'BOY & BOY' ♥ SF/OS Produce101 Store

ตอนที่ 40 : ► That's So Weird :: Kim yongguk x Bae Jinyoung

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    13 ธ.ค. 60

That's So Weird

Kim Yongguk x Bae Jinyoung

 

 

 

 

 

 

 

 

            คนที่เคยจัดการกับอารมณ์ของตัวเองได้ดีมาตลอด ต้องมาพังลงเพราะคนๆ เดียว

 

            เพราะพี่ยงกุกคนเดียวเลยฮึ่ย!

 

 

 

 

 

 

 

            “หน้าบูดเป็นตูดลิงเลยว่ะ แข่งชนะสีแดงไม่ใช่เหรอวะ” เสียงทักของจีฮุนที่เดินถือเครื่องดื่มเกลือแร่ติดมือมาด้วยดังขึ้น พลางหย่อนกายนั่งลงบนพื้นหญ้าข้างๆ กับเพื่อนตัวเล็กที่สวมใส่ชุดนักบาสอยู่

 

            “บอลแข่งเสร็จแล้วเหรอ” จินยองถามเปลี่ยนเรื่องไป

 

            จีฮุนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เก็บความสงสัยไว้ในใจแล้วจึงเอ่ยปากตอบกลับไป “อ่าฮะ แต่แพ้สีฟ้าอ่ะ ฮยองซอบเลยโดนอูจินมันลากไปปลอบใจที่ห้องพยาบาล ส่วนแดฮวีก็หายจ๋อมไปเลย เห็นว่าพี่ดงโฮมาดูด้วย”

 

            “อ๋อ แดฮวีเดินพาเหรดนี่น่า” จินยองพึมพำ

 

            “เป็นคัลเลอร์การ์ดด้วย ฉันงงมากตอนแรกมันบอกจะอยู่ง่อยๆ” จีฮุนว่าแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา ก่อนที่สายตาของตัวเองจะเหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มที่ตัวเปียกเหงื่อชุ่มกำลังพุ่งตัวมาด้วยความเร็วสูงทางเขา

 

            “อั่ก!” แล้วจีฮุนก็รู้สึกจุกไปหมดเมื่อควานลินพุ่งเข้าใส่อย่างเต็มรักโดยไม่รังเกียจเหงื่อที่ท่วมตัวเขาเลยสักนิด เออแล้วมันก็ไม่ถามเขาด้วยนะว่าเขารังเกียจเหงื่อมันไหม

 

            “จีฮุนไปกินข้าวกันเร็ว พี่จินยองไปด้วยกันเปล่า” เด็กหนุ่มหันมาถามเขาตาหยี ราวกับว่าประโยคก่อนหน้าแค่บอกให้จีฮุนรับรู้ยังไงก็ต้องลากตัวไปด้วยอยู่แล้ว

 

            “ไม่อ่ะ ไม่ค่อยหิว เดี๋ยวต้องเตรียมตัวแข่งรอบชิงตอนบ่ายสาม”

 

            “อีกตั้งสองชั่วโมงไปกินข้าวเถอะ เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งไปซะก่อน” จีฮุนปราม เพราะเขารับรู้ได้ว่าเพื่อนสนิทกำลังมีเรื่องไม่สบายใจบางอย่างอยู่

 

            “ไม่อยากปล่อยไว้คนเดียวด้วย”

 

            “ผมไม่ถือหรอก พี่ไม่ไปเป็นก้างผมกับจีฮุนหรอก” ควานลินยิ้มกว้างอีกครั้งทั้งๆ ที่ยังกอดจีฮุนไม่ปล่อย

 

            จินยองนิ่งไปสักพักเขาเหลือบมองโทรศัพท์ของตัวเองที่ไม่มีแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชั่นใดๆ แล้วลอบถอนหายใจออกมาก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นปัดเศษหญ้าที่ติดตามกางเกงเล็กน้อยแล้วก้มลงหยิบโทรศัพท์กับกระเป๋าเงินตามมนุษย์หมีกินผึ้งอย่างจีฮุนไป ถึงจะบ่นตลอดทางแต่ก็ยังดีที่มีคนให้บ่นเนอะ

 

            อ่า...

 

            อย่างี่เง่านะเบจินยอง อย่างี่เง่านะ

 

           

 

 

 

 

 

 

            “ยงกุกบอกว่ามันต้องเข้าไปให้อ.ดูโปรเจ็กต์มันก่อนน่ะ มันกลัวมาไม่ทันเลยฝากพี่เอาขนมมาให้เราก่อน” ดงโฮเอ่ยขึ้นกลางโต๊ะอาหารในโรงอาหาร ตอนนี้ทั้งแดฮวีและกลุ่มเพื่อนๆ ก็มารวมตัวกันอยู่ที่นี่หมดแล้ว พูดคุยเรื่องราวเกี่ยวกับกีฬาสี่ที่ผ่านมาวันนี้

 

            ดงโฮเลือกที่จะอธิบายสาเหตุที่เพื่อนรักผิดนัดจินยองอย่างใจเย็น เขารู้ว่าเด็กหนุ่มไม่ได้แสดงออกอย่างเถรตรงเหมือนกับแดฮวี การพูดคุยของเขาจึงแตกต่างออกไป และมันเป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆ และเพราะคนรับฟังคนนั้นเป็นจินยองนั่นแหละ ดงโฮเลยรู้สึกกังวลมากเกินไปซะหน่อย

 

            ก็รู้กันอยู่นี่หน่าว่าจินยองเป็นเด็กดีขนาดไหน คำตอบที่ได้รับกลับมาก็คงไม่พ้นคำว่าไม่เป็นไรอีกนั่นแหละ

 

            “ไม่เป็นไรๆ ครับเดี๋ยวกลับไปก็เจอกันแล้ว”

 

            ดงโฮยิ้มแห้งแล้วหันไปดูดน้ำอัดลมจากแก้วของแดฮวีเพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อไปดี เขารับมือกับเด็กดีของยงกุกไม่ได้ ถ้าดื้อแล้วโวยวายอันนั้นดูจะรับมือง่ายกว่าเสียอีก

 

            “อ้าว แล้วพี่ดงโฮส่งงานแล้วเหรอถึงไม่ต้องเข้าไปหาอ.อ่ะ” แดฮวีถามขึ้นด้วยความสงสัย ก่อนจะโนสายตาตำหนิจากจีฮุนว่าจะขุดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม แต่ก็ไม่ทันแล้วเมื่อเขาพลั้งปากออกไป

 

            “ยังเขียนแผนไม่เสร็จเลยเข้าไปปรึกษาอ.ไม่ได้ ยงกุกมันขยัน มันรีบทำพรุ่งนี้จะได้ว่างไง”

 

            “แสดงว่าพรุ่งนี้พี่ต้องเข้าม.ไปหาอ.เหรอ” แดฮวีเอียงคอถาม

 

            “อ่าฮะ”

 

            “แต่พรุ่งนี้วันเสาร์อ่ะ ไม่อยู่ห้องแล้วผมจะอยู่กับใคร” แดฮวีเริ่มเบะ เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมวันเสาร์สำหรับเด็กมหาลัยถึงไม่ใช่วันหยุด

 

            “ไม่เอาไม่งอแงะหน่า ก็ดองไว้วันนี้จะได้มาหาไง เจ๊ากันๆ” ตอบออกไปอย่างไม่ได้คิดอะไรมากนักก่อนที่ทั้งโต๊ะจะตกอยู่ในความเงียบ ดงโฮจึงกระแอมไอออกมาแล้วดันกล่องขนมจากร้านเบเกอรี่ชื่อดังนั่นไปกลางโต๊ะอีกครั้ง

 

            “กินกันเลยนะ ยงกุกมันบอกว่าซื้อมาฝากจินยองกับเพื่อนทุกคนเลย มันไม่อยากให้จินยองกินคนเดียวเดี๋ยวอ้วน มาๆ กินกันๆ”

 

            แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้บรรยากาศบนโต๊ะดีขึ้นสักเท่าไหร่นัก จินยองเริ่มเงียบลงมากขึ้นเรื่อยๆ จนแม้แต่คนที่อายุมากกว่าอย่างดงโฮยังรู้สึกได้ และเขาก็แก้ตัวอะไรให้เพื่อนไม่ได้จริงๆ ในเมื่อมันเลือกทำแบบนี้เอง

 

            ก็หวังว่าจะไม่ทะเลาะกันหรอกนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          มังกรน้อยของจินยองงี่: เสร็จแล้วนะ กำลังจะออกจากม. เหยียบแป๊ปเดียวถึงหน้าโรงเรียนแน่นอนครับ

มังกรน้อยของจินยองงี่: เห็นว่าได้แข่งรอบชิงใช่ไหม? จินยองของพี่เก่งที่สุดเลยครับ

          มังกรน้อยของจินยองงี่: กินขนมของพี่หรือยัง?

มังกรน้อยของจินยองงี่: ฮื่อ โทรศัพท์พี่แบตจะหมด เดี๋ยวถึงโรงเรียนแล้วไปหาที่สนามบาสนะครับ

 

            ยงกุกพิมพ์ข้อความไปรวดเดียวสู้กับแบต 5% ที่กำลังจะหมดลงไปต่อหน้าต่อตาเขา ก่อนจะโยนมันลงบนเบาะด้านข้างคนขับแล้วขับรถออกจากลานจอดรถของมหาวิทยาลัยในทันที ในใจพลางคิดว่าจะเหยียบเท่าไหร่ดีถึงจะทันจินยองแข่งบาสในรอบชิงชนะเลิศ

 

            ถ้าไปไม่ทันต้องรู้สึกผิดมากแน่ๆ

 

            เพราะส่งสายลับเพื่อนรักอย่างดงโฮไปดูลาดเลาก่อน เขาเองก็ไม่คิดว่าคิวเข้าปรึกษางานกับอาจารย์จะยาวเหยียดขนาดนี้ กินเวลาเขาไปเยอะเหมือนกัน ยังดีที่ส่งขนมไปง้อน้องก่อน แต่สิ่งที่สายของเขารายงานกลับมานั้นไม่ได้ทำให้ใจชื้นขึ้นเลยสักนิด ดงโฮเร่งเขายิกๆ ให้รีบมาก่อนที่จินยองเขาหงอยไปมากกว่านี้

 

            และนั่นก็ทำให้ยงกุกรู้ตัวเลยว่าใบสั่งส่งตรงถึงที่บ้านแน่ๆ และอาจจะโดนจินยองบ่นพ่วงเพิ่มอีกข้อหาขับรถเร็วเกินกำหนด ไม่คิดเลยว่าร่างยงกุกตีนผีจะกลับคืนสู่คิมยงกุกไวขนาดนี้

 

            แต่เชื่อเถอะว่าสิ่งที่เขาคิดมากมายสารพัดก่อนหน้านั้นกลับถูกพับเก็บลงไป ทันทีที่แลกบัตรเข้ารั้วโรงเรียนและหาที่จอดรถได้ ยงกุกก็ก้าวฉับๆ ไปยังสนามบาสที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลในทันที เพราะเขาเองก็เป็นศิษย์เก่าที่นี่เหมือนกัน ไม่แปลกเลยที่จะจดจำเส้นทางเหล่านั้นได้

 

            แล้วรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มเมื่อเขาเดินไปนั่งบนอัฒจรรย์ที่แทบจะไม่เหลือที่ว่างแล้ว เขาเห็นคนที่สวมใส่เสื้อบาสแขนกุดเพียงตัวเดียวนั่นหันมองมาทางเขา ยงกุกขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าจินยองแต่งตัวแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เมื่อกรรมการเป่านกหวีดให้เริ่มเกมและจั๊มพ์บอล

 

            “อ่า...” ยงกุกเผลอหลุดพึมพำออกมาอย่างเสียดาย เมื่อเขาเห็นว่าจินยองพลาดโอกาสจั๊มพ์บอลรอบนี้ไป ไม่อยากจะโทษตัวเองว่าเพราะอีกฝ่ายหันหน้ามามองคนดูแล้วหยุดสายตาที่เขาพอดี นั่นทำให้สมาธิของจินยองถูกสั่นคลอนและพลาดโอกาสดีๆ ไป

 

            เกมยังคงดำเนินต่อไปอย่างดุเดือด จินยองอยู่ในตำแหน่งผู้เล่นคนสำคัญ ยงกุกเผลอหลุดยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว เขาชอบเวลาที่ได้เห็นจินยองจริงจังกับอะไรสักอย่าง แม้อีกฝ่ายจะเห็นเด็กตัวเล็กๆ ติดเก้งก้างไปบ้าง แต่ก็ยังใช้ชีวิตเหมือนเด็กผู้ชายทั่วไป ยงกุกชอบที่จินยองใช้ชีวิตแบบนี้

 

             มีบ้างที่จินยองโดดเบียดจนล้ม หรือแม้แต่พลาดโดนข้อศอกของคู่แข่งขันกระแทกส่วนต่างๆ ของร่างกาย ยงกุกนึกโกรธแค้นเด็กพวกนั้นในใจ ให้ตายเถอะ ถึงจะชอบเวลาที่จินยองเล่นอะไรตามประสาเด็กผู้ชายแบบนี้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาเกลียดนักเวลาที่จินยองต้องเจ็บตัวกลับมา

 

            แต่จู่ๆ ภาพเกมการแข่งขันตรงหน้ากลับต้องถูกบดบังด้วยร่างของนักเรียนที่ไม่คุ้นหน้ามากนัก ยงกุกเลิกคิ้วมองเด็กสาวในชุดหลากสีสันพวกนั้น เขาคิดว่าพวกเธอคงจะเป็นเชียร์ลีดเดอร์หรือไม่ก็พวกเดินพาเหรดแค่นั้น เขาไม่ได้สนใจอะไรไปมากกว่าการที่พวกเธอมายืนบังจินยองของเขาเลยแม้แต่น้อย

 

            “เอ่อช่วยหลบ...”

 

            “ขอไอดีคาทกพี่หน่อยได้ไหมคะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            หงุดหงิด...

 

            จินยองโคตรจะหงุดหงิดเลยตอนนี้

 

            แม้ว่าแต้มสุดท้ายที่ทำให้ทีมของเขาเป็นที่หนึ่งในการแข่งขันบาสเกตบอลวันนี้จะเป็นฝีมือของเขาก็ตาม แต่ภาพที่เห็นหลังจากที่กรรมการเป่านกหวีดหมดเวลาแล้วกลับไม่ได้ทำให้เขาดีใจเลย

 

            ยอมรับว่าตอนแรกก็เกือบสมาธิแตกไปแล้วเหมือนกันเมื่อเห็นแฟนหนุ่มของตัวเองรีบวิ่งเข้ามานั่งดูเข้าแข่งบาสที่สนามนี้ จากนั้นเขาก็ตั้งใจเล่นมาตลอด จนกระทั่งเมื่อกี้นี้นั่นแหละ

 

          หมดความอดทนแล้วว้อย!

 

            เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่ทำให้เขาหัวเสียได้ เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่จินยองเลือกที่จะไม่เก็บงำความรู้สึกของตัวเองอีกต่อไป

 

            เรียวขายาวในชุดนักบาสตัวโคร่งนั่นเดินไปข้างสนาม พุ่งเป้าไปยังคนที่ใส่ชุดสุภาพด้วยเชิ้ตแขนยาวกับกางเกงยีนส์ที่ไร้รอยขาดใดๆ

 

            และคนที่นั่งมองภาพตรงหน้ายังคงยิ้มแป้น แม้ว่าจินยองจะหน้าบึ้งตึงสักเท่าไหร่ก็ตาม ยงกุกเก็บความสงสัยนั้นลงไปก่อนจะอ้าแขนกางออกเพื่อรับร่างของเด็กน้อยเข้าสู่อ้อมกอด

 

            “เก่งมากเลยครับจินยองของพี่” ยงกุกที่ยังไม่รู้ร้อนรู้หนาวใดๆ เอ่ยขึ้นแล้วยิ้มตาปิด กอดร่างเล็กๆ นั่นให้จมอ้อมกอดของตัวเอง

 

            “เหนื่อยแล้วอยากกลับห้องแล้วอ่ะ” แมวน้อยที่ตัวโชกไปด้วยเหงื่อว่าอย่างออดอ้อนจนยงกุกนึกสงสัยอีกครั้ง

 

            “โอเคครับ ไปเก็บของเร็วเดี๋ยวพี่พากลับห้อง” ว่าแล้วก็ปล่อยลูกแมวน้อยให้เป็นอิสระแล้วลูบศีรษะไปสองสามครั้ง มองจินยองที่เดินไปอีกฟากของสนามจนกระทั่งแผ่นหลังเล็กๆ นั่นหายเข้าไปในห้องพักนักกีฬา เสียงข้างกายของเขาจึงดังขึ้นมาอีกครั้ง

 

            “เพราะพี่เป็นแฟนจินยองสินะ พี่เลยไม่ให้ไอดีคาทกกับหนู”

 

            ยงกุกหันไปตามเสียงนั่นแล้วยิ้มแห้งราวกับว่าอยากจะปลอบใจเด็กสาวข้างๆ ที่เขาบอกปัดปฏิเสธไปอย่างไร้เยื่อใย ก่อนที่จะเดินออกจากตรงนั้นไปเมื่อจินยองออกมาจากห้องพักนักกีฬาแล้วกวักมือเรียกเขาไหวๆ อยู่ตรงหน้าประตูห้อง       

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “หืม?” ยงกุกเลิกคิ้วขึ้นสูงในทันทีที่ประตูรถของเขาถูกปิดลง เบาะฝั่งด้านข้างคนขับถูกจับจองพื้นที่ด้วยร่างเล็ก ของจินยองที่ตอนนี้เอียงศีรษะมาซบลงบนไหล่ของเขาด้วยท่าทางออดอ้อนที่ไม่ต่างจากลูกแมวน้อยเลยสักนิด

 

            น่ารักว้อยยยยยยยยยยยยยยย

 

          อย่ารักน้องแรงๆ เลยว้อยยยยยยยยย

 

            ได้แค่ข่มความคิดบาปๆ นั้นไว้ในใจแล้วยกมือขึ้นลูบกลุ่มเส้นผมสีดำนั่นก่อนจะเอ่ยถามออกไป

 

            “เหนื่อยเหรอครับ อ้อนใหญ่เลย”

 

            แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาเป็นศีรษะทุยๆ นั่นที่สั่นไปมาราวกับว่ากำลังปฏิเสธเขาอยู่ นั่นทำให้ยงกุกขยับกายเล็กน้อยแล้วหันหน้าเข้าหาเด็กน้อยตรงหน้าแทน

 

            “โอ๋ๆ เป็นอะไรไปครับ” พอจินยองเงยหน้าขึ้นมาเขาก็เห็นน้ำใสๆ คลอหน่วงอยู่ในดวงตาทั้งสองข้าง ยงกุกลนลานอยู่สักพักพยายามนึกให้ออกว่าวันนี้เขาทำอะไรผิดไป

 

            “ผมขอโทษ”

 

            แล้วยงกุกก็งุนงงยิ่งกว่าเดิมเมื่อคำขอโทษหลุดออกมาจากปากของเด็กน้อย เขายกมือข้างหนึ่งเกาศีรษะแกรกๆ แล้วทำหน้าหมาสงสัยออกไปว่าตัวเองถูกขอโทษด้วยเรื่องใด เอาความจริงเถอะยงกุกคิดว่าตัวเองต้องเป็นฝ่ายขอโทษน้องมากกว่าด้วยซ้ำ

 

          เจอแบบนี้กูงงตึบเลย

 

            “วันนี้ผมเผลอหงุดหงิดพี่ด้วย”

 

            “ขอโทษนะครับที่มาช้า”

 

            “ไม่ใช่แค่เรื่องนั้นสักหน่อย” จินยองว่า ปากงุ้ยๆ นั่นเชิดออกมาเล็กน้อย ดวงตากลมโตหลุบลงวางสายตาไว้ที่อื่นที่ไม่ใช่ใบหน้าของคู่สนทนา และนั่นทำให้ยงกุกรู้ว่ามีอีกเรื่องที่ยังอยู่ในใจของคนตรงหน้า

 

            “แล้ววันนี้พี่ทำอะไรผิดอีก ไหนบอกพี่หน่อยเร็ว พี่โง่มากเลยไม่ค่อยรู้ตัว”

 

            “พี่... พี่น่ะ ผ..ผม” จินยองกัดริมฝีปากของตัวเอง อึกอักอยู่อย่างนั้นหลายนาที แต่ยงกุกก็ใจเย็นปล่อยให้น้องเป็นฝ่ายพูดออกมาเองอย่างไม่เร่งเร้า เพราะเขารู้นิสัยของจินยองดี

 

          “ผมหึงพี่”

 

            ยงกุกรู้ดีว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นไม่ใช่เรื่องน่ายินดีเท่าไหร่นัก เขาเองก็พอจะเดาเส้นเรื่องออกแล้วว่าจินยองอาจจะไม่พอใจกับการที่จู่ๆ เขามีเด็กสาวที่ไหนมานั่งข้างๆ คอยเชียร์เจ้าตัวอยู่ข้างสนามด้วย ถึงได้แสดงความเป็นเจ้าของออกมาขนาดนั้น แต่ก็ปฏิเสธไมได้ว่ารู้สึกดีอยู่นิดๆ แต่แมวน้อยตรงหน้ารู้จักการแสดงความเป็นเจ้าของบ้างแล้ว

 

          น่ารักว้อยยยยยยยย วันนี้ชมน้องว่าน่ารักเป็นรอบที่สิบแล้ว

 

            “ผมหึงพี่นะ พี่ยังจะยิ้มอีกอ่ะ”

 

            “ก็ยิ้มเพราะดีใจที่แมวแถวนี้ขี้หวงเป็นแล้วไง”

 

            จินยองมองใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มของคนอายุมากกว่าอย่างนึกหมั่นไส้ ให้ตายเลยเถอะอาการหงุดหงิดปนกับความรู้สึกผิดก่อนหน้านี้สลายหายไปในชั่วพริบตา

 

            “เนี่ยชอบให้หึงนะ แสดงออกเยอะๆ ว่าเป็นแมวหวงเจ้าของ พี่ชอบๆ” แล้วก็เผลอพูดออกไปด้วยใบหน้าที่เหมือนเฒ่าหัวงู--จินยองเห็นภาพตรงหน้าเป็นแบบนั้น

 

            “หน้าพี่โรคจิตมากเลยรู้ตัวไหม”

 

            แต่ยงกุกไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง แล้วยื่นใบหน้าเข้าไปคลอเคลียที่ข้างแก้มของเจ้าแมวน้อย

 

            “เหม็นเหงื่อจะตาย เอาหน้าออกไปเลยนะ” แต่จินยองกลับใช้มือทั้งสองข้างดันใบหน้าของคนเป็นพี่ให้ออกไป คงเป็นเพราะเพิ่งเล่นบาสเสร็จแน่ๆ ไม่มีแรงจะขัดขืนแล้วฮื่อ

 

            จุ๊บ!

 

            แล้วก็ปิดท้ายด้วยการจุ๊บลงเบาๆ ที่ข้างแก้มของแมวน้อย ยงกุกยกยิ้มโรคจิต(ในความคิดของจินยอง)อีกครั้ง แล้วส่งมือมายีเส้นผมสีดำนั่นเบาๆ

 

            “พี่อยากจูบเราจัง” ว่าทีเล่นทีจริง ยงกุกเองก็ไม่รู้ตัวหรอกว่าพูดอะไรออกไป จนกระทั่งความเงียบเข้ามามีตัวตนนั้นแหละ เขาถึงนึกขึ้นได้ว่าพูดจาคุกคามน้องไปแล้ว ก็เลยเอ่ยแก้ตัวออกไป

 

            “แต่เมื่อกี้ได้จุ๊บแล้ว เออๆ ไม่เป็นไร” ว่าเองเออเองแล้วก็ยกมือขึ้นเกาท้ายทอยของตัวเอง ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองกากขนาดนี้มาก่อนเลย กากยิ่งกว่าอิมยองมินซะอีกยงกุกเอ๊ย

 

            “ก็หันหน้ามาสิ” แต่เสียงที่ดังอยู่ข้างหูกลับทำให้ยงกุกชะงัก เขากำลังจะหันไปปลดเบรกมือแล้วกลับต้องชะงักเมื่อเห็นใบหน้าของแมวน้อยอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากสายตา

 

          แม่เจ้าว้อยยยยยยยยยยยยยยย

 

            ยงกุกทำได้แค่เพียงสบถในใจเท่านั้น เขาอยากจะเปิดประตูออกไปเต้นแฟนตาซีแบบสปีดคูณสองสักสิบรอบเพื่อระบายความฟินในตอนนี้

 

            “เร็วดิ เดี๋ยวเปลี่ยนใจนะ”

 

            แน่นอนว่าคน(บาป)อย่างคิมยงกุกไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไป เขาเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้จนสองปลายจมูกสัมผัสกัน ก่อนจะปรับเอียงหน้าใบของตัวเองเพื่อให้สัมผัสกับริมฝีปากนุ่มนิ่มนั่นได้ทุกตารางเนื้อมากที่สุด

 

            เขาล่ะอยากจะนึกโทษความมือไวของตัวเองที่ดันเผลอไปกดท้ายทายของลูกแมวน้อยให้เข้ามาบดเบียดริมฝีปากกับเขามากยิ่งขึ้นไปอีก ให้ตายเถอะ สมองของยงกุกกำลังขาวโพลน เขาใช่เด็กที่ไม่ประสาเรื่องพวกนี้ แต่จูบนี้แม่ง... แม่ง... แม่งโคตรดี

 

            ไม่อยากจะใช้คำว่าเผลอ แต่ยงกุกเผลอใช้ปลายลิ้นของตัวเองแตะลงเบาๆ บนริมฝีปากเรียวบางนั่นอีกครั้ง ก่อนจะเข้าไปลิ้มชิมรสชาติของแมวน้อยด้านในโพรงปากนั่น ลิ้นเล็กๆ ที่กำลังหนีเขาอยู่นั่นช่างน่ารักเสียจริง ยงกุกกำลังสนุกกับการไล่ต้อนแมวน้อยที่ไม่ช่ำชองในเรื่องแบบนี้สักเท่าไหร่นัก ว่าก็ว่าเถอะนี่อาจจะเป็นครั้งแรกก็ได้ที่พวกเขาจูบกัน...แบบนี้

 

            ริมฝีปากของแมวน้อยถูกขบเม้มอีกครั้ง ราวกับคนที่ตะกละตะกลามของหวานรสเลิศ...ยงกุกกำลังกลายเป็นคนแบบนั้น กำปั้นเล็กๆ ที่ทุบเข้ากับหน้าอกของเขาไม่ได้หยุดการกระทำในตอนนี้ได้เลย คล้ายกับว่ายงกุกไม่มีสติอีกต่อไปแล้ว เขาถูกมอมเมาด้วยรสชาติของแมวน้อยที่ไม่อยากจะผละริมฝีปากออกมาเลยสักนิด

 

            ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

            “อ๊ะ!” แล้วก็เป็นจินยองที่ขืนตัวออกจากสัมผัสนั้น เขาหันมองคนที่ยืนอยู่ด้านนอกรถแล้วอ้าปากค้าง

 

            “ใครวะ” ยงกุกเผลอสบถออกมา แล้วเก็บความใจบาปของตัวเองไว้ในใจ ก่อนจะสบถถ้อยคำด่าที่สัตว์มาทั้งป่าอเมซอนในใจเมื่อเห็นว่าเพื่อนรักอย่างคังดงโฮเดินมาเคาะกระจกประตูรถเขา

 

            “ส้นตีนมากไอ้เหี้ย!” พอลดกระจกลงก็จัดไปชุดนึงข้อหาที่มันมาขัดขวางความสุขระหว่างเขากับลูกแมว ดงโฮหลุดหัวเราะเพราะนานมากแล้วที่เขาไม่เห็นยงกุกมันหัวเสียขนาดนี้

 

            “ก่อนด่ากูมึงด่าตัวเองมั้ย ไปติดฟิล์มดำก่อนไปค่อยมาพรากผู้เยาว์ในรถ” ดงโฮว่าแล้วชี้ลงมาที่กระจกที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งบนประตู ยงกุกชะงักไปครู่หนึ่งเหมือนเขาจะได้สติกลับมาแล้ว

 

            “มันเห็นชัดมากป่ะวะ” เขาถามออกไปอย่างนึกกังวล เมื่อกี้นี้สติแตกโดยสมบูรณ์แบบเลยลืมคิดไปว่านี่ยังอยู่ในโรงเรียน ถ้าใครมาเห็นฉากเมื่อกี้ของเขากับจินยองล่ะก็... บรรลัยแน่ๆ

 

            “ไม่ชัดอ่ะถ้าไม่เดินมาใกล้ๆ พอดีก็เห็นเป็นรถมึงเลยขี้เสือก แต่ไปติดฟิล์มดำสนิทก็ดีนะ แบบรถกู”

 

            “มึงติดไว้เพื่อการนี้เลยเฉพาะว่างั้นเถอะ”

 

            “เออ” แล้วยงกุกก็หลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะโบกมือไล่เพื่อนรักหน้าโหดไปไกลๆ เขาหันมามองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ที่เงียบผิดปกติไป ไม่ทักทายเพื่อนของเขาและเพื่อนของตัวเองที่เดินตามดงโฮมาต้อยๆ เลยสักนิด

 

            สงสัยจะเขิน...

 

            “จินยองครับเงยหน้าขึ้นมาก่อนเร็ว” ยงกุกว่าหลังจากที่ปิดกระจกรถสนิทแล้ว เขามองก้อนกลมๆ ที่ขดตัวเอาหน้าซุกกับเบาะแล้วก็อมยิ้มออกมาไม่ได้จริงๆ

 

          น่ารักว้อยยยยยย น่ารักอะไรขนาดนี้ น่ารักไม่ไหวแล้วว้อยยยยยยยย

 

            กดความบาปลงไปในใจอีกครั้งแล้วจับไหล่ของเด็กน้อยให้ลุกขึ้นมานั่งดีๆ

 

บ้าเอ๊ย! ทำไมเขาหยุดยิ้มไม่ได้เนี่ย แค่หูแดงก็น่ารักแล้ว อูยๆ หน้าแดงก็โคตรน่ารัก

 

“เมื่อกี้... คือเมื่อกี้พี่ดงโฮเห็นใช่ป่ะว่าเราทำอะไรกัน” จินยองถามออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ปากเล็กๆ นั่นสั่นเล็กน้อย ก่อนเบะออกคล้ายกับว่าเตรียมจะร้องไห้

 

ภาพตรงหน้าทำเอายงกุกต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการกดความบาปให้ลงไปในใจอีกครั้ง แม้อยากจะจับน้องมาฟัดอีกสักครั้งแต่ก็ต้องห้ามใจเอาไว้ เพราะดงโฮมาเตือนเมื่อกี้ เขากลัวน้องจะดูไม่ดีในสายตาคนอื่น คิดดูสิว่าถ้าเมื่อกี้ไปใช่เพื่อนของเขาจินยองจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

 

ห้ามใจไว้ว้อยยงกุก มึงห้ามใจไว้

 

เขาแทบจะยกตารางธาตุที่น้องเรียนขึ้นมาสักสิบรอบเพื่อให้ตัวเองใจเย็นลง แต่เพราะเห็นหน้าที่เต็มไปด้วยกังวลนั่นแล้ว ยงกุกก็คิดว่าเขาควรเลิกไร้สาระสักพักนึงก่อน

 

“ไม่มีใครเห็นอะไรหรอกครับ ไม่ต้องคิดมากนะ โอ๋ๆ พี่ขอโทษนะครับ” แล้วก็กอดปลอบน้องไปหนึ่งทีพร้อมกับกดปลายจมูกหอมหัวน้องเป็นกำไรเนาะๆ ด้วย

 

แต่เหมือนว่าน้องจะยังไม่หายกังวล ถึงได้แสดงออกผ่านสีหน้าขนาดนั้น ถึงยงกุกจะชอบเวลาน้องแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาก็เถอะนะ แต่เวลาแสดงออกกับเรื่องแบบนี้เขากลับไม่ชอบมันเท่าไหร่เลย

 

“พี่สัญญาครับว่าพี่จะไม่ทำอะไรเราในรถนะ”

 

เพียงเท่านั้นจินยองก็เงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยแววตาอ้อนๆ ทำเอายงกุกต้องหันมองนอกหน้าตามองนกมองไม้ไปเรื่อย

 

กลัวผิดสัญญา เพิ่งพูดไปไม่ถึงห้านาที ไม่อยากหมดความน่าเชื่อถือขนาดนั้น

 

“อืม หมายถึงถ้ายังไม่เปลี่ยนฟิล์มดำกว่านี้อ่ะนะ”

 

“พี่ยงกุก!” แล้วแมวน้อยก็แหวขึ้นมา พร้อมกับย่นจมูกใส่เขา ยงกุกหันกลับมามองจินยองที่สีหน้าดูดีขึ้นกว่าเมื่อกี้นี้อยู่นิดหน่อย

 

เขาเลื่อนมือไปบีบจมูกรั้นๆ นั่นแล้วปล่อยให้น้องกลับไปนั่งดีๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อ

 

“พรุ่งนี้วันเสาร์พี่ว่าเราไปเปลี่ยนฟิล์มรถกันเลยดีไหม”

 

หลังจากนั้นคงไม่ต้องบอกใช่ไหมว่ายงกุกโนแมวตะปบไปอีกกี่แผล ให้ตายเลยเถอะจินยองเวลาเขินที่โคตรน่ากลัว ลงไม้ลงมือมาได้ไม่กลัวเขาบอบช้ำกันบ้างเลย

 

 

 

 

แต่ก็นั่นแหละนะแมวน้อยของเขาค่อยๆ โตขึ้นแล้ว

 

 

 

 

“กลับไปพี่จูบต่อจากเมื่อกี้ได้ไหมอ่ะ”

                   

“ถ้ายังไม่หยุดพูดเรื่องนี้อีก ผมจะกลับบ้าน!

 

 

 

            แล้วยงกุกก็ไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่ที่ลาภลอยก้อนโตนั้นจะตกถึงท้องเขาอีก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

END

 

 

 

 

TALK TALK TALK

            ไม่มีโมเม้นกุกนยองใช่มั้ย ด้ายยยยยย ด้ายยยยยยยยยย เรามีเวิร์ดเราจะกลัวอะไร เขียนฟิคไปสิ เขียนวนไปจนกว่าพิจ๋าจะกล้าทักน้อง ว้อยยยยยยย ลุ้นมาสองงานนกทั้งสองงาน ฮื่อออ 5555555555555555555 นั่งๆ คิดอยู่ว่าวันนี้จะเขียนคู่ไหนดี สุดท้ายหวยมาออกที่กุกนยอง โมเม้นห้าวิชิปตลอดปัยยยยยย เพิ่ลกัลจนวันตาย 555555555 ยังคงความเป็นพี่ยงกุกของเราอยู่จริงๆ ค่ะ ถึงตอนนี้จะกลายเป็นน้องกุ๊กไปแล้วก็ตาม น้องแพก็ยังเป็นเด็กน่ารักในสายตาในเสมอ ฟิลเตอร์ตาแม่นมอีกล้าวววววววว จริงๆ ตอนนี้เขียนเพื่อสนองนี๊ดตัวเองค่ะ อยากเห็นพัฒนาการในคู่นี้ น่าสงสารเขานะ...แต่น่าสงสารน้อยกว่าพี่ยองมิน 5555555555555 ยังไงก็ฝากคนบาปภาคพิสดารครั้งนี้ด้วยนะคะ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากมาอัพบ่อยๆ ทุกวันเลย เพราะว่างค่ะว่าง 5555555   

            พูดคุยกันได้เหมือนเดิมที่ #ficBxB101 นะคะ ><

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,026 ความคิดเห็น

  1. #2612 ฝ้ายก็ได้ (@nangraii-onair) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 23:33
    เจ้าลูกแมวน่ารักมากๆ ฮือเอ็นดู ซักวันลาภลอยคงจะได้มาหาพี่ยงกุกอีกครั้งนะคะ555555555555
    #2,612
    0
  2. #2606 thepopmin (@thepopmin) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 22:42
    กรี๊ดดดดดดด น่ารักมากเลยค่า -/- เราชอบเวลาน้องแพเป็นลูกแมวน้อยขี้อ้อน ฮื่อออออออ น่ารักโคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ปล.แอบมโนภาพน้องแพใส่ชุดบาส ต้องดีมากแน่ๆ /ยัดยาดม
    #2,606
    0
  3. #2605 maimes' ❀ (@wacharaporn) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 16:02
    น้องแพน่ารักมากเห็นใจพี่ยงกุกที่ยังทำได้แค่นี้แต่เพื่อน้องพี่อดทนและสู้ๆ นะพี่ยงกุกวันดีคืนดีฟ้าฝนเป็นใจอาจจะได้เป็นของกันและกัน บ้าจริงพูดอะไรออกไป >< แต่เขินตอนจูบกันมากเหมือนจะหยุดหายใจไปเลย ฮืออออ
    #2,605
    0
  4. #2604 tsllln (@tsllln) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 10:45
    อยากจะพิมว่าน่ารักกับน้องแพสักล้านรอบ เข้าใจพี่กุกว่าคำน่ารักกับน้องแพไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ ;/////;
    #2,604
    0
  5. #2598 RK CYP (@rewko_cyp) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 20:51
    พี่ต้องอดทนรอวันนั้นนะ สู้ต่อไปยงกุกก
    #2,598
    0
  6. #2597 ασɱ♡ (@aommoa-cny-16) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 20:43
    โอ้ยยยย เขิงอ่ะ เขิงมากก นึกหน้าน้องแพออกเลยค่ะะะ ฮือ ลูกชายคูมแม่โตแล้ว ฝากอาแปะดูแลดีๆนะคะ
    #2,597
    0
  7. #2593 Little_Mermaid (@littlemermaid574) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 15:25
    เขินโว้ยยยยยยยยยย แงงงง เขิงๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #2,593
    0
  8. #2591 IrisMaple (@irismaple) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 09:28
    น่าร้าาาากกกกกกก คู่นี้น่ารักแบบน่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆ คือเราชอบความเป็นเด็กดีมีเหตุผลของน้องเบมากๆเลยค่ะ แต่น้องก็ดูกดดันเหมือนกัน แบบว่าตัวเองเป็นเด็กดีของพี่ยงกุกมาตลอดจนกลัวว่าถ้าเป็นเด็กไม่ดี ดื้อ เอาแต่ใจขึ้นมาแล้วพี่จะไม่ชอบตัวเอง เราคิดว่าจุดนั้นของน้องมันน่ารักจริงๆ ยิ่งเห็นเด็กที่ปกติไม่แสดงออกว่าหึงหวงเลย หวงขึ้นมานี่เราก็จะเป็นแบบพี่กุกนะคะ น้องน่าจับมาฟัดแรงๆมากเลย แงงงงงงงง
    #2,591
    0
  9. #2590 jyshjhsh (@jyshjhsh) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 02:46
    น่ารักน่ารักมากๆ แมวอ้อนนนน /ไปติดฟิล์มดำเนอะ55555555
    #2,590
    0
  10. #2589 hipporikung (@hipporikung) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 01:11
    ฟีลมันแตกต่างจากตอนพี่ยองมินมากๆรายนั้นแบบกะล่อนอ่ะ สมควรโดนทุบ แต่พี่ยงกุกก็สมควรโดนทุบเพราะ-ความบาปในใจนี่แหละ แต่จินยองน่ารักจริงๆ เปงเราก็อยากจับมาฟัดฮือออ
    #2,589
    0
  11. #2585 ทาสฟันหน้า (@iamelfsa) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 23:22
    ฟีลกึ๊ดดดดดด แงงงง
    #2,585
    0
  12. #2583 Phoenix '4 (@fang4869) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 22:17
    น่ารักกกกกกกกก คนน้องอ้อนน่ารักมาก
    #2,583
    0
  13. #2582 พีชชี่บอยล์ (@pangpond2471) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 21:21
    อย่าว่าแต่พี่ยงกุกยิ้มเลยเราก็อ่านไปยิ้มไปจนเมื่อยหน้าไปหมดแล้ว น้องจินยองน่ารักกกกกก
    #2,582
    0
  14. #2581 Nntt14 (@Nntt14) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 20:25
    ไรท์ขาาาาาาา เราเเฮปปี้มากเลยยย คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    คิดถึงสำนวนไรท์สุดๆๆๆๆๆๆๆ
    จะมาอัพทุกวันจริงป่าว นี้จะมารอทุกวันเลยนะะะะะะะ อิอิ
    #2,581
    0
  15. #2579 fonepooh (@221096) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 16:41
    งื้อออ ฟิคกุกนยองจะเยียวยาทุกสิ่ง มมก็ไม่มี เขินงะะะ พี่กุกกกกไปติดฟิล์มดำเลย เอ้ยยย 5555 จินยองหึงน่าร้ากกกก
    #2,579
    0
  16. วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 16:10
    กรี๊ดดดดดด ไรท์คือบับเพิ่ลตายมาก ต่อเรืออออ เขิงมาก ว้อยยยยย เอออ นี่ก็อยากถามเหมือนกันจนตอนนี้นี่หลุดคำว่าน่ารักมากี่รอบ ฮรื่ออออ
    #2,578
    0
  17. #2577 " I'Jay Ch'P (@jayche) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 15:38
    ตอนนี้น่ารักมากกกกก อ่านแล้วเขิน น้องแพน่ารักมากเลย :)
    #2,577
    0
  18. #2576 Rcnnn (@Rcnnn) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 15:18
    ฮืออออ ดีใจแทนยงกุกที่โดนน้องแมวหึง แล้วก็อย่าลืมไปติดฟิล์มดำนะพี่ครั้งหน้าจะได้ไม่พลาด5555
    #2,576
    0
  19. #2575 Nanharuda (@skyblueonly13) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 15:08
    ฮืออออกุกนยองของเราาา แง้ เขินนนนน น้องจินยองเป็นเด็กดียังไงก็ยังเป็นแบบนั้น เอ็นดูที่สุดดด พี่ยงกุกบรั่บฮึ่ยยยยยยย อิสสาอ่ะ555555
    #2,575
    0
  20. #2574 Hippokim (@ap_ptk) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 15:08
    คิดถึงกุกนยองมากๆ เเต่งอีกนะไรท์เขินพี่ยงกุกจะตายเเล้ว
    #2,574
    0
  21. #2573 phyy♡ (@byunying) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 15:00
    น้องน่ารักมากกห พี่ยงกุกเสี่ยงคุก555555555
    #2,573
    0
  22. #2572 rapperline (@ruruki) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 14:53
    โอ้ยยย คือคืดถึงแก็งนี้มาก ดีใจที่ไรต?พากลับมา
    นี่แบบแอบหัวเสียพี่ดงโฮตามยงกุกเลยค่ะ 55555555 พี่กุกไม่น่าสงสารนะ เพราะพี่กุกเป็นคนดี (รึเปล่า?) 55555
    #2,572
    0
  23. #2571 Baejinjin (@igenee) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 14:48
    ฮือออออออออออออออ กุกนยอง!!!!!!!!
    #2,571
    0
  24. #2570 Puddinghh (@nvidiaoptimus) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 14:39
    กรี๊ดดดด มาล้าววงวว
    #2,570
    0
  25. #2569 #AAZ (@aemza302) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 14:31
    โอ้ยยยย ตัวจับิดดดดดด
    #2,569
    0