'BOY & BOY' ♥ SF/OS Produce101 Store

ตอนที่ 41 : ► Insomnia :: Kang Daniel x Ong Seongwu

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,067
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 ม.ค. 61

Insomnia

Kang Daniel x Ong Seongwu

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ซองอูเชื่อมาตลอดว่าเขามีความสามารถพิเศษคือการหลับง่ายตื่นง่าย นอนที่ไหนก็ได้หลับสบายทุกเวลา

            แต่กับคืนนี้มันไม่ใช่


             แม่ง...

 

            จู่ๆ ก็นอนไม่หลับขึ้นมาซะงั้น

 

 

 

 

 

            01:00 น.

 

            นาฬิกาดิจิทัลบนหัวเตียงบอกเวลาว่าตอนนี้ได้ล่วงเลยเข้าวันใหม่แล้ว แต่ซองอูยังนอนตาแป๋วอยู่บนเตียงอยู่เลย อันที่จริงเขาปิดไฟนอนตั้งแต่เที่ยงคืนแล้วแต่ก็นอนไม่หลับสักที พลิกซ้ายก็แล้วพลิกขวาก็ทำแต่ก็ไม่มีความรู้สึกอยากจะหลับเลยสักนิด สาบานได้เลยว่าวันนี้เขาไม่ได้แตะกาแฟสักแก้ว ถึงปกติจะซัดอย่างน้อยวันละสองแก้วก็เถอะ

 

            เหงา

 

            แม่งโคตรเหงาเลย

 

            ช่วงนี้ไม่ใช่ช่วงสอบไฟนอลหรือปลายเทอมที่ชีวิตจะลุกเป็นไฟทุกวัน เป็นช่วงกลางเทอมที่ชีวิตเรียบง่าย มีงานบ้างแต่ก็ทำเสร็จทันเวลา ควิซอีกบางคาบแต่ก็ไม่ได้สาหัสเท่ากับตอนอ่านหนังสือสอบไฟนอล พอต้องมาอยู่คนเดียวในห้องแบบนี้แล้วก็...โคตรเหงา

 

            ใช่ ตอนนี้เขาอยู่คนเดียวในห้อง

 

            ใจจริงอยากจะโทรไปหาไอ้หมาเจ้าของห้องตั้งแต่หกโมงเย็นแล้ว แต่กลัวไปรบกวนการทำงานของมัน ได้ข่าวว่าไปออกกองถ่ายหนังสั้นส่งอาจารย์กัน ไอ้เด็กการบินที่วันๆ เอาแต่เขียนรายงานอย่างเขาก็ไม่ค่อยจะเข้าใจนักหรอกว่ามันเหนื่อยยังไง กินแรงยังไง หรือยุ่งยังไง จนมันไม่มีเวลาโทรหาเขาเลยเนี่ย! เอาง่ายๆ แต่มันตอบข้อความเขาเมื่อตอนบ่ายมันยังไม่เปิดอ่านเลยด้วยซ้ำ

 

            “ไอ้หมาเวรเอ๊ย!” ปากก็ด่าไป แต่ก็ไม่ปฏิเสธหรอกว่าคิดถึงมัน ซองอูพลิกตัวเข้าหาเตียงเดี่ยวด้านข้างที่ว่างเปล่านั่น บนเตียงมันมีตุ๊กตาชิโร่ สุนัขสีขาวของชินจังตัวเบ้อเริ่มวางอยู่ เขาจำตอนมันไปเมื่อวานได้ดี มันบอกว่าซื้อมาให้ชิโร่อยู่เป็นเพื่อนเขาเพราะมันรู้อยู่แล้วว่าเขาต้องเหงาแน่ๆ

 

          แม่ง มึงอย่ามารู้ดีทุกอย่างได้ป่ะวะ

 

            นึกสบถในใจแล้วก็พลิกกายกลับมานอนเหงายอีกครั้ง แล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเตียง ดึงสายชาร์จออกอย่างไม่นึกว่ามันจะพังแล้วต้องซื้อใหม่หรือเปล่า ก่อนจะกดปลดล็อคและใส่รหัสหกหลักเข้าไปบนหน้าจอ

 

            สารภาพเลยว่าตลอด 21 ปีที่ผ่านมาในชีวิตขององซองอูคนนี้ ไม่เคยสัมผัสคำว่าต้องงอแงมาก่อน ถึงก่อนหน้านี้จะเคยมีแฟน เอาจริงๆ ก็ไม่อยากจะนับว่านั่นแฟน คบกันไม่ถึงสองอาทิตย์ด้วยซ้ำ อ้อ แล้วก็เรื่องนี้ไอ้หมามันไม่รู้ด้วย

 

            แต่นั้นมันไม่สำคัญเพราะตอนนี้องซองอูคนนี้โคตรอยากจะงอแงเลยให้ตาย อาการนอนไม่หลับนี่มันโคตรทรมาน พอจะเอางานที่ค้างมาทำก่อนแม่งก็พบว่างานทุกอย่างที่ต้องส่งอาทิตย์หน้าเสือกเสร็จหมดแล้ว จะทำงานบ้านที่ขี้เกียจมาทั้งสัปดาห์ก็เสร็จไปตั้งแต่ช่วงหัวค่ำแล้ว คิดดูขนาดงานยังไม่ให้ความร่วมมือในความเหงาของเขาเลย แม่งเสือกเสร็จทุกอย่างจนเขาจะฟุ้งซ่านอยู่แล้วเนี่ย

 

            “มันจะทำงานอยู่ป่ะวะ” พึมพำกับตัวเองไปเท่านั้น เพราะสุดท้ายแล้วซองอูก็กดโทรออกที่เบอร์ในรายการโปรดของตัวเองแล้วเรียบร้อย รอสายอยู่สักพักก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน

 

            ไม่รับ...

 

            ไอ้หมาไม่รับสายเขา

 

            “ส้นตีนเอ๊ย!” สบถออกมาอีกครั้งอย่างหัวเสีย เมื่อโทรศัพท์ตัดสายไปอัตโนมัติ แสงสว่างจากหน้าจอทัชสกรีนนั่นดับลง ก่อนจะถูกปลดล็อคอีกครั้ง

 

            แต่คราวนี้เบอร์โทรออกกลับต่างจากในตอนแรก ซองอูเลื่อนข้ามรายชื่อของไอ้หมาเจ้าของห้องไป แล้วหยุดลงที่เบอร์ของรุ่นน้องคนสนิท เขามั่นใจเลยว่าร้อยทั้งร้อยรุ่นน้องสุดที่รักของเขาก็คงนอนไม่หลับมีชะตากรรมไม่ต่างจากเขานักหรอก

 

            “ฮัลโหลเซอุน แดกเหล้ากันกูเลี้ยงเอง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “พูดตามตรงนะ ถึงผมกับพี่มึงจะสนิทกันแต่ก็ไม่ควรปลุกผมมากินเหล้าตอนตีหนึ่งป่ะวะ” เซอุนนั่งท้าวคางมองคนที่กำลังซัดเครื่องดื่ม RTD ขวดที่สี่ภายในห้องของเจ้าตัว หลังจากได้รับสายจากรุ่นพี่คนสนิทว่าคืนนี้ไม่อยากนอนแล้วอยากกินเหล้า แต่ก็ไม่ได้กะเมาหรอกนะ ถึงได้ซัดเครื่องดื่มพวกนี้แทน

 

            แต่แอลกอฮอล์ 5% หลายๆ ขวดติดกันพี่มึงก็จะเมาได้หนา

 

            เอาเถอะเขาเหนื่อยจะเตือนพี่มันแล้ว ก็รู้แหละว่าพี่มันซัดแบบนี้เป็นธรรมดา แต่ไอ้ที่ไม่ธรรมดาเนี่ยคือการโทรเรียกเขามานั่งดูพี่มันกินเอาๆ ไม่แบ่งเขาเนี่ยแหละ พี่มันให้เหตุผลว่าเดี๋ยวโดนยองมินกลับมาเอาเลือดหัวออกโทษฐานชวนจองเซอุนกินเหล้า แต่เออเรียกมานั่งเฉยๆ นี่น่าโดนด่าไหมละ

 

            “แค่พี่แดเนียลไม่อยู่สองวันพี่มึงก็เป็นขนาดนี้แล้วเหรอวะ” เอ่ยถามออกไปอีกครั้ง เมื่อคำถามแรกโดนเมิน เพราะถ้าจำไม่ผิดดูเหมือนว่าแก๊งนั้นจะไปออกกองถ่ายหนังสั้นกัน เรื่องอะไรสักอย่างเขาเองก็จำไม่ได้ สิ่งเดียวที่จำได้คือพี่ยองมินงอแงตลอดทางที่เขาขี่เวสป้าไปส่งพี่มันว่าไม่อยากไป

 

            “กูเป็นอะไร กูก็เป็นคนหล่อไง” ตอบมาด้วยเสียงปกติ คือต่อให้พี่มันเมาหรือไม่เมากูยังดูเป็นคนบ้าในสายตาเซอุนอยู่ดี

 

            แต่ก็เฮ้อ... ยังไงก็ทิ้งพี่มันไว้ไม่ได้หรอก แม่งอารมณ์โคตรอ่อนไหวให้ตายสิ

 

            “คิดถึงก็โทรไปสิ รอพี่มันโทรมาก็ไม่ได้คุยหรอก คนพวกนี้พอทำงานแล้วแม่งลืมแฟนกันหมดนั่นแหละ” เซอุนว่าแล้วหยิบกระป๋องโค้กขึ้นมากระดกตามบ้าง

 

            “กูโทรแล้ว” ซองอูว่า แล้วนิ่งไปสักพักหนึ่งจนเซอุนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย “แต่มันไม่รับสายกู”

 

            เสียงกระทบของก้นขวดกับโต๊ะทำงานดังขึ้น ก่อนที่ร่างสูงกว่ากว่าร้อยแปดสิบเซนนั่นจะนอนแผ่นลงบนเตียงนอนของตัวเอง ไม่สนใจสายตาของรุ่นน้องที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โต๊ะทำงานเลยสักนิด

 

            “อ๋อ ที่แท้ก็น้อยใจที่เขาไม่รับสาย พี่มึงแม่ง”

 

            “กูไม่ได้หัวแข็งแบบมึงนี่หว่า ทำได้แบบมึงก็ดี” ยอมรับอย่างหน้าไม่อาย เพราะสนิทกันมากทำให้กล้าพูดออกไปแบบนั้น เรื่องขององซองอูน่ะเซอุนรู้ไส้รู้พุงหมดนั่นแหละ

 

            “จริงๆ ผมก็ไม่ได้อะไรขนาดนั้น ที่ไม่แสดงออกเพราะพี่ยองมินชอบทำหน้าระริกระรี้เฉยๆ ก็เลยต้องดึงหน้าเวลาเจอพี่มัน”

 

            “มึงไม่เหนื่อยเหรอวะ” ซองอูถาม ทั้งๆ ที่สายตายังมองเพดานห้องอยู่

 

            “เหนื่อยดิ แต่เห็นหน้าพี่มันแบบนั้นแล้วตลก บันเทิงชีวิตดี”

 

            “แปลกคนนะมึง” ว่าแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา เขาเองก็รู้แหละว่าเซอุนคิดถึงแฟนหนุ่มของตัวเองไม่ต่างจากเขาสักเท่าไหร่ แต่การแสดงออกของคนเรามันไม่เท่ากัน

 

ก็นะ...คนอยู่ด้วยกันทุกวันทุกคืน พอหายไปสักพักหนึ่งแล้วแม่งโคตรหว้าเหว่

 

            “เดี๋ยวพี่มันก็กลับมาแล้ว ถ้านอนไม่หลับพี่ไปนอนห้องผมป่ะล่ะ”

 

            “หึ! เอาไม่อ่ะ” ซองอูปฏิเสธแทบจะในทันที ที่รุ่นน้องยื่นข้อเสนอให้ เขาหลุดหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินเสียงสบถคำด่าที่มาทั้งป่าจากเซอุน ก่อนจะเอ่ยขัดออกไป “กูกลัวไอ้หมามันกลับห้องมาแล้วไม่เจอกู”

 

            และนั่นแหละเซอุนก็เลยหยุดสัตว์ป่าที่พ่นออกมา ยกยิ้มขึ้นล้อเลียนรุ่นพี่คนสนิทโดยไม่วายที่จะส่งเสียงหวีดวิ้วออกมาอย่างกวนเบื้องล่าง

 

            “เป็นเอามากนะเราอ่ะ”

 

            “สัส! อย่าล้อกูมาก กูเขิน!

 

 

 

            สาบานเลยว่าจองเซอุนจะจดจำคืนนี้ตลอดไป

 

 

            เอาไว้ล้อพี่ซองอูมันไง เสร็จแน่ว้อยยยยยย 5555555555555555

 

 

 

 

 

 

 

           

 

 

 

            ในวันต่อมาซองอูมีเรียนช่วงสายของวัน เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนผิดกับไอ้น้องตัวดีที่ชิ่งหลับไปตอนตีห้า เขารู้สึกผิดนิดๆ หลังจากที่มาตั้งสติได้ว่าไม่น่าทำอะไรแบบนั้นลงไป หมายถึงไปรบกวนคนอื่นยามวิกาลน่ะนะ แต่จะให้ทำไงได้โรคนอนไม่หลับช่วงสองวันมานี้แม่งโคตรทรมาน

 

            หลังจากนั้นเขาก็มาเรียนตามปกติ เข้าหัวบ้างไม่เข้าหัวบ้าง โชคดีที่วันนี้เป็นวิชาเลือกเสรีที่เขาลงเรียนไว้ ถ้าวิชาภาคล่ะก็บอกได้เลยว่าองซองอูโดนสับเละแน่ๆ ถ้าต้องแตะตัวถูกระเบียบเป๊ะตั้งแต่หัวจรดปลายนิ้วโป้งตีน วันนี้เลยมาชิลๆ แบบเสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนส์ขาดๆ ได้

 

            ว่าก็ว่าเถอะซองอูคิดว่าเวลาสองชั่วโมงในห้องเรียนเนี่ยแม่งโคตรยาวนาน เมื่อคืนไม่ได้ถึงขั้นเมาแต่ก็กรึ่มๆ กำลังเพ้อได้ที่ เพราะไม่ได้นอนตอนนี้ก็เลยไม่ค่อยแฮงค์ ซองอูรู้ตัวเลยว่าถ้าหัวเขาถึงหมอนเมื่อไหร่แม่งต้องหลับเป็นตายแน่ๆ ฝืนร่างกายอีกแล้วนะองซองอู

 

            “หาวววววว” แล้วก็เดินหาววอดเข้ามาตามทางเดินหอพัก คิดว่าร่างกายกำลังง่วงได้ที่แล้วล่ะ เอาล่ะตอนนี้ไม่หลับก็ให้มันรู้ไป ทั้งอดนอนทั้งเพิ่มแอลกอฮอลล์ในเลือด มันต้องหลับสักตื่นบ้างแหละวะ

 

            แล้วซองอูก็ไขกุญแจเปิดประตูเข้าไปในห้อง ในตอนแรกมโนภาพที่เข้ามาในหัวของเขาคือการเห็นไอ้หมาน้อยนั่งอยู่ในห้องแล้วหันมาถามเขาว่านอนไม่หลับเหรอมึง หรือทำหน้ากวนๆ ใส่เขาบ้าง แต่ก็นั่นแหละทุกอย่างแม่งเป็นแค่มโนภาพของเขา เพราะความจริงที่อยู่ตรงหน้าคือกองผ้านวมขนาดใหญ่ที่ไม่ได้พับก่อนออกจากห้องไป ตะกร้าผ้าสองใบที่ว่างเปล่าเพราะเอาผ้าไปซักหมดแล้วเมื่อวานนี้ ห้องในตอนนี้โคตรจะสะอาดและน่าอยู่

 

            ผิดไปจากห้องในตอนปกติมากโขอยู่

 

            “มึงยังไม่กลับมาอีกเหรอวะ” ถามออกไปทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่มีคนมาให้คำตอบเขาหรอก แล้วก็ทิ้งตัวนอนลงบนเตียงนอนของแดเนียล หยิบผ้าห่มผืนบางนั่นขึ้นมาคลุมร่างกาย แล้วคว้าตุ๊กตาชีโร่ขึ้นมากอด

 

            “เหงาฉิบหาย มึงจะรู้ตัวไหมว่ากูเหงา” ปากเล็กๆ นั่นบ่นอุบอิบอีกครั้ง แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง กดเข้าไปในแชทที่ทิ้งค้างไว้สุดท้ายตอนมันคอลมาเมื่อสามวันก่อนตอนที่กำลังเดินทางอยู่

 

            SW: จะกลับตอนไหน

SW: วันนี้ไม่อยู่ห้องนะ ไปก๊งกับพวกมุนบิน

SW: หาข้าวกินมาเลยนะมึงไม่ต้องรอกู

SW: กูบอกว่าไม่ต้องรอ เข้าใจเปล่าว่าไม่ต้องรอ

SW: ไอ้หมาเวร!!!

 

            ส่งข้อความไปอย่างรวดเร็วแล้วกดล็อคหน้าจอในทันที กดปิดเสียงด้วยเพราะเขาจะเข้าสู่โหมดการพักผ่อนอย่างจริงจังแล้ว ซองอูตั้งใจไว้ว่าจะตื่นมาอีกทีพรุ่งนี้เช้าวันเสาร์ที่เขาไม่มีเรียน หรืออาจจะนอนยาวกว่านั้นถ้านอนได้ เพราะช่วงที่ผ่านมานี่อย่าเรียกว่านอนหลับเลย ให้เรียกว่าหลับตาเฉยๆ ปล่อยให้เวลาผ่านไปโง่ๆ ดีกว่า

 

            เพราะฉะนั้นตอนนี้ร่างกายพร้อมแล้ว นอนได้ด่าไอ้หมามันแล้ว!

 

 

 

 

 

 

           

 

             

            ซองอูงัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะแสงไฟที่แยงตา เขายกมือขึ้นมาคว้าผ้าห่มผืนบางนั่นคลุมโปงบ่นอะไรอุบอิบอยู่พักนึงแล้วก็เงียบไป ก่อนที่เวลาจะผ่านไปราวครึ่งนาทีซองอูก็เด้งตัวขึ้นนั่งบนเตียงนอนในทันทีอย่างอัตโนมัติราวกับว่าตั้งเวลาเอาไว้

 

            หลับไปตอนบ่ายนี่หว่า ตื่นมาอีกทีไฟห้องจะเปิดไว้ได้ยังไง

 

            เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาก็หันมองออกไปนอกระเบียงห้องที่เป็นประตูกระจก แสงที่ส่องเข้ามาจากด้านนอกไม่มีแล้ว จากนั้นก็หันมองนาฬิกาดิจิทัลที่วางอยู่ฝั่งเตียงของตัวเอง และแน่นอนว่าตัวเลขตรงหน้าทำเอาซองอูหัวเสียแล้วสบถสัตว์เลื้อยคลานออกมาทั้งป่า

 

            “สองทุ่ม กูตื่นมาทำส้นตีนอะไรตอนสองทุ่ม เวรเอ๊ยยยยย” ว่าพลางยกมือขึ้นขยี้ศีรษะอย่างไม่สบอารมณ์แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะเขาเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองตื่นเพราะอะไร

 

            ใครเข้ามาเปิดไฟในห้องวะ

 

            “ตื่นมาก็ปากหมาเลยนะมึง อยู่เงียบๆ ไม่เป็นเหรอวะ” คนที่เปิดประตูเดินออกมาจากห้องน้ำว่า แดเนียลใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมแล้วเดินผ่านปลายเตียงออกไปนอกระเบียงเพื่อตากผ้าขนหนูผืนนั้น

 

            “มึงก็ปากหมาเหมือนกันนั่นแหละไอ้หมา” ซองอูจงใจตะโกนดังๆ ให้ดังลอดออกไปนอกระเบียงไอ้คนหน้าหมาซามอยด์คนนั้นจะได้ได้ยินบ้าง

 

            “แล้วนี่อะไร ไหนมึงบอกออกไปก๊งกับพวกมุนบินไง สภาพมึงนี่โคตรโฮมเลส” แดเนียลว่าพลางหัวเราะ แล้วเดินเข้ามาหย่อนกายนั่งลงที่ปลายเตียงนอนของตัวเอง แย่งตุ๊กตาชีโร่มากอดไว้แล้วหลวมๆ นั่งมองหน้าแมวๆ ของคนที่เพิ่งตื่น

 

            “กูขี้เกียจไปแล้ว”

 

            “เหรอ”

 

            “เออ” ตอบกลับไปแค่นั้นแล้วก็ลุกขึ้นจากเตียงของไอ้หมาน้อย แต่ยังไม่ทันที่ขาจะได้ก้าวถึงเตียงของตัวเองเขาก็โดนแดเนียลดึงชายเสื้อเอาไว้ไม่ให้เดินไปไหน

 

            “มึงเป็นไรป่ะเนี่ย” คนอารมณ์ดีแกล้งถามออกไปอย่างโง่ๆ

 

            “เป็น”

 

            แดเนียลไม่ได้พูดอะไรต่อเขามองหน้าอีกฝ่ายแล้วเลิกคิ้วขึ้นรอฟังคำตอบอย่างเงียบๆ ก่อนจะหัวเราะก๊ากออกมาเมื่อซองอูเอ่ยขึ้นต่อ

 

            “เป็นคนที่หล่อกว่ามึง”

 

            “ช่วงนี้เรียนหนักจนเพี้ยนนะมึง” ว่ายิ้มๆ แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงของตัวเอง ก่อนจะออกแรงกระตุกร่างของอีกคนให้นอนลงข้างกัน

 

            แต่แม่งไม่ง่ายเลย

 

            “อั่ก!” แดเนียลเผลอร้องออกมาเมื่อซองอูจงใจกระโดดทับตัวเขาบนเตียงอย่างแรง จนข้อศอกของอีกฝ่ายกระทุ้งเข้ากับหน้าท้องของเขา ให้ตายสิ หมดกันฉากโรแมนติกที่วาดฝันเอาไว้

 

            “กูเพิ่งตื่นเนี่ย จะมาให้กูนอนอีกเหรอ”

 

            “เออนอนเฉยๆ ไม่ต้องหลับก็ได้ ขอกูกอดหน่อย สามวันนี่ยิงยาวยังไม่ได้นอนเลย” หมายถึงไม่ได้นอนตอนกลางคืนน่ะนะ แอบหลับเอาตอนพักกองกินข้าวแบบนี้เอา

 

            “ก็ไม่ใช่มึงคนเดียวป่ะวะที่ไม่ได้นอน” ซองอูงืมงำในลำคออยู่คนเดียว แต่นั่นไม่ได้เบาจนแดเนียลจะไม่ได้ยิน

 

            “มึงว่าไงนะ”

 

            “กูบอกว่ากูหิวข้าว ยังไม่ได้แดกข้าวเลยเนี่ย”

 

            “อย่ามาเปลี่ยนเรื่องกูได้ยินว่าเมื่อกี้มึงพูดอะไร”

 

            ซองอูไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากขยับกายจัดท่านอนให้ตัวเองใหม่ดีๆ บนเตียงเดี่ยวกับผู้ชายสองคนแบบนี้มันออกจะ... เอ่อ แคบไปหน่อย

 

            “จะสารภาพเองหรือจะให้กูเค้นความจริงจากปากมึง” จู่ๆ แดเนียลก็โพล่งขึ้นมา แต่ซองอูกลับไม่ยอมตอบอะไรเอาตุ๊กตาชีโร่ตัวใหญ่ปิดหน้าแดเนียลแล้วออกแรงยันไว้ไม่ให้อีกฝ่ายขยับหน้าเข้ามาใกล้ตัวเอง

 

            “นอนว้อยนอน มึงจะนอนไหมไอ้หมา”

 

            “รู้นะว่ามีคนแถวนี้นอนไม่หลับเพราะคิดถึงกูอ่ะ เฮ้ย! ปล่อยดิ อย่ากดกูหายใจไม่ออก” แดเนียลว่าแล้วเอื้อมมือไปคว้าตุ๊กตาตัวเบ้อเริ่มตัวนั้นมาก่อนจะออกแรงโยนมันไปสักที่บนห้อง นั่นทำให้ซองอูในตอนนี้มองหน้าเขาตาเขียวเพราะไม่มีอาวุธในมืออีกต่อไปแล้ว

 

            “อย่าเพ้อเจ้อ ง่วงนอนก็นอน” ซองอูว่า แสร้งตีหน้านิ่งไม่แสดงอาการใดๆ ออกมา แต่ไม่รู้เลยว่าหูตัวเองแดงเถือกไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

 

          ไอ้คนขี้เขินเอ๊ย!

 

            แดเนียลยิ้มกริ่ม เขาเองก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร จริงๆ ก็รู้ตั้งแต่กลับมาแล้วแหละว่าตลอดสามวันที่ไม่อยู่ซองอูเป็นยังไงบ้าง เขาน่ะฝากเซอุนไว้ให้ดูแลซองอูแล้ว ทุกการกระทำทุกคำพูดน่ะถูกบันทึกไว้หมดแล้ว ไม่ได้บันทึกไว้ในใจชอจังนะ แต่เขาฝากเซอุนอัดเสียงไว้เฉยๆ

 

            คนเรามันจะน่ารักก็ตรงนี้เนี่ยแหละ

 

            “นอนกับกูนะ” แล้วก็เปลี่ยนพันธุ์หมาในปากอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าร็อคไวเลอร์เมื่อกี้นี้ได้พัฒนาการร่างสูงสุดกลายเป็นพุดเดิ้ลไปแล้ว แดเนียลถึงได้พูดเสียงอ่อนแบบนั้น

 

            “ก็นอนอยู่นี่ไง ไม่นอนกับมึงแล้วจะไปนอนกับหมาตัวไหนวะ” ถึงปากจะพูดไปอย่างนั้นก็เถอะ แต่ซองอูก็พลิกกายเข้าหาฝั่งผนังแล้วดึงผ้าห่มจากตัวเขาไปในทันที สงสัยว่าจะยังนอนไม่เต็มอิ่มเลยอารมณ์แปรปรวนง่าย แต่เอาเถอะแดเนียลจะปล่อยครั้งนี้ไปก่อน

 

            เพราะเขาเองก็ง่วงไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

 

            ไม่คิดเลยว่าการออกกองไปทำงานครั้งแรกนับตั้งแต่ที่สารภาพความในใจกันจะทำให้ซองอูเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้ บางทีก็อดสงสัยไม่ได้จริงๆ ว่าใครกันที่อารมณ์อ่อนไหวง่ายน่ะ

 

            “ฝันดีนะมึง” แดเนียลว่าแล้วพลิกกายหันไปอีกข้าง นอนหันหลังไปกับซองอู ทั้งๆ ที่ใจจริงอยากจะเข้าไปกอดจากทางด้านหลังแล้วเกยคางบนศีรษะทุยๆ นั่นด้วยซ้ำ แต่กลัวว่าตัวเองจะได้หลับตลอดไปแบบไม่มีวันฟื้นขึ้นมาได้อีก

 

            ไว้วันอื่นแล้วกัน วันนี้เขาล่ะเหนื่อยมากจริงๆ นี่ก็รีบกลับมาเร็วที่สุดแล้ว

 

เพราะไม่อยากเห็นคนแถวนี้นอนไม่หลับนานๆ

 

 

 

 

          “ฝันดีเหมือนกันไอ้หมา”

 

 

 

            แล้วคังแดเนียลก็ยิ้มเฉ่งนอนหลับไปทั้งแบบนั้นเลย ให้ตายสิ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           

 

END

 

 

 

 

TALK TALK TALK

            ยังคงยืนยันว่าคู่นี้เขียนยากที่สุดในบรรดาแก๊งคนบาป มันเป็นฟิลที่แบบคนเรามันจะหยาบคายได้ตลอดเวลาเลยเหรอวะ แล้วก็นั่นแหละ เป็นแบบนี้นั่นแหละค่ะ 555555555555 เป็นอีกตอนที่อยากจะมาเขียนก่อนจะเข้าสู่ภาคพิสดารอย่างแท้จริง นี่เป็นน้ำจิ้มนะ เอามาลงก่อนเพราะเพิ่งสำเหนียกตัวเองได้ว่าจะไม่อยู่บ้านยาว อาจจะได้เจอกันในเด็กดีหลังวันที่ 20 เลย เลยมาเขียนตอนนี้ก่อนอยากเห็นคนงอแงนอนไม่หลับ จริงๆ ได้พล็อตมาจากตอนที่ตัวเองติดทำงานโต้รุ่งบ่อยๆ ตอนยังไม่ปิดเทอม พองานเสร็จจบปุ๊บกลับบ้าน ผ่านไปตีหนึ่งตีสองยังไม่ง่วงเลยเอามายำๆ กลายเป็นตอนนี้เองค่ะ 555555 พอเขียนตอนนี้จบพล็อตใหม่ก็ผุดขึ้นมาในหัวอีก คิดว่าตอนนี้น่าจะมีอินไซด์สตอรี่ในจอยลดานะ แต่อยากเขียนในรูปแบบแชท ก็เลยวางไว้ว่าจะเขียนในจอยนั่นแหละ เขียนระหว่างนั่งเครื่องพลางๆ คาดว่าจะจบ(มั้ง) 555555 จริงๆ มีกำหนดจะอัพฟิคอีกตอนนึง แต่เป็นในคลังABO อีกคลังนึงนะ น่าจะได้อัพพรุ่งนี้ขอรีไรท์อีกสักแป๊ปนึงก่อน ส่วนชาวคนบาปทั้งหลาย หลังจากนี้เตรียมพบกับภาคพิสดารนะคะ ไม่ได้สปอยนะ แต่อยากบอกว่าชีวิตคนเราไม่ได้มีแค่ตลกอย่างเดียว 5555555555555555555555

            พูดคุยกันได้ที่เดิมนะคะ #ficBxB101 ในจอยลดาก็เสิร์ชชื่อแท็กเลยนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,026 ความคิดเห็น

  1. #2999 ctttmo (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 16:50
    คิดถึงค่ะ กลับเข้ามาอ่านตอนเก่าๆ อิอิ
    #2,999
    0
  2. #2641 mmmmay2311 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 10:25
    คุณองน่ารักมากจัง5555
    #2,641
    0
  3. #2621 ctttmo (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 01:26
    โง้ยยยยยยย พี่มันน่ารักอะ ให้ตายสิ ความซึนนี้ คืออ่านละแบบชอบมาก อยู่ภายในใจเปงหมื่นล้านคำแต่บรรยายให้ไรท์ฟังไม่ถูก รู้แต่เราชอบมาก เขินมากฮืออออออ บ้าบอ
    #2,621
    0
  4. #2610 kunlanid_far (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 14:58
    มันก็จะหวานหน่อยๆ เจ้าหมาและแมวน้อยของเค้า
    #2,610
    0
  5. #2603 janejongin (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 20:48
    โถ่ แดเนียลมีความฝากฝังให้เซอุนดูซองอูให้ เจ้าซองอูเนี่ยน้า งอแงจริงๆเลย
    #2,603
    0
  6. #2601 meaonchi (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 16:29
    เซอุนซองอูเป็นพี่น้องที่ร้ายมากเลยนะคะ ร้ายกันคนล่ะตอน โคตรแสบ 55555 
    #2,601
    0
  7. #2600 bill-lion (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 02:02
    ทำไมน่ารัก เขินไปหมดแล้วเน้อ
    #2,600
    0
  8. #2599 rewko_cyp (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 20:52
    น่ารักอ่ะ มีความนอนไม่หลับบบบบ
    #2,599
    0
  9. #2595 aemza302 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 19:11
    โอ๊ยยย จะบ้าาาา เขิงงงงงง
    #2,595
    0
  10. #2594 moji-eb (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 17:35
    ฮื่อน่ารัก คุณองตอนงอแงนี่โคตรน่ารักเลยยยยยย อยากจับมาบีบแก้มมมมม พอเค้าไม่อยู่ก็เหงาเฉยคนเรา นอนคนเดียวไม่เป็นแล้วทีนี้ 555555555555 น่ารักกกก
    #2,594
    0