'BOY & BOY' ♥ SF/OS Produce101 Store

ตอนที่ 2 : ► How to train your tiger :: Kang Dongho x Lee Daehwi

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,051
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    10 มิ.ย. 60

How to train your tiger

Kang Dongho x Lee Daehwi

 

 

 

 

 

 

 

            ทำไมคนเราถึงกลัวเสือกันล่ะ?

            ทำไมถึงบอกว่าเสือดุ?

 

            อ่า...สงสัยจะไม่เคยเห็นเสือแบบคัง ดงโฮสินะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           

 

            “พี่ยงกุกมารับแล้ว”

            แดฮวีหันมองต้นเสียงแล้วเบนสายตาไปตามเพื่อนสนิทออกไปนอกร้าน เห็นรถยนต์คันที่ไม่คุ้นตาจอดอยู่ด้านหน้าของร้าน พร้อมกับผู้ชายคนหนึ่งที่ดูคุ้นเสียเหลือเกินเดินลงมาจากฝั่งด้านข้างคนขับ

            “พี่เสือมึงมารับถึงที่เลยอ่ะ” จีฮุนแซว เมื่อเห็นรุ่นพี่ที่เคยอยู่ในประเด็นการสนทนาก่อนหน้านี้อย่างคัง ดงโฮเดินลงมาจากรถ หันหน้าเข้ามามองในร้านเล็งสายตามาที่โต๊ะด้านในสุดอย่างเฉียบคม แล้วพยักหน้าเบาๆ เท่านั้น

            คนทั้งโต๊ะรู้สึกชาวาบไปทั่วทั้งตัว รวมถึงแดฮวีด้วยเช่นกัน นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้คนตัวเล็กกวาดข้าวของของตัวเองใส่ลงในกระเป๋าเป้ให้หมดแล้วเดินออกจากร้านตามจินยองไป

            “มีชีวิตรอดกลับมาสอบด้วยนะอีแดฮวี” เสียงส่งท้ายจากบรรดาเพื่อนรักทำเอาแดฮวีอยากจะหันไปโบกหัวเรียงคน แต่ทำไม่ได้เพราะว่าดงโฮกำลังยืนรอเขาอยู่ที่หน้าร้าน สุดท้ายแล้วจึงเก็บความแค้นทั้งหมดไว้ในใจแล้วรอวันเอาคืนให้สาสม

            จนเมื่อเดินพ้นประตูร้านแล้ว รถยนต์ที่มาจอดเมื่อครู่นี้ก็ขับออกไปพร้อมกับเพื่อนรักของเขา แดฮวีเดินไปหาคนอายุมากกว่าที่ใส่ชุดลำลองสบายๆ ด้วยเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นแค่เข่าออกมาข้างนอก ไม่นานนักเสียงทักทายแรกก็ดังขึ้นมา

            “ทำหน้าเหมือนนากหิวข้าว”

            คนที่ถูกเรียกว่านากรู้สึกคิ้วกระตุกนิดๆ แต่ก็ไมได้ว่าอะไรกลับไป คำพูดคำจาที่ดูกวนเบื้องล่างนั่นดูแตกต่างจากตอนที่ยืนนิ่งแล้วพยักหน้าเสียจริงๆ

            “ถ้าผมหิวพี่จะพาผมไปกินข้าวไหมล่ะ” แกล้งถามกลับไปแล้วยู่ริมฝีปากเล็กๆ นั่นเข้าหากัน

            “ไม่” คำเดียวเท่านั้นที่ดงโฮปฏิเสธกลับมา แดฮวีเองก็รู้คำตอบอยู่แก่ใจอยู่แล้ว เสือตัวนี้น่ะไม่ชอบออกมานอกถ้ำหรอก ยกเว้นเวลาไปสังสรรค์กับเพื่อน นอกนั้นสามารถพบได้ตามตึกเรียนในมหาวิทยาลัยและหอพักเท่านั้น

            “เดี๋ยวกลับไปทำให้กินแทน” คำพูดเรียบๆ นั่นทำให้คนฟังหัวใจพองโตได้ไม่ยาก ดงโฮมักจะเป็นแบบนี้เสมอ ไม่เคยจะมีหรอกที่ถามเขาว่าอยากกินอะไรไหม เดี๋ยวพาไป มีแต่จะบังคับให้เขากินในสิ่งที่ตัวเองทำทั้งนั้นแหละ ไม่เคยถามด้วยว่าวันนี้เขาอยากกินอะไร

            “ไม่คิดว่าผมจะเบื่อบ้างเหรอ”

            “เบื่อก็ต้องกิน” เหมือนจะว่าติดตลก แต่พอเป็นดงโฮพูดแล้วแดฮวีรู้สึกไม่ค่อยตลกเท่าไหร่ มันเหมือนกับว่าถ้าไม่เลือกกินก็เลือกตายอย่างนั้นแหละ

            “แล้วก็เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้วด้วย พี่ไม่ใช่โจรเรียกค่าไถ่ เอากระเป๋ามา”

            แดฮวีถลึงตาเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าดงโฮพูดอย่างกับอ่านความคิดเขาออก ก่อนจะส่งกระเป๋าเป้บนบ่าไปให้กับคนอายุมากกว่า

            “เอามือมาด้วย”

            “ห๊ะ?” แดฮวีร้องเสียงหลงเมื่อได้ยินประโยคนั้น แต่ไม่รอให้เขาได้นึกประมวลผลอะไรทัน ดงโฮก็เลื่อนมืออีกข้างของตัวเองมากอบกุมที่ฝ่ามือน้อยๆ นั่นแล้วกระตุกให้เดินตามอย่างแรงจนคนตัวเล็กแทบจะหน้าทิ่ม

            “เบาๆ ดิ” คนอายุน้อยกว่าแหว

            แต่ดูเหมือนว่ายิ่งเห็นหน้ายุ่งๆ ของอีกฝ่ายแล้ว ดงโฮจะยิ่งอารมณ์ขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ถึงสีหน้านิ่งๆ นั่นจะดูแทบไม่ต่างจากตอนอารมณ์ไม่ดีก็เถอะ แต่แดฮวีก็สัมผัสมันได้

            พวกเขาเดินมาตามทางเดิน โชคดีที่อากาศในเย็นศุกร์ไม่ร้อนอบอ้าวมากนัก ไม่อย่างนั้นคงจะได้เห็นเสือคลั่งวิ่งพล่านอยู่กลางถนนเป็นแน่ แค่คิดแดฮวีก็ขนลุกไปทั้งตัวแล้ว เขาล่ะสงสัยจริงๆ ว่าอะไรที่ดลจิตดลใจให้คัง ดงโฮยอมออกมาจากถ้ำในช่วงเวลาที่การจราจรน่าเบื่อแบบนี้

            “ถ้าจะมารับทำไมพี่ไม่โทรมาบอกผมก่อนอ่ะ” แล้วสุดท้ายแดฮวีก็เป็นฝ่ายถามออกไป เขาเอียงคอมองเสี้ยวหน้าของคนที่คบกันมาเกือบปีนั่น ไม่บ่อยนักหรอกที่ดงโฮจะมารับเขา นั่นทำให้กลายเป็นเรื่องที่มักจะเก็บมาน้อยใจบ่อยๆ

            แต่พอได้ลองมองการใช้ชีวิตของเพื่อนสนิทดูแล้ว อ่า...การช่วยเหลือตัวเองได้โดยไม่ต้องพึ่งพาอีกฝ่ายตลอดเวลาก็ดีเหมือนกัน

            “อยู่ห้องแล้วเบื่อ” แน่นอนว่าคำตอบนั้นไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดที่ทำให้ดงโฮยอมลุกออกจากหน้าคอมพิวเตอร์ของตัวเองแล้วออกมาตอนนี้ได้

            ถ้าบอกไปเด็กมันได้ใจสิ

            ไม่บอกหรอกว่าพอได้ลองไปส่งที่หน้าโรงเรียนวันนั้นแล้วเกิดติดใจอยากจะมารับมาส่งอีก ถึงต้องนั่งรถย้อนกลับไปมาชั่วโมงกว่าก็เถอะ

            อย่างน้อยก็สามารถกำจัดข่าวลือมั่วๆ ที่เพื่อนเขาชอบเอามาเป่าหูเกี่ยวกับอีแดฮวีได้เป็นอย่างดี

            มีเสือมาเดินด้วยแบบนี้ ลูกหมาพวกนั้นก็คงไม่มามองอีกแล้ว ยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัวนี่มันดีจริงๆ

            “นั่งใต้ดินนะ ไม่ได้ขับรถมา” ดงโฮว่าออกมาอีกครั้งเมื่อพวกเขาเดินมาถึงสถานีรถไฟใต้ดิน คำพูดนั้นทำให้แดฮวีเงยหน้าขึ้นมองคนข้างๆ อย่างน่าสงสัย

            ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นดงโฮนึกอยากจะใช้บริการรถสาธารณะเลยสักนิด

            “รถมันติด ขามาก็ติดรถยงกุกมันมา ขากลับจะให้ไปนั่งเป็นกขค.มันหรือไง” ตอบความสงสัยของเด็กน้อยกลับไป แล้วใช้กำปั้นเคาะลงที่กลางศีรษะของเด็กช่างสงสัยไปเบาๆ หนึ่งครั้ง

            “ผมเจ็บนะ!

            “หมั่นไส้” ว่าจบแล้วก็เปลี่ยนกำปั้นนั้นมาขยี้เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของคนอายุน้อยกว่าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง พร้อมกับปรายสายตามองไปรอบๆ กดดันสายตาของใครหลายคนที่สวมเครื่องแบบเดียวกันกับแดฮวีให้เลิกมองได้แล้ว ก่อนจะกระตุกมืออีกฝ่ายเดินเข้าไปในสถานีรถไฟใต้ดิน

            .

            .

            .

            .

            “นั่นแฟนแดฮวีเหรอวะ”

            “ตอนแรกกูคิดว่าพ่อ แต่ตอนนี้ไม่น่าใช่ล่ะ”

            “เสียดายอาหารตาของกู”

 

 

 

--------------- How to train your tiger ---------------

 

 

 

          คาทก!

          มังกรน้อยของจินยองงี่ : งานเข้าแล้วมึง

            ดงโฮมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ปรากฏข้อความแปลกๆ นั่นแล้วก็ขมวดคิ้วเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม ไม่บ่อยนักหรอกที่ยงกุกจะทักแชทส่วนตัวมาหาเขา ถ้าไม่ใช่เรื่องที่คอขาดบาดตายจริงๆ ก็เรื่องของจินยองที่มันมาพล่ามให้เขาฟัง ทั้งๆ ที่เขาก็ให้คำแนะนำมันไปแล้วว่ารวบหัวรวบหางน้องเลยแล้วทุกอย่างจะดีขึ้น แต่เพื่อนเขามันไม่ฟังเลย

            จ้ะ...ขอให้มึงอดทนได้ตลอดรอดฝั่ง

            นึกบ่นเพื่อนตัวดีในใจแล้วจึงกดตอบข้อความกลับไปในขณะที่กำลังยืนล้างจานอยู่

            Realbaekho : งานอะไร

            แล้วก็วางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ ซิงค์ จัดการจานใบสุดท้ายที่ทำมื้อเย็นให้แฟนเด็กของเขากินไปก่อนหน้านี้ ดูจากสภาพแล้วถ้ากินจานเข้าไปได้ก็คงกินไปแล้ว จานข้าวของแดฮวีสะอาดกว่าตอนที่ยังไม่ได้ล้างอีก

            ก็นั่นแหละนะ ต่อให้เขาจะไม่ถามคนตัวเล็กก็ตามว่าอยากจะกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า แต่ทุกมื้อที่เขาทำแดฮวีก็มักจะซัดจนเรียบ ถึงอีกฝ่ายจะไม่ปริปากพูดออกมาก็เถอะว่ามันอร่อยขนาดไหน เขาเองก็พอจะรู้อยู่แก่ใจบ้าง

            แล้วก็ชอบแกล้งกวนประสาทน้องปิดท้ายทุกครั้งก่อนจะมายืนล้างจานอยู่ริมระเบียงแบบนี้

            ก็มันช่วยไม่ได้จริงๆ นี่หน่า แดฮวีตอนหน้ายุ่งๆ น่ะน่ารักจะตายไป

            คาทก!

มังกรน้อยของจินยองงี่ : เมียเด็กมึงหาวิธีสยบเสืออยู่อ่ะ

“หือ?” ดงโฮเลิกคิ้วขึ้นสูงหลังจากที่อ่านข้อความนั้นจบ สยบเสือ? ทำไมต้องสยบด้วยล่ะ? เขาได้มีอะไรน่ากลัวเลยสักนิด อ่า...ถ้าไม่นับตอนที่ไมได้อยู่กับแดฮวีล่ะก็นะ

คนตัวสูงหันเข้าไปมองในห้องพักสำหรับนักศึกษาแล้วเห็นว่าแดฮวีกำลังนอนอ่านการ์ตูนอยู่บนเตียงของเขา ไม่ได้มีท่าทีที่แปลกจากเดิมเลยสักนิด นี่น่ะเหรอคนที่กำลังจะหาวิธีสยบเสือ

โถ่...เสืออย่างเขาไม่จำเป็นต้องหาวิธีมาสยบให้ยุ่งยากหรอก ตัวแดฮวีนั่นแหละที่รู้ดีกว่าใคร

 Realbaekho : ช่วงนี้น้องมันอาจจะเครียดเลยคิดอะไรพิเรนทร์ๆ ก็ได้มั้ง

ตอบเสร็จแล้วก็วางจานใบสุดท้ายไว้ในที่เก็บจานแล้วจึงเปิดประตูระเบียงที่เป็นกระจกใสเดินเข้ามาในห้อง หย่อนกายนั่งลงด้านข้างกับคนตัวเล็กที่ยึดพื้นที่บนเตียงนอนไปกว่าครึ่ง

“กินแล้วก็นอน ขอให้อ้วน” และนั่นก็คือคำทักทายจากปากของคนที่เพิ่งล้างจานเสร็จ

“พี่นั่นแหละอ้วน!” แดฮวีลดหนังสือลงมาในระดับที่ทำให้สายตามองเห็นเจ้าของคำพูดก่อนหน้า แล้วบุ้ยปากใส่โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำแบบนั้นมันน่ารักน่าฟัดในสายตาของคนมองมากแค่ไหน

“ว่าพี่เหรอ” ดงโฮแสร้งตีเสียงเข้มแล้วมองหน้าอีกฝ่ายนิ่งๆ

และแน่นอนว่ามันได้ผล แดฮวีเลิกลั่กมองไปซ้ายทีขวาทีไม่รู้ว่าจะหาคำตอบไหนมาตอบดีกว่าสิ่งที่ในหัวเขาตอนนี้ว่าพูดจริง

ดงโฮต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการดึงใบหน้าของตัวเองไม่ให้เผลอยิ้มไปตามท่าทางน่ารักๆ ที่เหมือนตัวนากตื่นตูมของอีกฝ่าย จนกระทั่งเริ่มหมดความอดทนนั่นแหละจึงเป็นฝ่ายลุกออกจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำไป

ทิ้งให้แดฮวีนอนงงเป็นไก่ตาแตกแบบนั้นอยู่คนเดียว เมื่อได้ยินเสียงผิวปากอย่างอารมณ์ดีดังออกมาจากในห้องน้ำ คนตัวเล็กแทบอยากจะกรีดร้องออกมาเมื่อเพิ่งรู้ตัวว่าเขาโดนดงโฮแกล้งเข้าให้อีกแล้ว

มือเล็กตีลงกับฟูกและหมอนข้างอย่างเต็มแรง พร้อมกับตะโกนออกมาเสียงดัง

“จำไว้เลยนะพี่ดงโฮ!

 

 

 

 

--------------- How to train your tiger ---------------

 

 

 

หลังจากที่แดฮวีได้กดออกจากลุ่มแชทบรรดาเพื่อนตัวดีเขาก็ถูกดึงกลับเข้าไปใหม่อีกครั้ง พร้อมกับข้อความเอ่ยแซวเขาที่เด้งเตือนไม่หยุดจนอยากจะปิดโทรศัพท์ไปให้รู้แล้วรู้รอด นับเวลาจากวันนั้นมาจนถึงตอนนี้ก็เกือบจะสัปดาห์นึงแล้ว สัปดาห์นึงที่อีแดฮวียังหาวิธีสยบเสือไม่ได้

แถมยังต้องมานั่งเป็นคนเฝ้าเสืออย่างไม่เต็มใจแบบนี้ด้วย

“เฮ้อ...” คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พลางมองไปรอบตัวในตอนนี้ เขาถูกดงโฮพามานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ตรงนี้ประมาณสิบนาทีได้แล้ว สิบนาทีที่แดฮวีไม่ได้คุยกับใครเลย

ก็เพราะว่าวันนี้ดงโฮและเพื่อนๆ ผ่านช่วงส่งโปรเจ็กต์งานหนังสั้นล่าสุดที่เจ้าตัวส่งไปเมื่อสัปดาห์ก่อน กว่าคะแนนจะออกก็รอกันแทบตายแถมยังใช้ชีวิตอย่างไม่สงบสุขเพราะกระวนกระวายว่าจะโดนสั่งแก้ตรงไหนอีกหรือเปล่า แต่สุดท้ายแล้วก็ผ่านไปได้ด้วยดี...เหรอ?

แดฮวีไม่คิดเลยว่ามันจะผ่านไปได้ด้วยสักเท่าไหร่ แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงเมื่อผลลัพธ์ออกมาเป็นที่น่าพอใจเขาก็ไม่ควรจะไปใส่ใจกับกระบวนการของมัน

แต่ถึงอย่างนั้นคนตัวเล็กก็ยังหาเหตุผลที่เขาต้องมานั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนของดงโฮในวันนี้ไม่ได้เลยสักนิด แถมเขาก็ยังอายุไม่ถึงเกณฑ์ที่จะเข้าร้านแบบนี้ได้ด้วยต้องเข้ามาทางหลังร้าน เพราะอีกฝ่ายรู้จักกับเจ้าของร้าน นี่กำลังคิดอะไรอยู่กันนะ

“น้องแดฮวีไม่ดื่มเหรอ?” เสียงหนึ่งดังขึ้น ฉุดความสนใจของเจ้าของชื่อให้เงยหน้าขึ้นมองตามต้นเสียง แดฮวีส่ายหน้าพรืดก่อนจะตอบกลับไป

“พี่ดงโฮสั่งห้ามไม่ให้กินอะไรจากใคร”

“รวมถึงพี่ด้วยน่ะเหรอ” ยงกุกถามเสียงสูงแล้วหลุดหัวเราะออกมา เมื่อเห็นท่าทางที่ดูเบื่อโลกของเด็กน้อยตรงหน้า เขาเองก็ยังไม่เข้าใจเพื่อนตัวดีที่ไปเข้าห้องน้ำอยู่เหมือนกันว่าจะหนีบแฟนมาในสถานที่แบบนี้ทำไม

ก็เขาน่ะขังจินยองไว้ในห้องแล้ว ไม่ให้คนอื่นได้เห็นหรอกว่าแมวน้อยของเขาน่ารักขนาดไหน

“กินหน่อยเถอะ นี่โค้ก พี่ไม่ได้ใส่อะไรแปลกๆ ลงไปหรอก” สาบานได้เลยว่ายงกุกพูดจริงและทำจริง เพราะเขาเองก็รู้จักและสนิทกับแดฮวีในระดับหนึ่ง

“ไม่ดีกว่าครับ” คนตัวเล็กยังคงปฏิเสธ

นั่นทำให้เพื่อนคู่ใจของแฟนหนุ่มระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ท่าทางของเด็กน้อยที่ปฏิบัติตามคำสั่งของผู้ปกครองอย่างเคร่งครัดแบบนี้มัน...น่าแกล้งชะมัด

“น่าสงสารเนอะ ดงโฮมันบังคับให้ออกมาด้วยเหรอ” ยงกุกถาม

“เปล่าครับ พี่ดงโฮบอกว่าจินยองมาด้วยให้มาอยู่เป็นเพื่อนจินยอง แต่พอมาแล้ว...” แดฮวีหยุดคำพูดไว้แค่นั้นแล้วเบ้ปากออกเมื่อกว่าจะรู้ได้ว่าโดนหลอกให้มาด้วยก็ตอนที่อยู่ในร้านแล้ว

“ไอ้เสือนี่มันร้ายจริงๆ”

“แฮะๆ” เด็กหนุ่มขำแห้งๆ ตอบกลับไปเพื่อไม่ให้เสียมารยาท เขาไม่ค่อยอยากจะสนทนากับอีกฝ่ายสักเท่าไหร่เพราะตัวเองมีชนักติดหลังอยู่ พยายามจะไม่คิดแล้วแต่ข้อความของยงกุกที่ตอบกลับมาในวันนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่หายไปไหน

ก็อายอยู่เหมือนกันแหละ แต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี

“เออนี่แดฮวี!” แล้วคนอายุมากกว่าก็ทำลายความเงียบอีกครั้ง “เรื่องวันนั้นพี่ไม่ได้โกรธเรานะ ไม่ต้องคิดมากหรอก พี่ก็ตอบกลับไปขำๆ”

“ครับ”

“แต่พี่มีวิธีสยบเสือให้นะ สนใจไหม” ยงกุกถามขึ้น แน่นอนว่าดวงตาที่เคยเบื่อโลกก่อนหน้านี้กลับเป็นประกายขึ้นภายในพริบตา จนยงกุกต้องยกมือขึ้นมาปิดปากแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

รับรองเลยว่านี่จะเป็นเรื่องบันเทิงที่สุดในชีวิตของยงกุกที่เอาไว้ล้อคัง ดงโฮ

คนอายุมากกว่าเขยิบกายเข้ามาใกล้ๆ วางแก้วเครื่องดื่มในมือลงกับโต๊ะก่อนจะยกมือขึ้นป้องปากแล้วเอ่ยกระซิบคำพูดบางอย่างให้กับแดฮวี

.

.

.

.

“แล้วมันจะได้ผลเหรอครับ?”

“รับรอง เสือตาย”

 

 

 

 

 

 

 

--------------- How to train your tiger ---------------

 

 

 

           

 

 

 

            หงุดหงิด...

            ตอนนี้ดงโฮกำลังหงุดหงิด

            หน่วยตาคมไล่มองเพื่อนตัวดีของเขาที่นั่งหัวเราะร่าอยู่ในโต๊ะ เขาไปเข้าห้องน้ำแล้วแวะคุยกับรุ่นพี่ที่รู้จักเรื่องฝึกงานแค่แป๊ปเดียวเท่านั้น ทำไมพอกลับมาแล้วแดฮวีถึงได้อยู่ในสภาพแบบนี้ได้

            “มึงทำอะไรน้อง” ถามออกไปเสียงเรียบ แล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบเส้นผมสีน้ำตาลของคนที่ฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะ

            “น้องแดกเหล้า”

            “มึงแม่ง!” ดงโฮแทบยกมือที่ลูบผมแดฮวีอยู่นั้นขึ้นโบกหน้าของยงกุกในทันที แล้วดูมันทำ มันยังมีหน้ามายิ้มอีก ไม่เห็นหรือไงว่าเขากำลังหงุดหงิดจนจะทะลุปรอทอยู่แล้ว

            รู้แบบนี้เขาน่าจะขังแดฮวีไว้ในห้องซะให้รู้แล้วรู้รอด ไม่น่านึกอยากพามาด้วยเลย

            “อ้าวแล้วที่มึงพาน้องมาไม่ได้ตั้งใจจะมอมเหล้าน้องเหรอวะ” ยงกุกเงยหน้าขึ้นถามอย่างนึกสงสัย

            “ส้นตีนเถอะ” ดงโฮโบกมือลงกลางกบาลเพื่อนรักก่อนจะพูดขึ้นต่อว่า “กูแค่ไม่อยากทิ้งน้องไว้คนเดียวที่ห้อง น้องมันไม่ชอบอยู่คนเดียว”

            “โอ้โห พ่อคนดี” แต่นั่นกลับไม่ใช่เสียงของยงกุกที่เอ่ยแซวขึ้นมา ซังกยุนที่เพิ่งหมดแก้วที่สามไปต่างหากที่เป็นเจ้าของเสียงนั้น

            “อย่างน้อยกูก็กินเด็กแล้วรับผิดชอบ ไม่ใช่กินแล้วป๊อดแบบมึง!” ตอกหน้าเพื่อนให้หงายไปอีกรอบ ดงโฮก็วางแก้วในมือของตัวเองลงบนโต๊ะแล้วแบกร่างเล็กๆ ที่ดูเหมือนว่าจะหมดสติไปแล้วของแดฮวีขึ้นพาดบ่า

            ทำไมน้องมันตัวหนักๆ วะ

            หรือว่าช่วงนี้ทำกับข้าวให้มันกินเยอะไป?

            สะบัดศีรษะเบาๆ เพื่อไล่ความคิดพวกนั้นออกไป ก่อนจะกระชับวงแขนแล้วเดินออกจากร้าน หากแต่ว่าเพื่อนตัวดีของเขากลับรั้งไว้เสียก่อน

            ดงโฮหันกลับมามองตามแรงสะกิดของยงกุก ก่อนที่อีกฝ่ายจะหยิบซองสีเงินเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วใส่มันไว้ที่กระเป๋าเสื้อของเขา

            “กูไปขอซังกยุนมา มึงอาจจะต้องใช้” ยงกุกว่าแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ ทิ้งให้ดงโฮยืนคิ้วกระตุกอยู่คนเดียว เขามองแวบเดียวก็รู้แล้วว่ามันเอาอะไรมาใส่ในกระเป๋าเสื้อเขา

          มึงให้ถุงยางกูมาเนี่ย เช็คไซส์กูแล้วหรือยัง อย่าเอากูไปเหมารวมกับพวกอ่อนเปลี้ย!

            “ไอ้เพื่อนเวร!

            .

            .

            .

            .

            แล้วดงโฮก็ต้องหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อการกลับมาที่หอพักของเขาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย กว่าจะแบกคนตัวเล็กที่เหมือนน้ำหนักจะไม่ได้เล็กตามนั่นมาวางบนเตียงได้ก็เล่นเอาหอบได้เหมือนกัน และนั่นทำให้เขาตั้งใจไว้ว่าพรุ่งนี้จะเริ่มจำกัดการกินของแดฮวีบ้างแล้ว ปล่อยไว้แบบนี้ได้กลิ้งไปไหนมาไหนแทนเดินแน่ๆ

            “ฮู่ว!” พ่นลมหายใจออกมาแล้วยกแขนขึ้นมาปาดเหงื่อ ดงโฮก้มลงคนตัวเล็กที่เกิดมาน่าจะไม่เคยกลืนเครื่องดื่มมึนเมาลงคอแล้วก็อยากจะถอนหายใจอีกสักร้อยรอบ

            ยงกุกนะยงกุก

            นึกคาดโทษเพื่อนของตัวเองในใจ แล้วคิดว่าจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูชุดน้ำมาเช็ดตัวน้องสักหน่อย เผื่อจะได้นอนหลับสบายขึ้น แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ก้าวเท้าออกไปสักก้าว ข้อมือของเขาก็โดนรั้งไว้ด้วยฝ่ามือเล็กๆ ของคนที่น่าจะนอนหลับอยู่

            เด็กน้อยของเขาลืมตามามองตาเยิ้ม ดงโฮจำได้ลางๆ ว่าตาของแดฮวีมักจะเป็นแบบนี้ในตอนที่ง่วงนอน เพราะเจ้าตัวชอบนั่งรอให้เขาเล่มเกมเสร็จก่อนแล้วเข้านอนพร้อมกัน

            “ปล่อยก่อน เดี๋ยวมา” ดงโฮว่า แต่ดูเหมือนว่าแดฮวีจะไม่ได้ให้ความร่วมมือด้วยสักเท่าไหร่เลย เพราะนอกจากไม่ปล่อยแล้วยังกระตุกแขนเขาเบาๆ อีกด้วย

            เอ่อ...คือแดฮวีอาจจะกระตุกแรงแล้วก็ได้ แต่เขารู้สึกแค่นั้น

            “เป็นอะไร” เอ่ยถามออกมาด้วยความเป็นห่วง เพราะสีหน้าของแดฮวีดูแปลกไปเล็กน้อย ดงโฮหย่อนกายนั่งลงบนพื้นที่เตียงด้านข้าง แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรออกไปอีก คนที่ควรจะนอนอยู่กลับเด้งขึ้นมาคว้าคอของเขาแล้วเป่าลมหายใจรินรดที่ปลายจมูก

            อ่า...

            ระยะอันตรายมาอีกแล้ว

            ดงโฮไม่ได้แสดงสีหน้าที่ตกใจออกไป แม้ว่าในใจของเขาจะเต้นรัวเป็นท่าเต้นนายานาก็ตาม ฝ่ามือหนาเลื่อนไปวางที่สะโพกเล็กนั่น เช่นเดียวกับปลายจมูกที่เลื่อนเข้าไปชิดแล้วกดลงเบาๆ ที่ปลายจมูกของอีกฝ่าย

            หน่วยตาคมจ้องมองใบหน้าหวานในระยะประชิดแล้วอยากจะถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่พันของวันนี้

            แดฮวีไม่ได้เมา แล้วดูเหมือนว่าจะไม่ได้ดื่มเหล้าไปเลยด้วยซ้ำ

            ความเงียบเกิดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เป็นใจให้แสดงออกซึ่งความรัก แต่ดูเหมือนว่าดงโฮจะมีเรื่องข้องใจอยู่ไม่น้อย เขาจึงผละใบหน้าของตัวเองออกมาเล็กน้อยไม่ให้วงแขนเล็กที่คล้องคอของเขาอยู่นั้นหลุดออก

            “โกหกพี่ทำไม”

            แดฮวีอึ้งไปเล็กน้อยที่ได้ยินคำถามแบบนั้น แต่ก็ยังตีหน้านิ่งไม่ยอมพูดอะไรออกไป จะให้เขาตอบยังไงดีล่ะ เพราะอยากจะสยบเสืองั้นเหรอถึงได้แกล้งเมา

            “ถ้าไม่ตอบพี่จะไปนอนโซฟา” ดงโฮยื่นข้อเสนอให้ เพราะเขารู้ดีว่าแดฮวีเกลียดการนอนคนเดียว แม้อาจจะดูใจร้ายไปหน่อยก็ตาม แต่มันอาจจะทำให้เขาไขข้อข้องใจได้

            “คือ...” แดฮวีอ้ำอึ้งเล็กน้อย เขาไม่กล้าสบตากับคนตรงหน้าเลยจริงๆ ดงโฮเหมือนกับเสือ...เขาหมายถึงเสือจริงๆ สายตาที่มองมามันน่ากลัวเกินกว่าที่เขาจะใจแข็งสบมองมันได้

            “คืออะไร” ดงโฮเร่งเร้าคำตอบ

            นั่นทำให้คนตัวเล็กสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วกลั้นใจหลับตาปี๋พูดออกมายาวเหยียด

            “ผมอยากได้วิธีสยบเสือ อยากให้พี่ทำตัวน่ารักๆ ตามใจผมเหมือนแฟนคนอื่นบ้าง พี่ยงกุกเลยบอกว่าให้แกล้งเมาแล้วยั่วพี่ พี่จะได้ทำตามที่ผมต้องการทุกอย่าง แต่ผมไม่คิดว่าพี่จะโกรธ ผมไม่ได้ตั้งใจ พี่จะพาผมไปส่งบ้านตอนนี้ก็ได้ แต่อย่าโกรธผมเลยนะ!

            เพราะแดฮวีหลับตาพูดอยู่อย่างนั้น เขาจึงไม่เห็นว่าคนฟังมีสีหน้าเช่นไร เสือน่ะเหรอ...ดงโฮในตอนนี้ไม่เหมือนกับเสือเลยสักนิด

            “เด็กน้อยเอ๊ย!” ไม่ว่าเปล่ายังเลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นไปลูบกลุ่มเส้นผมของคนอายุน้อยกว่า นั่นทำให้แดฮวีค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เมื่อดงโฮดูเหมือนว่าจะไม่ได้โกรธเหมือนที่เขาคิดไว้ และนั่นก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่สีหน้าของดงโฮกลับมาเรียบนิ่งอีกครั้ง           

            “โดนยงกุกมันแกล้งแล้วรู้ตัวบ้างไหม ฮึ?”

คล้ายกับถ้อยคำที่ถูกตำหนิ แดฮวีกำลังรู้สึกแบบนั้น นั่นจึงเป็นเหตุผลที่คนตัวเล็กนั่งเม้มปากเน้นจนแทบจะเป็นเส้นตรงแล้วไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย

“แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ลองมาใช้วิธีสยบเสือของยงกุกมันก็ดีเนอะ” ว่าจบแล้วก็รวบร่างของคนขี้กลัวไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง ล้มตัวลงนอนทั้งๆ ที่ยังมีร่างของอีกฝ่ายอยู่ในอ้อมกอด

“ไม่เอาแล้ว ไม่อยากทำแล้ว” แดฮวีโวยวาย แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผล เมื่อดงโฮยังคงกอดเขาแน่น ไม่มีท่าทีจะปล่อยให้เป็นอิสระเลยสักนิด

“จะได้รู้ไงว่าได้ผลหรือไม่ผลเนอะ”

สิ้นคำพูดของดงโฮเสียงโวยวายของแดฮวีก็ถูกกลืนลงท้องไปในทันที และแน่นอนว่าเขาไม่ได้ใช้ของที่เพื่อนตัวดีให้มาเลย หลังจากที่ลองแกะดูแล้วก็พบว่ามันไม่น่าจะใช้กับเขาได้ แต่ถึงยังไงก็นึกขอบใจมันอยู่บ้างที่ชี้ทางสว่างให้กับแดฮวี ใครจะไปรู้ว่ายงกุกจะรู้ไส้รู้พุงเขาดีได้ขนาดนี้

 

 

          วิธีสยบเสือน่ะเหรอ...มันไม่มีอยู่จริงหรอก

            เพราะคัง ดงโฮก็แค่เสือตัวนึงที่ถอดเขี้ยวถอดเล็บฝากอี แดฮวีไปหมดแล้ว

ไม่มีอะไรน่ากลัวเลยสักนิด

 

           

 

 

            “พี่ดงโฮพรุ่งนี้ผมมีติวอังกฤษ!

            “ไม่ต้องไป เดี๋ยวพี่ติวให้”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

END

 

 

 

 

TALK TALK TALK

            จะค่อยๆ เข้าไปอยู่ในคุก ค่อยๆ ก้าวเข้าไปทีละก้าว 555555555 ตอนแรกไม่มีพล็อตเรื่องนี้อยู่ในหัวเลย แต่มีคนเม้นบอกว่าอยากอ่านพาร์ทของหนูหวี ก็เลยจัดมาให้ เอาจริงๆ นี่เป็นเสือในแบบที่คิดไว้ตั้งแต่ตอนที่แล้วเลย ดงโฮไม่ใช่คนโหดแต่เป็นแค่คนที่ชอบแกล้งน้องเท่านั้น อยากจะลองให้พี่เขาเป็นลุคอื่นดูบ้าง ก็แค่เสือถอนเขี้ยวถอดเล็บมาสู้กับตัวนาก ฮื่ออออ นี่ฟิคหรือสารคดีสัตว์โลก 5555555 สารภาพจากใจว่าเป็นคนถนัดฟิคใสๆ ฉากเสี่ยงคุกจะไม่ค่อยถนัด แต่ไอออกมาเป็นเสียงคุก คุก คุก คุก แล้ว 5555555555 สืบเนื่องจากตอนที่แล้วขอบคุณที่ชอบกันนะคะ วันนี้เลยมีไฟมาเขียนตอนอื่นให้อ่านกันแล้ว เอาจริงๆ เขียนฟิคก็ทำให้สมองไม่ฟุ้งซ่านดี กว่าจะถึงวันศุกร์ต้องตายแน่ๆ บวกกับช่วงนี้ปิดเทอมอยู่ อ่า...มันว่างจริงๆ  

            พูดคุยกันได้ที่แท็กเดิมนะคะ #ficBxB101 สำหรับเรื่องหน้าจะเป็นคู่ไหน ขอเวลาไปคิดพล็อตก่อนนะคะ ปย๊ง!

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,026 ความคิดเห็น

  1. #2889 biw18940 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 23:36
    โถ่ หวีลูก เอ็นดู
    #2,889
    0
  2. #2478 pimlokpok (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 09:59
    เดะพี่ติวห้ายยยยยย
    #2,478
    0
  3. #2258 kim_nik (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 10:21
    คุกคุกคุก

    เสือนะสยบมานานแล้วฮวี

    พี่ยงกุกขี้แกล้ง


    #2,258
    0
  4. #2231 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 18:34
    ชอบอ่ะ เขินด้วย จะสยบเสือ แต่เสือเนี่ยสิร้ายนัก
    #2,231
    0
  5. #2228 prae (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 11:41
    โอ้ มาย กอดดดดด เขินๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เขินมากๆ ฮืออออ หุบยิ้มไม่ล่าย>//////<
    #2,228
    0
  6. #2038 Mamimilky (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 20:56
    โอ้ยยยยยยย เขิลลลล อยากได้แบบนี้~~~~~~จาอาวววว หนูชอบเสืออออ
    #2,038
    0
  7. #1918 FahhFahh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 21:03
    เก๊กจริงไรจริง หลอกเด็กอ่าาาา55555
    #1,918
    0
  8. #1853 togerther (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 10:47
    ขี้เก๊กอ้ะคนพี่ แต่คนน้องก็น่ารักมากกกก งุ้งงิง
    #1,853
    0
  9. #1812 songsongtb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 01:23
    แงงง พี่ดงโฮมันเก๊กดุไปงั้นแหละลูกกก
    #1,812
    0
  10. #1787 40710 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 20:52
    โอ๊ยยยยยย เขินนนน คุกไปทางไหนคะ 
    #1,787
    0
  11. #1747 ninasrin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 21:18
    น้องหวีน่ารัก
    #1,747
    0
  12. #1651 tingerbel (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 21:53
    อ้ากกกกก ไม่เคนคิดจะจิ้นคู่นี้มาก่อนเพราะในรายการน้องดูกลัวพี่มาก พอได้มาอ่านงี้ เราคงไม่สามารถมองแดฮวี ดงโฮได้เหมือนเดิมอีกแล้ว ฟินมาก
    #1,651
    0
  13. #1502 TanyaratKwjy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 13:37
    อร๊ายยยยย หวีน่ารัก ส่วนยองมินนายมันร้าย
    #1,502
    0
  14. #1355 พี่สาวน้องมาร์ค (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 10:24
    โอ้ยขำน้อง มีการแกล้งเมา โดนสยบเองเลย
    #1,355
    0
  15. #1342 june-j (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 14:53
    น่ารักกกก ;___;
    #1,342
    0
  16. #1340 chiniji-27 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 14:20
    เหมือนพี่ดงโฮจะน่ากลัวนะ แต่เอาดีๆคนที่น่ากลัวสุดคือพี่ยงกุกเด้อ ร้ายกาจมาก รอวันนางศีลขาดตามพี่ดงโฮ เด็กมันน่ารักขนาดนั้นจะทนได้จริงๆหลออออออ
    #1,340
    0
  17. #1292 บิบิมบับ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 23:25
    น่ารักไปอีกค่ะหวี
    #1,292
    0
  18. #1216 krisnoon1990 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 03:31
    ขพอ่ะ 5555 นึกว่าเป็นชีวิตจริงน้องที่กลัวดงโฮอยู่แล้ว 555
    #1,216
    0
  19. #1194 xxnhhztt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 11:33
    ร้ายอ่ะ ร้าย รวมหัวกันแกล้งลูกชั้นนนนนน
    #1,194
    0
  20. #1156 aroonratdevil (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 20:15
    โอ้ยยยยย ทำไมน้องหวีน่ารักแบบนี้ลูก น่าเอ็นดูและน่าจับมาม้วนๆแล้วยัดเข้าปากอ่ะ ฮือ ถ้านี่เป็นพี่ดงโฮนี่ก็จะไม่ทนข่ะ ;_____;
    #1,156
    0
  21. #1120 naricknick (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 12:39
    เข้าคุกเชิญทางนี้ค่ะ! 555555555555 น่าร้ากกกกกก ทำมาเปงหาวิธีสยบเสือ อิอิ
    #1,120
    0
  22. #1108 lilyeiei (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 14:29
    นั้ลลัเคฮืออ
    #1,108
    0
  23. #1100 Orange_Rose (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 01:02
    คุกคนแรกเลยพี่~ 555
    #1,100
    0
  24. #1083 narumi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 13:32
    นี่น่าจะเข้าคุกก่อนเพื่อนเลยดูแล้ว... แดฮวีอย่าไปกลัวลูก ใจดีสู้เสือไว้
    #1,083
    0
  25. #1077 Airishz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 20:21
    คุก คุก คุก (เสียงไอ)
    #1,077
    0