ลมหายใจของมังกร (Yaoi Boy Love Lovely+Fanfiction:EXO ChanBaek+mpreg)

ตอนที่ 4 : - 3 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 99
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    16 ก.ค. 63

- 3 -

     'พะ...พูด...ได้แล้ว'
     น้ำตาไหลอาบใบหน้านวล หากฝันที่แบคฮยอนไม่เคยฝันคงจะเป็นเรื่องที่อยากให้ตัวเองพูดได้ แต่วันนี้มันกลับเป็นจริงแล้ว เขาพูดได้! นี่สิถึงเรียกว่ามหัศจรรย์!
     อยากให้พ่อกับพี่และแม่ได้ยินจัง....
     แบคฮยอนรําพึงรําพันกับตัวเองเบาๆ      
     'พูดออกมาสิ เจ้าพูดได้แล้ว ก็พูดออกมา จะพูดอยู่ในใจเจ้าทำไมกัน'
     แบคฮยอนเงยหน้า ปากเขาสั่นระริก เขาเหมือนกับเด็กเล็กๆ ในหมู่บ้านเวลาหัดพูด
     'แ...บคฮยอน'
     'เก่งมาก'
     มือใหญ่วางลงบนกลุ่มผมสีดำเข้ม เหมือนมีเส้นกระแสมานาไหลออกมาจากมือคู่นั้น นอกจากสร้างความอบอุ่นให้กับแบคฮยอนแล้ว ยังเสริมสร้างพลังให้กับแบคฮยอนอีกด้วย แบคฮยอนไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองแข็งแรงเท่ากับตอนนี้มาก่อนเลย!
     'ชิส์ เจ้ามันตัวดูดพลังข้านัก'
     บุตรชายของจอมมังกรรุ่นปัจจุบัน ชานยอล พูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์นัก ไม่อยากจะเชื่อว่าการให้พรเช่นที่ในหมู่พวกเขาเรียกว่า ลมหายใจของมังกร จะทำให้เขาถึงกับรู้สึกเสียงพลังได้ถึงขนาดนี้ เห็นทีเจ้ามนุษย์จะไม่ได้กระจ้อยอย่างที่เขาคิด
     'จะจะเจ้า ไม่! ท่านเป็น! ท่านเป็น!'
     'บุตรชายจอมมังกรรุ่นปัจจุบัน ชานยอล'
     '....'
     'เรารีบไปจากตรงนี้กันเถอะ เจ้าดูดพลังข้าไปเยอะหนักหนา เกรงว่าใครมาพบแล้วต้องลงไม้ลงมือ เราจะพลาดพลั้งเอาได้'
     ชานยอลพูดไว้ก่อน พลังที่อยู่ในตัวเขามากมายเกินกว่าจะหาอะไรมาเทียบ แม้ว่าจะรู้สึกสูญเสียพลังไปสักนิด แต่ก็ยังไม่เท่าส่วนหนึ่งที่เขามี แต่เขาเป็นห่วงเจ้ากระจ้อยนี่มากกว่า
     'แล้วเราจะไปไหนกัน'
     แบคฮยอนพูดเบาๆ ตัวเขายังไม่ชินกับเสียงของตัวเอง แถมฟังๆ ดูเสียงเขายังแปร่งๆ ฟังคล้ายกับเสียงของเด็กที่กำลังหัดพูด 
     'ไปกับข้า'
     'เห'
     'ก็พวกของเจ้า ยกเจ้าให้กับข้าแล้วไม่ใช่หรือ ข้าก็มารับเจ้าไปแล้วไง มารับด้วยตัวเองเลยนะ'


     
     แค่ชานยอลเตะเท้าเบาๆ ตัวเขาก็ลอยขึ้นเหนืออากาศ ซ้ำยังใช้อ้อมแขนกอดแบคฮยอนไว้แล้วพาแบคฮยอนมาที่นี้อีกด้วย
     แบคฮยอนคิดมาตลอดว่า ตัวเขาจะอาศัยอยู่กับมังกรได้อย่างไร จะโดนจับกินจริงๆ ใช่ไหม จนกระทั้งชานยอลพาเขามาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ดูภายนอกเหมือนกับหมู่บ้านฮานที่เขาจากมา แต่พอดูจริงๆ แล้วทุกคนในหมู่บ้านดูมีความสุข ทุกอย่างดูอุดมสมบูรณ์ อากาศก็ดีไม่หนาวเกินไป ตลาดเป็นตลาดโดยสมบูรณ์เพราะมีร้านค้าหลากหลาย
     ไม่เหมือนกับหมู่บ้านของแบคฮยอนที่มีร้านค้าไม่มาก เด็กๆ วิ่งวุ่นวายกันไปหมด เช่นเดียวกับผู้คนที่ต่างพากันออกมาจับจ่ายซื้อของ
     แบคฮยอนเดินเคียงข้างคนตัวสูงไปเรื่อยๆ ชานยอลเปลี่ยนวิธีการเดินทางจากการเหาะเหินเป็นการเดินธรรมดาตอนที่เริ่มเข้าเขตของหมู่บ้านในตอนรุ่งเช้าพอดี ชานยอลมีรูปร่างสูงสมกับอีกร่างหนึ่งของเขา หน้าตาของเขาถือว่าดีจัด จนสาวๆ ในหมู่บ้านหลายคนเหลียวหลังมอง
     แต่แบคฮยอนก็ยังไม่วางใจอีกฝ่ายหรอก เพราะแบคฮยอนรู้ถึงตัวตนจริงๆ ของอีกฝ่าย ซ้ำอีกฝ่ายยังเคยพูดว่า ต่ก็น่าจะทำให้ข้าอิ่มได้ คำนั้นยังหลอนหูแบคฮยอนอยู่เลย 
     'เราจะไปไหน'
     แบคฮยอนตั้งคำถาม พอลงจากฟ้ามา แบคฮยอนก็ได้แต่เดินตามอีกฝ่ายไปเรื่อยๆ ผ่านฝูงสัตว์ ผ่านโบสถ์ ผ่านบ้านหลายหลัง จนกระทั้งเข้ามาในพื้นที่ที่น่าจะเป็นส่วนกลางของหมู่บ้าน
     'ที่พัก ข้าก็ต้องพัก และเจ้าก็ต้องพัก'
     'แต่ข้าหิว'
     'ตรงนั้นซาลาเปาอร่อย'
     'ข้าไม่มีเงิน'
     'ไม่ใช่ปัญหา'
     เหรียญทองที่ถูกอีกฝ่ายนำออกมาจากสาบเสื้อคือคำตอบ
     'แล้วก็ไม่บอก'
     แบคฮยอนเผลอพูดกับตัวเอง
     'ก็เจ้าไม่ได้ถามข้าเอง'
     '!!!'
     'ข้าไม่ได้สู่รู้เรื่องในใจเจ้า ข้าเคยเกิดมาเป็นแบบนี้ตั้งหากละ'
     'อะไรกัน! หมายความว่าท่านอ่านใจได้!'
     'ก็ใช่'
     ชานยอลรับหน้านิ่งๆ เป็นความสามารถขั้นพื้นฐานของเผ่าพันธุ์เขาเลยก็ว่าได้  หากต้องอยู่ด้วยกันอีกชานยอลคิดว่าเจ้าตัวกระจ้อยนี้ ยังมีเรื่องต้องตกใจกับตัวเขาและเผ่าพันธุ์เขาอีกเยอะ

     'ข้าขอซาลาเปาหนึ่งลูกพ่อค้า'
     แบคฮยอนรีบเดินเข้าไปที่ร้านซาลาเปาที่ชานยอลว่า ตัวเขาเองเคยกินซาลาเปาไม่กี่ครั้ง ส่วนมากจะได้กินแค่ขนมปังแข็งๆ จากพ่อค้าที่รับมาจากในเมืองไกลมากกว่า
     'หา เจ้าว่าอะไรนะ'
     แต่พ่อค้าซาลาเปากับไม่เข้าใจในสิ่งที่ลูกค้าหน้าไม่คุ้นตาพูด เพราะที่อีกฝ่ายพูดออกมามีแต่ลม
     'ข้าขอซาลาเปาหนึ่งลูก'
     แบคฮยอนพูดอีกรอบ เขาเดินเข้ามาพร้อมกับความมั่นใจว่าตนเองนั้นพูดได้ จึงไม่มีท่าทีรีรอ 
     'ข้าไม่ได้ยินที่เจ้าพูด แต่เจ้าต้องการซาลาเปาใช่ไหม? ได้ๆ'
     คนพูดได้หน้าเสีย จึงลองออกเสียงอีกครั้งและพบว่า
     'อือ....'
     แบคฮยอนเบิกตากวา้ง เมื่อครู่เขายังพูดและโต้ตอบได้อยู่เลย ทำไมกัน! ระหว่างที่เขากำลังเริ่มสับสน มือหนาถูกวางบนไหลเขาเบาๆ มานาไหลผ่านจากอีกฝ่าย เหมือนที่เขารู้สึกมาตลอดการเดินทาง เหมือนว่าเวลาที่ผิวของเขาสัมผัสกับผิวของอีกฝ่าย
     จะมีมานาพลังของอีกฝ่ายไหลมาถึงเขาอยู่เสมอ แบคฮยอนได้ยินชานยอลพูดคล้ายสบถตอนลงมาจากฟ้าใกล้กับหมู่บ้านว่า ตัวเขานั้นดูพลังอีกฝ่ายไปเยอะมาก
     'แล้วเจ้าละเอาด้วยไหม'
     พ่อค้าถามชายหนุ่มอีกคน ที่หน้าตาก็ไม่ค่อยคุ้นสักเท่าไหร่หรอก
     'ไม่ละ ขอแค่ลูกเดียวพอพ่อค้า'
     'เอ้าได้แล้ว'
     พ่อค้ายืนเจ้าก้อนแป้งมีไส้ด้านไหนให้กับแบคฮยอน แบคฮยอนจึงเอาเหรียญทองให้และพึมพําเบาๆ เชิงเป็นการขอบคุณ
     'ร้อนๆๆ'
'     เอ้าระวังหน่อยสิ ขอโทษทีข้าก็ลืมบอกไปว่ามันร้อน'
     พ่อค้าพูดกับแบคฮยอน เพราะผิวสัมผัสของเจ้าแป้งก้อนที่เพิ่งขึ้นมาจากที่นึงไม้ไผ่ พ่อค้าน่ะคงชินกับความร้อนนั้นแล้ว แต่แบคฮยอนไม่ จึงร้องออกมาด้วยความตกใจ
     'ขอบคุณนะพ่อค้า เราไปกันเถอะ'
     เจ้าของมือใหญ่กระซิบบอกแบคฮยอนเบาๆ ก่อนที่พวกเขาทั้งคู่จะเดินออกจากร้านไป

     'ทำไมเมื่อกี้พูดแล้วไม่ได้ยินนะ'
     'เพราะข้าไม่ได้อยู่ใกล้เจ้า คนอื่นถึงไม่ได้ยินที่เจ้าพูดยังไง'
     แบคฮยอนหันขวับ มองคนทำหน้านิ่งๆ ที่แอบอ่านใจคนอื่น ซ้ำยังโต้ตอบกลับมาอีกด้วย
     'หมายความว่า ข้าจะพูดได้ต่อเมื่อเจ้าอยู่ใกล้ๆ'
     'ก็ใช่ เอาละถึงบ้านแล้ว เขาจะขอนอนสักหลายตื่นเลย สงสัยอะไรไว้ถามหลังข้าตื่นนะ'




see you on next Friday
have a nice day 
b e y o n d .
  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #6 chickeppp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 10:04
    ไรท์!!!!เราชอบเรื่องนี้!!!! มาต่อด้วยนะคับ สู้ๆ
    #6
    0
  2. #4 สายสืบบยอน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 16:32

    เดาเรื่องไม่ออก แต่ชอบบบ
    #4
    0