ลมหายใจของมังกร (Yaoi Boy Love Lovely+Fanfiction:EXO ChanBaek+mpreg)

ตอนที่ 6 : - 5 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ก.ค. 63

- 5 -

     'แล้วทำไม....เราถึงต้องมาที่นี่....'
     'ข้ามีเรื่องที่จะต้องทำ'
     'ท่านมาดูแลที่นี่งันหรือ'
     มังกรหนุ่มไม่ได้ตอบ ด้านแบคฮยอนก็ไม่ได้จะคาดคั้นเอาความต่อ เขากำลังอร่อยอยู่กับผลเชอรี่ป่า ลูกของมันไม่ใหญ่มากนัก สีแดงสวย รสชาติออกเปรี้ยวหวานกำลังพอดี แบคฮยอนคิดว่าผลผลิตของหมู่บ้านนี้ดีกว่าของหมู่บ้านเขามากๆ
     หมู่บ้านเขาบางทีผลผลิตก็ไม่ได้ออกผลที่ดีทุกครั้ง เปรี้ยวไป หวานไป คนเมืองก็ไม่ชอบกิน หรือยังจะไม่ทันออกผลก็ยืนตายต้นไปเสียแล้วก็มี ทำให้พวกเขาหาผลไม้ป่าเพื่อกินและทำเงินได้ยากขึ้นมาก
     'น่าน้อยใจนัก ทำไมหมู่บ้านข้า ถึงไม่มีพวกท่านมาดูแลบ้างนะ'
     คิดแล้วก็วนกลับเข้าเรื่องหมู่บ้านของตัวเอง ไม่รู้ป่านี้จะเป็นอย่างไรบ้าง ในเมื่อ สิ่งที่ พวกเขาต้องการจะบูชากลับมานั่งอยู่ตรงหน้าแบคฮยอนอยู่ในตอนนี้
     'ไม่อย่างงันข้าคงไม่ต้องพลัดพรากจากกับครอบครัว'
     'เดี๋ยวเจ้าก็ได้เจอพวกเขา'
     'เมื่อไหร่ละ'
     '...ไม่ใช่ตอนนี้กระต่ายน้อย'


     ช่วงบ่ายอากาศดีๆ ของวันนั้นมังกรหนุ่มในร่างของชายหนุ่มได้พาแบคฮยอนออกเที่ยวรอบๆ หมู่บ้าน พวกเขาออกจากบ้านทางด้านหลังเข้าไปในป่า ก่อนที่ชานยอลจะใช้ความสามารถของเขาพาแบคฮยอนเหาะเหินเดินอยู่บนอากาศไปรอบๆ หมู่บ้าน
     เพียงไม่นานก็มีสายฝนชุ่มฉ่ำตกลงในพื้นที่ของหมู่บ้าน ตกเพียงไม่นานก็ปรากฎเส้นสายของรุ้งทอแสงสวยงาม หมู่บ้านแห่งนี้มีชื่อหมู่บ้านซอ ไม่มีผู้นำที่ชัดเจนเหมือนกับหมู่บ้านของแบคฮยอน แต่ทุกคนดูเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันดี
     แบคฮยอนสังเกตเห็นว่าบ้านเรือนของหมู่บ้านซอนั้น ปลูกให้อยู่ชิดติดกันมากกว่าหมู่บ้านของเขา มีหลายครอบครัวอาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ มีโบสถ์สำหรับประกอบพิธีทางศาสนา และยังเป็นโรงเรียนของเด็กๆ ในหมู่บ้านอีกด้วย
     พอมีเด็กเล็ก เด็กน้อยวิ่งเล่นกันในหมู่บ้านก็ดูมีสีสันขึ้นเยอะเลย ไม่เหมือนกับหมู่บ้านฮานของแบคฮยอนที่ชาวบ้านมักไม่นิยมมีลูกมีหลานกัน

     
     'พี่สาวค้าบ'
     ปรับสายตาต่ำลงอีกทีก็มีเด็กเล็กๆ จากไหนไม่รู้ แต่มาเกาะแกะเขาเสียแล้ว เขาลงจากฟ้ามาได้สักพักหลังจากฝนหยุดตก เพราะฝนตกทำให้อากาศดีขึ้นไปอีก แม้ว่าพื้นดินจะเลอะเทอะเล็กน้อย แบคฮยอนได้แต่งับลมพูดกับเด็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าคนที่มาด้วยนั้นหายไปไหน ชานยอลบอกว่าพวกเขาจะเดินเล่นกันอยู่ในตัวหมู่บ้านสักพัก หลังจากนั้นถึงจะพาไปดูน้ำตกด้านหลังต่อ
     'พี่สาว'
     เด็กชายอ้วนกลมเรียกแบคฮยอนว่าอย่างงัน แบคฮยอนส่ายหน้าและใช้นิ้วมือชี้ไปทางเด็กชายและชี้เข้าหาตัวเองเพื่อต้องการสื่อว่าเขาเป็นเพศชายเหมือนกัน
     'พี่สาวหน้าแปลกจังเลยคับ'
     เด็กน้อยว่า 
     แบคฮยอนคิดว่าระดับการพูดของเขาดีขึ้นมาก ไม่ได้พูดลิ้นเหลวเหมือนกับเด็กเล็กๆ แล้วละ
     'พี่มาอยู่ใหม่หรอคับ มาจากตอนเหนือหรอ ที่หนาวๆ'
     คราวนี้แบคฮยอนพยักหน้ารับ เขาก็ไม่รู้หรอกว่าหมู่บ้านฮานตั้งอยู่ตอนเหนือหรือเปล่า แต่มาจากที่หนาวๆ น่ะใช่เลย
     'ผิวพี่เหมือนกับหิวมะเลย หิวมะ หิวมะที่ตกลงมาจากฟ้า' 
     เด็กน้อยว่า แบคฮยอนหัวเราะ และเริ่มมองหาคนที่พาตัวเองมา แต่กลับไม่เจอ ชานยอลหายไปไหนของเขานะ 
     'เจ้าหมายถึงหิมะใช่ไหม หิมะน่ะ'
     แบคฮยอนพยามงับคำพูดช้าๆ เด็กน้อยดูสงสัย และแปลกใจ แบคฮยอนเตรียมใจไว้แล้ว คาดว่าเด็กน้อยคงจะสงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่โต้ตอบตัวเองด้วยคำพูด
     'ทำไมพี่สาวไม่พูดกับข้าละ อ๋อ ข้ายู้แล้วพี่สาวเจ็บคอใช่มะ เจ็บคอน่ะ'
     เด็กน้อยปล่อยมือเข้าแล้วชี้เข้าหาลำคอตัวเอง แถมยังทำท่าไอประกอบอีกด้วย
     'ใช่แล้วพี่เจ็บคอน่ะ'
     แบคฮยอนเริ่มชินกับ มานา ของชานยอล เรียกว่าเขารับรู้ถึงการไป และกันมาของอีกฝ่ายมากขึ้นดีกว่า
ดังนั้นครั้งนี้เขาจึงเปล่งเสียงพูดอีกครั้ง เพราะรู้สึกได้ถึงการมาของอีกฝ่ายใกล้ๆ
     'พี่สาว~'
     'อีกอย่างพี่เป็นพี่ชายเหมือนกับเจ้า ไม่ใช่พี่สาวอย่างเจ้าว่าด้วยนะ'
     แบคฮยอนพูดต่อ พร้อมกับคนตัวสูงที่มายืนอยู่ทางด้านหลัง แบคฮยอนเห็นดวงตาสีดำของเจ้าเด็กน้อยมองชานยอลตั้งแต่ปลายเท้า ขึ้นไปจนถึงใบหน้า นึกขำที่เด็กน้อยมีท่าทางตกอกตกใจไม่น้อยก่อนจะวิ่งหายไปเพราะพี่ชายมาใหม่ ตัวสูงใหญ่กว่าพี่ใหญ่เขาเยอะมาก!!
     'เขากลัวท่านแน่ะ'
     'เด็กยังไม่รู้ความ'     
     คนทำเด็กกลัวพูดเสียงเบา
     'ถ้าท่านยิ้มเสียหน่อย เขาคงไม่วิ่งหนีไป'
     'อาจจะร้องไห้พร้อมกับวิ่งหนีไปด้วยเลยละไม่ว่า'
     แบคฮยอนหัวเราะ แสดงว่าอีกฝ่ายก็รู้ตัวว่าทำหน้าตาไม่ค่อยเป็นมิตรเสียเท่าไหร่ สำหรับเขาชานยอลไม่ใช่มังกรพูดน้อย อีกฝ่ายต่อปากต่อคำเป็น บางทีก็วาจาร้ายกาจบาดหัวใจคนฟัง แต่ที่เห็นจะจริงคงเป็นเรื่องยิ้มยาก
     เพราะเขายังไม่เคยเห็นรอยยิ้มเต็มๆ ของอีกฝ่ายเลยสักครั้ง
     'อย่าเที่ยวคุยกับใครซี้ซั้ว มันอาจจะไม่ดีต่อตัวเจ้าชานยอลว่า 'แต่ดูเหมือนข้าคุ้นชินกับมานาของข้าแล้วนะ'
     'เขายังเป็นแค่เด็ก.....ใช่ ข้ารู้สึก เวลาท่านมาอยู่ใกล้ๆ แล้ว'
     'เก่งมาก งันข้าจะให้รางวัลโดยการพาไปเที่ยวน้ำตก'
     'นั้นเป็นเรื่องที่ท่านพูดไว้อยู่แล้วตั้งหาก'


     น้ำตกอยู่ลึกจากจุดที่พวกเขาเหาะขึ้นฟ้าไม่ไกลนัก แบคฮยอนเงยหน้ามองจุดที่น้ำตกลงมา ฟองน้ำสีขาว น้ำดูใสและเย็นจนเขาอยากอาบน้ำ ไกลๆ มีสัตว์ป่าดื่มน้ำอยู่
     'ถ้าเจ้าอยากอาบน้ำ ข้าจะพาขึ้นไปด้านบน'
     ด้านบนที่ชานยอลว่าคือจุดที่ปล่อยน้ำลงมา เหมือนอ่างน้ำขนาดใหญ่ เป็นต้นน้ำของน้ำตกแห่งนี้ เขาเคยขึ้นไปเพื่อสำรวจมาครั้งสองครั้ง แต่ยังไม่เคยได้แช่น้ำ
     'เราจะขึ้นไปยังไง'
     'ก็ไม่เห็นยาก จับข้าดีๆ ละ'
     มังกรก็แค่โอบรัดแบคฮยอนไว้ด้วยท่อนแขนในท่าที่มั่นคง ชานยอลเตะพื้นเบาๆ ก่อให้เกิดสายลมในลักษณะวงกลม เหมือนเป็นการส่งตัว และพอดีดตัวแค่ครั้งเดียวพวกเขาก็ขึ้นมาถึงด้านบนของน้ำตก 
     'ไม่ยากอย่างท่านว่า'
     แบคฮยอนว่า เขาเซนิดหน่อย แต่ที่อีกฝ่ายปล่อยตัวเขาออกจากวงแขน
     'อย่าไปไกล เดี๋ยวอันตราย อย่าลืมว่าเจ้าขึ้นมาอยู่ด้านบน ด้านล่างก็ไม่ต่างอะไรจากหน้าผา'
     มังกรหนุ่มเตือน
     'แล้วจะให้ข้าลงน้ำได้ตรงไหน'
     'แถวๆ นี้'
     มังกรหนุ่มพร้อมลงน้ำก่อนแล้ว ไม่เชิงเป็นขั้นเป็นตอน หากหลังการฟื้นฟูมานาพวกเขานิยมแช่น้ำพุร้อน เพื่อเป็นการไล่เลือดลมให้หมุนเวียนทั่วร่าง 
     ชานยอลจึงพูดพลางถอดเสื้อผ้าถักทอสีเข้มเนื้อดีออกจากร่างกาย เผยเรือนร่างที่แน่นไปด้วยมัดกล้ามไปทักสัดส่วน เขาถอดเสื้อออกทางหัว และกำลังจะปลดเชือกที่ผูกกางเกงออกด้วยแต่เสียงโว้ยวายดังขึ้นก่อนมือที่กำลังจะถอดจึงหยุด
     'เดี๋ยวๆ'
     '....'
     'ไม่ต้องถอดหมดก็ได้มั้ง'
     'บ้านเจ้าอาบน้ำไม่ถอดเสื้อผ้าออกหมดกันหรือไง?'     
     มังกรหนุ่มถามหน้าตาย ก่อนจะเดาเอาจากท่าทางแปลกๆ ของเจ้ากระต่ายป่าที่ตื่นตูม 'หรือว่า....เจ้าเขินข้า? เรามีเหมือนกัน' 
     ชานยอลว่าแล้วถอดข้างล่างออกพร้อมกันไปด้วย เขาเดินลงบ่อน้ำ จุดนี้สูงเกินกว่ากำลงมนุษย์จะขึ้นมาเองได้ จึงไม่น่าจะมีอะไรน่ากังวน
     'ไม่ๆๆๆ'
     แบคฮยอนหันหน้าหนี เขาไม่ได้เขิน เขาแค่ยังไม่เคยชินในส่วนนี้! รู้จักกันไม่เท่าไหร่ จะมาแก้ผ้าให้ดูกันมันเร็วเกินไปสำหรับเขา!
     'เจ้าจะไม่ลงใช่ไหม แต่ถ้าข้าขึ้นไปแล้ว เจ้าหมดสิทธิ์แล้วนะ'
     ชานยอลรู้สึกถึงเลือดที่ไหลเวียนในร่างกายเขา มันทำให้เขาเริ่มรู้สึกผ่อนคลาย แสะสบายตัวมากขึ้น และเขาเห็นว่าอีกคนที่มาด้วยยังยืนนิ่งอยู่บนฝั่งหิน
     'ข้าจะไปลงตรงนู้นแทน!'
     '....ตามใจ'
     ชานยอลปลายตาไปทางตรงนู้นที่ว่า ตรงนู้นก็คือหลังก้อนหินก้อนใหญ่ที่อยู่ถัดออกไปหน่อย มังกรหนุ่มคิดไม่พอใจก้อนหินนั้นเสียดื้อๆ เขาอยากจะเป่ามันให้แตกๆ ไปเสีย แต่ก็ได้แต่เงียบ
     ด้านแบคฮยอนที่เดินห่างออกมา เขาเดินหันหลังให้กับมังกรที่ลงไปแช่นัำก่อนแล้ว ใบหูเขาร้อนไปหมด และคิดว่าน่าจะแดงมากๆ ด้วย แบคฮยอนเดินไปถึงจุดที่ตัวเองพอใจ ก่อนจะค่อยๆ ถอดชุดของตัวเองออก
     เป็นชุดที่ลืมไปเสียสนิทว่า ไม่ใช่ชุดชองเขา เพราะถ้าหากเป็นเสื้อผ้าของชาวบ้านธรรมดา คงจะหยาบกว่านี้มากกว่า
     'ตาเฒ่ากูวอน'
     แต่เพราะเป็นชุดที่ตาเฒ่าบังคับเขาให้ใส่เพื่อเขาพิธีมันจึงแปลกกว่าทั่วไป
     แบคฮยอนหยุดความคิดความแค้นไว้แค่นั้น ก่อนจะก้าวลงน้ำช้าๆ ด้วยความระมัดระวัง พอได้สัมผัสน้ำเขาก็ลืมเรื่องทุกอย่าง และปล่อยให้ตัวเองให้ธรรมชาติบําบัดไป

     คนและมังกรปล่อยให้ธรรมชาติบําบัดตัวเองไปเรื่อยๆ จนกระทั้งพระอาทิตย์อัสดง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี ยิ่งมองจากที่สูงแล้ว พื้นท้องฟ้าช่างยิ่งใหญ่เสียเหลือเกิน
     'แล้วแม่เจ้าได้บอกหรือเปล่า หากก้อนเมฆมีสีส้มแล้ว จะมีอะไรออกมา'
     เสียงเข้มก็ดังขึ้นมาจากอีกด้านหนึ่งของก้อนหิน
     'ไม่ได้บอก'
     'ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าจะมีอะไรออกมา'
     'แล้วท่านคิดว่าจะมีอะไรออกมา'
     'ก็คงมังกรอีกละมั้ง'
     'ก็คงจะอย่างงัน'
     จากนั้นบนจุดสูงสุดของน้ำตกก็กลับไปเงียบอีกครั้ง ได้ยินเพียงแต่เสียงของน้ำ และสัตว์ต่างๆ ที่ส่งเสียงเพื่อเรียกกันกลับที่พัก แล้วก็เสียง
     'ท่านได้ยินเสียงพลุไหม?'
     แบคฮยอนตั้งคำถาม เหมือนเขาได้ยินเสียงพลุจากไกลๆ มังกรเองก็ได้ยินเหมือนกัน และไวกว่าแบคฮยอนมาก เพราะชานยอลได้ข้ามหินมาถึงตัวแบคฮยอนแล้ว
     'นี่ท่าน!'
     'ไว้วันหลังข้าจะพาเจ้ามาใหม่นะ'
     'เดี๋ยว!'
     ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว คนพูดไม่พูดเปล่าซ้ำยังอุ้มแบคฮยอนขึ้นจากน้ำทั้งๆ ที่ตัวเขาเปลือย ชานยอลก็เปลือย แต่ไม่มีเวลามาอายแล้ว 
     ชานยอลใช้ความไวในตัว พาตัวเองออกจากจุดสูงสุดของน้ำตกในป่า กลับมาจนถึงที่พัก มังกรหนุ่มสั่งให้แบคฮยอนปิดบ้านให้เรียบร้อย ก่อนจะรีบร้อนออกไป โดยไม่มีการอธิบายใดๆ ทั้งนั้น
     'ทะท่าน....'
     เสียงของแบคฮยอนหายไปพร้อมกับมังกรที่หายไป ริมฝีปากบางงับเข้าหากัน และเม้มเน้นก่อนจะพึมพําออกมาเบาๆ 
     'ขอให้ท่าปลอดภัยกลับมา'




see you on next Friday
have a nice day 
b e y o n d .
#ลมหายใจของชบ
@Beyondishappy On Twitter


     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #12 สายสืบบยอน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 10:03
    คิดถึงไรท์
    #12
    0
  2. #11 สายสืบบยอน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 22:42
    เกิดไรขึ้น หรือจะมีสงคราม
    #11
    0
  3. #10 chickeppp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 09:24
    เป็นไรอ่ะ??? ไรท์สู้ๆนะ
    #10
    0