'BOY & BOY' ♥ SF/OS Produce101 Store

ตอนที่ 24 : ► Fifteen :: Joo Jinwoo x Joo Haknyeon

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 ก.ค. 60

Fifteen

Joo Jinwoo x Joo Haknyeon

 

 

 

 

 

 

           

 

 

 

 

 

 

 

            จูจินอูผู้ไม่เคยรักเด็กคนไหนมาก่อน

            นอกจากเด็กข้างบ้านที่ชื่อจูฮังนยอนคนนั้น...

 

 

 

            “แด๊ดเสร็จยัง หนูง่วงแล้ว”

            เสียงที่ติดจะงัวเงียดังขึ้นฉุดความสนใจจากที่กำลังเล่นเล่นเกมอยู่อย่างใจจดใจจ่อ คนที่ถูกเรียกว่าแด๊ดหันไปมองตามต้นเสียง ก่อนจะพบว่าน้องชายวัยแปดขวบข้างบ้านนั้นกำลังยืนถือตุ๊กตาหมูสีชมพูตัวใหญ่ไว้ในอ้อมแขน โดยที่มีมืออีกข้างหนึ่งยกขึ้นขยี้ตาของตัวเองอยู่

            จินอูวางเมาส์ไว้บนโต๊ะก่อนจะยื่นมือออกไปลูบกลุ่มเส้นผมสีดำของเด็กน้อยตรงหน้าเบาๆ

            “แด๊ด” เสียงของเด็กน้อยดังขึ้นอีกครั้ง

            ละเมอ...

             เขาคิดว่าฮังนยอนต้องละเมอขึ้นมาแน่ๆ

            เด็กหนุ่มวัยสิบเอ็ดปีเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาข้างโต๊ะก่อนจะพบว่านี่เป็นเวลาตีหนึ่งและเขาก็ใช้เวลาไปกับการเล่นเกมเกือบจะสี่ชั่วโมงแล้ว ทั้งที่สัญญากับคนที่ร้องจะมานอนกับเขาด้วยว่าจะขึ้นไปนอนกอดไม่เกินเที่ยงคืน ดูสิ...เล่นเพลินจนต้องให้เด็กมาตาม

            “ฮังนยอนไปนอนก่อนนะ แด๊ดยังเล่นเกมไม่เสร็จเลย” เอ่ยตอบกลับไปด้วยเสียงที่อ่อนโยน ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่เคยพูดแบบนี้กับใครมาก่อน สาบานได้เลยกับบรรดาแมวน้อยลูกรักของแม่เขา จินอูยังไม่พูดดีด้วยแบบนี้เลย

            “อยากนอนกับแด๊ด”

            “แต่แด๊ด...” ทำท่าจะปฏิเสธออกไป แต่พอเห็นหน้าง่วงๆ แบบนั้นของเด็กแปดขวบแล้วก็นึกใจร้ายไม่ลง แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะจินอูก็คิดว่าเขาจะทิ้งแมชสำคัญตรงหน้าไปไม่ได้เหมือนกัน ไหนๆ พรุ่งนี้ก็เป็นวันเสาร์แล้ว ตั้งใจว่าจะเล่นเกมให้หนำใจสักหน่อย หลังจากที่แห้งแล้งมานานจากการสอบปลายภาค

            “ฮังนยอนไปนอนดีๆ นะครับ ไม่นอนตอนนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นมาจะปวดหัวนะ”

            “ไม่”

            คนอายุมากกว่ารู้สึกคิ้วกระตุกในรอบสัปดาห์ มันทำให้เส้นเลือดของเขาเต้นตุบๆ ยิ่งกว่าตอนที่กำลังประตูได้ในเกมอีก เขาว่าเขาเป็นคนที่ใจเย็นมากคนหนึ่งแล้วนะ แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้รู้สึกหงุดหงิดชอบกล

            จูฮังนยอนน่ะเป็นเด็กดีกับทุกคน ยกเว้นก็แต่กับเขานั่นแหละ

            “หนูนอนตรงนี้นะ ให้หนูนอนตรงนี้ก็ได้”

            ว่าจบแล้วเด็กน้อยก็ทิ้งตุ๊กตาหมูในมือทิ้งตรงนั้นก่อนจะปีนขึ้นมาบนตักของคนที่กำลังนั่งเล่นเกมอยู่ หันหน้าเข้าหาอีกฝ่ายห้อยขาสั้นๆ กับที่วางแขนของเก้าอี้ แล้วจบลงที่การวางแก้มของตัวเองไว้บนไหล่ของคนเป็นพี่ ขยับอีกเล็กน้อยเพื่อให้ได้ท่าทางที่ถนัด

            จินอูพรูลมหายใจออกมากับท่าทางที่เอาเรื่องของน้องชายคนสนิท ให้ตายเถอะ สติของเขามันกำลังจะเตลิดไปไกลแล้ว ปกติเขาไม่ค่อยถูกชะตากับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าเด็กสักเท่าไหร่ ว่ากันตามตรงเถอะถึงเขาจะไม่ได้แก่กว่าอีกฝ่ายมากมาย แต่จินอูก็ไม่ชอบสิ่งมีชีวิตที่ลักษณะเป็นก้อนๆ ชอบเดินตามเขาต้อยๆ ร้องเรียกชื่ออะไรไม่รู้ที่เจ้าตัวคิดเองเออเอง ชอบบังคับให้ทำนู่นทำนี่ตามใจตัวเอง พออะไรไม่ได้ดั่งใจก็อมลมแล้วบุ้ยปากใส่เขา อ่า...ก่อนนี้เคยแอดวานซ์ขนาดว่าพ่นน้ำลายใส่ด้วย แต่ตอนนั้นเขาดันพ่นกลับ เลยเป็นอันว่าเจ๊ากันไม่มีใครเสียเปรียบ

            แต่ดูตอนนี้สิ... หันกลับมาดูจินอูในวัยสิบเอ็ดปีที่กำลังจะขึ้นประถมปลายปีสุดท้ายในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า เขากลายเป็นคนติดเด็กไปโดยปริยาย ไม่สิ..ต้องพูดว่าติดเด็กที่ชื่อจูฮังนยอนต่างหาก ถึงจะทำเป็นไม่ค่อยแสดงออกว่าเอ็นดูน้องสักเท่าไหร่เวลาอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองบ้าน แต่เชื่อเถอะว่าทั้งพ่อแม่ของเขารู้ดีว่าฮังนยอนน่ารักมากแค่ไหนสำหรับเขา

            ไม่อย่างนั้นคงจะไม่ยอมให้น้องมานอนค้างที่ห้องตัวเองแบบนี้หรอก แถมอีกฝ่ายก็ขยันหาข้ออ้างมานอนด้วยตลอด แรกๆ จินอูก็ไม่ค่อยเข้าใจนักกับการที่น้องบอกว่าชอบให้เขานอนกอด ให้ตายเถอะ...จูฮังนยอนในวัยแปดขวบไม่รู้หรือไงว่าเด็กวัยกำลังโตเป็นวัยรุ่นแบบเขาน่ะมันควบคุมทิศทางความคิดของตัวเองยาก

            จะบ้าตาย

          ทำไมหัวใจต้องเต้นแรงด้วยวะ

            นึกถามตัวเองในใจแล้วตบหน้าเบาๆ เพื่อเรียกสติกลับมา เด็กน้อยจินอูสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ แล้วเลื่อนมือขึ้นไปวางบนเมาส์ตั้งหน้าตั้งตาเล่นเกมที่กำลังจะเริ่มแมชใหม่ในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า

            แต่ดูเหมือนว่าไอ้ตัวเล็กบนตักเขานี่จะไม่ให้ความร่วมมือในการเล่นเกมกับเขาเลย

            “งื้อ แด๊ด หนูรักแด๊ดนะ แด๊ดน่ารักที่สุดในโลกของหนูเลย”

            เหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ เสียงใสๆ ที่งัวเงียข้างหูของเขานั้นทำให้จินอูเผลอกลั้นหายใจไปสักแป๊ปนึง ก่อนจะกระพริบตาปริบๆ หลังจากที่พบว่าเสียงเกมตรงหน้าดังขึ้นเป็นสัญญาว่าเกมเริ่มแล้ว

            แม่งเอ๊ย!

ถ้าเกมนี้แพ้ เขาจะโทษจูฮังนยอนคนเดียวเลย!

 

 

 

-------- fifteen --------

 

 

 

            “แด๊ด! วันนี้ขอนอนด้วย!

            เสียงใสของเด็กหนุ่มที่สวมใส่ยูนิฟอร์มของเด็กม.ต้นดังขึ้น ทันทีที่จินอูเปิดประตูเข้าบ้าน เขามองต้นเสียงที่ยืนเกาะรั้วหน้าบ้านของเขาอยู่แล้วส่งสายตามาราวกับว่ากำลังขออนุญาตจากเขา และแน่นอนว่าคนอย่างจินอูไม่มีทางปฏิเสธคำขอของฮังนยอนได้เลยสักครั้ง

            “มาดิ แต่คืนนี้แด๊ดไม่นอนนะ แด๊ดมีนัดเล่นเกม” ตอบกลับไปแล้วยกมือขึ้นโอบไหล่เด็กน้อยที่สูงเลยเอวของเขามาเล็กน้อย ฮังนยอนพุ่งตัวเข้ามาโถมแรงกอดเขาจนเต็มรัก ถ้าจินอูไม่ขืนตัวไว้ล่ะก็ป่านนี้ได้ล้มลงไปนอนก้นจ้ำเบ้ากันทั้งคู่แล้วแน่ๆ

            “ผมก็จะไม่นอนเหมือนกัน คืนนี้จะดูการ์ตูน” เด็กหนุ่มตอบกลับไป แม้สรรพนามที่เรียกแทนตัวเองจะเปลี่ยนไปตามอายุแต่ดูเหมือนว่าชื่อที่เรียกพี่ชายข้างบ้านคนนี้จะไม่เปลี่ยนไปตามเลย

            “อ้าว แล้วจะมานอนกับแด๊ดทำไม กลับไปบ้านตัวเองไป”

            ฮังนยอนส่ายหน้าพรืดทั้งๆ ที่ยังใช้วงแขนโอบกอดเอวของคนเป็นพี่ไว้อยู่

            “อยากอยู่กับแด๊ดไง อยู่ห้องคนเดียวเหง๊าเหงา” ว่าจบแล้วก็เอาศีรษะทุยๆ ของตัวเองถูกกับแผ่นอกกว้างของพี่ชายข้างบ้านอย่างนึกออดอ้อนในแบบที่เคยทำเหมือนเมื่อตอนแปดขวบ

            แต่ดูเหมือนว่าจินอูจะไม่ค่อยชอบใจกับการกระทำนั้นเท่าไหร่

            “อย่าทำแบบนี้ฮังนยอนไม่เอา อย่าทำดิ”

            “ทำไมอะ” ถึงจะถามออกไปแบบนั้นแต่ก็ยังไม่หยุดการกระทำนั้นของตัวเอง จนจินอูต้องใช้มืออีกข้างหนึ่งดันศีรษะของน้องออกไปแล้วผละตัวออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายอย่างนึกกังวลในใจ

            เชี่ยแม่ง!

            นึกสบถในใจเพียงแค่นั้น อยู่ๆ ก็รู้สึกร้อนเห่อบนใบหน้าของตัวเอง จินอูหยิบกระเป๋านักเรียนของตัวเองขึ้นมาสะพายก่อนจะเดินขึ้นห้องไป ทิ้งให้เด็กน้อยมองตามไม่วางสายตา ฮังนยอนยู่ริมฝีปากของตัวเองเข้าหากัน สีหน้าของเด็กหนุ่มวัยสิบสี่ปีค่อยๆ เปลี่ยนไป ดวงตากลมโตนั่นหรี่มองบันไดขึ้นชั้นสองข้างบ้านแล้วเอ่ยขึ้นกับตัวเองเบาๆ

            “หนีผมเหรอ หนีไปเลย หนียังไงก็หนีไม่พ้นหรอก”

             .

            .

            .

            .

            .

            .          

            .

            “แด๊ดอาบน้ำก่อนนะ” คนอายุมากกว่าเอ่ยขึ้นหลังจากที่มองนาฬิกาข้างโต๊ะแล้วพบว่านี่มันดึกมากแล้ว จินอูจึงตัดสินใจพักการเล่นเกมกับเพื่อนฝูงไว้ก่อนแล้วไปจัดการตัวเองให้พร้อมกับการโต้รุ้งยาวๆ ในคืนนี้

            “ครับๆ” เด็กหนุ่มที่อยู่ในห้องเดียวกันขานรับ ฮังนยอนนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงก่อนจะหยิบรีโมทขึ้นมาเปลี่ยนช่องจากสารคดีสัตว์โลกที่จินอูเปิดทิ้งไว้เป็นช่องที่ฉายการ์ตูนยี่สิบสี่ชั่วโมงแทน

            คล้อยหลังจากที่เจ้าของห้องเดินหายเข้าไปในห้องน้ำแล้ว ฮังนยอนก็ผุดลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิบนเตียงทันที สายตาของเด็กหนุ่มสอดส่ายหาโทรศัพท์มือถือสีดำของจินอู ก่อนจะรีบลุกขึ้นวิ่งไปคว้ามันไว้ทันทีที่เจอโทรศัพท์เครื่องนั้นวางอยู่บนโต๊ะข้างๆ กับคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ

            ไม่รอช้าฮังนยอนกดปลดล็อคด้านข้างโทรศัพท์ในทันที จินอูเป็นคนที่ไม่ค่อยใส่ใจกับพวกของใช้ส่วนตัวนัก อย่างเรื่องโทรศัพท์มือถือนั้นก็ไม่มีการใส่รหัสใดๆ ทั้งนั้น ทันทีที่ภาพแรกปรากฏ ฮังนยอนก็เม้มริมฝีปากเข้าหากัน เพราะภาพพื้นหลังของหน้าจอที่เป็นรูปถ่ายของเขากับอีกฝ่าย แต่ดูจะแปลกไปสักหน่อยที่มันเห็นใบหน้าของเขาเต็มๆ ในขณะที่เห็นใบหน้าเจ้าของเครื่องแค่ตาข้างเดียวเท่านั้น แต่ช่างเถอะ...นั่นไม่ใช่เรื่องที่ฮังนยอนสนใจในตอนนี้

            เด็กน้อยก็แค่อยากจะรู้ว่าจินอูแอบซ่อนสาวไว้จริงหรือเปล่า

            เพราะวันก่อนได้บังเอิญไปเจอกับเพื่อนของพี่ชายคนนี้ที่ร้านสะดวกซื้อแถวโรงเรียนของอีกฝ่าย ฮังนยอนจำได้ลางๆ ว่าชื่อมินโฮหรืออะไรสักอย่าง แต่สิ่งที่เขาจำได้แม่นก็คือคำพูดของพี่ชายคนนั้นที่เผลอหลุดพูดออกมา

            “อ้าว ไหนบอกว่าดาวโรงเรียนมาจีบมึงไง ไหงมึงหิ้วเด็กมากลับไปนอนด้วยแบบนี้วะ”

            ตอนแรกที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็หูผึ่ง พยายามแสร้งทำเป็นเลือกขนมตรงหน้าต่อไปทั้งๆ ที่ในใจคิดไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้ว ให้ตายเถอะ...ตอนนั้นถ้าเขาตัวสูงกว่านี้อีกนิด เขาก็อยากจะไปกระชากคนเสื้อเพื่อนหุ่นหมีคนนั้นของจินอูมาแล้วถามให้รู้แล้วรู้รอดว่าเรื่องมันเป็นมายังไง

            ฮังนยอนไม่ยอมหรอก...

            เขาไม่ยอมให้ใครเอาพี่ชายคนนี้ไปจากเขาได้หรอก

            และนั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องมานั่งค้นหาความจริงที่ว่าจินอู(ของเขา) กำลังมีสาวมาคุยด้วยจริงหรือเปล่า เริ่มแรกเลยคือการค้นประวัติแชท...อ่า ไม่อยากจะกดเข้าไปเท่าไหร่เลย ก็จินอูน่ะแม้แต่แชทของเขาเมื่อสามวันก่อนก็ยังไม่ตอบเลย แถมดูเมหมือนว่าจะไม่ได้ตอบใครด้วย ถึงมีแต่แชทที่เพื่อนส่งมาด่าให้อ่านแชททั้งนั้น

            ปลายนิ้วของเด็กหนุ่มเลื่อนลงไปเรื่อยๆ แต่ก็ไม่พบข้อความอะไรที่น่าสงสัย ไม่สิ...แม้แต่ข้อความอย่างพวกการพูดคุยธรรมดาของกลุ่มเพื่อนสนิทยังไม่มีวี่แววของการกดเข้าไปอ่านเลยด้วยซ้ำ ยืนยันได้ด้วยจำนวนตัวเลขที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั่น

            “เฮ้อ” นั่นจึงทำให้ฮังนยอนเลือกที่จะยอมแพ้กับการค้นความจริงในโทรศัพท์ของอีกฝ่าย เด็กหนุ่มกดออกจากแอปพลิเคชั่นนั้นแล้วล็อคหน้าจอวางมันลงไว้ที่เดิม เอาล่ะถ้าในโทรศัพท์ไม่มีแชท...ถ้างั้นก็คงจะเหลือแค่คอมพิวเตอร์เครื่องนี้นั่นแหละ

            ฮังนยอนเลื่อนนิ้วไปกดเปิดปุ่มเพาว์เวอร์บนหน้าจอ ก่อนที่ภาพหน้าจอจะสว่างขึ้นมาแล้วมันก็ขึ้นข้อความให้ใส่รหัสผ่าน และนั่นกลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้ฮังนยอนหัวเสียไม่น้อย

          กับทีโทรศัพท์ที่เมื่อกี้ไม่มีรหัสผ่านอะไร ทำไมแค่คอมเครื่องเดียวต้องใส่รหัสด้วยเนี่ย

            นึกบ่นอุบอีกฝ่ายในใจ เด็กหนุ่มกัดริมฝีปากด้านล่างของตัวเองหลังจากที่ขบคิดอยู่สักพักว่ารหัสนั้นควรจะเป็นอะไร คนอย่างจูจินอูแล้วน่าจะเป็นอะไรที่เรียบๆ และเดาได้ไม่ยาก เมื่อคิดได้ดังนั้นฮังนยอนจึงพิมพ์รหัสที่ตัวเองคิดว่าใช่ลงไปแล้วกด enter

            แต่ดูเหมือนว่าเขาจะประเมินอีกฝ่ายต่ำไปหน่อย ฮังนยอนทั้งกรอกชื่อ รหัสนักเรียน วันเกิด ชื่อเกมที่ชอบ หรือแม้กระทั่งชื่อนักฟุตบอลที่ชอบแล้วแต่ดูเหมือนว่ามันจะห่างไกลไปจากคำว่ารหัสผ่านของจินอูไปอยู่มากโขถึงทำให้เขาเปิดใช้งานเจ้าคอมพิวเตอร์เครื่องนี้ไม่ได้สักที

            “รหัสอะไรวะ” สบถออกมาอย่างหัวเสียอีกครั้ง เพราะกลัวว่าจินอูจะออกมาจากห้องน้ำก่อนที่เขาจะได้ค้นข้อมูลในคอมพ์ของอีกฝ่าย

            และในตอนนั้นเหมือนจะเป็นอีกครั้งที่โชคไม่เข้าข้างฮังนยอนเอาเสียเลย

            “ทำอะไรคอมพี่อ่ะ?”

            “ห..ห๊ะ? เปล่า!” ถึงจะปฏิเสธกลับไปเสียงแข็ง แต่หลักฐานในตอนนี้มันกลับมัดตัวเขาแน่น ฮังนยอนยังคงวางมือไว้บนคีย์บอร์ดและนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะคอมพ์ไม่ได้ขยับไปไหนเลยสักนิด

            “เป็นอะไรไปเรา” เจ้าของห้องถามกลับอย่างไม่นึกอะไร ก่อนจะเดินเข้าไปที่โต๊ะคอมพ์ของตัวเองทั้งๆ ที่ยังแต่งตัวไม่เรียบร้อยดี จินอูในตอนนี้เพียงกางเกงนอนขายาวสีดำที่สวมใส่อยู่บนร่างกายเท่านั้นแหละ แน่นอนว่าช่วงบนของเขามีแค่ผ้าขนหนูที่พาดไว้บนบ่าเท่านั้น

            “จะเล่นแล้วทำไมไม่บอกพี่” แล้วก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง พลางยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของเด็กหนุ่มที่นั่งตัวเกร็งแล้วคิดไปไหนต่อไหนแล้ว จินอูโน้มตัวลงมาเล็กน้อยแล้วจัดการกดรหัสคอมพิวเตอร์ของตัวเองลงไป ในระหว่างที่รอให้เครื่องประมวลผลรหัสผ่านสักครู่ ฮังนยอนก็ละสายตาออกจากเคอร์เซอร์ที่หมุนติ้วๆ นั่น

            “รหัสอะไรเหรอแด๊ด” แสร้งถามตาใส แน่นอนว่าจินอูไม่ทันได้สังเกตมัน คนถูกถามจุดยิ้มขึ้นเล็กน้อยเขาฝังปลายจมูกของตัวเองลงบนกลุ่มเส้นผมนุ่มของอีกฝ่ายก่อนจะเอ่ยตอบกลับไป

            “ชื่อเราไง”

            “ห๊ะ?” เด็กหนุ่มตกใจอีกครั้ง แล้วเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นที่ข้างหู “ชื่อผมเหรอ?”

            “อือ” จินอูรับคำ เขานึกเอ็นดูอีกฝ่ายไม่น้อยที่นั่งอึ้งแบบนั้น เจ้าของห้องผละตัวออกมาก่อนจะเดินไปใส่เสื้อนอนของตัวเองที่อีกมุมหนึ่งของห้องไม่ปล่อยให้เด็กในความดูแลนึกสงสัยแล้วถามอะไรขึ้นมาอีก

            เชื่อเถอะว่าจินอูไม่อยากจะหลุดปากพูดอะไรไปมากกว่านี้แล้ว

            “แด๊ด!” แต่แล้วเสียงเรียกของเด็กหนุ่มก็ดังขึ้นอีกครั้ง ยังไม่ทันที่จินอูจะได้สวมเสื้อเสร็จเลยด้วยซ้ำ แต่จินอูก็ไม่ได้ขานรับอะไรกลับไป เพราะเขารู้ว่าฮังนยอนไม่ได้ตั้งใจจะเรียกเขาไปถามอะไรหรอก

            บางทีก็แค่อุทานออกมาแค่นั้น

            สงสัยคงจะตกใจที่เห็นภาพพื้นหลังในคอมพ์เขาเป็นรูปตัวเองตอนแปดขวบ

            ให้ตายเถอะ... โตมาป่านนี้แล้วก็ยังน่ารักไม่หาย

 

 

 

 

-------- fifteen --------

 

 

 

 

            ปึง ปึง ปึง!

            เสียงทุบประตูห้องอย่างแรงนั่นดังขึ้น ปลุกให้เจ้าของห้องที่เพิ่งจะได้นอนไม่ถึงสามชั่วโมงงัวเงียตื่นขึ้นมาเปิดประตูให้อย่างช่วยไม่ได้ จินอูแค่คิดว่าถ้าเขาตีมึนนอนหลับต่อไปประตูห้องเขานั่นแหละที่จะพังลงมาก่อนเขาจะได้นอนหลับสบายๆ

            “ว่าไ...”

            “แด๊ดลืมวันเกิดผม!

            แต่ยังไม่ทันที่จินอูจะได้พูดอะไรออกไป เขาก็โดนน้องชายข้างบ้านที่เอ็นดู(ด้วยความไม่บริสุทธิ์ใจมาหลายปีแล้ว) ตะโกนใส่หน้าทันที จากที่ง่วงๆ ตาจะปิดอยู่รอมร่อก็กลายเป็นว่าตื่นขึ้นเต็มที่ทันทีที่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายที่กำลังจะเบะออก

            อย่านะ...

          อย่า...

          อย่าแหกปากร้องไห้นะ!

            “แด๊ดขอโทษ ช่วงนี้แด๊ดต้องอ่านหนังสือสอบ แด๊ดเพิ่งจะได้นอนเนี่ย” คนอายุมากกว่าตอบกลับไปด้วยความสัตย์จริงทั้งหมด เพราะเขาอยู่ม.ปลายปีสุดท้ายแล้ว และการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็กำลังจะมาถึงในไม่ช้านี้ แล้วคณะที่เขาหวังก็ใช่ว่าจะเข้าได้ง่ายกันสักที่ไหน จูจินอูจึงต้องยอมเสียสละเวลานั่งเล่นเกมของตัวเองมาอ่านหนังสือสอบอย่างจริงจัง

            แต่เขาไม่คิดว่ามันจะเบียดเบียนเวลาของเขากับน้องชายข้างบ้านไปจนหลงลืมวันสำคัญพวกนี้ไปเสียสนิท

            นี่อาจจะเป็นครั้งแรกก็ได้ที่เขาลืมวันเกิดของฮังนยอน

            ทั้งๆ ที่ทุกปีเขาเองนั่นแหละที่เป็นคนเตือนอีกฝ่ายด้วยเค้กวันเกิดตั้งแต่ที่จำความได้ แต่ปีนี้กลับไม่เหมือนกัน เขาไม่ได้ถือโทษโกรธน้องที่น้องจะเคืองเขา พูดก็พูดเถอะถ้าเขาเป็นอีกฝ่ายเขาก็คงจะรู้สึกขุ่นเคืองบ้างแหละ

            “ไม่โกรธนะครับ เดี๋ยวแด๊ดพาไปกินขนมร้านที่เราชอบนะ” ไม่ว่าเปล่ายังเลื่อนฝ่ามือของตัวเองที่เต็มไปด้วยคราบปากกาและน้ำยาลบคำผิดนั่นขึ้นไปลูบกลุ่มเส้นผมของเด็กหนุ่มที่โตจนจะถึงอกของเขาแล้ว

            ฮังนยอนไม่ได้ตอบอะไรนอกจากช้อนตามองคนอายุมากกว่าแล้วกัดริมฝีปากของตัวเองราวกับว่ากำลังข่มกลั้นอารมณ์บางอย่างเอาไว้ เขาเพิ่งรู้มาจากแม่ของอีกฝ่ายว่าช่วงนี้จินอูยุ่งกับการอ่านหนังสือมาก คงจะมาเล่นเหมือนเดิมด้วยไม่ได้แล้ว แต่ฮังนยอนก็ไม่คิดว่าพี่ชายคนนี้จะยุ่งมากขึ้นขั้นลืมวันเกิดเขาแบบนี้

            “อ่ะตีแด๊ดด้วยก็ได้ที่แด๊ดลืม แต่แด๊ดไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” จินอูว่าแล้วเลื่อนไปจับข้อมือของเด็กน้อยขึ้นมา แต่ลงบนหน้าอกของตัวเองเบาๆ เมื่อเห็นว่ามีน้ำใสๆ คลอหน่วงอยู่ในดวงตาคู่นั้น

            จะว่าน้องขี้แยก็ได้ จะว่าน้องเอาแต่ใจก็ยอม เพราะเขาเองนั่นแหละที่เลี้ยงน้องมาแบบนั้น

            “ไม่เอาไม่ตี” แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้ฮังนยอนจะว่าง่ายกว่าที่คิด เด็กหนุ่มบิดข้อมือของตัวเองกลับสูดน้ำมูกที่กำลังจะไหลออกฟึดฟัด จนคนมองนึกเอ็นดู

            “ผมอายุสิบห้าแล้วนะ แด๊ดไม่ยอมมาดูผมตอนอายุสิบห้า”

            “ก็ดูอยู่นี่ไง ดูมาตั้งแต่ห้าขวบแล้ว”

            “ก็อยากให้ดูตอนนี้อ่ะ ผมโตแล้วอยากให้แด๊ดดูตอนที่ผมโต” เด็กน้อยตรงหน้าเถียง คำพูดนั่นทำจินอูหลุดหัวเราะออกมา อะไรที่ทำให้ฮังนยอนคิดว่าอายุสิบห้าคือเด็กที่โตแล้ว

            ให้ตายเถอะแล้วคนอายุสิบแปดอย่างเขาไม่ถูกเรียกว่าคนแก่ในสายตาน้องเลยเหรอ

            “โตแล้วๆ คนโตแล้วไม่ขี้แยนะ” ไม่ว่าเปล่ายังแกล้งชี้หน่วยตาคู่นั้นที่จะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่ออีก

            “ไม่ต้องเลย” ฮังนยอนแหวขึ้น “แด๊ดลืมวันเกิดผม แด๊ดต้องมีอะไรมาปลอบใจผมที่ทำให้ผมเสียใจ”

            “ก็บอกแล้วไงว่าจะพาไปกินขนม”

            “ไม่ใช่แบบนั้น!” ฮังนยอนตอบกลับมาอย่างทันควัน นั่นทำให้คนที่หลงลืมความง่วงไปชั่วขณะเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย แต่จินอูก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปนอกจากเอียงคอมองหน้าคนอายุน้อยกว่าอยู่หน้าประตู

            “แด๊ดต้องพูดว่า เป็นความผิดแด๊ดเอง ฮังนยอนอยากได้อะไรแด๊ดจะหามาให้ทุกอย่าง แด๊ดต้องพูดแบบนี้สิ”

            เมื่อได้ยินเช่นนั้นจินอูก็หลุดหัวเราะออกมา ให้ตายเถอะ เขาอยากจะรู้จริงๆ ว่าใครเป็นคนสอนให้เด็กน้อยของเขาพูดจาแบบนี้กัน เดี๋ยวนี้หัดต่อรองกับเขาแล้วนะ

            “อ่ะๆ ตามนั้นก็ได้ ว่าไง อยากได้อะไรเดี๋ยวแด๊ดพาไปซื้อ” แล้วก็ตอบกลับไปด้วยความเอ็นดู(ที่เกินวัยน้องไปนิด)

            แน่นอนว่าสิ่งที่จินอูได้รับกลับมาคือรอยยิ้มกว้างของเด็กน้อย ที่แม้ว่าจะเห็นมาตั้งแต่ตัวเท่าเอวของเขาแต่มันก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกเบื่อหน่ายเลยสักนิด ในทางกลับกันจินอูยิ่งรู้สึกหลงรักรอยยิ้มนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ มันมากขึ้นเสียจนเขานึกกลัว...กลัวว่าความเอ็นดูในรอยยิ้มนั้นจะทำให้เกิดปัญหาตามมา

            “แด๊ดพูดแล้วนะ แด๊ดห้ามคืนคำเด็ดขาดเลยนะ” ฮังนยอนย้ำอีกครั้ง ก่อนที่คนอายุมากกว่าจะพยักหน้าหงึกหงัก

เมื่อได้รับคำตอบกลับมาฮังยอนก็หันมองซ้ายทีขวาที ก่อนจะกลับมาวางสายตาที่คนตรงหน้า เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นไปใกล้กับใบหน้าของอีกฝ่าย เลื่อนริมฝีปากไปด้านข้างแล้วเอ่ยกระซิบด้วยคำพูดที่แผ่วเบาแต่ทว่ากลับดังก้องในโสตประสาทของคนฟัง

“อยากได้แด๊ดเป็นแฟนอ่ะ”

          ฟอด!

            แล้วก็ปิดท้ายคำพูดนั้นด้วยการฝังปลายจมูกของตัวเองลงบนแก้มของคนที่สติล่องลอยออกไปไกลแล้ว จินอูกระพริบตาปริบๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น

            บ้าไปแล้ว...

            ทุกอย่างมันบ้าไปแล้วจริงๆ

           

          จูฮังนยอนไปเอาคำพูดกับการกระทำพวกนี้มาจากไหน สาบานได้เลยว่าคนอย่างจูจินอูไม่เคยสอนน้องแบบนี้!

 

 

           

 

-------- fifteen --------

 

 

 

 

            จูจินอูมั่นใจว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยแสดงพฤติกรรมที่ค่อนไปทางชั่ว... อ่าไม่สิ เรียกว่าไม่ดีจะดูโอเคกว่า พฤติกรรมหลายๆ อย่างที่เขาแสดงออกกับกลุ่มเพื่อนสนิท จินอูสาบานได้ว่าเขาไม่เคยแสดงด้านนั้นให้ฮังนยอนเห็นเลยสักครั้ง

            แต่ใครก็ได้ช่วยตอบเขาที...

            จูฮังนยอนไปเอาพฤติกรรมพวกนี้มาจากไหน!!!

           

          “แด๊ดจุ๊บหน่อย”

            เสียงทุ้มติดจะแหบเล็กน้อยนั่นดังขึ้นที่ข้างหูของจินอู คนถูกเรียกว่าแด๊ดมาตลอดหลายปีหันไปมองเด็กหนุ่มที่ทำปากยื่นมาคล้ายกับว่ากำลังรอให้เขาทำตามคำขอของตัวเองอยู่ พอหันไปมองแล้วจินอูก็อยากจะตีริมฝีปากเล็กๆ นั่นสักทีสองที

            ให้ตายเถอะ การมานอนอยู่กับฮังยอนในสภาพแบบนี้มันไม่ค่อยจะดีต่อหัวใจสักเท่าไหร่

            เข้าใจการที่เขานอนกอดกับเด็กข้างบ้านคนนี้จนชินแล้วหรือเปล่า นอนกอดแบบกอดกันเฉยๆ มาตลอดหลายปี แต่กับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้น่ะมันคือการกอดที่ไม่เหมือนกับเมื่อก่อน

            ไม่เหมือนเลย...

            ไม่เลยสักนิด

            จุ๊บ!

            แต่ทว่าสัมผัสนุ่มนิ่มที่ริมฝีปากของเขานั่นฉุดความคิดของจินอูให้กลับมาอีกครั้ง เขาหันมองเด็กหนุ่มที่นอนหนุนแขนตัวเองอยู่แล้วก็ลอบถอนหายใจออกมา แต่ถึงอย่างนั้นท่าทางที่หนักใจของเขากลับไม่ได้ทำให้รอยยิ้มของฮังนยอนจางหายลงไปเลยสักนิดเดียว ในทางกลับกันยิ่งจินอูขมวดคิ้วเข้าหากันมาขึ้นเท่าไหร่ เด็กหนุ่มก็จะยิ้มกว้างมากขึ้นเท่านั้น

            “ไม่ต้องมายิ้มเลย” ว่าแล้วก็ดีดหน้าผากเด็กแก่แดดแก่ลมตรงหน้าไปหนึ่งที

            “แด๊ดอะ!

            “ไม่ต้องมาเรียกแบบนี้เลย ให้ตายเถอะ” คนอายุมากกว่าว่า แต่ดูเหมือนว่าประโยคหลังเขาจะสบถกับตัวเองมากกว่า

            ตอนนี้จินอูกำลังคิดไม่ตกว่าเขาจะทำยังไงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เอาจริงๆ เขาเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าทุกอย่างมันจะลงเอยแบบนี้ พอได้ลองนึกย้อนไปถึงวันเกิดของฮังนยอนแล้วเขาก็รู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของเขา

            คงไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าหลังจากที่ฮังนยอนขอของขวัญวันเกิดจากเขาแล้วมันเกิดอะไรขึ้นต่อ อ่า...มันไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรหรอก นอกจากเขาถูกมัดมือชกให้เปลี่ยนสถานะจากพี่ชายข้างบ้านเป็นแฟนหนุ่มแทน ให้ตายเถอะ ถึงเขาเองจะแอบชอบน้องมาตั้งแต่แปดขวบแล้วก็เถอะ แต่ก็ไม่คิดว่าวันนึงความรู้สึกของเขามันจะลงเอยด้วยเหตุการณ์แบบนี้

            จินอูก็คิดนะว่าเขาไม่ได้แสดงออกให้น้องรู้ว่าตัวเองเอ็นดูมากกว่าคำว่าน้องชาย

            เอ๊ะ! หรือว่าเขาทำไปแต่ไม่รู้ตัวนะ

            แต่ช่างเถอะ เรื่องราวในอดีตนั้นไม่มีความสำคัญมากกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้หรอก จูจินอูกล้าสาบานเลยว่าถึงเขาจะชอบแอบเนียนไปกอดน้องบ้าง ลูบหัวน้องบ้าง หนักๆ หน่อยก็หอมหัวน้อง รวมถึงดึงแก้มน้องเล่นในบางเวลาที่หมั่นไส้ในความน่ารักของน้อง แต่ก็ไม่เลยคิดที่จะทำอะไรเกินเลยขนาดนี้

            ด้วยสัตย์ของเด็กอายุสิบแปดปีถ้วนที่เพื่อนชอบชวนไปดูหนังโป๊มานับครั้งไม่ถ้วน...เรื่องเมื่อคืนนี้เขาไม่ได้เป็นคนเริ่ม

            ยิ่งคิดสมองของจินอูก็ยิ่งปวดตึบ เขาไม่รู้ว่าไปพลาดท่าเข้าตอนไหน กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ถูกเด็กนี่ผลักลงเตียงแล้ว อ่า...แล้วสติของจินอูก็หายไปทันทีที่โดนฮังนยอนจูบนั่นแหละ

            เขาว่าเขาก็ค่อนข้างจะเชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้จากการศึกษามาอยู่เหมือนกัน แต่ให้ตายเถอะ ดูเหมือนว่าคนที่นอนหนุนแขนของเขาอยู่จะศึกษามามากกว่าเขาซะอีก

            จูฮังนยอนนอกจากจะขี้แย ขี้โวยวาย ชอบเอาแต่ใจแล้วยังขี้ยั่วอีกด้วย

            ไม่รู้ว่าไปเอาความแก่แดดแก่ลมแบบนี้มาจากไหนกัน

            “แด๊ดว่าผมในใจอีกแล้วเหรอ”

            แถมยังชอบรู้ทันเขาอีกด้วย

            คนถูกทักคลายปมคิ้วที่ขมวดเข้าหากันออก แล้วก้มหน้ามองเด็กหนุ่มที่มีเพียงแค่บ๊อกเซอร์ตัวบางสวมใส่อยู่บนท่อนล่างเท่านั้น หุ่นของเด็กอายุสิบห้าไม่ได้มีอะไรที่น่ายั่วยวนเขาเลยสักนิด ไม่รู้ว่าตอนนั้นอะไรที่ทำให้เขาหน้ามืดกล้าทำกับน้องรุนแรงได้ถึงขนาดนั้น

            แต่ว่าก็ว่าเถอะ...สภาพของเขามันแย่กว่ามาก เพราะตอนนี้เขาไมได้ใส่อะไรเลย มีแค่ผ้าห่มผืนหนาที่คลุมช่วงเอวของเขาอยู่เท่านั้น

            “แด๊ดคิดว่าผมเป็นเด็กแก่แดดใช่ไหมล่ะ ผมไม่โกรธแด๊ดหรอก ถ้าเป็นเด็กแก่แดดแล้วแด๊ดจะกอดผมแบบนี้ ผมยอม”

            แน่ะ...

            ยังไม่หยุดอีก

            จินอูได้แต่นึกคาดโทษน้องชายที่เลื่อนสถานะขึ้นมาเป็นแฟนเด็กของเขา ไม่สิ เอาใหม่... เลื่อนขึ้นมาเป็นเมียเด็กน่าจะถูกมากกว่า เขาคิดว่ามันก็คงจะไม่ได้เลวร้ายอะไรในเมื่อเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาของคนเป็นแฟนกันอยู่แล้ว ถึงครั้งแรกจะไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ก็เถอะเหมือนรู้สึกโดนยั่วยิ่งกว่าภาพตัดตอนเมาหัวทิ่มอีก แต่จูจินอูสัญญาว่าครั้งหน้าเขาจะแก้มือใหม่ ให้คนที่นอนหนุนแขนเขาอยู่แก่แดดไม่ออกเลย สัญญา!

            “เดี๋ยวเถอะเรา ทีหลังอย่าไปทำแบบนี้กับใครนะรู้ไหม” คาดโทษเด็กน้อยอีกครั้งแล้วดีดนิ้วลงบนหน้าผากมนนั่นเบาๆ   

            “ทำแค่กับแด๊ดคนเดียวนั่นแหละ!” ตอบกลับมาอย่างฉะฉานแล้วฉีกยิ้มกว้างออกมา ทำให้คนมองได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ

           

            เชื่อเถอะว่าตอนนี้จูจินอูกำลังคิดไม่ตกว่าเขาจะทำยังไงไม่ให้พ่อแม่รู้เรื่องนี้

            เรื่องที่ฮังนยอนลากคอเขาเข้าคุกไม่รู้ตัวเนี่ย!

 

 

           

 

 

 

 

END

 

 

 

 

TALK TALK TALK

            มารับผิด บอกว่าจะมาอัปตั้งแต่เมื่อวานแล้วดันตามคอนจนลืมอัป 55555555555555555 นั่งอุดปากกรี๊ดอยู่หน้าคอมคนเดียว และคิดว่าวันนี้คงจะทำแบบนั้นอีกเหมือนกันเลยมาอัปซะตั้งแต่ตอนนี้ บ่ายสามแล้วจะไม่ว่างแล้ว อันนี้เป็นพาร์ทอดีตของแด๊ดกับน้องจูนะคะ จริงๆ แล้วเหมือนมันไม่ค่อยจะมีสาระสักเท่าไหร่ แค่อยากจะให้เห็นวิวัฒนาการความแก่แดดของน้อง ก็มันตั้งแต่แปดขวบอ่ะ! จริงๆ แด๊ดก็ไม่ได้บริสทุธิ์กับน้องสักเท่าไหร่ตั้งแต่แรกอยู่แล้วด้วย แต่เด็กมันมาให้กินแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ชอบการคีพคาแรคเตอร์ของคู่นี้ ร็สึดเขียนแล้วสนุก มันเขี้ยวเจ้าจูมาก ฮื่อออ น้องน่ารักๆๆๆๆๆๆๆ

            มาเพ้อแค่นี้ก่อน จะไปตามดูแฟนแคมก่อนแล้ว เพิ่งเห็น hands on me ท่าเต้นมันกร๊าวใจกว่าตอนอีพีสุดท้ายอีกแฟนแคมถ่ายมาเห็นท่าละเอียดทุกท่า แบบฮรุก! พี่เขินมากกกกกกกกก อย่ามาเต้นแบบนี้แถวบ้านพี่นะ พี่ตีหัวลากเข้าบ้านจริงๆ ด้วย //แปลงร่างเป็นพื้นให้น้องทุบ

            ไปล่ะค่า เจอกันตอนหน้า #ficBxB101

            อ้อ! ตอนนี้ยังเปิดจองรวมเล่มอยู่นะคะ รายละเอียดดูได้ที่ตอน 20 เลยยยยยยยยยยยยยย  

           

           

 

           

 

 

 

 

 

 

 

 

             

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,026 ความคิดเห็น

  1. #2935 biw18940 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 18:16
    ดีใจจจจ กำลังต้องการอ่านจุดเริ่มต้นของคู่ทูจูอยู่เลย ประทับใจความแก่แดดของน้องจังค่ะ เริ่มก่อน รุกก่อน ได้เปรียบ ได้แฟน!!
    #2,935
    0
  2. #2808 maybedanotte (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 04:07
    แด๊ดดดดดดดด 15 คุกคุกคุกคุกกกกกกกกกก
    #2,808
    0
  3. #2688 rforests (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 14:22
    โอ้ย ฮักนยอนตัวแสบ น่ารักแล้วก็ขี้ยั่วไปอีกกกก นี่ก็นึกว่าพี่จินอูจะรุกหนัก กลายเป็นเด็กรุกใส่เฉยเลย อ่อยเว่อ น่ารักกก
    #2,688
    0
  4. #2312 kim_nik (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 22:22
    ยัยหมูจูเริ่มก่อนด้วย ร้ายจิงๆนะเรา
    #2,312
    0
  5. #2099 ployjiji (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 00:26
    น้องงงงงงงงง55555สงสารเเด้ดดดด //มินโฮ เอ่ยมาสองครั้งละน้า น่าจะเปลี่ยนชื่อหน่อยน้า คงไม่ใช่คนเดียวกับนักบาสชะมะ คนนั้นไม่รู้จักเเด้ดนินา ลองเอากลับไปคิดดูน้า รักๆ
    #2,099
    1
    • #2099-1 realblacksoul(จากตอนที่ 24)
      21 กรกฎาคม 2560 / 09:01
      นักบาสคนแรกคือฮามินโฮค่ะ ส่วนมินโฮเพื่อนแด๊ดคือซงมินโอน้า ><
      #2099-1
  6. #1931 lookpearjusty (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 07:57
    ให้เสี้ยมสอนน้องงงงงง.55555555555555 สงสารแด๊ดโดนน้องลากเข้าคุก อุตส่าห์ข่มใจมาตั้งหลายปี สงสัยแด๊ดใจเย็นไปมั้งไม่ทันใจฮังนยอน.5555555555555555555
    #1,931
    0
  7. #1886 hakuro5996 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 14:18
    ยัยน้องงงงงง ขี้ยั่วมากๆๆๆ
    โอ้ยยยยยย เอ็นดูแด๊ด55555 อยู่ดีๆก็ติดคุก55555
    #1,886
    0
  8. #1376 jinjane3639 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 14:41
    เอาจริงๆ แด๊ดดี้ได้กำไรสุดแล้วในเรื่องนี้ แฟนก็ดี แฟนก็น่ารัก
    #1,376
    0
  9. #1334 Tongdchr (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 12:13
    หนูรูกกกกกกกกก ฮังนยอนลูกแม่ ทำดีมากเลยค่า อย่าไปรอแด๊ด หนูชอบหนูต้องเริ่มก่อน ลากแด๊ดไปคุกแล้วก็ดูแลด้วย เอาน้ำไปฝากบ้าง เผื่อเขาหิว
    #1,334
    0
  10. #1325 krisnoon1990 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 05:47
    อื้อหืออออออ น้องมันไม่ธรรมดาจริงๆ
    #1,325
    0
  11. #1284 bibimbub (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 23:03
    รุกหนักมากกก
    #1,284
    0
  12. #1281 tsllln (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 22:40
    โอ้ยยย น้องจูเป็นเด็กขี้ยั่วอะไรเบอร์นี้ รุกหนักมากกก น้องนี่เองที่ทำให้พี่จินอูต้องเสี่ยงคุก55555555
    #1,281
    0
  13. #1227 donghwa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 18:03
    ไม่เคยอ่านคู่นี้เลยยยย
    แต่ด้วยความใจบาป(?)
    ไหนลองหน่อย
    พอลองเม่านั้นแหละ
    โหยยยยย นี่แหละทางที่ใช่
    เด็กขี้ยั่วอะไรเบอร์นี้
    กับพี่จูหลงเด็กอะไรเบอร์นั้นน
    ชอบค่าาา 5555
    #1,227
    0
  14. #1210 42048nkthh (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 23:12
    ฮังนยอนนี่ดูรุกหนักมากอ่ะจริงๆนะ พี่จินอูแทบไม่ต้องทำอะไรเลยอ่ะ555
    #1,210
    0
  15. #1204 aroonratdevil (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 18:59
    จินอูก้าวขาเข้าคุกก่อนใครเลยข่ะ55555555555555555555555555 โอยยย ลั่นตรงพลาดท่าให้น้องแล้วครั้งหน้าจะขอแก้มือ แบบนี้ก็ได้555555 ฮือ แต่คู่นี้น่าร้าก ชอบบบบ
    #1,204
    0
  16. #1203 siwanguy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 17:36
    ว้าวววววววววว
    #1,203
    0
  17. #1201 pimexofan (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 15:25
    ฮือ ชอบมาก ชอบโลกของแด้ดดี้มาก
    #1,201
    0
  18. #1199 13161212 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 12:37
    อย่านะ 
    อย่า  ...
    อย่าแหกปากร้องนะ !!!!
    5555555 โอ๊ยยยย นี่คือวิถีคนคุกของแท้เลย พี่จินอู !!!!!
    #1,199
    0
  19. #1183 palmmus (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 17:56
    กรี๊ดดดดด เด็กมันขี้ยั่วมาแต่เด็กแล้วนะเออ5555555555
    #1,183
    0
  20. #1182 NuMuE (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 17:11
    แด๊ดนี่คนคุกที่แท้จริง555555
    #1,182
    0
  21. #1181 fmindo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 17:06
    วโร้ยยยยยย จะโทษพี่จินอูฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ ทั้งๆที่เด็กมันจะให้ตั้งแต่แรกแล้ว 555555555555555
    จริงโชคก็เข้าข้างพี่จินอูแหล่ะ เพราะแอบชอบเค้ามาตั้งกะ 8 ขวบ แล้วเด็กมันก็สนองด้วย แง
    หมูจูก็ไม่ธรรมดา แก่แดดแกลมของจริงเสียงจริง แลเวก็ขำที่อิพี่ก็หน้ามืด 55555555555555555555
    ที่ทำแบบนี้เพราะต้องการรักษาพี่ชายคนนี้ไว้คนเดียวใช่ม้า ทำถูกแล้วลูกกกกก

    #1,181
    0
  22. #1180 mmmmay2311 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 15:59
    สวัสดี คนคุกหมายเลขหนึ่ง แด๊ดไงทำไมทำหน้างง 555555555
    #1,180
    0
  23. #1179 wawa-sang (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 13:20
    แด๊ดคะ เดี๋ยวหนูเอาโอเลี้ยงกับข้าวมันไก่ไปเยี่ยมนะคะ 5555555 ก็เด้กมันยั่วว งื้อออ หมูจูน่าฮักกกก
    #1,179
    0
  24. #1175 orihimejang (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 08:39
    แด๊ดอยากกินอะไรมั้ยคะเดี๋ยวหนุซื้อไปเยี่ยม คุกนอนสบายมั้ย โฮร55555555555555555555
    #1,175
    0
  25. #1174 027525514 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 05:06
    งงไปหมด ไม่รู้ว่าต้องกราบแด๊ดที่เป็นเจ้าพ่อเมียเด็ก หรือกราบความแก่แดดของยัยจูดี สับสนไปหมดแล้วค่า555555555555555555555 ฮือ น่ารักมาก กัดผ้าห่มทั้งตอน TwT
    #1,174
    0