ลมหายใจของมังกร (Yaoi Boy Love Lovely+Fanfiction:EXO ChanBaek+mpreg)

ตอนที่ 5 : - 4 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 ก.ค. 63

- 4 -

     แบคฮยอนได้ตกใจอีกครั้ง เมื่อเข้าบ้านมามังกรหนุ่มก็ได้กลับไปสู่ร่างจริงให้เห็นอีกครั้ง ตอนนั้นแบคฮยอนนึกว่าบ้านจะแตกแล้วเสียอีก เพราะจำได้ว่าร่างจริงของมังกรหนุ่มนั้นใหญ่โตมาก แต่ครั้งนี้มังกรหนุ่มกลับมีขนาดตัวที่เรียกได้ว่าพอเหมาะพอเจาะกับตัวบ้านพอดี
     แบคฮยอนกวาดตามองรอบๆ หากไม่นับมังกรหนุ่ม ทั้งบ้านที่เขาเข้ามาไม่มีอะไรเลยไม่มีอุปกรณ์เครื่องใช้ใดๆ เลยแม้กระทั้งเตาผิงไฟ แต่พอมองมังกรหนุ่มที่ลอยละล่องจนเกือบจนเพดานต่ำๆ ของบ้านก่อนจะขดม้วนเป็นวงลอยละล่องขึ้นลงตามจังหวะหายใจคาดว่าจะหลับแล้ว
     แบคฮยอนก็คิดเองได้ว่า อีกฝ่ายคงไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์อันใดหรอก
     แล้วเขาละ เขาควรจะทำอย่างไรดีกับบ้านที่ไม่มีอะไรเลย มีแต่มังกรนอนอยู่ แบคฮยอนคิดและทบทวนก่อนจะใช้ฝ่ามือตบหน้าตัวเองเบาๆ 
     'เจ็บ'
     ความเจ็บบนแก้มและเสียงดังจากการตบล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องจริง แบคฮยอนอิ่มท้องจากซาลาเปาก้อนหอมอร่อย หมู่บ้านฮานประสบปัญหาที่ไม่สมบูรณ์นัก การมีจะกินในแต่ละมื้อของพวกเขาจึงไม่แน่นอน รู้ตัวอีกทีแบคฮยอนก็สามารถอิ่มได้ด้วยผลไม้ไม่กี่ลูกแล้ว
     แบคฮยอนนั่งขัดสมาธิลงกับพื้นเสื่อไม้ไผ่ ดวงตาเล็กๆ มองไปยัง มังกรสีเหลืองทอง ที่เหมือนกับในนิทานของแม่ ที่กำลังนอนขดตัวอยู่ตรงหน้า ท่าทางอีกฝ่ายคงสบายกายน่าดู ระหว่างที่มังกรหนุ่มหลับอยู่ก็มีมานาสีทองไหลออกมาปกคลุมร่างของมังกรหนุ่มเอาไว้ 
     ช่างเป็นความแปลกประหลาดที่แบคฮยอนเริ่มรู้สึกอิจฉา....
     ไม่เหมือนกับเขา ที่เกิดมาไม่เหมือนคนอื่น ซ้ำยังไม่สามารถช่วยอะไรคนอื่นได้อีก ทำได้ดีที่สุดคือการเป็นเครื่องบูชา
     'ลมหายใจของมังกรงันหรอ'
     แบคฮยอนพูดออกมาตามสิ่งที่เห็น หนวดคู่นั้นของมังกรหนุ่มขยับพริ้วไหวตามแรงลมหายใจที่เจ้าตัวส่งออกมา ลมหายใจนั้นทั้งร้อน และอุ่น ลมหายใจที่เปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาไปตลอดกาล
     ไม่อยากจะเชื่อเลย
     และถ้าพ่อ แม่ และพี่อยู่ ตรงนี้ก็คงจะไม่เชื่อเหมือนกัน
     ตอนเขาเด็กๆ พ่อเขาเคยหายามารักษาอาการพูดไม่ได้เหมือนเขาทั้งยากิน ยาทา ยาอม ทั้งเหม็นเขียว และขมจนแบคฮยอนร้องไห้จ้าเพราะไม่อยากกิน
     จนในที่สุดพ่อก็ยอมแพ้ให้กับเส้นเสียงของเขา
     แบคฮยอนจมอยู่กับความคิดของตัวเองสักพักใหญ่ สลับกับดวงตาที่เหลือบมองมังกรที่หลับอยู่ไปด้วย แต่ด้วยเหตุการณ์ที่ประสบพบเจอมาแทบทั้งวันทั้งคืน และพอท้องอิ่มมากกว่าปกติ และบรรยากาศที่ค่อนข้างดีกว่าบ้านเกิดตัวเองพอสมควร ทำให้เปลือกตาของแบคฮยอนเริ่มหนักอึ้ง ทั้งๆ ที่แบคฮยอนเองก็ไม่อยากหลับหรอก
     เพราะกลัวตื่นมาแล้วโผล่ไปอยู่ในท้องมังกร....
     แต่เอาเถอะ อยู่ในท้องก็อยู่ในท้อง เขาพ่ายแพ้ต่อความง่วงที่ครอบงําแล้ว แบคฮยอนทิ้งตัวลงเสื่อไม้ไผ่ แข็งหน่อย แต่ก็พอนอนได้ เขากระพริบตามองสิ่งมหัศจรรย์ที่นอนเป็นก้อนอยู่ตรงหน้าได้ไม่นาน ก่อนที่แบคฮยอนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด
     
     การนอนหลับครั้งนี้ทั้งคนและมังกรต่างใช้เวลาในการฟื้นฟูตัวเองไปอย่างละคืน ตื่นมาอีกทีพวกเขาก็ได้พบกับเช้าวันใหม่ ที่สดใสมากกว่าเดิม แบคฮยอนเป็นฝ่ายตื่นก่อน นานจะได้นอนหลับแบบสนิทและลึกขนาดนี้และพบว่าเขาตื่นมาในอ้อมแขนของมังกรหหนุ่มในร่างมนุษย์แล้ว
     'ตื่นเสียที'
     '....'
     แบคฮยอนที่คิดว่าตัวเองเป็นคนตื่นก่อน แต่พอได้ยินเสียงอีกฝ่ายดังขึ้น ก็รีบลุกออกจากตัวอีกฝ่ายทันทีและไปอยู่ที่มุมห้องแทน
     'ตัวเจ้าหนัก ข้าปวดแทนไปหมด เจ้านอนทับแขนข้า'
     มังกรที่แอบหาเศษหาเลยกับคนที่หลับอยู่ทำเป็นพูดดี ชายยอลทั้งนอนและเข้าฌานจนพลังตัวเองกลับมาเหมือนเดิมแล้ว ตอนนี้ตัวเขาทั้งเบาและสบายกว่าเดิมมาก
     'แต่ถ้าเจ้าจะนอนต่อก็ได้นะ ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ข้าคงต้องแขนขาคืน ให้จ้าใช้หนุนหัวไม่ได้แล้วละ'
     มังกรที่แอบสูดดมกลิ่นหอมๆ และพิจใบหน้ายามหลับของเจ้าตัวกระจ้อยพูดไปเรื่อย
     'แล้วเจ้าไปทำอะไรมุมนั้น'
     'ท่านบอกว่า ข้า...ดูดพลังท่านนิ'
     คนที่โดนหาเศษหาเลยโดยที่ไม่รู้ตัวพูดเบาๆ อยู่ที่มุมห้อง ยอมรับว่าเขาตกใจมาก ก่อนนอนพวกเขานอนคนละฟาดกัน แต่ทำไมตื่นมา แล้วพวกเขาดันไปนอนกองด้วยกันได้
     แบคฮยอนก็เลยนิ่งไป เพื่อหาเหตุผลมาอ้าง แถมฟากที่ไปนอนด้วยกันดันเป็นฟากของอีกฝ่ายอีก
     'ตอนนี้ไม่แล้วละ ข้ากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว' ...เผลอๆ อาจจะแข็งแรงกว่าเดิมด้วยซ้ำ..... 'ว่าแต่เจ้าเองพูดเก่งขึ้นนะ'
     แบคฮยอนไหวไหล่ เกิดมาเขายังไม่เคยพูดกับใคร ก็คงต้องให้คนฟังคนแรกของเขาเป็นผู้ตัดสิ้น
     'หิวหรือเปล่า ดูเหมือนเราจะนอนหลับไปนานพอสมควร ข้าไม่จำเป็นต้องกินอาหารทุกวัน เลยไม่มีอะไรติดบ้านไว้เลย....ของอื่นๆ ก็ด้วย'
     พวกเขายังคุยกันโดยต่างคนต่างอยู่คนละมุมห้อง ชานยอลเปลี่ยนท่านั่งเป็นท่าสบายๆ การนอนหลับเต็มอิ่มมันทำให้เขารู้สึกสบายและเบาไปหมด     
     'สรุปท่านจะกินข้าไหม?'
     'หา'
     'ท่านจะกินข้าเมื่อไหร่ หรือ...ท่านจะขุนข้าให้อ้วนก่อน แล้วค่อยกินทีหลัง'
     'ไม่ต้องขุนแล้วมั้ง ดูท่าเจ้าก็พร้อมกินแล้วนิ' เขาพูดพลางนึกจะเล่นอะไรสนุกๆ ชานยอลลุกขึ้นจากพื้นบ้านแค่ก้าวครึ่งเขาก็ถึงมุมบ้านอีกฟาก ที่มีเจ้าตัวกระจ้อยที่อยู่มุมห้อง    
     'ท่านจะทำอะไร!'
     'ก็จะมาดูใกล้ๆ ว่าเจ้ายังน่ากินอยู่ไหม'
     แบคฮยอนยืนขึ้นสู้ เขาถอยหลังไม่ได้แล้วเพราะติดกำแพง อดเสียใจไม่ได้เพราะเหมือนความดีใจมันอยู่ได้ไม่นาน สุดท้ายก็ต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริง 
     ความเป็นจริงที่ว่าต้องเป็นอาหารให้กับมังกรบางตัว!



     'เฮ้!'
     ชานยอลผ่านศึกสงครามและการสู้รบมาไม่นับไม่ถ้วน แต่เขาเกือบเอี้ยวหน้ากำปั่นที่พุ่งมาสู่ใบหน้าเขาไม่ทัน เพราะไม่ได้ระวังตัว ว่าอีกฝ่ายจะทำเช่นนี้
     ส่วนเจ้าของกำปั่นหลับตาแน่น และยืนสั่นเหมือนเจ้าเข้าไปแล้ว....เอ็นดูเหลือเกิน
     'ทำอะไรของเจ้าน่ะ เกือบโดนหน้าปานเทพสวรรค์สร้างของข้า แล้วรู้หรือไหม!'
     'ยื่นแขนให้ท่านชิมดูก่อน'
     'หา'
     'เพื่อท่านไม่ชอบเนื้อข้า อย่างน้อยข้าก็แค่เสียแขนไปข้าง'
     ....เอ้ากับเจ้ากระต่ายป่าตัวนี้สิ....
     'อะ'
     แบคฮยอนร้อง และรู้สึกเจ็บที่ท่อนแขนนิดๆ เขาลืมตาขึ้นช้าๆ ทันเห็นมังกรหนุ่มที่งับฟันลงมาบนท่อนแขนขาวของเขา แต่ไม่น่าจะใช้กัดเพื่อฉีกและกินเป็นอาหารนะ
     'กระต่ายโง่ ข้ามอบพรให้เจ้าขนาดนี้ ยังคิดว่าข้าจะกินเข้าอีกหรือ'
     'ท่านอาจจะหลอกให้ข้าตายใจ'
     'ไว้ข้าจะทบทวนอีกที ว่าสมควรกินเจ้าดีไหม'
     มังกรหนุ่มพูด พ่นลมหายใจบนท่อนแขนแบคฮยอนครั้งสองครั้ง ไม่นานรอฟันจางๆ ก็หายไปในที่สุด
     'หรือจะเก็บเจ้าไว้ แล้วขุนให้เจ้าอ้วนขึ้นกว่านี้ แล้วค่อยกินดี'
     'ลมหายใจของท่าน...' แบคฮยอนเห็นถึงอภินิหารอีกครั้ง เพราะลมหายใจนั้นทำให้เขาสามารถพูดได้  
'มันคืออะไรกันแน่'
     แต่แบคฮยอนไม่ได้สนใจอีกต่อไปแล้วว่าเขาจะกินหรือไม่กิน แต่เขากลับสนใจลมหายใจนั้นมากกว่า
'เป็นสิ่งที่ติดตัวข้ามาตั้งแต่ข้าเกิด.....พ่อของข้าสามารถหายใจแล้วเป็นสิ่งที่ป้องกันตัวได้'
     'หายใจแล้วเป็นสิ่งที่ป้องกันตัวได้'
     'ก็เป็นอะไรก็ได้ที่ป้องกันภัยไม่ให้เข้ามาทำร้ายตัวเอง อาจจะเป็นภูเขา'
     'หายใจเป็นภูเขา?!'
     ชานยอลพยักหน้า แต่ท่านพ่อของเขารักสงบ หากไม่มีใครคิดคดทรยศ คงยากที่จะได้เห็นท่านพ่อจะทำร้ายใครด้วยพลังของตน
     'พ่อของท่าน...ก็เป็นมังกรหรือ'
     'เผ่าพันธุ์ของท่านพ่อเป็นเผ่าพันธุ์มังกรเลือดบริสุทธิ์ ตระกูลของท่านพ่อข้าสืบเชื้อสายมังกรมารุ่นต่อรุ่น ไม่ใช่แค่ตัวข้า พ่อของข้า พ่อของพ่อข้าก็เป็น พ่อของพ่อของพ่อข้าก็เป็น ชาวเราเป็นมังกรด้วยกันหมด'
     'เลือดบริสุทธิ์'
     'หากนับกันจริงๆ คำนั้นจะหมายถึงเผ่าพันธุ์ที่จะไม่ผสมปนเปกับสายเลือดไหนๆ เด็ดขาด แต่นับตั้งแต่รุ่นปู่ของปู่ข้าได้ขออนุญาตฟ้าดินแล้วว่า สามารถใช้ชีวิตกับได้ทุกเผ่าพันธุ์ แต่แค่เชื้อพันธุ์ของชาวเรานั้นจะแข็งแรงมากที่สุดก็เท่านั้นเอง'
     'อ่า...เชื้อพันธุ์'
     'สมมุติเจ้ามีลูกกับข้าอัตราที่ ลูกของเรา จะเป็นเหมือนกับข้าเรียกได้ว่าแทบจะร้อย'
     'แล้วเป็นเหมือนข้ามันไม่ดีตรงไหน'
     มังกรหนุ่มยิ้ม
     'นั้นสินะถ้าลูกของเป็นเหมือนเจ้ามันจะไม่ดีตรงไหนกันนะ'
     แบคฮยอนดันร่างอีกคนออกสุดแรง แต่ทำให้แค่มังกรหนุ่มถอยเท้าไปครึ่งก้าวเท่านั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ยังประดับอยู่บนใบหน้าปานเทพสวรรค์สร้าง
     'ข้าหิวแล้ว!'
     'ข้าก็หิวแล้วเหมือนกัน'
     'ไหนท่านบอกว่าท่านไม่จำเป็นต้องกินอาหารทุกวันไง'
     'ก็วันนี้ข้าอยากจะกินขึ้นมา'
     'อยาบอกนะว่า....'
     'ข้าไม่กินเจ้า วางใจเถิด'

     มื้ออาหารแรกหลังจากทุกอย่างเหมือนจะสงบสุขของแบคฮยอนคือผลไม้ป่าของหมู่บ้านซอ ไม่มากผลแต่ก็พอทำให้แบคฮยอนอิ่มท้อง และสดชื่นขึ้นมาได้ โดยที่ชานยอลเป็นคนเข้าไปเก็บมาให้ ส่วนของชานยอลเป็นไก่ป่าที่เจ้าตัวใช้กระแสมานาไล่จับมา
     เจ้าไก่ป่าจึงได้ไปเกิดใหม่อย่างไม่ทุรนทุราย ความจริงมังกรอย่างเขาไม่จำเป็นต้องมีการปรุงอาหาร แต่กลัวมนุษย์ที่อยู่ด้วยจะตกใจ มื้อนี้ชานยอลจึงได้กินไก่ป่าย่างฝีมือแบคฮยอน
     'เจ้ามีฝีมือ'
     ชานยอลชม เขาทานอาหารบ้างเพื่อเติมสารต่างๆ ที่ร่างกายจำเป็นต้องใช้ และผลิตเองไม่ได้ ไม่ได้กินเพื่อลองลิ้ม ชิมรสใดๆ อาหารไม่ใช่สิ่งที่เผ่าพันธุ์เขาใช้เพื่อดำรงชีวิต มานาตั้งหากที่สำคัญต่อการดำรงชีวิตของพวกเขา
     อย่างเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาอ่อนเพลียนิดหน่อย และไม่สามารถอยู่ใกล้เจ้ากระต่ายป่าได้ คงเป็นเพราะมานาของเขาอ่อนลงไป แต่ก็มีอยู่หลายเรื่องที่มังกรอย่างเขาไม่เข้าใจ เช่น
     ทำไมแบคฮยอนถึงสามารถดูพลังจากเขาได้ขนาดนั้น เพียงเพราะแค่มานาเขาอ่อนลงไปจริงหรือ?

     'พ่อข้าสอน แต่พ่อข้าก็ได้จากแม่ข้ามาอีกที'
     คนที่นั่งกินแต่ผลไม้ป่าบอก ความจริงเขาได้รับส่วนแบ่งของไก่ย่างมาด้วยแต่แบคฮยอนไม่นึกอยากกินเนื้อสัตว์
     ป่าของหมู่บ้านที่ชานยอลพาเขามา อุดมสมบูรณ์กว่าป่าหลังหมู่บ้านฮานมาก ผลไม้รากไม้ออกผลเต็มต้นไปหมด ไหนจะนกเอ่ย หรือสัตว์อื่นๆ เอ่ยก็มีให้เห็น
     'ครอบครัวเจ้ามีใครบ้าง'
     'พ่อข้า พี่ข้า ส่วนแม่ข้าจากไปแล้ว เรื่องของพวกท่าน คือนิทานก่อนนอนของข้าสมัยเด็กๆ แม่ข้าเล่าให้ฟังว่าถ้าก้อนเมฆมีสีดำแล้วมังกรจะออกมา'
     'แล้วพอเมฆสีดำมังกรเคยออกมาให้เจ้าเห็นไหม'
     แบคฮยอนมองหน้า มังกร ที่ออกมาจริงๆ ตอนกลุ่มก้อนเมฆเป็นสีดำ
     'ลืมไปข้าก็มังกร'
     'ข้ามีเรื่องจะร้องขอ'
     แบคฮยอนพูดในสิ่งที่อยากจะพูดมานาน
     'ข้าอยากให้ท่านช่วยหมู่บ้านข้า....หมู่บ้านเขากำลังเกิดอาเพศ อากาศหนาวผิดปกติ ทำให้ผู้คนล้มตาย ถ้าท่านจะเมตตา...ใช้ลมหายใจของท่านเพื่อช่วย...หมู่บ้านข้า...'
     'สิ่งตอบแทนละ'
     ชานยอลพูดพลางเคี้ยวกระดูกไก่ลงคอ เป็นไก่ย่างที่อร่อยที่สุดในชีวิตเขาเลยก็ว่าได้
     'เจ้าจะตอบแทนข้าด้วยอะไร หากข้าดลบันดาลให้พรของเจ้าเป็นจริง'
     'ทุกอย่างที่ท่านต้องการ'
     '.....'
     มังกรหนุ่มเงียบไปพักใหญ่ แบคฮยอนเองก็เช่นเดียวกัน เขาคิดว่านี่คือสิ่งที่เครื่องบูชาอย่างเขาน่าจะทำได้
     'เอาสิ น่าสนใจดี ทุกอย่างที่ข้าต้องการงันหรือ'
     แต่พอฟังมังกรหนุ่มพูดแบบนั้น ชาวบ้านหมู่บ้านฮานอย่างแบคฮยอนก็เกิดกลัวขึ้นมาลึกๆ .... เพราะจะมีอะไรที่มังกรอย่างเขาต้องการอีกละ
     หากไม่ใช่ชีวิตของเขาน่ะ.....



see you on next Friday
have a nice day 
b e y o n d .
#ลมหายใจของชบ
@Beyondishappy On Twitter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #9 chickeppp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 21:52
    ไรท์คะมีประโยคที่พิมพ์ตกด้วยนะ
    อิคุณพี่จะเอาอะไรจากน้องค๊าาาาาาา!!??
    #9
    0
  2. #8 zobee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 21:17
    พี่ชานอยากได้อะไรหรอออ อิอิหัวใจน้องแบครึป่าววว
    #8
    0
  3. #7 สายสืบบยอน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 19:42
    มีสิจ๊ะ หัวใจหนูไง
    #7
    0