นะ มาก็ไม่เจอผมเพราะผมจะนอนอยู่ห้อง”

 

            “งั้นพี่ไปห้องหนูนะ”

 

            “แล้วผมจะได้อ่านหนังสือมั้ยอ่ะ”

 

            “ไม่ได้จ้ะ พี่สัญญา โอ๊ย!” แล้วก็โดนบิดหูไปหนึ่งที

 

            “แล้วก็กับพี่เจิ้งถิงไม่ได้มีอะไรด้วยนะ จริงๆ เป็นพี่ที่สนิทด้วยตั้งแต่ก่อนย้ายมาที่นี่แล้วอ่ะ ผมอาจจะคุยเพลินไปหน่อยจนลืมพี่ อันนี้ไม่ขอโทษนะ”

 

            อ้าว ดีใจเก้อเลยกู

 

            ซังกยุนยู่ริมฝีปากเข้าหากัน แล้วพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ เอาจริงๆ ก็ไม่ได้คิดจริงจังอะไรหรอก เหมือนอาการเด็กหวงของมากกว่าที่เห็นจัสตินไปให้ความสนใจกับไอ้ครูพี่หน้าหล่อคนนั้นมากกว่าเขา ทำไมเขาหล่อสู้มันไม่ได้ตรงไหน ตอบ

 

          เอ่ออย่าตอบเยอะ กลัวสำนึกไม่ทัน

 

            “เพราะผมจะให้ไอ้นี่ขอโทษเอง” ว่าแล้วก็เอื้อมไปหยิบถุงกระดาษที่วางอยู่ด้านหลังรถขึ้นมาโยนใส่หน้าตักของอีกฝ่าย ย้ำว่าโยน

 

          หนูไม่เคยอ่อนโยนกับพี่เลย

 

            “อะไรอ่ะ” ซังกยุนถาม

 

            “ก็เปิดดิ ถามทำไม จะขับรถ” เอ่ยตัดบทเพียงแค่นั้นแล้วเด็กหนุ่มก็แสร้งทำเป็นขับรถต่อไป แต่หางตากลับเหลือบมองคนที่กำลังแกะถุงกระดาษบนตักอยู่

 

          เออเก๊กขรึมไว้ ขรึมไว้ก่อนนะจัสติน

 

            “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

 

            จัสตินแทบจะเหยียบพี่มันแทนเหยียบเบรก ไอ้ที่พี่มันกรี๊ดเนี่ยไม่ได้อยู่ในแผนของเขาเลย เกือบแหกโค้งแล้วมั้ยล่ะเมื่อกี้ กรี๊ดมาได้ขี้หูเต้นระบำหมดแล้วเนี่ย พี่แม่ง!

 

            “โอ๊ยยยยย จัสตินที่รักของพี่ มาให้พี่จุ๊บๆ หน่อยเร็ว เมาส์ปากกาของพี่ รุ่นนี้คืออย่างดีอยากได้มานานแล้วแต่ยังไม่มีตังซื้อ ที่รักจ๋า มามะพี่จะให้รางวัล”

 

            “เฮ้ยอย่าพี่ ขับรถอยู่!” จัสตินว่าแล้วใช้มืออีกข้างยันหน้าของซังกยุนเอาไว้ เพราะพี่มันจะเอาแต่จุ๊บๆ หน้าเขาอย่างเดียว แสดงอาการดีใจออกนอกหน้ามาก เห็นแล้วอยากแกล้งแหกโค้งให้พี่มันหน้าคว่ำสักที

 

            จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ

 

            เมื่อได้จุ๊บจุ๊บน้องสมใจอยากแล้วซังกยุนก็หยิบกล่องเมาส์ปากกาขึ้นมากอดไว้แนบอก แทบจะลืมแมคบุ๊คลูกรักของตัวเองไปเลย

 

            “คือซื้อให้เพราะเห็นว่าวันนี้ผมทำตัวไม่ค่อยน่ารักใส่พี่หรอกนะ แล้วก็จะได้เอาไว้ใช้ทำงาน ถือซะว่าเป็นของขวัญปีใหม่ด้วย เพราะผมคงไม่ได้อยู่กับพี่ ต้องกลับไปหาป๊ากับม๊า เข้าใจผมใช่เปล่า”

 

            “เข้าใจจ้ะ หนูว่าอะไรพี่ก็เข้าใจหมดเลย”

 

            “ให้มันจริงเถอะ”

 

            “แต่พี่ให้ของขวัญปีใหม่ล่วงหน้าหนูได้มั้ยอ่ะถ้าหนูจะไม่อยู่”

 

            คนอายุน้อยกว่าเลิกคิ้วขึ้น พลางเหลือบมองด้านข้างว่าซังกยุนกำลังทำอะไรหยุกหยิกๆ อยู่สักอย่าง จนเมื่อถึงสัญญาณไฟจราจรที่ต้องจอดอีกครั้ง จัสตินจึงหันมามองอีกฝ่ายที่นั่งยิ้มแฉ่ง แล้วเอาโบว์บนถุงกระดาษดึงออกมาติดที่หน้าอกตัวเอง

 

            “ของขวัญปีใหม่จ้ะหนู รุ่นใหม่ออปชั่นเพียบ รับรองหนูไม่ได้นอนทั้งคืนแน่”

 

            จัสตินต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการที่จะไม่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เพราะสภาพของคิมซังกยุนตอนนี้แทบจะไม่เหลือเค้าของคนปกติแล้วจริงๆ อยากจะรู้ว่าพี่มันใช้ชีวิตรอดมาจนป่านนี้ได้ยัง หน้าตาและการกระทำนี่อ้อนมาก...

 

อ้อนตีนอ่ะนะ

 

“ไม่เอาอ่ะ ตกรุ่นแล้วหรือเปล่าเนี่ย” แกล้งว่าแล้วก็ขับรถออกไปเมื่อสัญญาณไฟเปลี่ยนสีอีกครั้ง

 

แต่คราวนี้ดูเหมือนว่าซังกยุนจะไม่ยอมแพ้ ปรับโหมดใหม่เขยิบเข้ามาใกล้กับเขา วางปลายคางของตัวเองไว้บนไหล่ลาดนั่งแล้วแกล้งเป่าลมใส่หูน้อง พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆ ชวนจั๊กจี้ให้ตีนกระตุกว่า

 

          “เอาเถอะจ้ะ เพราะพี่จะเอา”

 

          “ก็บอกว่าไม่เอาไง!!!!!

 

             

 

 

 

 

           

 

 

 

 

 

END

 

 

 

 

TALK TALK TALK

            ถ้าถามว่าตอนนี้มีสาระมั้ย ก็บอกเลยไม่... ไม่มีสาระอ่ะถูกแล้ว 555555555555555555555 แค่อยากมาเขียนโมเม้นกยุนจัสให้กระชุ่ยกระชวยหัวใจบ้าง เพราะหัวใจบอบบางเหลือเกินจากการเคว้งคว้างบนเรือไม้ของเรา ใช้มือกวักๆ น้ำไปเรือมันไม่แล่น เลยไปซื้อเทอร์โบมาติดเรือซะเลย โมเม้นไม่ต้อง พี่มีศรัทธาและเวิร์ดของพี่ 55555555555555 เป็นอีกมุมมองนึงที่โตขึ้นของคู่นี้ค่ะ บทรับเชิญคือจองจองของเค้าเอง ไม่ต้องแย่งกันมาตบเค้าค่ะ เดี๋ยวเค้าวิ่งหนีก่อน 5555555555

            แล้วก็แวะมาขายของค่ะ คือเรามีแพลนไว้สองอย่างคือเขียนเรื่องยาวกับแยกคลังช็อตฟิคของเนียลอง ซึ่งไม่ใช่ภาคต่อจากคนบาปนะคะ คืออยากลองเขียนแนวอื่นบ้าง สำหรับบทความช็อตฟิคจิ้มๆ ได้ที่นี่เลย >> #ficRxL ค่ะ ส่วนเรื่องยาวนั้นจะมาอัพเดทอีกครั้งนึงเนอะ ><

            พูดคุยกันได้ที่ #ficbxb101 นะคะ อยากไล่เขียนของแก๊งคนบาปให้ครบทุกคู่ก่อน แล้วเทรนนี่คนบาปจะตามมานะ

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,026 ความคิดเห็น

  1. #2997 Tongdchr (@Tongdchr) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 09:34
    อิพี่ซังกยุน แกดูกากกว่าพี่ยองมินอีก 55555
    #2,997
    0
  2. #2952 มะพีช (@ningthesehun) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:35
    ชอบคาแรคเตอร์คู่นี้ น่ารักไปหมด
    #2,952
    0
  3. #2888 TigerPisces (@biw18940) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 23:26
    อิพี่นี่ก็คิตตี้เสมอต้นเสมอปลายจริงๆ ผัวทาสนัมเบอร์วันสุดๆ 5555555
    #2,888
    0
  4. #2799 ฝ้ายก็ได้ (@nangraii-onair) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 14:17
    น่าร้าก55555555555น่ารักแบบที่ไม่ต้องหวานกุ๊กกิ๊กมากมาย แต่อ่านแล้วกระชุ่มกระชวยหัวใจ ยังคงความเป็นพี่กยุนคนกากกับยังน้องคนห้าวที่น่ารักของพี่เขาอยู่ ฮือ55555555555
    #2,799
    0
  5. #2743 เจ้าชายอสูร_B2UTY (@13161212) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 02:24
    ชอบความยอมน้องเสมอ ของพิซังกยุน 555555
    หนูจะให้พี้ทำอะไรก้ได้ พี่ทำให้ทั้งนั้นเลย 😂😂😂😂😂
    #2,743
    0
  6. #2720 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 12:05
    เคยกากยังไงยังคงเป็นแบบเดิม55555
    #2,720
    0
  7. #2711 coolww (@coolww) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 22:32
    พี่กยุนคนกากเสมอและตลอดไป555555555555 หยุดขำความกากของพี่กยุนไม่ได้ แบบพี่กยุนคะ โอย5555555555555 หวงน้องแบบวิถีคนกากจริงๆ แต่การที่พี่กยุนเคลียร์งานทั้งคืนไม่ได้นอนเพื่อมีเวลามาอยู่กับน้องอ่ะ อันนี้น่ารักมากเลยถึงจะกากแค่ไหนวันนี้พิหล่อมาก ฮือ ส่วนน้องจัสตินก็น่ารักกกกกก ใส่ใจพี่กยุนมากๆเลย เป็นความน่ารักในแบบฉบับน้องจัสตินแบบนี้นี่แหละที่พี่กยุนคนกากแพ้ทางไปไหนไม่ได้ ก้าวขาเข้าคุกไปในทุกๆวัน น้องโตขึ้นเยอะมากๆเลย เข้าใจความงานเดือดของพี่กยุน ;-; แต่น้องจะโตขึ้นแค่ไหนที่ยังเหมือนเดิมคือความโหดของน้องจัส ไม่เปลี่ยนไปเลย555555
    คิดถึงกยุนจัสมากๆ ;-; รออ่านตอนต่อไปนะคะ //-//
    #2,711
    0
  8. #2707 MayNithiyakon (@MayNithiyakon) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 19:56
    อยากอ่าน ask คู่นี้จังเลยค่ะ 55555555555
    #2,707
    0
  9. #2706 ALONEVERA (@AloneVera) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 19:46
    อยากอ่าน Ask เวอร์ชั่นคู่นี้จังเลยยย แงงง55555555
    #2,706
    0
  10. #2701 น้องจิต (@pimexofan) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 11:46
    ตกลงใครเมียคะพรี่คะ55555555555
    #2,701
    0
  11. #2700 toffy34 (@toffy34) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 08:18
    คู่นี้น่ารักดี แต่ก็เหมือนอย่างที่ว่าเหมือนน้องจัสเลี้ยงลูก 55555
    #2,700
    0
  12. #2699 vingg02 (@vingg02) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 02:31
    ชอบคู่นี้ที่สุดแล้ว ฮืออโคตรรักกยุนจัสเลยแม้จะไม่มีโมเม้นก็ตามㅠㅠ
    #2,699
    0
  13. วันที่ 1 มกราคม 2561 / 02:12
    กระชุ่มกระชวยมาก กยุนจัสมีฟิคยื้อเรือแแ
    #2,698
    0
  14. วันที่ 1 มกราคม 2561 / 01:27
    อิพี่-55555555555 อ้อนตีนมากเว่อร์ จัดสักทีดิน้องจัส
    #2,697
    0
  15. #2696 เดอะเก๋า (@_Kly_) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 00:27
    ชอบบบบบบบบบ เห็นความโตขึ้นของน้องชัดมาก ๆ เด็กงอแงเจ้าบังคับคนนั้นยังอยู่เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือความรักและเข้าใจพี่เค้าเน้อะะะะะ ถ้ามีเวลา และกรุณา ก็อยากให้เขียนทุกคู่เหมือนกันนะคะ คิดถึงพวกเค้า555
    #2,696
    0
  16. #2695 RK CYP (@rewko_cyp) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 20:10
    น่ารักมากกก5555 หนูจัสต้องสู้นะลูก พี่เขาก็จะน่ารักๆแบบนี้แหละ5555
    #2,695
    1
    • #2695-1 pigletxg (@pigletxg) (จากตอนที่ 47)
      31 ธันวาคม 2560 / 23:48
      แค่มีศรัทธาเราก็อยู่ได้แล้วค่ะ !
      #2695-1
  17. #2694 Akumaploy Decamono (@akumaploy) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 20:05
    ฮืออออ น่ารัก น่ารักมากๆๆๆๆๆๆ คิดถึงคู่นี้จังเลยย
    #2,694
    0
  18. #2690 #AAZ (@aemza302) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 15:29
    เกือบจะหล่อละนะพี่ 55558
    #2,690
    0
  19. #2689 MoJi_Mitoru (@narumi) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 15:11
    หมันไส้พี่ขี้งอนจริงๆเลย5555
    #2,689
    0
  20. #2687 xxnhhzt68 (@xxnhhztt) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 14:20
    พี่ซังกยุน55555555
    #2,687
    0
  21. #2686 R.forests (@rforests) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 13:57
    น่ารักกก คู่นี้ตลกแล้วก็น่ารักมั่กๆเลย
    #2,686
    0
  22. #2685 theblazeqow (@theblazeqow) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 13:45
    น่ารักกกกกกก คิดถึงคู่นี้มากๆ 55555555
    #2,685
    0
  23. #2684 new_9394 (@42048nkthh) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 13:29
    กรี๊ดดดดดดดดดดด มันดีมากๆเลยค่ะชอบคู่นี้สุดๆ
    #2,684
    0
  24. #2683 ασɱ♡ (@aommoa-cny-16) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 13:12
    เรือในตำน๊านนนน โมเม้นตั้งแต่กลางปี 2017 ชิปได้ยัน3017 55555555 คิดถุงงงงคู่นี้ ทำไมจัสตินมั่ยอ่อนโยน แต่หนูน่ารักพี่ให้อภัยหนูนะ เลิฟๆ
    #2,683
    0
  25. #2682 Moji_EB (@moji-eb) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 13:10
    เง้อออคิดถึงคู่นี้มากกกกกกกก เรือแบบแห้งแล้งเหลือเกินนนนนน งุ้ยยยยยยน น้องจัสตอนโตแล้วแบบน่ารักขึ้นเยอะ แบบเยอะจริงๆอะ น้องใช้เหตุผลมากขึ้นเยอะมากกกกก ฮื่อดีใจเหมือนเห็นลูกโตอะ งุ้ย
    #2,682
    0