'BOY & BOY' ♥ SF/OS Produce101 Store

ตอนที่ 18 : ► Troublemaker :: Joo Jinwoo x Joo Haknyeon

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    24 มิ.ย. 60

Troublemaker

Joo Jinwoo x Joo Haknyeon

 

 

 

 

Note: แนะนำให้อ่าน call me daddy ก่อนนะคะ ><

 

 

 

 

 

 

 

            จินอูไม่ชอบเด็ก...

เขาไม่ชอบเวลาถูกงอแงใส่ หรือได้ยินเสียงดังเวลาที่ถูกขัดใจ มันทำให้เขาหงุดหงิด

 

จินอูไม่ชอบสัตว์เลี้ยง...

เขาไม่เคยนึกเอ็นดูแมวตัวไหนของแม่เลยสักนิด แล้วมันน่ารำคาญที่สุดเวลาถูกคลอเคลียตามร่างกายของเขาอย่างเอาแต่ใจ

 

แต่อะไรก็ตามที่จูจินอูไม่ถูกชะตาด้วยกลับมีอยู่ในตัวของจูฮังนยอนทุกอย่าง

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองกำลังยืนอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน ด้อมๆ มองๆ ว่าเมื่อไหร่อดีตน้องชายข้างบ้านจะเดินออกมาสักที รองเท้ากีฬาแบรนด์ดังเคาะลงกับพื้นฟุตบาทอย่างนึกหงุดหงิดใจ นี่เขาก็มายืนรออีกฝ่ายนานกว่าสิบนาทีแล้ว ตั้งแต่ที่ฮังนยอนส่งข้อความมาบอกว่ากำลังจะเลิกเรียน แต่ก็ไม่มีวี่แววของเจ้าเด็กขี้แยคนนั้นเลยสักนิด

ไม่บ่อยนักหรอกที่จินอูจะเอาเวลาอันมีค่าของเขามาทิ้งไว้แบบนี้ เขาแทบจะจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าครั้งล่าสุดที่มารับฮังนยอนหน้าโรงเรียนมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ อาจจะหนึ่งปีหรือสองปีที่แล้ว เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะส่วนมากเขามักจะขับรถไปรับอีกฝ่ายที่บ้านในช่วงวันเสาร์อาทิตย์ หรือไม่ก็เลือกที่จะกลับไปนอนที่บ้านของตัวเองมากกว่า

แต่เพราะสัญญาที่เอ่ยปากกับน้องไว้ตอนนั้นนั่นแหละที่ทำให้เขาต้องมายืนอยู่ตรงนี้

ดันไปหลวมตัวให้คำสัญญาตอนง้อน้องว่าจะยอมให้มานอนด้วยที่หอพัก แถมเมื่อวานฮังนยอนยังเพิ่มความดื้อรั้นด้วยการบอกว่าให้เขามารับที่หน้าโรงเรียนอีกด้วย คำขู่สุดท้ายที่จินอูจำได้ขึ้นใจคือถ้าเขาไม่มาฮังนยอนจะยืนร้องไห้แล้วแหกปากเรียกชื่อเขาอยู่ที่หน้าโรงเรียนจนกว่าเขาจะมา

แล้วอย่าคิดว่าน้องมันไม่กล้าทำ เพราะเขาเคยงอนน้องอยู่ครั้งนึงแล้วปิดประตูบ้านใส่หน้า เพราะไม่อยากคุยกับเด็กดื้อ ตอนนั้นฮังนยอนก็ง้อเขาด้วยการมายืนร้องไห้ที่หน้าบ้านแล้วแหกปากเรียกชื่อเขาจนเขาโดนแม่ด่าไปสามวันเจ็ดวันยังไม่พอ ยังเจอคนแถวบ้านมองด้วยสายตาแปลกๆ อีก โดนหาว่าไปแกล้งน้องบ้างล่ะ รังแกน้องบ้างล่ะ

ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ถึงจะหน้าตาจะดูโหดไปบ้าง แอบนิ่งอีกนิดหน่อย แต่โดยปกติแล้วเขาเป็นคนใจเย็นและเก็บอารมณ์ได้ดีมากๆ ที่สุดในกลุ่ม

ส่วนอีกฝ่ายน่ะเหรอ...

ดื้อเพ่ง เอาแต่ใจ ชอบโวยวาย เสียงดัง ขี้แย แถมทำทุกอย่างที่เขาไม่ชอบยกเว้นตอนที่งอนเขาจะเงียบจนกลายเป็นใบ้

นั่นแหละจูฮังนยอนที่จินอูตกหลุมรักน้องตั้งแต่แปดขวบ...

เด็กแปดขวบในตอนนั้นที่ทำให้เขามองน้องชายข้างบ้านเปลี่ยนไปจนถึงทุกวันนี้

“แด๊ด!

เสียงทุ้มที่เรียกเขาว่าแด๊ดมาตั้งแต่จำความได้ดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ไม่ได้เป็นเด็กตัวเล็กๆ เหมือนเมื่อก่อนที่โถมเข้าใส่เขาอย่างแรง จนแทบจะเซไปทางด้านหลัง ฮังนยอนยกมือขึ้นกอดคอเขาอย่างไม่สนใจสายตาของใคร แม้ว่าจะมีเพื่อนๆ เดินตามอยู่ด้านหลังก็ตาม

“ปล่อยก่อน เดี๋ยวแด๊ดล้ม”

“นึกว่าแด๊ดจะเบี้ยวแล้ว” แต่เด็กหนุ่มกลับไม่ปล่อยแถมยังเอาหน้าของตัวเองซุกลงกับเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาอีก จินอูส่ายหน้าเบาๆ เหมือนรับรู้ได้ถึงความเปียกชื้นบางอย่างที่หัวไหล่ของตัวเอง

แอบเนียนเอาหน้ามาเช็ดเหงื่อที่เสื้อเขาอีกแล้วนะฮังนยอน

“ปล่อยแด๊ดก่อนเพื่อนเรามองหมดแล้ว”

เมื่อได้ยินแบบนั้นเด็กหนุ่มที่ลืมตัวก็ปล่อยแขนออกจากคอของอีกฝ่ายแล้วหันหน้ากลับไปมองกลุ่มเพื่อนของตัวเองที่ส่งสายตาล้อเลียนมาให้

“เอ่อ...นี่แด๊ดฉัน ที่เจอที่บ้านวันนั้นไง ส่วนแด๊ดนี่เพื่อนผม” เด็กหนุ่มแกล้งทำเป็นแนะนำตัวระหว่างสองฝั่งให้รู้จักกันและกันแก้เขิน เมื่อตั้งสติได้ว่าเมื่อกี้เขาลืมตัวทำอะไรไปบ้าง

“รู้แล้ว” คนอายุมากกว่าว่า ก่อนจะทำหน้าเบื่อโลกออกมา เมื่อสายตาเขาดันเหลือบไปเห็นหน้าของเด็กที่ฮังนยอนเดินควงแขนเข้ามาในบ้านตอนนั้น

“สวัสดีครับแด๊ด”

“ไม่ต้องเรียกแด๊ด กูไม่ใช่พ่อมึง” แล้วก็เผลอปากลั่นไปหนึ่งครั้งถ้วน ก่อนจะได้รับแรงตีลงบนต้นแขนอย่างแรงจากฮังนยอน

“แด๊ดก็แบบนี้แหละ เป็นคนตลกชอบอำคนอื่น ไม่มีอะไรหรอก”

คนถูกแก้ตัวให้ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาไม่ได้อยากจะรู้จักเพื่อนของฮังนยอนสักเท่าไหร่ โดยเฉพาะเด็กที่อัธยาศัยดีไปทั่วแบบนี้ จินอูแทบจะจำไม่ได้แล้วว่าเพื่อนของฮังนยอนมีกี่คนกันแน่

พนันได้เลยว่าต้องรู้จักมากกว่าครึ่งของโรงเรียนนี้แน่ๆ

“ฮังนยอน!

แต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวออกจากตรงนั้น เสียงเรียกชื่อเด็กหนุ่มก็ดังขึ้น ฉุดความสนใจให้จินอูหันไปมองตามต้นเสียงก่อนจะพบว่ามีเด็กหนุ่มในชุดบาสวิ่งกระหืดกระหอบตรงมาที่เขา

ไม่สิ.. ทางฮังนยอนต่างหาก

“อ้าว! พี่มินโฮ” เด็กหนุ่มหันไปขานรับ แล้วฉีกยิ้มกว้างประจำตัวให้กับรุ่นพี่คนสนิทในชมรมบาส

“จะกลับแล้วเหรอ”

“ครับ แด๊ดมาแล้วรับแล้ว” แต่ดูเหมือนว่าฮังนยอนจะยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ถึงได้ตอบกลับไปหน้าตาเฉย ไม่ได้รับรู้ถึงรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวของจินอูเลยสักนิด

จะมีก็แต่เพื่อนกลุ่มของฮังนยอนที่ยืนอยู่แถวนั้นนั่นแหละที่รับรู้ได้

“รีบกลับจัง แต่ไม่เป็นไร คือพี่จะมาถามว่าวันพุธเราว่างไหมพอดีว่ากอนฮีไม่ว่างน่ะ เลยจะขอให้เราช่วยไปเป็นผู้จัดการทีมแมชนั้นให้หน่อย” คนถามดูกล้าๆ กลัวๆ เล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็พูดออกไปจนจบเมื่อฮังนยอนไม่ได้มีสีหน้าที่หนักใจหรือปฏิเสธอะไร

“ได้สิครับ! ไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมคุมทีมให้เอง” ไม่ว่าเปล่าเด็กหนุ่มยังยกกำปั้นขึ้นมาชูตรงหน้าเป็นเชิงบอกว่าเตรียมพร้อมเต็มที่อีก

“แต่เดี๋ยวไว้ค่อยคุยกันอีกทีนะครับ ผมขอตัวกลับบ้านก่อนแด๊ดรอนานแล้ว”

“เอ่อ ได้ๆ ไว้ค่อยคุยกันนะ” มินโฮตอบกลับไป ก่อนจะมองผ่านร่างของคนตัวสูงที่ยืนไปจากฮังนยอนเล็กน้อย เขาโค้งให้เก้าสิบองศาถ้วนพร้อมกับกล่าวคำทักทาย “สวัสดีครับคุณพ่อน้องฮังนยอน!

เมื่อได้ยินคนเรียกว่าคุณพ่อ ฮังนยอนก็หลุดหัวเราะออกมา จินอูหันมามองมาเหยๆ แล้วจะกระตุกยิ้มขึ้นที่มุมปากของตัวเอง

“ไม่ใช่พ่อ”

“อ้าว” เด็กหนุ่มรุ่นพี่อุทานออกมาหลังจากที่เงยหน้าขึ้นมาเห็นใบหน้าที่อ่อนกว่าวัยพ่อนั่น และเขาก็คิดว่าอีกฝ่ายคงจะไม่ใช่พ่อของฮังนยอนแน่ๆ

แล้วทำไมถึงเรียกว่าแด๊ด? ไม่ได้มาจากแด๊ดดี้เหรอ? แล้วแด๊ดดี้นี่ไม่ได้ไว้เรียกพ่อเหรอวะ?

“งั้นผมไปก่อนนะครับ” ฮังนยอนว่าเมื่อเห็นท่าไม่ค่อยดีแล้วโบกมือลากรุ่นพี่คนสนิทพร้อมกับเพื่อนๆ ที่รอส่งเขาขึ้นรถ “ไปเร็วแด๊ดอย่ากินหัวเพื่อนผมนะ” ประโยคหลังเด็กหนุ่มว่าแล้วดันแผ่นหลังของคนอายุมากกว่าให้เดินไปที่รถ เพราะเขาดันเหลือบไปเห็นสายตาที่ไม่ค่อยจะปลอดภัยเท่าไหร่ของอีกฝ่าย

“ไม่ใช่พ่อนะเว้ย ไม่ได้เป็นพ่อ!” แต่สุดท้ายก็เหมือนจะหยุดจินอูไม่ได้ ถึงตัวจะเข้าไปอยู่ในรถแล้ว แต่จินอูก็ลดกระจกลงแล้วตะโกนกลับไปหาคนที่ยืนมองเขาตาปริบๆ อยู่หน้าโรงเรียนก่อนจะสตาร์ทรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว

มินโฮยืนมองแล้วเกาศีรษะแกร๊กๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ตกลงผู้ชายคนนั้นเป็นอะไรกับน้องฮังนยอนที่เขาตามจีบมาสามเดือนกัน

“ไม่ใช่พ่อแล้วเป็นอะไรวะ” บ่นพึมพำออกมา แล้วก็สัมผัสได้ถึงฝ่ามือของใครบางคนที่วางลงบนบ่าของเขา มินโฮหันไปมองแล้วพบว่านั่นเป็นกลุ่มเพื่อนของฮังนยอนเอง

“ไม่ได้เป็นพ่อ แต่เป็นแฟนไงพี่มินโฮ”

 

...

 

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

น้องฮังนยอนมีแฟนแล้วก็ไม่บอกพี่

 

 

 

 

 

 

 

------------- Troublemaker -------------

 

 

 

 

“ห้องโคตรรกเลย”

ฮังนยอนบ่นอุบทันทีที่เข้ามาในห้องแล้วเห็นสภาพโรงขยะขนาดย่อมภายใน เด็กหนุ่มเดินผ่านถังขยะที่วางอยู่ข้างประตูแล้วถอนหายใจออกมา เขาไม่เข้าใจเลยว่าจินอูจะตั้งถังขยะไว้ทำไมในเมื่อก็ไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งขยะลงถังแล้วเลือกที่จะวางไว้ข้างๆ ถังแทน จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องพักขนาดเล็กที่ใช้ซุกหัวนอนแค่คนเดียวแล้วก็อยากจะถอนหายใจออกมาอีกสักสิบครั้ง

จูฮังนยอนไม่ใช่คนรักความสะอาด

แต่สภาพห้องตรงหน้าเขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเขาตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่ขอมานอนค้างห้องแฟนหนุ่มของตัวเองแบบนี้ กลับไปนอนที่บ้านจะปลอดภัยกับสุขภาพของเขามากกว่าไหม

“ก็อยู่คนเดียว ขี้เกียจเก็บ” เจ้าของห้องว่าเมื่อเห็นสายตาของเด็กน้อยที่มองว่า เชื่อเลยว่าอีกไม่ถึงห้านาทีข้างหน้าฮังนยอนต้องบ่นเป็นแม่คนที่สองของเขาแน่ๆ

“อยู่คนเดียวก็ต้องเก็บ พี่จะเอาทุกอย่างไปกองรวมกันบนเตียงแบบนี้ไม่ได้นะ แล้วนี่อะไร ยี๋! ถุงเท้าก็ไปใส่ตะกร้าไว้สิ มาถอดกองอะไรปลายเตียง” ไม่ว่าเปล่ายังโยนถุงเท้าสีขาวที่จินอูจำไม่ได้แล้วว่าเพิ่งใส่ไปเมื่อวันไหนลอยข้ามหัวเขาไปใส่ลงในตะกร้าอย่างแม่นยำ

สมแล้วที่เป็นอดีตนักบาสที่ผันตัวไปเป็นผู้จัดการทีม

“เพราะแบบนี้ไงถึงไม่ค่อยอยากให้มาห้อง”

“ไม่ใช่เพราะกลัวอดใจไม่ไหวเหรอ” เด็กหนุ่มนั่งลงที่ปลายเตียงว่าพลางเงยหน้ามองเจ้าของห้องตาใส ก่อนจะโดนดีดหน้าผากไปหนึ่งครั้งถ้วนด้วยความหมั่นไส้จากจูจินอูล้วนๆ

“แก่แดดแก่ลมนะเรา”

คนถูกว่าลูบหน้าผากของตัวเองปรอยๆ ก่อนจะยู่ริมฝีปากเข้าหากัน จะว่าก็ว่าเถอะคำว่าแก่แดดแก่ลมอะไรพวกนั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกระคายผิวสักเท่าไหร่นัก ยิ่งออกมาจากปากของจินอูแล้วล่ะก็...เหมือนคำพูดทั่วไปอย่างจำพวกถามว่าวันนี้อยากกินอะไรแบบนั้นมากกว่า

ก็โดนว่าแบบนี้มาตั้งแต่แปดขวบแล้ว

นอกจากคำว่าเด็กขี้แยก็คำว่าแก่แดดนั่นแหละที่ฮังนยอนได้ยินบ่อยๆ จากพี่ชายข้างบ้านคนนี้

ก็เด็กแก่แดดขี้แยคนนี้นั่นแหละที่เป็นคนรวบหัวรวบหางจูจินอูให้อยู่ในคุกแล้วออกไปไหนไม่ได้

“แด๊ดหาคำอื่นมาว่าผมได้ไหมอ่ะ คำนี้เบื่อแล้ว” ไม่ว่าเปล่ายังยื่นมือของตัวเองออกมาตรงหน้าแล้วรั้งเอวของคนอายุมากกว่ามากอดไว้หลวมๆ

จินอูก้มลงเด็กขี้แยที่เคยลั่นวาจาไว้ว่าอยากจะลงโทษเขาให้หลังจากที่ดุตัวเองตอนนั้นแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา พักหลังมานี้เขาทำใจแข็งไม่ค่อยอยากจะแตะตัวน้องเท่าไหร่ เพราะกลัวจะเตลิดแล้วกู่ไม่กลับ แต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันน้องถึงได้ถึงเนื้อถึงตัวเขาแปลกๆ

เหมือนได้ฮังนยอนตอนอายุสิบห้ากลับมายังไงก็ไม่รู้สิ

สารภาพจากใจเลยเถอะถึงเรื่องของเขากับฮังนยอนจะกลายเป็นมหากาพย์คนคุกอย่างที่เพื่อนเข้าใจ แต่เขาสาบานได้ว่าคืนนั้นเขาไม่ได้เริ่มก่อน

“ไปอาบน้ำไป อาบน้ำเสร็จมาเก็บห้องให้แด๊ดหน่อยสิ” คนอายุมากกว่าพลางขยี้ผมของคนที่กำลังกอดเอวของเขาอยู่

“ใช้ผมเป็นเมียทาสเลยอ่ะ ผมเป็นเมียเด็กนะ” เถียงกลับมาพลางกระชับอ้อมกอดของตัวเองให้แน่นขึ้นแล้วเกยปลายคางไว้ที่หน้าท้องของอีกฝ่าย ช้อนสายตาขึ้นมองอย่างเอาเรื่อง

จะเอาให้ได้ใช่ไหมจูฮังนยอน

จินอูกัดฟันพยายามจะกลั้นอารมณ์ที่เริ่มคุกกรุ่นของตัวเองไว้ ความจริงแล้วสาเหตุหลักๆ ที่เขาไม่อยากให้ฮังนยอนมานอนที่ห้องพักของตัวเองมันไม่ใช่อะไรอื่นไกลเลยนอกจากเรื่องอย่างว่า ยงกุกกับดงโฮเตือนเขาเสมอว่าอย่าอยู่กับน้องในวันธรรมดาที่มีเรียน มันเป็นอะไรที่โคตรทรมาน ต้องห้ามตัวเองไม่ให้คิดอะไรอกุศลและจัดการกดน้องลงบนเตียง และกว่าจะข่มตาหลับได้ก็เกือบจะรุ่งเช้าของวัน

แล้วนี่เขาดันไปตกหลุมพรางฮังนยอนที่รับปากไปแล้วว่าจะให้มานอนด้วยทั้งสัปดาห์ แถมยังบอกอีกว่าจะไปส่งที่หน้าโรงเรียน

ฉิบหายแล้ว ฉิบหายแน่ๆ ชีวิตของจูจินอูฉิบหายแล้ว

“นี่อยากมานอนห้องพี่หรือมาทำอะไรกันแน่หืม?” แกล้งถามเสียงเข้ม แล้วมองหน้าเด็กที่ถูกจับได้ว่ากำลังคิดเรื่องทะลึ่งอยู่ในหัว

“แด๊ดอย่าดุสิ ก็ช่วงหลังแด๊ดไม่กอดผมเลย ผมรู้นะอาทิตย์ก่อนแด๊ดรอผมหลับแล้วแด๊ดก็เดินกลับบ้านตัวเอง ไหนแด๊ดบอกว่าแด๊ดจะนอนกอดผมไง”

เอาแล้ว...

จินอูรับรู้ได้ถึงเค้าลางความฉิบหายบางอย่าง

อย่านะ อย่าเบะนะ อย่า...

“ก็แด๊ดไม่อยากไปนอนเบียดเรา” ตอบเลี่ยงๆ ไป ทั้งที่ความจริงแล้วคือกลัวห้ามใจตัวเองไม่ได้ แล้วเกิดกระทำชำเราน้องในบ้านตัวเอง มีหวังคุณน้าเอามีดมาฟันหัวเขาแน่

“แด๊ดเบื่อผมแล้วใช่ไหมละ ใช่สิ๊ เห็นหน้ามาตั้งแต่เด็กๆ เบื่อหน้ากันแล้วล่ะสิ”

โอ้ชิท!

จินอูละมือออกจากกลุ่มเส้นผมของคนตัวเล็กกว่าก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมด้านหน้าของตัวเอง ทั้งสายตาและคำพูดแบบนี้น่ะเริ่มไม่ใช่โหมดขี้แยที่เขาเคยรับมือแล้ว นี่มันโหมดเด็กเอาแต่ใจต่างหาก

ไม่สิ เอาใหม่

โหมดเอาแต่เขามากกว่า

“แด๊ดมีงานต้องทำ ไว้แด๊ดทำงานเสร็จก่อนนะ จะกอดให้เดินไม่ได้เลย” แล้วก็ปฏิเสธคำเชื้อเชิญด้วยการกระทำของเด็กหนุ่มออกไปอย่างนุ่มนวลที่สุด ก่อนที่โหมดเด็กขี้โวยวายจะทำงาน

“คราวก่อนก็ดุผม คราวนี้ก็ขัดใจผม แด๊ดไม่น่ารักเลย” คนอายุน้อยกว่าแหวขึ้นแล้วกัดริมฝีปากของตัวเอง รู้สึกร้อนผะผ่าวที่ใบหน้าเล็กน้อยเพราะไม่ใช่ทุกครั้งที่เขาจะเป็นฝ่ายเปิดประเด็นเรื่องพวกนี้เอง แต่พักหลังเหมือนห่างช่วงไปไม่น้อย จึงกลายเป็นฮังนยอนเองนั่นแหละที่คอยถามหามันจากอีกฝ่าย

“ไปเลยไปทำงานเลย จะไปอาบน้ำแล้ว” ว่าจบก็ปล่อยวงแขนออกจากเอวของคนอายุมากกว่า หยัดกายลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้แล้วปิดประตูห้องน้ำเสียงดังปัง

ทิ้งให้เจ้าของห้องยืนยิ้มอยู่เพียงลำพัง ให้ตายเลยเถอะโหมดเด็กงอแงทำงานจนได้ แต่ถึงอย่างนั้นจินอูก็รู้สึกโล่งมากกว่าที่เขาไม่ได้เจอโหมดเด็กขี้แยในวันนี้ ไม่อย่างนั้นเขาต้องควบคุมตัวเองไม่ได้แน่ๆ น้ำตาของฮังนยอนมันทำให้เขาแทบคลั่ง

เด็กอะไรยิ่งร้องไห้ก็ยิ่งน่ารังแก

แต่เชื่อเถอะว่าความจริงแล้วฮังนยอนไม่ได้โกรธเคืองอะไรหรอก ออกจะติดเขินอายมากกว่าเลยทำโมโหกลบเกลื่อนไปแบบนั้น

 

 

           

 

 

------------- Troublemaker -------------

 

 

 

 

 

            “แด๊ด...ยังไม่นอนอีกเหรอ”

            ฮังนยอนถามเสียงงัวเงียคล้ายกับว่าเหมือนเจ้าตัวจะละเมอตื่นขึ้นมากกว่า เพราะเมื่อกี้เจ้าของห้องดันเผลอหลุดอุทานเสียงดังออกมาตอนที่ตัวเองกดแป้นคีย์บอร์ดผิดตัว ทำให้งานเคลื่อนไปเล็กน้อยแต่ก็กดย้อนกลับกู้คืนงานเดิมกลับมาได้ในเวลาต่อมา

            “แด๊ดทำให้ตื่นเหรอ” หันกลับไปถามคนตัวเล็กกว่าที่เดินขยี้ตามายืนข้างๆ กับโต๊ะทำงานของเขา ฮังนยอนในชุดนอนเสื้อยืดตัวย้วยๆ กับกางเกงบอลขาสั้นแบบนี้มัน...

            มันน่ามีอารมณ์ตรงไหนวะจูจินอู

            เอ่ยถามตัวเองในใจแล้วกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ก่อนจะหันไปขยี้เส้นผมสีดำนั่นด้วยความเอ็นดูเผื่อกลบเกลื่อนความบาปในใจที่กำลังครอบงำอยู่

            “ไปนอนต่อไป” เอ่ยขึ้นเบาๆ แม้ว่าในตอนนี้จะมีเพียงแสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะและจอโน้ตบุ๊กตรงหน้าเท่านั้น แต่จินอูก็ยังเห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มตรงหน้าได้ชัดยิ่งกว่าเปิดไฟทั้งห้องในสว่างโร่ซะอีก

            โถ่...

            ทำไมต้องมายืนขยี้ตาแล้วมองหน้าในตอนที่ไฟมันสลัวๆ แบบนี้ด้วย

            “แด๊ดนอนสักทีเถอะ อยากนอนกอดแด๊ด” แล้วฮังนยอนก็เอ่ยขึ้นอย่างเอาแต่ใจอีกครั้ง หลังจากที่ทำตัวเป็นเด็กดียอมนั่งกินข้าวคนเดียวในระหว่างที่นั่งมองคนอายุมากกว่าทำงานอยู่ ยอมนอนแต่หัวค่ำตามที่อีกฝ่ายบอก แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ง่ายเลย

            จู่ๆ ฮังนยอนก็เกิดอาการเอาแต่ใจตัวเองอีกครั้ง

            “นะแด๊ด นะ”

            “แต่แด๊ดทำงานอยู่” จินอูตอบกลับไปพลางเหลือบมองนาฬิกาตอนนี้ที่พบว่าเป็นเวลาตีสามแล้ว นั่นหมายความว่าเหลือเวลาให้เขาทำงานอีกไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นก่อนที่จะส่งผลัดต่อให้กับเพื่อนแล้วใช้เวลาช่วงเช้าพักผ่อนเอาแรงไปเรียนตอนบ่ายแทน

            “ผมนอนตรงนี้ก็ได้” ว่าจบแล้วเด็กหนุ่มก็ขยับกายขึ้นมานั่งคร่อมตักคนที่นั่งอยู่บนเก้ากี้บุนวมอีกที สอดขาของตัวเองไว้ข้างเอวทั้งสองข้าง หันหน้าง่วงๆ มองใบหน้าของคนที่กำลังนั่งตกใจอยู่สักพักก่อนจะเอนใบหน้าซบลงบนไหล่ผายแล้วหลับตาลง

            ละเมอ...

            จูฮังนยอนต้องละเมอแน่ๆ

            เจ้าของห้องยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองหนึ่งครั้ง พลางใช้มืออีกข้างประคองร่างของเด็กหนุ่มที่ไม่ได้ตัวเล็กๆ เหมือนเมื่อก่อนบนตักให้นั่งในท่าที่สบายขึ้น

            “ฮังนยอน ฮังนยอน” เรียกชื่ออีกฝ่ายแล้วเขย่าตัวเบาๆ ให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง

            นี่มันไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเขาเท่าไหร่นัก มันอาจจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ฮังนยอนเคยนั่งแบบนี้บนตักของเขา ตอนน้องเด็กๆ ก็มานั่งบ่อยๆ จนบางครั้งก็หลับคาอกเขา เพราะรอให้เขาเล่นเกมเสร็จไม่ไหว แต่กลับกัน ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว จินอูต้องใช้สมาธิอย่างมากในการทำงาน งานตรงหน้าของเขามันละเอียดและจะพลาดไม่ได้ แต่ก็ดูเหมือนว่าฮังนยอนจะไม่ได้ให้ความร่วมมือกับเขาสักเท่าไหร่เลย

            ไม่น่าให้มานอนที่ห้องเขาด้วยเลยจริงๆ

            จินอูรู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจพลาดครั้งใหญ่ ทั้งที่ตัดสินใจโต้รุ่งเพื่อจะทำงานแล้วแต่ดันโดนเด็กปั่นอารมณ์และกวนใจเอาจนได้

            “ฮังนยอนลุกก่อนเร็ว ไปนอนดีๆ แด๊ดหนักนะ” พูดตามความจริง ก็แฟนเด็กของเขาตัวเล็กๆ ที่ไหนกัน ไม่ใช่เด็กประถมที่วิ่งเรียกเขาแด๊ดๆ เหมือนแต่ก่อนแล้วสักหน่อย

            “หือ ไม่เอา ไม่ลุก จะนอนแบบนี้” โหมดเด็กเอาแต่ใจกลับมาทักทายจินอูอีกครั้งก่อนจะยกมือขึ้นกอดเอวของเขาเบาๆ ก่อนเอาข้างแก้มถูกับไหล่ไปมา “แด๊ดก็ทำงานไปสิ”

            อยากจะบอกเหลือเกินว่าถ้านั่งอยู่อย่างนี้งานก็ไม่คงไม่ทงต้องทำมันแล้ว แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่ถอนหายใจยาวออกมา เขาพยายามจะใช้สติทั้งหมดที่มีอยู่ในตอนนี้บังคับเมาส์แล้วเลื่อนสเกลคลื่นในโปรแกรมตัดต่อตามที่ตัวเองต้องการ

            แต่ดูเหมือนว่ามันจะยากเกินไป จินอูถอนหายใจยาวออกมา บังคับให้ตัวเองตั้งใจเรียนยังง่ายกว่าการที่ต้องมานั่งเพ่งทำงานอย่างในตอนนี้เลย

            “ไม่กงไม่เกรดสีมันแล้วเว้ย!” สบถออกมาอย่างลืมตัว จนทำให้คนที่เคยเอนซบอยู่บนไหล่ผงกศีรษะขึ้นมา

            “เบาๆ สิผมจะนอน”

จินอูจับใจความได้แค่นั้นแล้วก็ได้ยินเสียงงุ้งงิ้งอะไรไม่รู้ที่ข้างหู คำพูดที่จับใจความไม่ได้นั่นทำให้เขานึกอยากจะฟัดเด็กน้อยบนตักสักรอบสองรอบให้หายหมั่นไส้ที่มาปั่นป่วนความรู้สึกและก่อกวนการทำงานของเขาแบบนี้

ถ้าไม่ติดว่าพรุ่งนี้ต้องไปส่งน้องที่โรงเรียนล่ะก็นะ

สุดท้ายแล้วจินอูจึงตัดสินใจปิดโปรแกรมและโน้ตบุ๊กของตัวเองลง พร้อมทั้งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตั้งนาฬิกาปลุกแล้วส่งข้อความขอเลื่อนส่งงานผลัดต่อไปให้กับเพื่อนเป็นเย็นวันพรุ่งนี้แทน ความจริงแล้วเขาไม่ใช่คนที่จะเทงานเพราะเรื่องแบบนี้หรอกนะ ก็คิดๆ ซะว่าทำไม่ไหวแล้วต้องนอนกอดเจ้าลูกหมูบนตักนี่ก่อนถึงจะมีแรงทำงานต่อได้

แลกกับการโดนเพื่อนด่านิดหน่อยก็ไม่เสียหาย

เพราะไม่ใช่เขาคนแรกสักหน่อยที่ทำแบบนี้ ในเมื่องานไม่ได้โดนเลื่อนกำหนดอะไรมากมาย ก็ลำบากคนทำผลัดสุดท้ายอย่างซังกยุนอยู่นิดหน่อย เอาเป็นว่าเขาจะเลี้ยงเหล้าชดเชยให้มันแล้วกัน

แล้วก็หาววอดออกมาเมื่อจู่ๆ กาแฟที่กินไปเมื่อตอนเย็นกลับหมดฤทธิ์ขึ้นมาดื้อๆ จินอูกระชับอ้อมแขนของตัวเองเล็กน้อยแล้วลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลเมื่อเขาไม่ยอมปล่อยให้คนบนตักลุกก่อน แต่จินอูกลับกอดเอวของเด็กหนุ่มเอาไว้ เช่นเดียวกับขาสองข้างของอีกฝ่ายที่เกี่ยวกับเอวของเขาแน่นราวกับว่ากลัวตก

และนั่นทำให้จินอูรู้ว่าฮังนยอนไม่ได้ละเมอเดินมานอนตรงนี้

“ก่อกวนแด๊ดอีกแล้วนะ” แสร้งตีเสียงเข้มในระหว่างที่กำลังปล่อยร่างของคนอายุน้อยกว่านอนลงบนเตียง ดวงตาเยิ้มๆ ของคนที่ง่วงนอนอยู่ช้อนขึ้นมองในความมืดที่มีเพียงแสงไฟจากระเบียงห้องด้านนอกส่องเข้ามา

“ก็แด๊ดชอบนอนตอนเช้าอ่ะ ผมเป็นห่วง”

โถ่...

ถึงอยากจะนึกดุเด็กหนุ่มตรงหน้าขนาดไหน แต่จินอูก็ทำได้แค่ปั้นหน้านิ่งใส่เท่านั้น สุดท้ายแล้วเลื่อนมือไปคว้าร่างของอีกฝ่ายมากกกอดอยู่ดี

“นอนซะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ตื่นสายหรอก”

แต่ดูเหมือนว่าฮังนยอนจะไม่ค่อยเชื่อฟังคนอายุมากกว่าสักเท่าไหร่ เขาดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดแล้วเงยหน้าขึ้นจากอกของอีกฝ่าย ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากของตัวเองแตะลงเบาๆ ที่ปลายคางไล่ไปถึงโครงหน้าและข้างแก้ม

“จูฮังนยอน” คนถูกกระทำเรียกชื่อเสียงเข้มทั้งๆ ที่หลับตานอนแล้ว นั่นยิ่งทำให้เจ้าของชื่อนึกสนุกมากขึ้นไปอีก

“ก็ไม่ง่วงแล้วอ่ะ”

“แต่แด๊ดง่วง แด๊ดจะนอน” เอ่ยตัดบทแล้วกระชับวงแขนของตัวเองให้แน่นขึ้นเป็นสัญญาณบอกให้อีกฝ่ายหยุดเล่นได้แล้ว

ดูเหมือนว่าฮังนยอนจะหายง่วงแล้วจริงๆ แม้จะมืดอยู่บ้างแต่เขาก็ยังเลื่อนมือของตัวเองเข้าไปในเสื้อบาสของอีกฝ่ายไล่ตั้งแต่หน้าท้องแบนราบที่มีกล้ามเนื้อนิดหน่อยไปจนถึงแผ่นหลังกว้างนั่นก่อนจะเลื่อนลงที่แตะลงเบาๆ ที่ขอบกางเกงขาสั้นตัวบางไม่ต่างจากบ๊อกเซอร์นั่น

เชื่อเถอะว่าถึงตอนนี้จะไม่ได้เปิดไฟแต่ฮังนยอนก็มองเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังขมวดคิ้วแน่นมากแค่ไหน

“จะนอนดีๆ หรือจะนอนทั้งน้ำตา” แล้วจินอูก็เอ่ยถามขึ้นมาเสียงนิ่ง ฟางเส้นสุดท้ายในมือของเขากำลังจะขาดลงในไม่ช้านี้ และไม่มีอะไรรับประกันด้วยว่าหลังจากที่มันขาดลงแล้วอะไรจะเกิดขึ้น

เขาจะลุกขึ้นไปทำงานต่อปล่อยให้ฮังนยอนนอนคนเดียวหรือจะจับน้องกดลงบนเตียงตอนนี้ให้สลบมอดไปจนมาก่อกวนเขาไม่ได้อีกดี

“นอนทั้งน้ำตาดีกว่า ทำให้ร้องไห้หน่อย”

คำเชื้อเชิญสุดท้ายนั่นทำให้จินอูลืมตาขึ้นมาแล้วจับไหล่ทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มตรงหน้ากดลงบนฟูกนิ่มนั่นในทันที เขาไล่มองใบหน้าของอีกฝ่ายผ่านความมืดก่อนจะดีดนิ้วลงเบาๆ บนหน้าผากมนนั่น

คำว่าทำให้ร้องไห้หน่อยของจูฮังนยอนน่ะมันลึกซึ้งกว่าที่คิด

ไม่ได้ทำให้เสียใจจนร้องไห้ตัวโยน หรือดุว่าอย่างที่เคยเป็น แต่เมื่อไหร่ที่เจ้าตัวร้องขอมันหมายถึงให้กอดเขาแรงๆ จนน้ำตาไหลออกมาด้วยความสุขสมหน่อย

“ถ้าพรุ่งนี้ไปโรงเรียนไม่ไหวแด๊ดจะไม่รับผิดชอบ”

สิ้นคำพูดนั้นจินอูก็พบว่าฟางเส้นสุดท้ายของเขาขาดลง และค่ำคืนนี้ก็คงจะไม่ได้ใครได้นอนกันดีๆ แล้ว ในเมื่อเขาโดนก่อกวนซะขนาดนี้ นึกคาดโทษแฟนเด็กของตัวเองและปฏิญาณกับตัวเองว่าเขาจะไม่ตกหลุมพรางเอ่ยปากให้น้องมาค้างที่ห้องตัวเองอีกแล้ว

หมดกันไม่เป็นอันทำอะไรทั้งสิ้น...

นอกจากทำให้น้องร้องไห้

 

 

 

 

              

 

            ชีวิตนี้จูจินอูไม่ชอบเด็ก ไม่เคยนึกพิสวาสเด็กคนไหนเลยสักนิด

            แต่เขายกเว้นกับฮังนยอนไว้คนนึง

            .

            .

            เพราะเด็กคนนี้ไม่ได้เอาแต่ใจ...

            เด็กมันเอาแต่เขาต่างหาก

 

 

 

 

 

 

END

 

 

 

 

TALK TALK TALK

            จริงๆ ก็สปอยน้องตั้งแต่ตอน call me daddy แล้ว ถ้าอ่านช่วงท้ายๆ เรื่องจะจับได้ว่าน้องไม่ได้ใสใส บวกกับเรื่องอายุสิบห้าในตอนคนบาปรวมตัว ทำไมทุกคนต้องรุมแด๊ด แด๊ดอยู่เฉยๆ แล้วเด็กมันมาให้กินเอง 555555555555555555 เป็นคาแรคเตอร์ที่อยากจะทำให้แตกต่างดู มันเลยออกมาเป็นแบบนี้ ยังคงยืนยันคำเดิมว่าน้องร้องไห้แล้วน่ารังแกมากจริงๆ ฮื่อออออ พี่มันคนบาปเอง พี่ขอโทษนะน้องจู 555555555555555 แถมวันนี้น้องมาไลฟ์ด้วย นี่กำลังเขียนฟิคอยู่ก็เห็นทวิตที่น้องตอบคำถามเรื่องแด๊ดมา โหยยยยยยยยยยย เรือบินนนนนนนนนนนนนน ชีวิตพี่ดำรงอยู่ได้ด้วยความใจบาปและจินตนาการล้วนๆ ไม่เป็นไร แค่นี้ก็ต่อชีวิตพี่ได้อีกยาว 5555555555

            เห็นคนบ่นคิดถึงแด๊ด เค้าเองก็คิดถึงเมหือนกัน เลยต้องมาลงความคิดถึงที่ฟิค ฮื่ออออออ มาจอยกันได้เหมือนเดิมที่ #ficBxB101 นะคะ

            อ้อ! มีข่าวดีสำหรับคนที่อยากให้รวมเล่มนะคะ ฮื่ออออ แอบอยากเก็บไว้เป็นของตัวเองด้วย  เค้าตัดสินใจจะทำเล่มแล้วนะแต่รายละเอียดน่าจะอีกวันสองวันนะคะ อยากให้มาพร้อมปก ช่วงนี้ก็เขียนฟิครอไปพลางก่อน ><

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,026 ความคิดเห็น

  1. #3001 โอดิสซีย์ (@pum-puy16) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 09:58
    ร้ายนักเจ้าลูกหมู
    #3,001
    0
  2. #2934 TigerPisces (@biw18940) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 18:04
    เจ้าเด็กร้ายกาจ ก่อกวนเลเวลที่แด๊ดตบะแตกเลยเนี่ยนะ แซ่บไปไหนเนี่ยรูก //อยากอ่านออนพิเศษที่ทั้งคู่ตกลงคบกันจังเลยค่ะ น่าจะน่ารักมากแน่ๆ
    #2,934
    0
  3. #2526 fahhfahh2 (@FahhFahh) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 13:03
    หมูจูมันร้ายยยยยย><
    #2,526
    0
  4. #2307 TaoHun DakHyo (@kim_nik) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 21:11
    หมูจูยั่วแด๊ดจนตระบะแตกเลย. ร้ายนะเรา
    #2,307
    0
  5. #1900 vanish_ (@_natomm) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 15:45
    หมูมันร้ายยยยยย ร้ายตาใสด้วยนะ แด๊ดกลายเป็นตะเล็กตะน้อยในกำมือน้องจูเลย 55555
    #1,900
    0
  6. #1809 Hrse (@horus-eye) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 22:51
    น้องจูร้ายมากกกกก คือขี้ยั่วแบบน่ารักๆ ชอบที่เรียกว่าแด๊ด แล้วพี่จินอูก็แทนตัวเองว่าแด๊ด คือน่ารักมาาาาากกก แอบขำพี่มินโฮ555555555 คุณพ่อน้องฮังนยอน 555555555 พี่จินอูเขาดูแก่เบอร์นั้นเลยเหรอคะ 55555555
    #1,809
    0
  7. #1385 N0ii2d (@chayaniid) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 18:04
    นังหมูจูร้ายนักกกกก
    #1,385
    0
  8. #1372 JinJane3639 (@jinjane3639) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 14:05
    แด๊ด! !! เลือดหมดตัวแล้ว หนูจูแซ่บมาก นี่ถ้าแฟนพี่ยองมินเป็นแบบนี้บ้างพี่แกคงมีความสุขตาย 555
    #1,372
    0
  9. #1322 GalaxyOnlyYou (@krisnoon1990) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 03:58
    น้องจูแซ่บมากลูก วงวารแด๊ดพยายนมกลั้นจนสุดท้ายตะบะแตกเพราะน้องเริ่มก่อนเอง 555
    #1,322
    0
  10. #1280 บิมบิบับ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 22:36
    แด๊ดดี้ค่ะ ทำดีแล้วค่ะ
    #1,280
    0
  11. #1206 (@aroonratdevil) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 19:15
    หนูร้ายมาก น้อง555555555555555 โอ้ย ถ้านี่เป็นพี่จินอูนะนี่ก็จะไม่ทนอ่ะ ใจบางมาก ใจไม่ดี งือออออ
    #1,206
    0
  12. #1099 MoJi_Mitoru (@narumi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 00:43
    โอ้โห...เป็นแด๊ดเจองี้ก็ใจบางค่ะ หนูจู หนูมันขี้อ่อยอ่ะ ฮือออ น่ารักอ่ะ น่ารักเป็นบ้าเลย แด๊ดทนไม่ได้ก็ไม่แปลกหรอกค่ะ สงสารแด๊ดด้วยเนี่ย ฮื้อออ
    #1,099
    0
  13. #1065 magmild (@m-mild) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 13:50
    อ่านจบคือในหัวมีแต่คำว่าเด็กนี่มันร้ายยยยยย ไม่แน่ใจแล้วว่าพี่จินอูหรือน้องต้องระวังตัวระวังใจตัวเองกันแน่ 555555555
    ชอบความอดทนของพี่จินอู 555555555 แต่เหนื่อยแทนอ่ะ เหมือนที่พี่กำลังพยายามอยู่น้องไม่ได้ให้ความร่วมมือเลยอ่ะ
    อ้อยมากกกกกกกกกกก  อยากตีสักที ถ้าได้จัดการน้องก็ฝากพี่จินอูไว้ที่พี่เลยนะคะ เอาให้คุ้ม 555555555
    ตลกพี่มินโฮ ไม่มีใครบอกพี่ก่อนเลยว่าน้องฮังนยอนแฟนมารับ ไม่ใช่พ่อ 555555555

    ขอบคุณที่แต่งฟิคมาให้อ่านนะคะ
    #1,065
    0
  14. #984 นรา (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 23:55
    กรีดร้องงงง เหนื่อยมากค่ะ เขินจนเหนื่อย หุบยิ้มไม่ได้ กรามค้าง555555 ชอบน้องจูเวอร์ชั่นนี้เหลือเกิน จะเป็นบ้า ฮื้ออออออ ยัยตัวแสบ!
    #984
    0
  15. #907 Tongdchr (@Tongdchr) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 11:01
    เจ้าเด็กคนเน้!! ร้ายกาจ!!! เป็นชั้นจะทำให้ร้องให้แรงๆเลย
    #907
    0
  16. #906 พัดสพอย (@passachol88) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 10:08
    น้องมันร้าย ๆๆๆๆๆ แด๊ดแพ้ทางเลยจ้า เทงานทิ้งไปเลย เพื่อนฝูงเข้าใจแน่นอลลล ฮอล กรี๊ดออกมาเลยตอนที่น้องบอกว่า ไม่อยากนอนแล้ว  อยากจะแหมมมม ให้ไปถึงหน้าประตูห้องเลย แด๊ดอย่าหักโหมนะ น้องยังเด็ก /ไอเสียง คุก คุก คุก 
    #906
    0
  17. #867 DazaDay (@dazaday) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 21:39
    สงสารแด๊ด บางทีหมูจูก็ควรให้แด๊ดทำงานก่อนไหมล่ะ ... ก่อกวนซะแด๊ดดี้ไปไม่เป็นเลยเด้อ ทำไมอยู่ดีๆก็นึกถึงพี่ยองมิน วงวารอ่ะรายนั้นอยากทำไม่ได้ทำรายนี้ยังไม่อยากทำแต่เด็กมันไม่ยอม 5555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555554
    #867
    0
  18. #866 mom_27 (@mom_27) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 21:36
    ใจบาปมากเลยจ้าตอนนี้...
    #866
    0
  19. #836 HaKuRo (@hakuro5996) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 17:49
    เด็กนี่มันร้ายยยยยย5555555
    #836
    0
  20. #835 bbjern (@bbjern) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 17:40
    ตัวแสบบบบ แด๊ดตามไม่ทันหรอกค่ะ5555555555
    #835
    0
  21. #834 ploylyploysmile (@ploylyploysmile) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 16:29
    อยากอ่านคัทโว๊ยยย55555555
    #834
    0
  22. #832 new_9394 (@42048nkthh) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 15:48
    เด็กมันร้ายจริงๆแหละค่ะ 5555 แด๊ดดี้ต้องสตรองนะคะ
    #832
    0
  23. #829 Fujo X Kamill (@fujo-kamill) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 09:41
    หมูจู โอ้ยยยยนน สงสารคุณแด๊ด 55555
    #829
    0
  24. #828 Kkeypink (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 08:31
    ยัยหมูจูร้ายมาก ก่อกวนสุดไรสุดเอาเลยค่ะแด๊ด เอาให้ร้องไห้เลยยยย
    #828
    0
  25. #827 kqua_ (@027525514) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 04:28
    เด็กมันร้ายจริงๆค่ะหัวหน้า
    #827
    0