ลมหายใจของมังกร (Yaoi Boy Love Lovely+Fanfiction:EXO ChanBaek+mpreg)

ตอนที่ 2 : - 1 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    7 ก.ค. 63

- 1 -

     พิธีบูชายัญ ถูกพูดถึงกันอย่างปากต่อปาก ยิ่งหมู่บ้านมีจำนวนผู้อยู่อาศัยน้อย การแพร่กระจายของข่าวจึงเป็นไปอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านต่างผวา และ หวาดกลัวเนื่องจากกลัวตัวเอง หรือคนในครอบครัวจะต้องเป็นผู้เสียสละ ไม่เว้นแต่บ้านผู้นำของหมู่บ้านเอง 3 พ่อลูกก็ตกอยู่ในภวังค์ที่ตึงเครียดไปกว่าเดิมอย่างมาก จากเดิมเครียดแค่คนพ่อ แต่ตอนนี้ความเครียดแพร่กระจายถึงทุกคน
     'พ่อจะไป'
     ชาวบ้านไม่ต่ำกว่า 10 คนมาเคาะประตูที่บ้านผู้นำ เพื่อถามถึงเรื่องราว ตอนนี้ข่าวใหม่ล่าสุดคือมีการแบ่งแยกกลุ่ม ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งขึ้นตรงกับผู้นำบยอน 
     ส่วนอีกกลุ่มได้ไปขึ้นกับกูวอนคนเฒ่าคนแก่ของหมู่บ้านว่ากันว่าแกเป็นหมอผี แต่เดิมหมู่บ้านจะมีหมอแวะเวียนมาเพื่อรักษา แต่ก็นานๆ ครั้งเพราะหมู่บ้านฮานอยู่ไกลจากหมู่บ้านอื่นๆ เป็นการรักษาด้วยยาแผนปัจจุบัน แต่ชาวบ้านบางคนรอไม่ไหว จึงเลือกการรักษาอีกรูปแบบที่ว่ากูวอนสามารถทำได้
     มีทั้งที่หายจากโรค และมีทั้งที่หายจากโลกไปเช่นกัน แต่กูวอนก็ไม่ได้ปิดบังอะไร ตาแก่คนนั้นบอกแค่ว่าเป็นไปตามธรรมชาติ
     'อือๆๆๆ'     
     ลูกคนเล็กร้องท้วงทันที 
     'ไม่ได้นะพ่อ!'     
     ลูกคนโตเองก็เช่นกัน      
     'พ่อเป็นผู้นำ พ่อต้องเสียสละ'
     หรือบางทีมันถึงเวลาที่เขาจะได้ไปอยู่กับภรรยาเสียที ...คิดถึงเธอจังที่รัก...
     'ถ้าพ่อทำแบบนั้นตาแก่นั้นได้ยึดหมู่บ้านเราไปแน่ เข้าแผนการมันกันหมดพอดี'
     แฝดคนพี่ว่า แฝดคนน้องก็พยักหน้าสนับสนุน จริงๆ การที่ชาวบ้านแตกเป็นสองฝ่าย มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่มันแค่เป็นเรื่องที่เพิ่งแดงขึ้นมาก็เท่านั้น
     'ท่านต้องอยู่ เพื่อหมู่บ้านเราต่อไป'
     แฝดคนพี่ว่า
     'เดี๋ยวข้าไปเอง'
     ก่อนจะพูดในสิ่งที่ตนเองคิดตั้งแต่ออกจากการประชุมมาตลอด
     'อ่าๆๆๆๆๆๆ'
     คราวนี้แบคฮยอนร้องหนักกว่าเดิม พ่อจะไป หรือพี่จะไปเขาก็ทำใจไม่ได้ทั้งนั้น สุดท้ายคนพูดไม่ได้จึงรีบโบกไม้โบกมือ เพื่อเป็นการสนทนา 
     พวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน ถึงแบคฮยอนจะไม่สามารถพูดกับคนอื่นได้ เพราะคนอื่นไม่สามารถอดทนรอการสื่อสารของแบคฮยอน แต่กับพ่อและพี่แฝด พวกเขาสามารถคุยกันได้ทั้งๆ ที่แบคฮยอนไม่ได้เปล่งเสียงออกมาจากปากสักคำเดียว ได้อย่างรู้เรื่อง 
     'ข้าไปเอง...'
     แบคฮยอนขยับปากช้าๆ เพื่อเป็นคำพูด 
     'พี่ท่านอยู่กับพี่ และพ่อ ข้าจะไปเอง'
     น้องคนเล็กพูดช้าๆ แม้ไม่มีเสียงแต่ก็ก้องกังวานไปถึงใจคนฟัง อีกเรื่องที่แฝดคนพี่ไม่ได้พูดคือตาเฒ่าต้องการให้น้องแฝดของเขาเป็นเครื่องบูชา
     .....บอนซอง ส่งน้องเจ้าไปเป็นเครื่องบูชานั้นดีที่สุด น้องเจ้าไม่เหมือนใคร ไม่ใช่แค่พูดไม่ได้ เรี่ยวแรงก็น้อยกว่าคนอื่น ถึงเขาอยู่ เขาก็ช่วยอะไรพวกเราไม่ได้หรอก.....
     นั่นคือสิ่งที่ตาเฒ่ากูวอนพูดออกมา และทุกคนในที่ประชุมก็เห็นด้วย และเป็นประโยคที่สามารถเปลี่ยนใจของคนฟังได้อย่างทันที เพราะมีตัวตายตัวแทนแล้ว
     'ไม่ได้! จะไม่มีใครจากบ้านเราต้องไปทั้งนั้น!'
     คนพ่อพูดอย่างเหลืออด เรื่องที่ตาแก่นั้นพูดเขารู้จากปากลูกชายคนโตแล้ว และได้แต่ภาวนาไม่ให้มันไปถึงหูลูกชายคนเล็กด้วยเถอะ
     แบคฮยอนบอบช้ำมาเยอะแล้วกับสิ่งที่เขาเป็น จากนี้ให้เขามีความสุขกับชีวิตของเขาไปเถอะหนา

     'เห็นทีจะไม่ได้'
     ตาเฒ่ากูวอนถือวิสาสะเดินเข้ามาในบ้าน ท่าทางเขาดูเป็นคนแก่ใจดี แต่ที่จริงแล้วเขามีปัญหากับผู้นำบยอนหลายรอบแล้วเรื่องการปกครอง
ตอนนี้ชาวบ้านเริ่มเข้าข้างเขาแล้ว เรื่องอะไรเขาจะรอ
     'ข้าจะทำพิธีคืนนี้ พวกเจ้าร่ำลากันเสร็จแล้วใช่ไหม'
     คนแก่ของหมู่บ้านว่า พลางมองไปทางลูกชายคนเล็กของผู้นำหมู่บ้าน ช่างน่าเวทนาที่ไม่เหมือนคนอื่น ไม่งั้นป่านี้เจ้าก็รอด
     'บุกรุก! เจ้าบุกรุกบ้านข้าหรือตาเฒ่า!'     
     ผู้นำหมู่บ้านโกรธจนตัวสั่น การกระทำเช่นนี้เท่ากับอีกฝ่ายไม่ให้เกียรติเขาอีกต่อไปแล้ว
     'ข้าทำเพื่อหมู่บ้าน ถ้าเจ้าไม่ต้องการทำเพื่อหมู่บ้าน เจ้าก็เก็บของแล้วออกไปซะ ไปกับลูกๆ ของเจ้าด้วยนั้นละ'
     กูวอนพูดเสียงเรียบ รู้ดีว่าบยอนรักหมู่บ้านนี้ยิ่งกว่าอะไร ผู้นำบยอนเสียความเป็นตัวเองไปนับตั้งแต่ภรรยารักของมันจบชีวิตหลงที่เหวหลังหมู่บ้าน
     'แต่ถ้าเจ้ายอมให้ลูกชายคนเล็กมาเป็นเครื่องบูชา อย่างน้อยเขาก็จะได้ทำอะไรให้เจ้าภูมิใจในฐานะลูกคนหนึ่งบ้างละนะ'
     ตาเฒ่าว่าอย่างใจร้าย ส่วนใจคนฟังนั้นปวดร้าวไปหมด แบคฮยอนก้มหน้าลง ด้วยสถานการณ์อันตึงเครียด ทำให้จิตใจที่เข้มแข็งของเขาอ่อนแอลง
     'อ่าๆๆๆ'
     'นั่นเจ้าพูดอะไรของเจ้า ข้าไม่เข้าใจเจ้าหรอก เด็กใบ้'
     ตาเฒ่าพูดต่อ 
     'อ่า!!!!'
     'อ๋อ...จะถามข้าว่าทำไมต้องเป็นเจ้างันหรือ...เพราะเจ้ามันไร้ประโยชน์ไงแบคฮยอน จับพวกมันขังไว้ แยกเจ้าเด็กใบ้ออกมา กันมันหนี เราต้องใช้มันคืนนี้เป็นเครื่องบูชา'
     ตาเฒ่าสั่งการ ก่อนที่คนจำนวนมากหรือที่เคยเป็นเพื่อนบ้านกันจะบุกเข้ามาในบ้านของผู้นำหมู่บ้าน
'ข้าเป็นผู้นำหมู่บ้าน!'
     'อดีตเจ้าเคยเป็น แต่ตอนนี้ข้าเป็นแล้ว เจ้ามันอ่อนแอ ปกป้องใครไม่ได้เมียก็ไม่ได้ ตอนนี้ลูกเจ้ายังปกป้องไม่ได้....เจ้ามันก็....ไร้ประโยชน์เหมือนกันนัมจู'

     เรื่องราวกลับตาลปัตรไปหมด แบคฮยอนและครอบครัวถูกจับแยกออกจากกัน คาดว่าพ่อกับพี่เขาน่าจะถูกจับอยู่ด้วยกัน ส่วนตัวเขาถูกแยกออกมาขังในบ้านหลังหนึ่ง โดยมีชายในหมู่บ้านรูปร่างกํายําเฝ้าไว้อย่างไม่ละสายตา
     แบคฮยอนอยากร้องไห้....นึกดีใจตอนนี้ ที่ตัวเองไม่สามารถปลดปล่อยเสียงออกมาจากลำคอได้ ไม่งั้นเจ้าพวกนั้นคงได้ยินเสียงร้องไห้ของเขาเป็นแน่
     'อาหารไม่ยุบ'
     แบคฮยอนโดนขังเดียวนานแค่ไหนก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ คือพระอาทิตย์ตกดินแล้ว และตาเฒ่าก็เดินเข้ามา
     'ดื้อกว่าที่คิด'
     '.....'
     หลังจากที่โดนจับเข้ามา ตาเฒ่าก็สั่งให้คนนำอาหารมาให้แบคฮยอนถึงห้อง รวมถึงเสื้อผ้าถักทอใหม่เอี่ยม แต่แบคฮยอนกลับไม่สนใจพวกมันเลย เขาอยากเจอครอบครัว อยากน้อยหากเขาต้องไป ได้ร่ำลาหรือใช้วินาทีที่สุดท้ายกับครอบครัวที่รักก็ยังดี
     'อือ!!!!'
     คนพูดไม่ได้ร้องลั่น เมื่อโดนมือหยาบหนาบีบเข้าที่แก้ม แบคฮยอนเจ็บจนน้ำตาไหลออกมา เขาพยามปิดปากแน่น เพราะตาเฒ่าพยามยัดเนื้อใส่ปากเขา
     'ไม่กินก็ไม่ต้องกิน! ประเดี๋ยวก็ตายแล้ว!'
     ใบหน้าของแบคฮยอนถูกสะบัดออกจากมือหนา ตามด้วยอาหารที่ตาเฒ่าปาใส่ แบคฮยอนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจงเกลียดจงชังอะไรเขานัก ตลอดเวลาที่อยู่ร่วมหมู่บ้านกันมา เรียกได้ว่าพวกเขาไม่เคยยุ่งเกี่ยวกันเลยด้วยซ้ำ
     'อือๆๆๆ'
     'เจ้าพูดอะไร ข้าไม่เข้าใจ!!!'
     'อือๆๆๆ'
     'โว้ย!!!!'
     ตาเฒ่าส่งเสียงดังลั่น จนชายรูปร่างกำยำรีบเดินเข้ามาข้างใน คนนี้แบคฮยอนจำได้ว่าพวกเขาเคยให้ความช่วยเหลือกัน แต่ตอนนี้คงจะไม่
     'เจ้าแปลภาษาใบ้มันออกไหม?!'
     'มันบอกว่า....' คนมาใหม่ที่โดนตาเฒ่าขู่เอาชีวิตหากไม่สวามิภักดิ์ด้วย ค่อยๆ อ่านคำจากปากบางช้าๆ 'มั่น ใจ ได้ อย่าง ไร ว่า พิ ธี จะ สำ เร็จ'
     'ดีแล้วที่มันพูดไม่ได้ ขนาดพูดไม่ได้ คำพูดคำจามันยังฟังน่าโมโห!'
     แบคฮยอนขยับเข้าชิดมุมห้อง เขากลัวเหลือเกิน ตอนนี้เข้าไว้ใจใครก็ไม่ได้แล้ว
     'จะสำเร็จหรือไม่สำเร็จ เจ้าไม่ต้องรู้หรอก รู้อย่างเดียวเถอะว่า....เจ้าคือเครื่องบูชา ดูมันให้ดี แล้วถ้าเกิดเจ้าใจอ่อน รู้ใช่ไหมว่าจุดจบมันจะเป็นอย่างไร'
     ตาเฒ่าพูดกับชายร่างสูง ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทุกอย่างเงียบสงัด อากาศเริ่มเย็นลงกว่าเดิม เนื่องจากดวงตะวันลับขอบฟ้าไปแล้ว
     แบคฮยอนผวาเมื่อชายตรงหน้า ทรุดลงตรงหน้าเขาอย่างกับคนหมดแรง ใบหน้าคก้มล้ง จนคางจะชิดกับอก
     'ข้าขอโทษนะแบคฮยอน'
     '.....'
     'มันขู่ว่าจะฆ่า ถ้าไม่ยอมให้มัน'
     แบคฮยอนส่ายหน้า และเริ่มมีความคิดที่ว่า อีกฝ่ายควรจะไปทำหน้าที่ของตัวเอง เพื่อไม่ให้ต่างฝ่ายต่างเดือดร้อน
     'ข้าไม่เคยลืม ที่เจ้าเคยช่วยเหลือข้า แต่ข้าขอโทษจริงๆ มันจำเป็นที่ข้าต้องทำ'
     แบคฮยอนเริ่มไม่เข้าใจ และยังไม่ทันเข้าใจ เขาก็ล้มลงเพราะหมดสติไปเสียแล้ว .....

     แบคฮยอนฝัน....
     ในฝันครอบครัวเขาอยู่กันครบพ่อ แม่ พี่ชายแฝดและเขา พวกเขากำลังกินอาหารที่ทำกินกันเอง มีพายแอปเปิลถาดใหญ่ฝีมือแม่ด้วย ถึงจะยังเด็กแม่แต่เขาจำได้ว่าอร่อยมากๆ ขนาดตอนนี้ลงมือทำเองยังไม่อร่อยเท่าความจำที่บันทึกตอนได้กินเลย     
     พวกเขานั่งกินอาหารกันอยู่ที่ป่าหลังหมู่บ้าน ที่เขาชำนาญทางเป็นพิเศษ ถึงจะเป็นเด็กที่มีจิตใจเข้มแข็งแต่แบคฮยอนก็ไม่อยากเห็นหน้าตาของผู้คนที่มีท่าที่ตกใจที่เขาพูดไม่ได้ ซ้ำยังจะถามเขาอีกว่าทำไมถึงพูดไม่ได้ จึงปลีกวิเวกมาอยู่ในป่าเสียเลย สงบดี ครั้งแรกที่พ่อรู้ว่าแบคฮยอนเข้าป่า แบคฮยอนโดนพ่อบ่นจนหูชา ในฝันพวกเขาพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่แบคฮยอนก็ยังไม่สามารถพูดคุยกับทุกคนได้ แต่ทุกคนก็เข้าใจเขาเป็นอย่างดีราวกับใช้ภาษาเดียวกัน
     ในฝันมีความสุขมากๆ เขาถึงรู้ว่ามันไม่ใช่ความจริง เพราะความจริงเขาหมดสติลงไป ในระหว่างที่รอการนำตัวไปเป็นเครื่องมือในการทำพิธี

     แบคฮยอนลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขานึกว่าเขาจะหนาวตายไปแล้วซะอีก กลางคืนของหมู่บ้านฮานหนาวมากๆ ยิ่งตอนนี้อากาศแปรปรวน ผิดปรกติไปจากเดิมแล้วด้วย
     '......'
     แต่ที่ยังทำให้เข้าไม่ตายเพราะมีกองไฟขนาดใหญ่จุดรอบตัวเขาตั้งหาก ตอนแรกแบคฮยอนนึกว่าเขาอยู่ในขั้นตอนการทำพิธี แต่ดูจากรูปการณ์ แล้ว พิธีเสร็จไปแล้วตั้งหากตอนที่เขาสลบอยู่
     เขากวาดตามองไปรอบๆ ตัวเขาอยู่จุดกลางโดนจับมัดที่แขนและขา มีกองไฟใหญ่ๆ หลายกองถูกจุดอยู่รอบๆ ตัวเขา นอกนั้นเป็นมุมของป่าที่หน้าตาเหมือนกันหมด ถึงจะชำนาญการเดินป่าเป็นพิเศษ แต่ด้วยอะไรหลายๆ อย่างเขาเองก็บอกไม่ได้ว่าอยู่ตรงส่วนไหนของป่า และจะสามารถเดินกลับบ้านได้ด้วยตัวเองได้ไหม และถ้ากลับไปเขาจะเป็นอย่างไร และการที่พิธีจบแล้ว มีเขาเป็นเครื่องมือแล้ว ทุกอย่างที่หมู่บ้านฮานจะดีขึ้นไหม
     แบคฮยอนได้ตั้งคำถาม
     แต่สิ่งที่เขารู้ตอนนี้คือ เขายังไม่ตาย แต่เขากำลังจะตายเพราะควันไฟจำนวนมากที่อยู่รอบตัวเขา เขาพยามส่งเสียง แต่เปล่งเสียแค่ไหน ก็ไม่เป็นคำออกมาจากลำคอ
     เขาเริ่มกลัว ไฟเริ่มโหมกระหน่ำจนเขาเริ่มมองไม่เห็นภูมิทัศน์รอบๆ อย่างน้อยไฟกองนี้ช่วยเขาไม่ให้หนาวตายและป้องกันเขาจากสัตว์ร้าย แต่ในทางกลับกันควันจากกองไฟก็ทำให้เขาหายใจยากขึ้นไปทุกทีๆ นี่ยังไม่คิดไปถึงตอนไฟมอดและเขายังไม่ตาย
     เขาคงไม่ต่างจากชิ้นเนื้อเสียบไม้ที่รอให้สัตว์สักอย่างมากิน....
     'อ่อ....แอ่....(พ่อ....แม่....)'
     เขาเรียกชื่อคนที่เขารักได้แค่นี้จริงๆ
     'อี่...ออออออ (พี่...บอนซอง)'
     เปล่งเสียงแค่ไหนก็ออกมาได้แค่นี้ ไม่มีใครให้คำตอบเขาได้ ว่าทำไมเขาถึงเกิดมาแล้วพูดไม่ได้ ตาเฒ่าเคยพูดไว้ว่าเป็นเพราะเขาทำผิดกฎข้างบน จึงเป็นโทษติดตัวเขามา 
     'แออออออ (แบคฮยอน)'
     สติเขาเริ่มจางหายอีกรอบ ภาพที่สะท้อนในดวงตาเขาคือกองไฟที่โหมหนักขึ้นเรื่อยๆ หึ...น่าเสียดาย ที่ไม่ได้เห็นตอนตัวเองอยู่ในพิธี....หรือจริงๆ มันก็อาจจะดีแล้วก็ได้
     แบคฮยอนกำลังจะหมดสติลงอีกครั้ง
     หากแต่ว่า
     จู่ๆ ก็เกิดลําแสงสีทองขึ้นสุดขอบฟ้าอีกด้านที่แบคฮยอนมองเห็น แบคฮยอนได้แต่มองตามเส้นแสงสีทองนั้นไป พ่อบอกว่าหมู่บ้านเราจะไม่เป็นอะไร เพราะมี บางอย่าง ปกปักรักษาไว้อยู่ และพ่อบอกว่าบางอย่างนั้นเรียกว่า มังกร 
     เป็นนิทานที่แบคฮยอนและบอนซองเคยฟังตอนเด็กๆ แม่เป็นคนถ่ายทอดให้พวกเขาฟัง แต่พวกเขายังเด็กเกินกว่าจะจดจำเนื้อหาของแม่ได้ พอสิ้นแม่ไป พ่อบอกว่าพวกเขาจะไม่ยอมนอกหากไม่ได้ฟังนิทานของแม่พวกเขาจึงได้ฟังนิทานมังกรของแม่จากพ่ออีกครั้ง
     ว่ากันว่าหลังหมู่บ้านฮานเป็นที่อยู่ของมังกร หากเกิดเหตุร้ายมังกรจะแปลงกายมาช่วยพวกเขา
     แต่ถ้าเป็นอย่างงั้น ทำไมมังกรถึงปล่อยให้หมู่บ้านเราประสบพบเจออะไรอย่างงันละ
     'ช่วยด้วย....ได้โปรด'
     สุดท้ายแล้วของชีวิต แบคฮยอนลองร้องขอชีวิตให้กับตัวเอง ก่อนที่ภาพจะมืดเหมือนกับท้องฟ้าในค่ำคืนนี้ที่ปกคลุมไปด้วยก้อนเมฆสีดำกว่าปกติ....
     ....รู้ไหมว่าถ้าก้อนเมฆมีสีดำแล้วมังกรจะออกมาด้วยนะ....
     แบคฮยอนยิ้มที่วาระสุดท้ายของชีวิตเขา มีเสียงแม่มาส่ง ....แม่ กำลังจะไปหานะครับ รอผมด้วย....




#ลมหายใจของชบ
have a nice day 
b e y o n d .

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น