'BOY & BOY' ♥ SF/OS Produce101 Store

ตอนที่ 19 : ► Sentimental I :: Kang Daniel x Ong Sungwoo

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    27 มิ.ย. 60

Sentimental I

Kang Daniel x Ong Sungwoo

 

 

 

 

Note: มีคำวิบัติและคำหยาบเพื่ออรรถรส

 

           

 

 

 

 

 

            คังแดเนียลเป็นผู้ชายตัวใหญ่ เขาสูงตามมาตรฐานผู้ชายทั่วไป

            ใช้ชีวิตไม่ได้ผิดแผกไปจากเพื่อนของเขาสักเท่าไหร่ (เว้นแต่เรื่องกินเด็กไว้เรื่องนึงแล้วกัน)

            แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...

            เขาก็ยังมีความลับข้อนึงที่ไม่มีใครรู้นอกจากอิม ยองมิน

 

 

            คังแดเนียลเป็นผู้ชายอารมณ์อ่อนไหวง่าย

 

 

 

 

 

            “กูต้องการรูมเมท”

            เสียงทุ้มประกาศกร้าวขึ้นกลางโรงอาหารกลางที่พวกเขาไม่ได้เข้ามาเยี่ยมเยียนที่นี่บ่อยเท่าไหร่นัก ทุกคนหันมามองแดเนียลกันเป็นตาเดียวด้วยความตกใจ มีเพียงแค่อดีตรูมเมทตัวดีอย่างยองมินเท่านั้นที่ทำหน้าเบื่อโลก

            “แล้วมึงก็ต้องรับผิดชอบด้วย” เอ่ยขึ้นอีกครั้งพร้อมกับชี้ไปยังคนที่นั่งเคี้ยวน้ำแข็งอยู่เยื้องกันกับเขา นั่นทำให้ยองมินวางแก้วน้ำในมือลง แล้วหันไปคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวกับเพื่อนสนิท

            “เอาจริงๆ ถ้ามึงจะหารูมเมทวันนี้เลยกูก็หาให้ได้ แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่ามึงจะเอาไหม”

            “เอา!” แดเนียลตอบกลับมาอย่างทันควัน นั่นทำให้คนที่เหลืออย่างคงโฮ ยงกุก จินอู และซังกยุนมองสลับกันไปมาระหว่างการสนทนาของคนสองคนที่พวกเขาไม่ค่อยจะเข้าใจเท่าไหร่นัก

            “เอาตรงๆ นะกูขอเสือกหน่อย พูดเรื่องอะไรกันวะ” แล้วก็เป็นซังกยุนที่อดทนต่อความอยากรู้นั้นไม่ไหวจึงเอ่ยถามออกไปอย่างซื่อๆ  

            ยองมินมองหน้าอดีตรูมเมทของตัวเองเล็กน้อย เขายกยิ้มกรุ่มกริ่มขึ้นที่มุมปากของตัวเอง หากใครหันมาเห็นคนจะต้องยิ้มตามผู้ชายคนนี้เป็นแน่ หากแต่กลับคนที่มองมาเป็นแดเนียล เขารู้สึกว่ารอยยิ้มของเพื่อนสนิทมันน่าจับเอาหัวโหม่งกับกำแพงยังไงก็ไม่รู้สิ

            “จะพูดอะไรก็พูดเถอะ” แดเนียลว่าแล้วก็โบกมือไหวๆ

            เมื่อได้รับคำอนุญาตกลายๆ ยองมินก็เคี้ยวน้ำแข็งในปากของตัวเองจนหมด แล้วตบโต๊ะเบาๆ เพื่อเรียกความสนใจจากเพื่อนทุกคนให้หันมารวมที่เขา ก่อนจะเอ่ยขึ้นอธิบายทุกอย่าง

            “ไอ้หมามันเป็นโรคนอนคนเดียวไม่ได้ แม่งต้องมีคนนอนเป็นเพื่อนตลอด แล้วพอกูย้ายออกมามันก็เลยเป็นแบบนี้”

            “แบบนี้คือ?” ยงกุกเลิกคิ้วถาม

            “เป็นหมาหงอยแบบนี้ พวกมึงไม่รู้เหรอว่าหมาน้อยของเรามันเป็นผู้ชายเซนซิทีฟ” ไม่ว่าเปล่ายองมินยังเอื้อมไปลูบเส้นผมสีน้ำตาลของคนที่ถูกเรียกว่าลูกหมาน้อยของกลุ่มอีกด้วย

            “แต่กูเนี่ยจะถีบมึง” แดเนียลว่าแล้วแยกเขี้ยวใส่

            “ก็นั่นแหละ กูเลยต้องหารูมเมทให้มัน แม่งหาให้เป็นสิบคนแล้วไม่เอาสักคน กะจะเอาแต่นมตู้มๆ ตูดแน่นๆ” ว่าแล้วยองมินก็ยกมือขึ้นทำท่าอธิบายคำพูดของตัวเองเพื่อให้เพื่อนได้มองเห็นภาพเหมือนกันชัดเจน

            “อันนี้คือมึงอยากได้เองไม่ใช่ไอ้หมามันอยากได้หรอก” ดงโฮว่าแล้วโบกลงกลางกบาลเพื่อนรักเพื่อเรียกสติให้กลับมาอีกครั้ง

            และภาวนาในใจขอให้เซอุนมาได้ยินที่มันพูดเมื่อกี้พอดี

            “ช่วงนี้ปากลั่นไปหน่อย พอดีอดยากปากแห้งมานาน” ยอมรับอีกครั้งอย่างไม่อาย

            “แสดงว่าก่อนหน้านี้ที่ชอบไปหิ้วใครกลับมานอนด้วยเพราะมึงเป็นโรคนอนคนเดียวไม่ได้ว่างั้น?” ดงโฮหันไปถามคนที่นั่งเขี่ยถาดข้าวเล่น

            แดเนียลย่นจมูกของตัวเองเล็กน้อย ความจริงมันไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรหรอก เพียงแต่ว่าก่อนหน้านี้เขาไม่อยากจะให้ไอ้พวกนี้รู้สักเท่าไหร่ เคยได้ยินไหมอะไรที่เพื่อนรู้โลกมักจะรู้ตาม และผองเพื่อนของเขาก็เป็นคนประเภทนั้น...

            เตรียมตัวถูกล้อไปอีกจนกว่าจะเรียนจบได้เลยคังแดเนียล

            “อือ” แล้วก็จำใจยอมรับอย่างปฏิเสธไม่ได้ เพราะเขาเหนื่อยล้าจากการที่ต้องเผชิญกับโรคนอนไม่หลับของตัวเองมาหลายวันแล้วตั้งแต่กลับมาจากแคนาดา

            “เดี๋ยวนะมึง” แต่กลับเป็นซังกยุนที่เอ่ยขัดทุกอย่างขึ้นมาก่อน เขายกมือขึ้นห้ามไม่ให้ใครพูดอะไรออกมาอีก แล้วครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อ “แสดงว่าก่อนหน้านี้ที่พวกมึงอยู่ห้องด้วยกันก็...”

            พรวดดดดดดดดดดดดดดดดดด

            จงรับน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์จากอิมยองมินไปซะคิมซังกยุน!

            “ส้นตีนเถอะ ไอ้หมาไม่ใช่สเป็คกูอย่างแรง” ยองมินว่าพลางหยิบทิชชูมาเช็ดปากของตัวเอง

            “เห็นกูแบบนี้ กูก็เลือกนะ เพื่อนกันเอาไม่มันสำหรับกู” แดเนียลเสริมก่อนจะทำหน้าเหมือนคนจะอ้วกข้าวกลางวันออกมา

            “อ้าวก็ไหนมึงบอก...”

            “หมายถึงนอนคนเดียวแบบอยู่ห้องคนเดียวอ่ะ เปลี่ยวๆ เหงาๆ เศร้าใจตามประสาคนโสด” ยองมินอธิบายเพิ่มเติมเพื่อความกระจ่างชัด ก่อนที่เพื่อนของเขาจะคิดอะไรที่อกุศลไปมากกว่านี้

            “บอกให้หาเด็กกินแม่งไม่เชื่อกู” ยงกุกว่าแล้วชะโงกหน้ามองคนที่สำลักน้ำทันทีที่เขาพูดจบ

            “กูไม่ชอบเด็ก เด็กมันน่ารำคาญ” ปฏิเสธเสียงแข็งแล้วยกมือขึ้นทำเป็นกากบาทบอกว่ายังไงชาตินี้ก็ไม่เอาเด็กมาทำเมียเหมือนเพื่อนเด็ดขาด

            “งั้นก็หาคนแก่กว่า” ดงโฮเสนอ “คิดว่าน่าจะคุมมึงอยู่”

            “กูไม่ชอบคนแก่ ขี้บ่น น่ารำคาญ”

            “เอ้า! งั้นมึงก็เอาเพื่อนทำเมียไปไป๊!” ซังกยุนตัดบททุกอย่างแล้วทั้งโต๊ะก็เกิดความเงียบขึ้นอีกครั้ง พวกเขาต่างหันหน้ามองกันอย่างมีความนัยบางอย่าง

            .

            .

            .

            “พ..พวกกูมีเมียกันหมดแล้วนะ” เจ้าของคำพูดเดิมว่าอึกๆ อักๆ พลางลอบมองเจ้าลูกหมาน้อยของกลุ่มด้วยสายตาที่ไม่ไว้ใจ จนโดนยงกุกโบกลงกลางศีรษะหนึ่งครั้งถ้วน

            “ไม่เอาพวกมึงหรอก กลัวฟ้าฝ่า หน้าอย่างกับโจรซอกตึกเอาไม่ลง” ว่าแล้วก็โบกมือไหวๆ เมื่อเห็นว่าพวกนี้แม่งไม่ได้ช่วยพูดอะไรให้ชีวิตเขาดีขึ้นเลย

            “กูกลับห้องไปนอนก่อนล่ะ ถ้ามีนัดอะไรก็โทรปลุกกูด้วย” แดเนียลเอ่ยขึ้นอีกครั้งแล้วลุกขึ้นจากโต๊ะเดินเอาถาดอาหารไปเก็บ ทิ้งให้เพื่อนมองตาละห้อยๆ

            “อ้าวแล้วเรื่องเมทมึงล่ะ?” ยองมินตะโกนถามไล่หลัง เมื่อเขาเพิ่งนึกขึ้นได้

            แดเนียลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับไอ้พวกนี้แล้ว เขาเพิ่งจะได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงด้วยซ้ำสมองก็ไม่ค่อยทำงาน ไม่อยากจะคิดอะไรให้มากความอีกแล้ว

            “เออๆ มึงส่งใครก็ได้มาสักคน กูจะไปนอนแล้วว้อย!

           

 

 

 

 

------------------ Sentimental ------------------

 

 

 

 

 

 

 

            ถึงปากจะลั่นออกไปแบบนั้น แต่แดเนียลก็ไม่คิดว่ายองมินจะกล้าส่งใครบางคนมาหาเขา

            ใครบางคนที่ทำให้เขากลายคนอ่อนไหวแบบนี้

            “ยองมินส่งกูมาเป็นรูมเมทมึง”

          เออกูรู้ ไม่ต้องมาย้ำ

            แดเนียลเถียงกลับไปในใจ เขาไม่ได้พูดอะไรออกไปนอกจากไล่สายตามองคนตรงหน้าที่ตัวสูงโปร่งไม่ต่างอะไรจากเขา ติดจะผอมกว่าเล็กน้อย แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นเลย...เรื่องมันอยู่ที่ว่าการได้มาเจอไอ้คนตรงหน้าเขาเนี่ยมันยิ่งกว่าเอาโชคร้ายทั้งชีวิตมากองรวมกันแล้วโถมเข้ามาทีเดียวอีก

          ทำไมต้องเป็นมึงวะ

            “มันจ้างมึงมาแกล้งกูเท่าไหร่” เจ้าของห้องเอ่ยถามขึ้น เขายังคงยืนขวางประตูเอาไว้ไม่ให้(ว่าที่)รูมเมทคนใหม่ได้ก้าวเข้ามาด้านในแม้แต่ก้าวเดียว แต่มีท่าว่าจะไม่ได้ก้าวมาด้วย

            “ไม่ได้จ้าง กูหาหอใหม่อยู่ มันบอกให้กูมาอยู่ที่นี่ แต่กูไม่คิดว่าว่าจะส่งกูมาเลี้ยงหมา”   

          “องซองอู!

            แดเนียลรู้สึกเหมือนหัวคิ้วตัวเองกระตุกแปลกๆ ขมับทั้งสองข้างมันปวดตุบๆ กับท่าทางที่ตอบกลับมาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแบบนั้น นึกคาดโทษอีกฝ่ายในใจ เก่งจังนะไอ้เรื่องกวนตีนหน้าตายเนี่ย

            “เรียกทำไม ชื่อกูเหมือนชื่อพ่อมึงเหรอ”

            “เหมือนเมียกูมั้งไอ้สัส!

            แปะ!

            แล้วฝ่ามือหนาๆ ของคนตรงหน้าก็แปะลงกลางใบหน้าของแดเนียลเข้าอย่างจัง พร้อมกับออกแรงผลักศีรษะทุยนั่นไปด้านหลังพร้อมกับใช้ไหล่ดันตัวหมีๆ นั่นออก ก่อนที่ซองอูจะแทรกตัวเข้ามาในห้องพร้อมกับกระเป๋าเป้หนึ่งใบถ้วนบนบ่าของเขา

            “บอกว่าเหมือนผัวมึงยังโอเคกว่า” แล้วเสียงทุ้มก็ตอบกลับมาหลังจากที่เข้าห้องได้แล้ว แดเนียลมองตามแผ่นหลังเพื่อนของเพื่อนสนิทแล้วก็พรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมหน้าม้าที่ปรกลงมาอย่างไม่สบอารมณ์

            “ฝั่งนี้ของกู ส่วนฝั่งนี้ของมึง ค่าเช่าห้องกูจะให้ทุกวันที่ 5 ของเดือน ห้ามเสียงดังหลังเที่ยงคืน หลังตีหนึ่งต้องปิดไฟ หรือถ้ามึงจะโต้รุ่งให้เปิดได้แค่โคมไฟอันนั้น แล้วก็ถ้าคุยโทรศัพท์ก็ออกไปคุยที่ริมระเบียง มันเสียงดังรบกวนเวลาชีวิตกู” ซองอูร่ายยาวออกมาพลางหยิบของใช้ที่มีอยู่น้อยนิดของตัวเองออกมาจากกระเป๋าเป้ขึ้นมาวางบนเตียงเดี่ยวฝั่งชิดริมผนัง

            “เดี๋ยวๆ มึงจะทำอะไร กูยังไม่ได้ตกลงเหี้ยกับมึงอะไรเลย” เจ้าของห้องค้านขึ้น แต่ด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งนั่นกลับทำให้แดเนียลนึกกลืนคำพูดต่อมาของตัวเองลงคอไป

            ไม่เหมือนเดิม

            ไอ้นี่ไม่เหมือนองซองอูที่เขาเคยรู้จัก

            “กูตกลงกับยองมินทุกอย่างแล้ว ถ้ามึงอยู่ไม่ได้ก็ออกไป”

            “แต่นี่ห้องกูไง...”

            “ห้องมึงกับยองมินต่างหาก แต่ตอนนี้ยองมินมันยกสิทธิ์นั้นให้กู ตอนนี้ห้องนี้เลยเป็นของมึงกับกู”

            เมื่อได้ยินเช่นนั้นแดเนียลก็หันขวับมองเจ้าของคำพูดในทันที สิ่งที่เขาได้เมื่อกี้นี้มันออกจะจั๊กจี้หูไปหน่อย คนพูดมันไม่คิดอะไรบ้างหรือยังไง ทำไมมีแต่เขาที่คิดไปอยู่คนเดียว

            ก่อนหน้านี้อยู่กับไอ้ปาก้ามันยังไม่เคยพูดแบบนี้เลย

          แล้วมึงเป็นใคร๊! ทำไมต้องมาพูดอะไรจั๊กจี้หูกูแบบนี้ด้วย

            “ถือว่ามึงตกลง” คนมาใหม่ว่าแล้วหยัดกายขึ้นเดินไปเก็บของที่ตู้เสื้อผ้านั้น ซองอูยัดเสื้อสองสามตัวของตัวเองลงไปในอีกฝั่งของตู้ที่ไม่ได้รับการใช้งาน

            ภาพตรงหน้าทำให้แดเนียลนึกสงสัย นี่คือสภาพของคนที่เพิ่งย้ายหอออกมาจริงๆ น่ะเหรอ ทำไมไม่เหมือนตอนที่เขาย้ายเข้ามาวันแรกเลย ของมันไม่น้อยไปหน่อยเหรอ ขนของมาเหมือนบอกแม่ว่าไปนอนค้างบ้านเพื่อนวันนึงนะเดี๋ยวก็กลับบ้านอย่างนั้นแหละ

            “แล้วเสื้อผ้ามึงไปไหนหมดอ่ะ” แต่ปากของเขามันไปไวกว่าความคิด แดเนียลเผลอถามออกไป และนั่นกลับทำให้รูมเมทคนใหม่ชะงักมือที่กำลังจะปิดประตูเสื้อผ้าลง ใบหน้าหันมามองตามต้นเสียงแต่กลับไม่ได้แสดงถึงความรู้สึกใดๆ จนแดเนียลนึกสงสัย

            “เสือกอะไรล่ะ”

          โอเค แดเนียลผิดเองที่อยากรู้

            “กูก็แค่สงสัย ไหนๆ ก็ต้องจำใจเป็นรูมเมทกับมึงแล้ว มึงก็ต้องความขี้เสือกของกูไปอีกจนกว่ามึงจะย้ายออกนั่นแหละ”

            ซองอูไม่ได้ตอบอะไรนอกจากกลับไปจัดของของตัวเองต่อ แน่นอนว่าทุกการกระทำมีเจ้าของห้องคนเก่ายืนมองอยู่ตลอด แต่น่าแปลกที่มันกลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอึดอัดเลยสักนิด อาจเพราะว่าเคยรู้จักกันมาก่อนแล้วก็ได้ ระยะห่างที่มีมันเลยน้อยกว่าคนที่ต้องเข้ามาทำความรู้จักกันใหม่ แม้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาก่อนหน้านี้มันจะไม่ค่อยดีก็ตาม เจอกันทีไรก็คอยจะกัดกันอยู่ตลอดเวลา จนยองมินชอบแซวพวกเขาว่ายิ่งกัดกันแบบนี้เดี๋ยวสักวันก็คงจะได้ชอบกันเข้าสักวัน

            ซองอูก็เคยคิดว่ามันจะเป็นแบบนั้น

            “แล้วมึงย้ายออกมาแบบนี้ รูมเมทคนเก่ามึงไม่ว่าอะไรเหรอ” เพราะความเงียบที่ปกคลุมบรรยากาศของห้องนานเกินไป แดเนียลจึงเป็นฝ่ายทำลายมันลง เขายืนกอดอกพิงกับตู้เย็นแล้วมองหน้าอีกฝ่าย

            เจ้าของดวงดาวสามดวงเล็กๆ บนใบหน้าไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาอีกเช่นเคย ทั้งที่แดเนียลเองก็เคยเห็นใบหน้าแบบนี้มาก่อนแล้ว แต่เขากลับรู้สึกว่ามันไม่เหมือนกัน ความเรียบนิ่งนั้นมันไม่ใช่การกวนตีนเขาอย่างที่เคยเป็น

            และความเงียบที่กลับมามีตัวตนอีกครั้ง นั่นจึงทำให้แดเนียลเลือกที่จะหยิบยื่นคำถามบางอย่างออกไป คำถามที่เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าระดับความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสองคนนั้นมันเพียงพอที่จะได้รับรู้หรือเปล่า

            “มึงเลิกกับแฟนแล้วเหรอวะ”

            “อือ เลิกกันแล้ว”

            .

            .

            .

            .

            .

            .

            อง ซองอูเคยเป็นผู้ชายที่มีความสดใสในตัวเอง ข้อนี้แดเนียลรู้ดีตั้งแต่วันที่ได้รู้จักผ่านเพื่อนของตัวเอง การตลกหน้าตายและคำพูดที่มักจะแฝงไปด้วยความขบขันพวกนั้นเป็นเอกลักษณ์ของผู้ชายคนนี้ แต่น่าแปลกหลังจากที่ได้กลับมาเจอกันครั้งที่สองในฐานะรูมเมท ไม่ใช่เพื่อนของเพื่อนแล้วนั้นทุกอย่างกลับดูเปลี่ยนไปจนเขาตั้งตัวไม่ทัน

            อาจเพราะต้องมาเจอในสภาพที่ไม่สู้ดีสักเท่าไหร่...

            แดเนียลไม่เข้าใจคนที่เลิกกับแฟน เอาความจริงเถอะ เขาเองก็ยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักที...หมายถึงแฟนที่รักแบบรักมากๆ น่ะนะ ไม่ใช่คนที่ชอบเพียงแค่ผิวเผินแล้วก็ตัดความสัมพันธ์กันไปเมื่อเบื่อกันแล้ว เขาจึงไม่เคยเจอความเศร้าเข้ามาแวะเวียนในหัวใจเท่าไหร่นัก

            แต่ตอนนี้เขาสามารถเรียนรู้มันได้จากรูมเมทคนใหม่ของเขา คนอกหักถ้าไม่ได้ออกไปกินเหล้าก็คงเอาแต่โหมงานทำงานไม่หยุดไม่หย่อนแบบนี้สินะ

โครก

            หิว...

          แดเนียลก้มลงมองท้องตัวเองที่กำลังเรียกร้องหาข้าวหนักๆ สักมื้อ ขนมอร่อยๆ อีกสักหน่อยแล้วก็มองเลยไปยังแผ่นหลังของคนที่กำลังขะมักเขม้นกับการเขียนรายการอะไรสักอย่างที่เขาไม่ค่อยเข้าใจพวกเด็กการบินสักเท่าไหร่นัก

            ในหัวของแดเนียลมีคำถามสองคำถามที่เขาไม่แน่ใจว่าจะถามมันออกไปดีไหม เขาเองก็ไม่ใช่คนใจร้ายสักหน่อย อยากจะเอ่ยปากซวนรูมเมทคนใหม่ไปกินข้าวเย็นเหมือนกัน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะโดนปฏิเสธหน้าหงายมาหรือเปล่า ริมฝีปากของเขาถูกขบกัดเพราะต้องใช้ความคิดอย่างหนัก แดเนียลกำลังคิดหาทางว่าเขาควรจะทำยังไงดีโดยที่ไม่ต้องเก็บเศษหน้าของตัวเอง

            แต่ถ้าอยู่ๆ เดินออกนอกห้องไปกินข้าวคนเดียว เดี๋ยวมันก็เอาเขาไปพูดอีกว่าเป็นคนไม่มีน้ำใจไม่ชวนเพื่อนไปกินข้าวด้วย

            “โว๊ะ!

            แล้วสุดท้ายก็ทนไม่ไหวกับความคิดที่กำลังตีกันของตัวเอง เผลออุทานออกมาเสียงดังจนทำให้คนที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างอยู่นั้นหันมาตามต้นเสียงแล้วขมวดคิ้วใส่อย่างเอาเรื่อง

            “บอกว่าอย่า...”

            “กูหิวข้าว”

            แดเนียลชิงพูดก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยจนจบประโยค เขาลอยหน้าลอยหน้าแสร้งทำเป็นไม่เห็นสีหน้าที่ฉายแววของความตกใจเล็กน้อยนั่น ก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อลอยๆ

            “ลงไปหาข้าวกินเถอะ”

            “.............”

            แต่สิ่งที่แดเนียลได้รับกลับเป็นความเงียบงันพร้อมกับองซองอูที่หันหลังกลับไปทำงานของตัวเองเหมือนเดิม ทิ้งให้เจ้าของคำพูดได้แต่นั่งเอียงคอไปมาอย่างไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี

            จะเดินออกจากห้องไปตอนนี้ก็ดูลูซเซอร์ไป หรือจะถามอีกรอบแม่งก็เหมือนคนหน้าแตกยังไงก็ไม่รู้

          เอาไงดีวะ

“รอกูสิบนาทีได้ไหมล่ะ จะเสร็จแล้ว”

แต่คำตอบที่รับกลับมาหลังจากที่เกิดความเงียบราวนาทีกว่านั่นทำให้แดเนียลเผลอหลุดยิ้มออกมา เขาย่นคอไปด้านหลังเล็กน้อยแล้วส่งยิ้มล้อเลียนให้กับแผ่นหลังของคนตรงหน้า แกล้งไม่ตอบอะไรกลับไปบ้างทั้งๆ ที่ความเป็นจริงแล้วในหัวของเขามีแต่คำถามเต็มไปหมดว่าวันนี้จะกินอะไรดี ไปร้านไหนดี

ในระหว่างที่รอเวลาให้ผ่านไปอย่างไร้ค่าอีกสิบนาที เจ้าของห้องก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเล่นไปพลาง กดเข้าไปดูในกลุ่มแชทของพวกเขาว่ามีประเด็นอะไรที่น่าสนใจหรือเอาไปล้อเลียนต่อได้บ้างเผื่อจะได้ไม่ตกข่าว

แต่ทันทีที่กดเข้าไปอ่าน แดเนียลก็รู้สึกเหมือนส่วนประสาทในร่างกายพร้อมใจกันทำงานแปลกๆ ทั้งคิ้วและเท้ามันนึกอยากจะกระตุกขึ้นมาพร้อมกันแปลกๆ ยังไงชอบกล

 

Realbaekho : ระหว่างไอ้หมากับซองอูใครจะตายก่อนกัน กูพนันไอ้หมา โซจูสองขวด!

Sharkinthecoldpool : หมาน้อย เบียร์คนละกระป๋อง

Alpaca_boy : แต่กูว่าเพื่อนกูว่ะ ไม่พนันเหี้ยไรทั้งนั้นช่วงนี้หมดตัว เซอุนแม่งยึดกระเป๋าตังกู

.

.

.

MRDANIEL: พนันเหี้ยอะไรกันครับผองเพื่อน

 

            ก้านนิ้วยาวพิมพ์ข้อความลงไปในกรุ๊ปแชทเพื่อบอกว่าเจ้าของชื่อที่ตกเป็นประเด็นในการสนทนากำลังอ่านอยู่

 

            Daddy : เป็นไงบ้างวะ เดี๋ยวกูเปิดศูนย์บรรเทาทุกข์เพื่อนให้

          มังกรน้อยของจินยองงี่ : หรือจะเอาศาลาคนเศร้าดีวะ

Alpaca_boy : ดีใช่ป่ะ

.

.

MRDANIEL: ดีก็เหี้ยแล้ว! มึงแกล้งกูแรงไปป่ะวะ

            Alpaca_boy : เอาจริงๆ กูไมได้จะแกล้งมึงนะ แต่กูจะช่วยมึงต่างหาก

          MRDANIEL: ช่วยกับผีมึงน่ะสิ มึงแม่งก็รู้...

 

            เขาพิมพ์ค้างไว้แค่นั้น ไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืดอะไรอีก เพราะความลับของเขาไม่ได้มีเพียงข้อเดียวที่อิมยองมินรู้

            ใช่...

            ยองมินรู้...

            รู้ว่าเขาเคยชอบองซองอูมาก่อนที่จะกลายเป็นคนแบบนี้

           

Realbaekho : รู้อะไรวะ

Sharkinthecoldpool : ขยายให้กูรู้ด้วยคนดิ

 

Alpaca_boy : เพราะกูรู้ไง ถึงส่งรักแรกมึงไปอยู่ด้วย เอาจริงๆ คือเพื่อนกูมันเพิ่งเลิกกับแฟน เลยจะส่งไปให้มึงดามใจมันหน่อย

 

            หลังจากที่อ่านข้อความจบแดเนียลก็แทบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งใส่หัวคนที่ถูกเอ่ยขึ้นในกลุ่มแชท หลังจากนั้นเขาก็ได้รับข้อความโห่แซวจากเพื่อนๆ ที่ต่างก็พูดกันเป็นเสียงเดียวว่านึกว่าเขาชอบกวนตีนเพื่อนต่างคณะของยองมินเฉยๆ แต่ความจริงแล้วนั่นคือเขากำลังจีบอยู่ต่างหาก

            คงไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าเรื่องตอนนั้นมันจบลงยังไง

            ถ้ามันจบลงด้วยดี เขาคงไม่ต้องลงเอ่ยด้วยการที่ลงทุนส่งพอร์ตฯ อยากหนีไปแลกเปลี่ยนที่แคนาดาทั้งเทอมเพื่อหนีหน้าใครบางคนหรอก

           

            MRDANIEL: กูเลิกชอบมันไปตั้งนานแล้วมึงจำไม่ได้เหรอ  

 

            ส่งข้อความแก้ตัวกลับไปอีกครั้งก่อนที่จะได้รับเสียงหัวเราะที่ถูกอัดเป็นวอยซ์ส่งกลับมาจากมนุษย์อัลปาก้า

 

            Alpaca_boy : พูดดีไปเถอะ พนันเลยว่าอีกสามเดือนมึงต้องคลานเข่ามาขอบคุณกู

 

            Realbaekho : ยองมินแม่งพูดอะไรเคยผิดไหมอ่ะมึงยกเว้นตอนบอกว่าจะปล้ำน้องเซอุนให้ได้

           Sharkinthecoldpool : อันนี้กู +1 แม่งกูยังงงเลยว่าตอนนั้นมันมองน้องจัสตินออกได้ไงวะว่าน้องมันมาจีบกูไม่ได้ตามมากระทืบ เกือบไม่มีเพื่อนมึงยืนอยู่ทุกวันนี้แล้ว

Daddy : อย่ามาอยู่สมาคมคุกเลยมึง แม่งบาปฉิบหาย พวกกูเนี่ยโคตรบาป

 

แดเนียลไมได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากไล่อ่านข้อความที่เพื่อนส่งมาเรื่อยๆ แล้วลอบถอนหายใจออกมา ตอนนี้ความรู้สึกของเขามันตีกันในหัวจนงุนงงไปหมด ทุกอย่างมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว คนที่ไม่คิดว่าจะได้โคจรมาเจอกัน ดันจับพลัดจับพลูมาเป็นรูมเมทต้องใช้ชีวิตร่วมกันไปอีกนานเท่าไหร่เขาก็ไม่รู้

แถมหัวใจข้างซ้ายที่ไม่เคยทำงานหนักก็ดันกลับมาเต้นแรงเสียดื้อๆ ซะอย่างนั้น

ให้ตายเลยเถอะ ตอนเห็นนมตู้มๆ ในคลับมาเบียดต้นแขนยังไม่ใจเต้นรัวขนาดนี้มาก่อนเลย

แม่ง...

 

MRDANIEL: พวกมึงคิดว่าคนอย่างกูจะมีความรักได้ป่ะวะ

 

 

Alpaca_boy : เชื่อกู เพื่อนกันเอามันดี

          .

          .

          .

          .

          .

“สัส!

            “เสร็จแล้ว”

            สองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน นั่นทำให้คนที่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ปั้นหน้าไม่ถูกหลังจากที่ได้รับสายตาแปลกๆ มาจากรูมเมทคนใหม่ของตัวเอง เหมือนเขากำลังถูกก่นด่าผ่านสายนิ่งๆ คู่นั้นยังไงก็ไม่รู้สิ

            “มึงด่ากูเหรอ”

            แดเนียลยกมือขึ้นเกาคิ้วตัวเองเบาๆ จะให้เขาบอกมันกลับไปยังไงบอกว่าด่าเพื่อนที่ยุยงเรื่องของตัวเองกับเจ้าตัวอยู่งั้นเหรอ มีหวังได้ถูกซองอูจับโยนลงระเบียงจากชั้นสิบแน่ๆ แดเนียลไม่คิดจะเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งแบบนั้นหรอก

            “แล้วมึงอยากเป็นตัวอะไรอ่ะ กระต่าย หมู แมว หรือหมาก็ดีนะ”

            “ไม่เอาหมา ไม่อยากอยู่ในปากมึง” ซองอูตอบกลับแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งแช่อยู่นานกว่าชั่วโมง เดินไปหยิบโทรศัพท์และกระเป๋าเงินที่วางอยู่บนเตียงนอนก่อนจะหยุดลงที่ปลายเตียงอีกเตียง ทอดสายตามองคนที่เอาแต่นองจ้องโทรศัพท์ด้วยความกดดันจนกระทั่งอีกฝ่ายรู้ตัวแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขานั่นแหละ

            “จ้องทำไมอ่ะ หน้ากูเหมือนเมียมึงอ่อ” แล้วเจ้าของห้องก็เงยหน้าขึ้นมามองคนตัวสูงที่ปลายเตียงพร้อมทั้งยักคิ้วให้อย่างนึกหยอกล้อ แม้ว่าสีหน้าและท่าทางของซองอูจะไม่ได้เล่นด้วยเลยก็ตาม

            “เออเดี๋ยวกูจับมึงทำเมียตอนนี้เลยเอาไหม”

            แต่เชื่อเถอะถึงจะตอบกลับมานิ่งๆ แบบนั้นแต่มันก็เรียกเสียงหัวเราะจากแดเนียลได้เป็นอย่างดี

            “ไม่อยากเป็นเมีย อยากเป็นผัว” ว่าจบแล้วก็คลานมานั่งขัดสมาธิที่ปลายเตียงนอนของตัวเอง เงยหน้ามองเพื่อนต่างคณะแล้วยิ้มแป้นออกมาอย่างกวนเบื้องล่าง

            “ตายแล้วเกิดใหม่มึงค่อยคิดเรื่องนี้นะ” ไม่ว่าเปล่าซองอูยังยกมือดันหน้าผากอีกฝ่ายอย่างแรงจนไม่กลัวว่าศีรษะจะหลุดออกจากบ่าเลยสักนิด

            “ไปกินข้าวเถอะว่ะ เลิกพูดเรื่องผัวๆ เมียๆ สักทีกูขนลุก”

            แดเนียลแสร้งเบ้ปากออกแล้วหรี่ตามองเจ้าของคำพูดนั้นอย่างนึกจับผิด

            “มึงเขิน มึงไม่ได้ขนลุก”

            “เขินคนอย่างมึงไปนั่งเขินให้หมาหน้าหอยังดีกว่าเลย” ว่าจบแล้วก็เดินโบกมือไหวๆ ไปที่ประตูห้องเพราะขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับอีกฝ่ายแล้ว สภาพเขาในตอนนี้ไม่พร้อมที่จะสู้รบตบมือกับมันสักเท่าไหร่ ไว้รอหลังจากที่ฟื้นฟูจิตใจของตัวเองได้ก่อน องซองอูสาบานว่าจะเอาคืนทั้งต้นทั้งดอกเลย

            “จะเดินหนีไปไหนจ๊ะเมียจ๋า รอเค้าด้วยสิ”

            “สัส! เรียกแบบนี้อีกกูเตะปากแตก” หันกลับมาชี้นิ้วคาดโทษ แต่ดูเหมือนว่าแดเนียลจะมีความสุขไม่น้อยกับการได้กวนประสาทเขาซ้ำๆ แบบนี้

             “จ้ะที่รัก”

            “ที่รักส้นตงส้นตีนอะไรของมึง ไม่เอาว้อย!

            ซองอูว่าถลึงตาใส่ด้วยความไม่พอใจที่เขาไม่สามารถตอบโต้อะไรอีกฝ่ายได้เลย เขายกนิ้วขึ้นชี้หน้าอีกฝ่ายคาดโทษว่าอย่าให้ได้ยินอะไรที่มันจั๊กจี้หูแบบนี้อีก แต่ดูเหมือนว่าแดเนียลจะทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ในตอนนี้

            “อย่าทำน่ารักสิว่ะ เดี๋ยวกูหวั่นไหว ยิ่งอยู่กับมึงสองต่อสองอีก”

            แล้วอะไรที่ดลจิตดลใจให้แดเนียลพูดอะไรแบบนั้นออกไป เขาแทบจะคุกเข่าขอพรต่อพระเจ้าให้ตัวเองมีชีวิตอยู่รอดอายุยี่สิบห้าอย่าเพิ่งให้เขามาตายคาตีนองซองอูตอนนี้เลย

          ปากแม่งไม่รักดี ชอบไปไวกว่าความคิด

            ซองอูไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่สามารถฆ่าหมกส้วมคังแดเนียลได้ภายในห้านาที ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่ได้สนใจคนที่ถือกุญแจและคีย์การ์ดห้องอยู่เลยสักนิด การกระทำแบบนั้นแดเนียลรีบเดินตามออกไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ลืมที่จะเรียกชื่อซองอูด้วยคำที่เจ้าตัวไม่ชอบไล่หลังไปอีก

 

 

 

            ก็บอกแล้วว่าเป็นผู้ชายอารมณ์อ่อนไหว

            เพื่อนยุนิดยุหน่อยไม่ได้...

 

 

 

          ลองจีบดูอีกสักครั้งก็คงไม่เสียหาย  

           

 

 

 

TBC

 

 

 

 

TALK TALK TALK

            เป็นครั้งแรกที่เขียนให้จบในตอนไม่ได้ อยากเขียนดีเทลเยอะก็เป็นแบบนี้นั่นแหละ *ปาดเหงื่อ* ก่อนอื่นต้องขอโทษคนอ่านที่อาจจะผิดหวังกับตอนนี้นะคะ จริงๆ ก็ไล่อ่านคอมเม้นทุกตอนก็เลยเห็นทุกอย่าง หลายคนก็คาดหวังอยากจะเป็นแดนเข้าคุก แต่เราดันวางให้แดนเป็นคนบาป TT ด้วยความที่ตั้งใจวางเรื่องนี้มานานแล้ว สปอยทุกอย่างไว้ตั้งแต่ตอนแรกๆ ถ้าใครอ่านครบทุกตอนจะเห็นไทม์ไลน์เวลากับเรื่องที่โยงมาเรื่องของแดนจริงๆ ฮื่อ ;-----; ต้องขอโทษอีกครั้งด้วยนะคะ

            มาพูดถึงเรื่องนี้กันสักนิด พยายามไม่ให้มันดราม่าเพราะต้องการคงคอนเซ็ปต์ของแก๊งไว้ อยากจะทำให้คาแรคเตอร์แตกต่างกันพล็อตนี้เลยมาตกที่คุณแดนนั่นเอง ความจริงแล้วเราชอบความกวนตีนหน้าตายของคุณอง เลยอยากจะเขียนแบบนี้ดูบ้าง เห็นบ้าๆ บอๆ กันมาเยอะแล้ว 55555555555555555555 ตอนนี้เหมือนมาปูเรื่องให้เฉยๆ และแน่นอนค่ะว่าจะมี Sentimental II ตามมาในอีกไม่นานนี้ ถ้าถามว่าน้องอุนใน Sour Grapes โหดขนาดไหนก็บอกได้เลยว่าคุณองจะโหดกว่าเท่าตัว แต่ถ้าถามว่าแดนในเรื่องนี้น่าสงสารเท่าพิยองมินไหม ก็บอกได้เลยว่าไม่ 555555555555555555555555555555555555555555555

            และที่สำคัญยังรออยู่ที่เดิมนะคะ #ficBxB101  แอบมากระซิบว่าคันไม้คันมืออยากเขียนโอเมก้าเวิร์ส ขอเวลาไปตบตีกับตัวเองก่อนแป๊บนึง อาจจะมาเปิดบทความใหม่ ฮื่ออออออออออออ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,026 ความคิดเห็น

  1. #2918 ningthesehun (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 23:39
    แดน สุ้ๆ
    #2,918
    0
  2. #2801 sorry-sorry-suju (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 17:48
    คุณแดนจีบคุณอ๋งให้ติดนะ เราเชียร์เต็มที่เลยนะ เอาเลยๆ
    #2,801
    0
  3. #2476 KHING_NICO (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 14:38
    อีพี่แดนมันร้าย
    #2,476
    0
  4. #2413 mook9543 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 18:26
    อ่อนไหวหรือหูเบาคะะะะ55555555555555555555555555
    #2,413
    0
  5. #2308 kim_nik (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 21:25
    เป็นคนเดียวที่รอดจากคุกปะนี่
    #2,308
    0
  6. #2058 จัสตินลูกแม่ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 23:51
    เราก็ชอบค่ะ ชอบมาก ชอบแนวฟิคของเรื่องนี้มากๆ มันสนุกแบบคลายเครียดดี ดูเหมือนชีวิตของแก๊งเด็กในวัยเรียนจริงๆ 💛💛💛
    #2,058
    0
  7. #1880 40710 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 13:12
    ชอบอ่าา บรรยายความรู้สึกคุณแดนจนสัมผัสได้เลยว่าหวั่นไหวกับรูมเมทขนาดไหน อินนนน
    #1,880
    0
  8. #1810 doraaung (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 22:55
    จีบเลยแดนนน จีบเลยย โอกาสมาและ

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาาา
    #1,810
    0
  9. #1769 ninasrin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 01:11
    เอาจิงสงสารพิยองมินสุด
    #1,769
    0
  10. #1617 mapin-thitinun (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 22:35
    ไรท์ไม่ต้องซี เพราะเราชอบสตอรี่ของคุณแดนมากกกงื้อออ ชอบบบบ
    #1,617
    0
  11. #1514 bonus9750 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 16:05
    แฮร่-?-
    #1,514
    0
  12. #1425 aroonratdevil (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 17:29
    เอาเลยคุณแดน จีบให้ติด งุ้ยยย ทำไมน่ารัก
    #1,425
    0
  13. #1394 khimmee56 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 07:14
    ขอให้จีบติดนะคุณแดน
    #1,394
    0
  14. #1373 jinjane3639 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 14:13
    โอ้ย จีบให้ติดนะคุณแดน จะได้ไม่ต้องโสดคนเดียวในกลุ่ม
    #1,373
    0
  15. #1323 krisnoon1990 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 04:19
    นี่คุณองรับหรอคะ 'โอ้มายก้อด' เป็นเสียงน้องแซม
    #1,323
    0
  16. #1302 noeyzazahaha555 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 23:59
    อร้ายยยยยยฮือเขิน พี่ยองมินแม่งโคตรแสบ5555555ทั้งเผาเพื่อนเรื่องนอนคนเดียวไม่ได้ ไหนยังจะเอารักแรกที่นกของเพื่อนมาเป็นเมทให้อีก55555555เหลือเกิน ชอบการที่แก้งค์นี้เรียกแดนว่าเจ้าหมาอ่ะ แลเอ็นดูแดน โคตรน่ารัก555555 ตอนนี้ในหัวมีแต่คำว่าน่ารัก รักความกวนความ-ของอ๋งและแดน555555
    #1,302
    0
  17. #1257 Snowflake_Star (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 21:04
    งื้อออออน่ารักกกกกกก คุณแดนรุกจีบเร็วๆเลยยยย โอกาสมาาาาา><
    #1,257
    0
  18. #1254 kanogros (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 21:01
    ฮื่อ เขินมาก ยิ้มจนปวดแก้มไปหมดแล้ว ภายใต้ความเกรี้ยวกราดของคุณองนั้นเต็มไปด้วยความเอ็นดูของคุณแดนแน่ๆเลย
    #1,254
    0
  19. #1187 leemind (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 00:50
    จะจีบติดมั้ยหนาาาาาาา55555555555
    ใครแฟนเก่าคุณอง อยากรู้อีก ใครทำอ๋งอกหักน้าาาาา คือแบบถ้าอ๋งรู้ว่าแดนชอบแล้วอ๋งไม่คิดไรก็ไม่น่ายอมมาเป็นเมทกับคนที่เคยชอบตัวเองป่ะ เอ้ะๆยังไงๆ รออ่านคะ555555
    #1,187
    0
  20. #1101 narumi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 01:13
    มันน่ารักก็น่ารักอ่ะ แต่มันก็ลุ้นอ่ะว่าแดนจะจีบองยังไง ลุ้นมากกก มากกว่าที่ลุ้นว่าชาวแก๊งจะเข้าคุกตอนไหนอีก 5555
    #1,101
    0
  21. #1068 m-mild (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 14:49
    นั่นแหนนนนนน่ คังแดเนียลไม่ใช่สมาคมกินเด็กนะคะ แหวกแนวกลุ่มสุด เพื่อนกันมันส์ดี 5555555555

    เหมือนได้คู่ที่ศีลเสมอกันเลยอ่ะ ความฝีปากกล้าสู้กล้าด่าขององมันได้จริงๆ ชอบอ่ะ 555555555

    แล้วอิมยองมินนี่พ่อหมอสำนักไหนปะคะ ถ้าเดาคู่พี่หลามกับน้องจัสได้ คู่นี้ก็น่าจะใช่ อย่าลบหลู่พ่อหมอ

    แล้วเป็นพ่อหมอประเภทที่รู้เรื่องชาวบ้านเยอะด้วยนะ รู้ลึกรู้จริง ข้อมูลแน่น 555555555



    ขอบคุณที่แต่งฟิคมาให้อ่านนะคะ
    #1,068
    0
  22. #1016 em_oh (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 19:34
    โอ้ยยยยยย มันดีมากค่ะะะ ชิปคู่นี้มานานมากแต่ไม่เคยได้หาฟิคอ่านเลย
    #1,016
    0
  23. #995 KoomPEACHh (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 07:09
    ฮือออ ชอบอ่ะ ปนกติเราไม่ได้ชิปคู่นี้นะ แต่อ่านแล้วโอเคอ่ะ ชอบเลยย
    #995
    0
  24. #985 นรา (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 00:09
    ตลกกก55555555 ชอบค่ะ ถ้าโอเมก้าเวิร์สขอคู่นี้ได้มั้ยคะ คุณองเหมาะกับแนวนั้นมากเลย อยากอ่านน ถึงไม่ใช่คู่นี้ก็นออ่านฮะ
    #985
    0
  25. #952 binbinlove (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 19:29
    กรี้ดๆๆๆ ดีใจที่เป็นคู่นี้เพราะเราชิปโซฮาร์ด ถึงจะไม่ใช่ทีมคนคุกแต่ก็ดูบาปหนาใช่ย่อยนะคุณแดน รุกแรงๆเลยแล้วกัน ฮริ้งงงงง
    #952
    0