'BOY & BOY' ♥ SF/OS Produce101 Store

ตอนที่ 14 : ✚ Friday Night :: Kim yongguk x Bae Jinyoung

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,534
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    18 มิ.ย. 60

Friday Night

Kim yongguk x Bae Jinyoung

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            เสียงดนตรีดีพเฮาส์ดังขึ้นกล่อมโสตประสาทของคนฟังให้จมดิ่งกับทวงทำนองที่วนเวียนอยู่ในหัว เคล้ากับความมืดที่ถูกตัดด้วยแสงสีเขียวและฟ้าชวนให้ดวงตาทั้งสองข้างพร่ามัว ลดการทำงานของส่วนประสาทในร่างกายด้วยเครื่องดื่มผสมแอลกอฮอล์ชั้นดี มือเรียวเล็กนั่นคว้าแก้วช็อตที่วางอยู่ข้างแก้วเครื่องดื่มอีกใบยกขึ้นกระดกของเหลวพวกนั้นลงคอไปในครั้งเดียว

            เบ จินยองรู้สึกว่าลำคอของตัวเองมันแห้งผาก ราวกับว่าถูกแผดเผาด้วยเครื่องดื่มที่ดื่มไปก่อนหน้านี้ ดวงตากลมโตถูกปิดลงพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน รสชาติขมปร่ายังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้นของเขา แต่ถึงอย่างนั้นมันกลับทำให้เขาติดใจ

            รสชาติที่ตรงไปตรงมา ไม่จำเป็นต้องถูกความหวานมาห้อมล้อมแล้วซ่อนความขมปร่าไว้ด้านใน

            เขาชอบแบบนี้...

            จินยองชอบความตรงไปตรงมา

            แต่ชีวิตของเขาดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยเป็นอย่างนั้นสักเท่าไหร่

จินยองก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งได้รับตำแหน่งใหม่ในทีมโปรดักชั่นที่เขาไม่ได้ยินดีจะรับมันสักเท่าไหร่ วันนี้เขาหัวเสียกับการประชุมงานไม่น้อย นอกจากนั้นยังต้องเตรียมต้อนรับหัวหน้างานคนใหม่ที่เห็นหน้าแค่จากรูปถ่าย แถมยังเบี้ยวนัดนั่นอีก วันนี้มีแต่เรื่องให้เขาประสาทเสีย จนเมื่อถึงเวลาสี่ทุ่มปุ๊บเขาก็รีบบึ่งรถจากสตูดิโอมายังคลับร้านประจำทันที

            ชีวิตของจินยองคงจะไม่มีอะไรซวยไปมากกว่านี้แล้ว พระเจ้าไม่เห็นใจคนที่เพิ่งโดนแฟนทิ้งเมื่อสัปดาห์ก่อนอย่างเขาเลยหรือยังไง นอกจากทำให้เขาประสาทเสียกับเรื่องงานแล้วยังต้องมาเห็นภาพคนรักเก่าที่คลับเดียวกันอีกเหรอ

            เรื่องบันเทิงในชีวิตเขามันมักจะเยอะเกินไปแล้ว

หลายคนมักชอบพูดว่าการอกหักแล้วไปดื่มเหล้าให้ลืมมันเป็นการกระทำที่โง่เง่า แน่นอนจินยองเองก็เคยเป็นหนึ่งในหลายคนพวกนั้น แต่เมื่อถึงเวลาที่ตัวเองต้องเผชิญหน้ากับมันเข้าจริงๆ แล้ว นี่กลับเป็นทางออกสุดท้ายที่เขามีในตอนนี้

เขาไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมได้ เขาไม่ได้ประชดชีวิตรักหลายปีที่พังลงพวกนั้นด้วยการทำตัวแบบนี้ เขาแค่ออกมาฉลองมาสังสรรค์จนกว่าจะชินชากับตำแหน่งคนถูกทิ้งที่เขาไม่ได้อยากได้มันสักนิด บางทีการได้อยู่ท่ามกลางคนที่ไม่รู้จักก็ทำให้เขาได้มองเห็นอะไรใหม่ๆ มากขึ้น ได้อยู่ในสถานที่อโคจรที่ใครหลายคนต่างก็เหมารวมว่าเป็นคนไม่ดี จินยองก็คิดว่ามันเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ที่เขาชักจะติดใจมันเข้าเสียแล้ว

 แต่ทุกอย่างมีข้อดีก็ล้วนต้องมีข้อเสียตามมา

“อ๊ะ!

คนตัวเล็กอุทานออกมา เมื่อไหล่ลาดที่ถูกคลุมด้วยเสื้อแขนกุดตัวบางสัมผัสได้ว่าฝ่ามือของใครบางคนที่วางลงมา จินยองหันหน้าไปอีกด้านก่อนจะเห็นใบหน้าของคนที่ไม่คุ้นเข้ามาอยู่ในกรอบสายตา เขาไม่ได้ยิ้มรับหรือพูดอะไรออกไป จนเมื่อคนมาใหม่ฉีกยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตรให้กับเขา

เขาไม่ใช่เด็กน้อยที่จะไม่ประสาว่ารอยยิ้มนั้นมันหมายความว่ายังไง ยิ่งกับในสถานที่แบบนี้แล้ว...เขาเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ

“มาคนเดียวเหรอครับ”

“เปล่าครับ มากับแฟน” คนตัวเล็กตอบกลับไปแล้วยกยิ้มขึ้นที่มุมปากของตัวเอง เขาลอบมองสีหน้าที่ดูเปลี่ยนไปเล็กน้อยของคนด้านข้างกับคำโกหกของเขา

มันไม่ใช่การป้องกันตัวเองจากคนประเภทนี้ จินยองก็แค่อยากจะรู้ว่าคนเราสามารถเล่นสนุกในสถานที่แบบนี้ได้มากแค่ไหนกัน

ทุกครั้งที่มีคนถาม เขาก็มักจะตอบกลับไปเช่นนี้

แน่นอนว่าทุกคนเลือกที่จะเดินกลับไปและจินยองก็คิดว่ากับผู้ชายคนนี้เองก็เหมือนกัน

“น่าเสียดายนะครับ” เสียงทุ้มดังขึ้นที่ข้างหูของเขา ทำให้จินยองเค้นหัวเราะเล็กน้อย “น่าเสียแทนเพื่อนผมจริงๆ”

คนตัวเล็กชะงักเล็กน้อยกับคำพูดนั้น เรียวคิ้วเล็กขมวดเข้าหากันคล้ายกับว่ายังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์นั้น ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ปริมาณมากเกินไปนิดคงจะกำลังสนุกสนานกับการบั่นทอนสติของเขาในตอนนี้

ฝ่ามือหนาของอีกฝ่ายที่เคยวางอยู่บนไหล่ลาดก็ถูกยกขึ้นออกแล้วเปลี่ยนมาท้าวคางบนกับพื้นเคาน์เตอร์บาร์แทน

“ว่าแล้วเชียวน่ารักๆ อย่างคุณไม่น่ารอดมาได้” ว่าจบชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำหลุดหัวเราะออกมา

จินยองไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากปรายสายตามองอีกฝ่ายที่กำลังยกเครื่องดื่มในมือขึ้นกระดกจนหมดขวด

“แย่จังเลยนะครับ เพื่อนผมมันคงโชคไม่ดี” คนตัวสูงเอ่ยขึ้นอีกครั้งก่อนจะมองกลับไปยังทางที่เขาเดินมา

นั่นทำให้จินยองหันมองไปตามสายตาของอีกฝ่าย เขาพบว่ามีอีกโต๊ะหนึ่งที่หลบอยู่ในมุมของร้าน บนโต๊ะนั้นมีชายหนุ่มอีกคนที่ดูเหมือนว่าจะสนใจดนตรีมากกว่าเขาซะอีก รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคนตัวเล็ก จินยองไม่รู้ว่าเพราะแสงไฟมืดสลัวในร้านตอนนี้หรืออะไรที่ทำให้ใครบางคนในสายตาของเขาตอนนี้ดูมีเสน่ห์เสียเหลือเกิน

 เหมือนว่าใครคนนั้นจะรู้ตัวว่าถูกมองอยู่ อีกฝ่ายเลื่อนสายตามาสบตากับเขา นั่นทำให้จินยองหันหน้ากลับมาในทันที คนตัวเล็กกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเพื่อเรียกสติที่เคยล่องลอยหายไปก่อนหน้านี้ให้กลับคืนมา เขากระดกเครื่องดื่มตรงหน้าจนหมด ก่อนจะหันไปคว้าคอของชายหนุ่มตัวสูงด้านข้างให้เข้ามาใกล้ เลื่อนริมฝีปากชิดกับใบหูนั่นก่อนจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกไป

“บางทีมันอาจจะไม่ได้อย่างที่คิดก็ได้นะครับ”

จินยองหัวเราะในลำคอ ก่อนที่มุมปากจะถูกยกขึ้นเล็กน้อย

“บางทีคืนนี้อาจจะเป็นคืนของเพื่อนคุณด้วยซ้ำ”

 

 

           

 

 --------- Friday Night ---------

 

 

 

 

“กูว่าเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธมึงนะยงกุก” เจ้าของเสื้อเชิ้ตสีดำว่า หลังจากที่เดินกลับมาจากเคาน์เตอร์บาร์ หย่อนกายนั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้างๆ แล้วเอียงคอหันไปมองเพื่อนสนิทของตัวเองที่ยังคงมองคนตัวเล็กไม่วางตา

            ทีกับเมื่อกี้ทำเป็นไม่สนใจ

            “หมายความว่า?” แล้วเจ้าของชื่อก็ถามกลับ ละสายตาออกจากร่างเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากสายตาของเขาหันมองเพื่อนสนิทที่ไหว้วานไป

            “ทางสะดวก” จินอูตอบกลับไป ก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อ “กูก็นั่งมองเขาพร้อมมึงเนี่ยไม่เห็นมีใครมานั่งด้วย แต่เขากลับบอกว่ามากับแฟน”

            ยงกุกไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากพยักหน้ารับเล็กน้อย เขามองแก้วเครื่องดื่มในมือที่ถูกน้ำแข็งละลายความเข้มข้นไปหมดแล้ว ก่อนจะวางมันไว้บนโต๊ะ

            ใบหน้าของชายหนุ่มไม่ได้แสดงออกถึงความคิดใดๆ นั่นเป็นข้อดีที่ยงกุกนึกชื่นชอบมัน ในหัวของเขามีเรื่องมากมายที่วนเวียนอยู่ และหนึ่งในนั้นก็คือเรื่องของคนตัวเล็กตรงหน้า

            “แถมรู้สึกเหมือนเขาจะจำมึงไม่ได้ด้วย”

            เมื่อได้ยินแบบนั้นยงกุกก็เงยหน้าขึ้นมองคนข้างๆ ทันที เลิกคิ้วข้างหนึ่งเป็นเชิงสงสัย แต่ก่อนที่ยงกุกจะได้ถามอะไรออกไป เขาก็เลื่อนสายตาไปเห็นว่าเก้าอี้เคาน์เตอร์บาร์ที่เคยมีใครบางคนนั่งอยู่กลับว่าง ไม่มีร่างเล็กๆ ที่เขาคอยมองนั่งอยู่ตรงนั้นแล้ว

            ไม่รอช้า...ยงกุกไม่ต้องการคำตอบอะไรจากจินอูอีกแล้ว เขาลุกพรวดจากเก้าอี้ของตัวเองแล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ตรงหน้า มองหาร่างเล็กๆ ที่สวมใส่เสื้อแขนกุดสีขาวกับกางเกงสีดำ แต่ดูเหมือนว่าการแต่งกายของอีกฝ่ายจะไม่ได้สะดุดตาเท่าไหร่นัก ยงกุกถึงต้องใช้เวลาไม่น้อยในการไล่กวาดมองกลุ่มคนตรงหน้า

            เหมือนโชคจะเข้าข้างเขา เมื่อสายตายงกุกไปสะดุดอยู่ที่ทางด้านซ้ายของคลับ เขาเห็นคนตัวเล็กนั่นยืนพิงไหล่กับผนังของร้าน ดวงตากลมโตนั่นมองมาที่เขาอย่างไม่ปิดบัง ยงกุกมั่นใจว่านั่นคือการเชื้อเชิญจากอีกฝ่าย ร่างกายของเขามันไปไวกว่าความคิด กว่าจะมารู้ตัวอีกทีเขาก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายแล้ว

             .

            .

            .

            .

            .

ฝ่ามือเล็กชุ่มไปด้วยน้ำก่อนจะเลื่อนมือขึ้นไปหมุนปิดก๊อกน้ำตรงอ่างล้างหน้า จินยองสะบัดมือของตัวเองเล็กน้อย ดวงตากลมโตนั่นมองหากระดาษทิชชูแล้วหยิบมันออกมาเพียงสองสามแผ่นเพื่อเช็ดมือตัวเอง แต่ทว่ายังไม่ทันที่มือทั้งสองข้างจะแห้งดี ร่างของเขาก็ถูกกักอยู่ในวงแขนของใครบางคนจากทางด้านหลัง

จินยองก้มลงมองฝ่ามือที่แตกต่างจากฝ่ามือของเขา ไล่ขึ้นมาบนท่อนแขนที่ถูกปกปิดด้วยเสื้อเชิ้ตลายทางสีกรม แล้วจบลงด้วยการเงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังผ่านบานกระจกตรงหน้า ด้วยขนาดตัวที่แตกต่างกันเล็กน้อยทำให้จินยองรู้สึกเสียเปรียบ ที่ปลายจมูกของเขาดันอยู่ตรงกับริมฝีปากของอีกฝ่ายพอดี

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่คนตัวเล็กรู้สึกแปลกใจไปมากกว่าความคุ้นเคยที่เหมือนเคยเจอกันที่ไหน จินยองขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย อาจเพราะสติที่ถูกบั่นทอนจากเครื่องดื่มพวกนั้นทำให้ดวงตาของเขาพร่ามัว แม้ที่นี่จะเป็นห้องน้ำ แต่มันก็ไม่ได้สว่างกว่าด้านนอกสักเท่าไหร่ แสงไฟสลัวที่ส่องลงมาไม่ได้ช่วยทัศนวิสัยการมองเห็นของเขาให้ดีขึ้นเลยสักนิด

แต่ถึงอย่างนั้น จินยองก็ยังรับรู้ได้ว่าคนด้านหลังเขา มีเสน่ห์แพรวพราวขนาดไหน แม้จะไม่มีสติครบถ้วนดี แต่การยกยิ้มมุมปากพร้อมกับจ้องใบหน้าของเขาผ่านบานกระจกนั้นคงไม่ใช่รอยยิ้มของความเป็นมิตรที่ดีหรอก

“คุณบอกว่าคืนนี้จะเป็นคืนของผม”

เสียงทุ้มดังขึ้นที่ข้างใบหูของคนตัวเล็ก จินยองหันมองใบหน้าเจ้าของคำพูดเมื่อครู่นี้เล็กน้อย เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไปในทันที นอกจากเลื่อนฝ่ามือของตัวเองไปวางทับกับหลังมือของอีกฝ่ายที่ท้าวอ่างล้างหน้าอยู่ในตอนนี้ แล้วหันกลับมามองบานกระจกตรงหน้า เลื่อนสายตาขึ้นไปสบกับอีกฝ่าย มุมปากถูกจุดยิ้มเพียงเล็กน้อย คล้ายกับเป็นการตอบรับคำพูดของอีกฝ่าย

“ถ้าคิดว่าทำได้ คืนนี้ก็จะเป็นของคุณ”

“ดูถูกผมเกินไปแล้วนะ”

“ถูกหรือผิดเดี๋ยวก็รู้กัน” ไม่ว่าเปล่ายังหันใบหน้ากลับไปตอบกลับอีกฝ่ายที่ยืนอยู่ด้ายหลัง ลดระยะห่างของสองใบหน้าจนแทบจะไม่เหลือตัวตน แล้วจงใจลากปลายจมูกของตัวเองผ่านตามโครงหน้าของอีกฝ่าย

จินยองก็แค่กำลังสนุก...

สนุกกับการทำให้ความคิดอีกคนต้องปั่นป่วน

“แต่เหมือนจะดูผิดไปหน่อย” ว่าจบแล้วก็มุดตัวออกจากวงแขนของคนที่โน้มตัวลงมา ฝ่ามือเล็กแปะลงที่ข้างแก้มของคนแปลกหน้าเบาๆ สองสามครั้ง แล้วฉีกยิ้มกว้างให้

ถึงจะถูกใจแค่ไหนแต่จินยองกลับรู้สึกว่าคนๆ นี้อันตราย...

อันตรายทั้งต่อหัวใจและตัวของเขา

แต่ยังไม่ทันที่เรียวขาเล็กนั่นจะได้ก้าวออกจากห้องน้ำ เอวของเขาก็ถูกรั้งไว้ด้วยวงแขนของอีกฝ่าย จินยองลอยหวืดเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของคนตัวสูงกว่าอีกครั้ง ใบหน้าเล็กนั่นติดจะไม่พอใจอยู่ไม่น้อยเมื่อถูกใช้กำลัง แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช้ว่าเขาจะขัดขืนไปซะหมด ในตอนนั้นเขารับรู้ได้ว่าตัวเองดันก้าวพลาดซะแล้วที่ไปเล่นกับผู้ชายประเภทนี้

พวกประเภทที่ถ้าถูกใจก็จะตามตื้อจนกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการ

จินยองเคยมองว่าคนพวกนี้น่ารำคาญสำหรับเขา

แต่ตอนนี้จะถอนคำพูดก็ได้ ถึงบางครั้งจะดูน่ารำคาญไปบ้าง แต่มนุษย์เราก็ชอบมีข้อยกเว้นเสมอ...สำหรับคนที่ถูกใจเราเหมือนกัน

“คุณจะทำแบบนี้แล้วเดินหนีกันไปไม่ได้หรอกนะ” ไม่ว่าเปล่ายังยกร่างเล็กๆ ในอ้อมแขนของตัวเองวางไว้บนขอบอ่างล้างหน้าแล้วใช้สองแขนกักตัวอีกฝ่ายเอาไว้ แต่ในครั้งนี้กลับไม่เหมือนกัน...

จินยองมองคนตัวสูงตรงหน้าด้วยสายตานิ่งๆ แต่ก็หลุดยิ้มออกมาเมื่อเขาไม่สามารถต้านทานสายตาของอีกฝ่ายที่มองมาได้ ถึงจะรู้สึกคุ้นสายตาแบบนี้อย่างบอกไม่ถูก แต่เชื่อเถอะว่าตอนนี้เขาไม่มีเวลามากพอมานั่งคิดทบทวนแล้วว่าทำไมเขาถึงได้รู้สึกแบบนั้น

ท่อนแขนเล็กพาดลงบนบ่าผายของคนตรงหน้า ก่อนจะสอดก้านนิ้วเรียวเข้าไปที่ท้ายทอย แกล้งหยอกล้ออย่างนึกสนุกในใจ เมื่อเห็นว่าเรียวคิ้วของอีกฝ่ายเริ่มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

“ถ้าคุณกลัวผมหนีล่ะก็...” คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นว่า แสร้งทำเป็นครุ่นคิดอยู่สักครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาลดระยะห่างที่เคยมีมากเกินไปจนมันแทบจะไร้ตัวตน เลื่อนริมฝีปากเพรียวบางนั่นไปที่ข้างใบหู ก่อนจะจงใจเป่าลมหายใจอุ่นๆ นั่นรินรด แล้วเอ่ยขึ้นต่อ “คุณก็ทำให้ผมหนีคุณไปไม่ได้สิ”

“เชื่อผมเถอะว่าคุณต้องเสียใจที่พูดออกมาแบบนั้น”

           

           

 

 

 

--------- Friday Night ---------

 

 

 

 

            จินยองตื่นขึ้นมาพร้อมกับความหงุดหงิด เขารับรู้ได้ถึงการก่อกวนการพักผ่อนของเขา เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อได้กลิ่นควันบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะที่ปลายจมูก นั่นทำให้คนตัวเล็กเลือกที่จะเปิดเปลือกตาขึ้น เขานอนไม่หลับแล้ว...ต่อจะให้เหนื่อยจากเรื่องเมื่อคืนสักเท่าไหร่เขาก็ข่มตานอนไม่ได้อีกแล้ว

            ฝ่ามือเล็กยกขึ้นมาบีบนวดที่ข้างขมับของตัวเอง คลายความตึงเครียดที่ถาโถมเข้ามา นี่อาจเรียกได้ว่าเป็นครั้งแรกด้วยซ้ำที่เขากล้ามีอะไรกับคนที่ไม่ใช่แฟนของตัวเอง แถมยังเป็นคนที่ไม่รู้จักถูกหิ้วมาจากคลับเมื่อคืนอีก ความจริงแล้วเขาเองก็ไม่ได้ใส่ใจกับมันมากนัก เขาเองยอมรับว่าเมื่อคืนตัวเองค่อนข้างเมา ถึงได้ทำอะไรแบบนั้นลงไป

            แต่ในเมื่อไม่มีอะไรเสียหาย นอกจากร่างกายที่อ่อนแรงลงหลังจากถูกกระทำ จินยองก็ไม่ถือโทษโกรธคนที่แบกเข้ากลับมาที่ห้องนี้เมื่อคืนหรอก ในเมื่อทุกอย่างมันต่างได้ประโยชน์ด้วยกันทั้งสองฝ่าย

            ถึงจะพูดไม่ได้เต็มปากว่ารู้สึกดี แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเมื่อคืนมันสุดยอดแค่ไหน

            สมกับเป็นคืนวันศุกร์ที่ช่วยผ่อนคลายความเครียดจากเรื่องน่าปวดหัวในชีวิตได้ไม่น้อย

            ในชีวิตของเบ จินยองมีอะไรให้น่าเครียดหรือตกใจอีกบ้างไหม ถ้ามีล่ะก็เขาอยากจะให้มันมาพร้อมกันที่เดียวเลยก็ได้ เขารู้สึกว่าพักนี้ชีวิตของเขาชักจะบันเทิงเกินไปหน่อยแล้ว นอกจากแฟนทิ้ง ได้ตำแหน่งงานที่สาหัส ลูกค้ากวนประสาท หัวหน้าเบี้ยวงาน ยันโดนหิ้วกลับมาจากคลับ

ยังมีอะไรอีกไหม ถ้ามีอีกก็โผล่มาเลย

          “ทำไมตื่นไวจัง”

            เสียงทุ้มที่ดังขึ้นนั้นฉุดความสนใจจากคนที่นอนหัวเสียอยู่บนเตียงนอน จินยองหันไปมองตามต้นเสียงที่ยืนสูบบุหรี่พิงกระจกริมระเบียงอยู่

            ในตอนแรกเขานึกอยากจะก่นด่าเจ้าของห้องคนนี้ที่ไม่ยอมออกไปสูบนอกห้อง แต่ดันมารมควันเขาแบบนี้ แต่ทว่ายังไม่ทันจะได้เปิดปากพูดอะไรสักคำ เขาก็จำใจต้องกลืนคำพูดพวกนั้นลงคอไปให้หมด

            เรื่องน่าปวดหัวในชีวิตของเขายังไม่หมดสินะ

            “คุณ!” คนตัวเล็กโพล่งขึ้นเสียงดังแล้วลุกขึ้นจากเตียงนอนในทันที แม้จะรู้สึกปวดหนึบตามร่างกายไปหมดก็ตาม แต่เขาก็ทำเหมือนว่าตัวเองไม่ได้รู้สึกอะไร

            “ใช่ ผมไง”

            “ตายแน่! ตายแน่ๆ ผมตายแน่ๆ คุณจริงๆ เหรอ? ไม่ๆ คงแค่หน้าคล้ายกัน” จินยองเอ่ยขึ้น แต่ดูเหมือนว่าประโยคหลังเขาจะพูดกับตัวเองมากกว่า

            “หน้าผมมันทำไมเหรอ” เจ้าของห้องถามแล้วยกยิ้มขึ้น แล้วนึกเอ็นดูคนตรงหน้าไม่น้อย “หน้าผมเหมือนหัวหน้าที่เบี้ยวงานคุณเมื่อวานใช่ไหม?”

จินยองไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขายกมือขึ้นขยุ้มผมสีดำของตัวเอง ขมับทั้งสองข้างของเขาบีบรัดจนหัวขอบเขาแทบจะระเบิดอยู่รอมร่อ

            ทำไมเขาไม่เอะใจเลย ทำไมไม่รู้ว่าคนตรงหน้าคือใครตั้งแต่เมื่อคืนกันนะ

            จินยองนึกก่นด่าตัวเองในใจว่าทำไมเขาถึงจำหัวหน้าคนใหม่ที่จะย้ายเข้ามาคุมงานของเขาไม่ได้นะ ทำไมเขาถึงจำไม่ได้ ทั้งๆ ที่เมื่อวานตอนเดินออกจากสตูดิโอก็ยังเดินสวนกันอยู่เลย เขาจำตอนนั้นได้เพราะเขาส่งสายตาอาฆาตให้กับอีกฝ่ายที่มาไม่ทัน ถึงจะไมได้คุยอะไรกันเลยสักคำก็เถอะ แต่ท่าทางแบบนั้นเขาเองก็น่าจะคุ้นตาบ้าง แต่กลับกันพอเจอกันที่คลับจินยองกลับจำอีกฝ่ายไม่ได้เลยสักนิด ซ้ำทั้งยังคิดว่าเป็นคนอื่นอีก

            “ทำไมทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ล่ะ? ไม่ดีใจเหรอที่เป็นผม?” ยงกุกเดินลงมานั่งที่ปลายเตียงหลังจากที่เขาหมดความสนใจในบุหรี่มวนนั้นแล้ว หน่วยตาคมจ้องมองคนตัวเล็กที่ทำหน้าไม่ต่างจากกลัวว่าพรุ่งนี้โลกจะแตก

            “ก็คุณ...”

            “ก็ผมชอบคุณ”

            คำสารภาพที่ไม่มีที่มาที่ไปทำให้จินยองนึกอยากจะทึ้งหัวตัวเองอีกครั้ง เขาล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้งแล้วกระพริบตาปริบๆ ราวกับว่าสับสนว่าสิ่งที่ตนต้องพบเจออยู่ในตอนนี้เป็นความจริงหรือเป็นความฝันกันแน่

            “ชอบตั้งแต่ที่มาดูงานเดือนที่แล้วก่อนจะย้ายมาอีก คิดว่าจีบไปก็เสียเวลา เลยรวบหัวรวบหางตอนอกหักดีกว่า ใครจะไปคิด...” ยงกุกเว้นคำพูดของตัวเองเล็กน้อย แล้วท้าวแขนคร่อมร่างเล็กๆ นั่นที่ยังคงไม่หายจากอาการตกใจ เลื่อนริมฝีปากของตัวเองผ่ายข้างแก้มนั่น แล้วจึงเอ่ยขึ้นต่อ

“ว่าคุณจะน่ารักได้ถึงขนาดนี้”

            “คุณ!

            ยงกุกยิ้มกว้างเมื่อคนตัวเล็กหันหน้ามาแหวใส่เขา เป็นช่วงระยะพอดีกับที่สองริมฝีปากแตะโดนกัน แน่นอนว่ายงกุกไม่คิดจะผละใบหน้าของตัวเองออกไป มีแต่จินยองเท่านั้นแหละที่เบนใบหน้ากลับไปทางเดิม

            “เรามาทำความเข้าใจกันใหม่นะคุณยงกุก” จินยองว่าแล้วหยัดกายขึ้นเล็กน้อย ผลักไหล่กว้างที่ไม่มีเสื้อมาปิดบังของคนตรงหน้าออก แล้วนั่งกอดอกพิงหัวเตียงมองคนตรงหน้าที่ดูมีความสุขเสียเหลือเกินกับการกักตัวเขาไว้ในวงแขนของตัวเองแบบนี้

            จินยองสูดลมหายใจเข้าปอด ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ผมเป็นผู้ชาย ผมไม่ได้ต้องการการรับผิดชอบอะไรเลย คุณไม่ต้องกังวล พอกลับไปทำงานเราก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมไม่ติดใจอะไร ยังไงก็วินวิน”

“ผมไม่ขอรับข้อเสนอนี้”

“แล้วคุณจะเอายังไง ให้ผมรับผิดชอบคุณเหรอ ตลก”

แต่ดูเหมือนว่ายงกุกจะหัวเราะออกมาจริงๆ เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้อีกฝ่าย ใช้สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นของคนตัวเล็กกว่า พลางยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบร่องรอยความรู้สึกของเมื่อคืนนี้ที่ถูกทิ้งให้ดู ย้ำเตือนถึงการกระทำที่เต็มไปด้วยความเต็มใจ แล้วจุดยิ้มขึ้นมา

ในตอนนั้นจินยองกลับมองเห็นภาพของยงกุกเมื่อคืนนี้ซ้อนทับขึ้นมา

“คุณไม่ต้องทำอะไรทั้งสิ้น แค่อยู่เฉยๆ ก็พอ”

ว่าจบแล้วริมฝีปากของจินยองก็ถูกปิดด้วยอวัยวะเดียวกัน คำพูดที่เคยผุดขึ้นมาในหัวก่อนหน้านี้ถูกกลืนลงไปอีกครั้ง เมื่อห้วงความคิดถูกปั่นป่วนด้วยรสสัมผัสที่หยาบกร้าน ทว่ากลับมอมเมาสติได้เป็นได้อย่างดี

ริมฝีปากล่างถูกขบเม้มจนจินยองรู้สึกได้ถึงคมเขี้ยวที่ลากผ่านมัน ก่อนจะถูกครอบครองอีกครั้งด้วยริมฝีปากของอีกฝ่าย ราวกับอาหารรสเลิศที่หาชิมจากที่ไหนไม่ได้ สมองของเขามันขาวโพลน สติทั้งหมดถูกดึงออกไปอีกครั้งด้วยสัมผัสจากผู้ชายตรงหน้า ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารินรดมานั้น เป็นตัวช่วยชั้นดีที่ทำให้ความรู้สึกของเขาถูกปลุกปั้นขึ้นมาอีกครั้ง

สัมผัสเปียกชื้นจากปลายลิ้นลากผ่านคมฟันที่เรียงสวยด้านหน้า ก่อนจะแตะลงเบาๆ ที่ปลายลิ้นของเขาราวกับว่ากำลังทักทายและหยอกล้อกับเขาอยู่ จินยองรับรู้ได้ถึงการกวาดต้อนทุกๆ สัมผัสจากอีกฝ่าย ถึงอยากจะหนีก็หนีไม่พ้น สุดท้ายแล้วเขาเองก็เป็นฝ่ายที่หลงใหลไปกับสัมผัสที่ถูกชักนำนั้น

จินยองไม่รับรู้อีกแล้วว่าต่อจากนั้นเกิดอะไรขึ้นอีกบ้าง แม้อาการปวดหนึบจากช่วงล่างของร่างกายจะเล่นงานเขาไม่น้อย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความรู้สึกที่ถูกปลุกปั้นขึ้นมานั้นทำให้เขาต้องการมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันน่ากลัวยิ่งกว่าอาการอยากแอลกอฮอล์เสียอีก ถึงสมองจะปฏิเสธแตะร่างกายของเขามันกลับไม่ฟังเลย ซ้ำทั้งยังเรียกหาแต่สัมผัสของคนๆ นี้อย่างไม่รู้จบอีก

 

 

 

 

 เขาไม่คิดเลยว่า...

คืนวันศุกร์คืนนั้นจะกลายเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา

           

 

 

            คืนวันศุกร์ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

 

 

END

 

 

 

 

TALK TALK TALK

            กลัวโดนหมายเรียกมาจ่อที่หน้าประตูบ้าน เลยทำได้แค่นี้ 555555555555555555 จริงๆ คืออยากเขียนให้มันเซ็กซี่ แต่ไปๆ มาๆ เหมือนเด็กอนุบาลหัดเซ็กซี่เลย ไม่ใช่ทางของเราจริงๆ สินะ 555555555 สารภาพเลยว่าพล็อตเรื่องนี้มาจากตอนที่ไปขุดคลิป cover ของยงกุกดูแล้วพบว่ายงกุกร้องเพลงคุณครัชไว้เยอะมาก แต่ร้องแต่เพลงที่มันละมุนๆ อ่ะ ยงกุกจะร้องทุกเพลงโดยที่ไม่ร้อง Hug me ไม่ได้นะ อยากฟังยงกุกร้องเพลงนี้แบบสุดๆ ปรากฏผ่านไปสามวันยงกุกเบอร์มิวด้าขึ้นมา วิ่งไปกรี๊ดหน้าปากซอยเลยนะ 55555 แล้วพอนั่งฟังไปเรื่อยๆ จู่ๆ พล็อตนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว อยากได้ฟิลแบบเพลง Hug me แต่เหมือนจะไปหลุดไปไม่นิดอ่ะ หลุดไปเยอะเลย 5555555555 ตอนแรกว่าจะมาเขียนแบคฮวีพาร์ทที่ต่อจากเรื่องก่อนหน้านี้ แต่โดนแซงอ่ะ โมเม้นมีน้อยใช้สอยอย่างประหยัดยิ่งโดนล่มเรือยิ่งขยันเขียนฟิคมากๆ เป็นคนแบบนี้แหละ 5555555555555555

            พูดคุยกันได้ที่ #ficBxB101 เหมือนเดิมนะคะ ><   

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,026 ความคิดเห็น

  1. #2636 mylklkhb♡ (@anythinghappy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 02:28
    น้องงงงงงงงง ;-;
    #2,636
    0
  2. #2524 fahhfahh2 (@FahhFahh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 18:16
    เด็ดอ่ะ55555ชอบมั่กๆ
    #2,524
    0
  3. #2301 TaoHun DakHyo (@kim_nik) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 20:34
    ชอบจินยองลุคนี้ กล้าได้กล้าเสียดี
    #2,301
    0
  4. #2100 Yayamermaid (@pinyada22) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 01:09
    ชอบกุกกี้โหมดแบบนี้อะ ดิบๆๆดี
    #2,100
    0
  5. #1378 Pairliz (@yamapair) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 15:44
    เขินมาก /วิ่งไปกรี๊ดนอกห้อง
    #1,378
    0
  6. #1368 JinJane3639 (@jinjane3639) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 13:36
    ร้อนแรงทั้งพี่ทั้งน้องเลยค่ะ อิจฉาจินยอง โสดปุ๊บก็มีคนใหม่ปั๊บ 555
    #1,368
    0
  7. #1318 GalaxyOnlyYou (@krisnoon1990) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 02:53
    อื้อหือออออออ
    #1,318
    0
  8. #1309 บิบิมบับ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 00:50
    เจ้าเล่ห์ได้อีก
    #1,309
    0
  9. #1058 magmild (@m-mild) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 11:52
    โอ้มายก็อดดดด น้องแซ่บมากกกกกกก พริกทั้งสวนยังยอมให้น้อง เผ็ชมากกกกกกก แม่ชอบหนูลุคคาแรกเตอร์นี้ 555555555

    พี่ยงกุกก็แบบมาดดีอ่ะ เล่ห์เหลี่ยมใช้ได้ ชอบบบบบ กร๊าวใจสุดๆ อ่านไปก็คดไม่ดีในหัวตลอด คนบาปใจก็บาปตามอ่ะเนาะ 

    อิมเมจที่นึกได้มีแต่ พี่ยงกุกยอรอจวอ น้องจินยองก็แฮนด์ออนมีอ่ะ โอ๊ยยยยยยยฟหกวฟงอกฝมิหฟมกฟ ไม่ไหว หัวใจทำงานหนัก



    ขอบคุณที่แต่งฟิคมาให้อ่านนะคะ /ยื่นใบสมัครเข้าชมรมคนใจบาป 5555555555555555555



    #1,058
    0
  10. #1002 etnlbd (@pelasso-bd) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 15:09
    พี่ยงกุกโคตรหล่ออ่ะ เขาดูสมาร์ท ดูพร้อม ดูดื้อ ดูอบอุ่นในคนๆเดียว ก็ชอบอ่ะ! ก็อยากได้อ่ะใครจะทำไม! กร๊าวสุดใจเลยค่ะพี่
    #1,002
    0
  11. #700 yuri_wonwoo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 21:28
    ชอบอ่าาาาาาาา ยัยน้องนี่ดูเอ๋อๆหน่อย แต่น่ารักดี ยงกุกก็เจ้าเล่ห์จั๊งงงง
    #700
    0
  12. #696 mengg (@junkzda) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 20:10
    กรี้ดดดดดดด กรี้ดดดดดดดดดดด แม่น้องแพแบบเราตั้งตัวไม่ทัน กดเข้ามาไม่คิดว่าจะมาเจอลูกเราโดนกระทำชำเราในคืนวันศุกร์แบบนี้ ฮือ 555555555555
    #696
    0
  13. #639 Exo12Jula (@Exo12Jula) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 17:52
    รุกหนัก และตรงมากค่ะพี่ แง้งงงงงงงง
    #639
    0
  14. #630 Winterrin (@0875350549) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 08:32
    อ่อยแรงมากกกก โอ๊ย พี่กุก /////////
    #630
    0
  15. #609 78144yoyo (@yoyo98) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 00:51
    ไม่ใช่เซ็กซี่อนุบาลแล้วนะคะ อ่านแล้วลากเลือกมากกกกกก มีความกร๊าวใจกับคุณยงกุกลุคนี้มาก มาต่อนะคะะะะ ติดตามอยู่????
    #609
    0
  16. #600 plolex94 (@plolex94) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 23:22
    วร้ายยยยยยยย
    #600
    0
  17. #566 ปรี้จงแดว์ (@aresam) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 19:04
    วอนภาคต่อค่ะไรท์ ไหนๆเรื่องนี้พี่กุกก็ไม่เสี่ยงคุกแล้ว เราจะไปขึ้นสวรรค์ก็ต้องไปให้สุด
    #566
    0
  18. #563 admonGiiz (@admongiiz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 17:18
    งึกๆๆๆ ต้องมีต่อนะคะะะะะ
    คือแบ๊บบบบง ต้องมีตอนคุณยงกุกตามวอแวนะคะ แบบชอบจะจีบบบ
    ต้องมีตอนจินยองชักสีหน้า พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่โมโหคุณหัวหน้าตอนอยู่ที่ออฟฟิศ
    คืออๆๆๆ ไม่ไหวแร้วต้องมี ได้โป่ดดด ;--;
    #563
    0
  19. #562 Bminepoy (@Poyb2uty) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 16:13
    ดีงาม ชอบฟิคแนวนี้มาก เสียดายน่าจะเป็นsfนะ ได้อ่านยาวๆความสัมพันธ์หลังจากนี้ แหะๆ
    #562
    0
  20. #556 JannieJK (@jenniek) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 12:54
    กร๊าวใจร้องมากๆเลยค่ะพี่ยงกุก
    #556
    0
  21. #553 Little_Mermaid (@littlemermaid574) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 11:56
    เขินพี่ยงกุกเวอร์นี้มาก กร๊าวใจสุดๆ เท่ มีเสน่ห์ เซะกุซี้นิดๆ งื้อออ >< รอนะคะ :)))
    #553
    0
  22. #550 MinZeon (@MinZeon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 11:39
    ร้ายกาจจจจจจจจจจจ แม้ในเรื่องพี่แกจะไม่เข้าคุกนะ
    แต่ความจริงอ่ะเข้าไปเต็มๆ//มโน555555555
    #550
    0
  23. #546 อ้วงงงงง (@si_taen) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 06:19
    อยากได้ยงกุกเวอร์นี้มานานนน มีเสน่ห์มากเลย
    #546
    0
  24. #545 Namfon Thongpong (@nfthp) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 03:30
    ร้ายมากกกกกกกกกกกกกกกก55555555555555
    #545
    0
  25. #543 ingingppg (@ingingppg) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 02:17
    ไม่ติดคุกแล้ว -/- คุณหัวหน้าคนนี้ร้ายกาจนะคะ แอบชอบเขาจากการเห็นครั้งเดียวไม่พอ วางแผนใหญ่จะรวบหัวรวบหางทีเดียวด้วย งุ้ยยกลัวแล้ว ยัยหนูก็ยั่วเขาซะโอ้ยยยย ใจแม่บ่ดีเลย
    #543
    0