เรื่องของความทรงจำ - เรื่องของความทรงจำ นิยาย เรื่องของความทรงจำ : Dek-D.com - Writer

    เรื่องของความทรงจำ

    โดย ilLuMiNiSm~

    เรื่องของความทรงจำ

    ผู้เข้าชมรวม

    183

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    0

    ผู้เข้าชมรวม


    183

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  แฟนตาซี
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  19 ม.ค. 49 / 02:45 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

       

                      ...สายลมเอื่อยๆอันร่มเย็น... ค่อยๆพัดผ่านตัวของฉันไป... เมื่อฉันกำลังยืนอยู่บนระเบียง มองวิวทิวทัศน์ของโรงเรียนแห่งนี้...สายตาของฉัน...ไม่ได้หยุดเพียงตึกตรงข้ามที่เพิ่งแปลงโฉมใหม่...ไม่ได้หยุดเพียงหมู่นกพิราบที่กำลังโผบิน... แต่กำลังแลเลยออกไป...ออกไปยังความทรงจำในอดีต

       

                      ในตอนนั้น...   

       

                      ตัวของฉันกำลังเดินตามมารดาของตน....จับมือของนางเอาไว้...และบีบแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ...ด้วยความหวาดกลัว... และแม่ของฉันก็จะค่อยๆปลอบปะโลมฉัน...โดยการลูบมือของฉัน...และกระซิบข้างหูของฉันอย่างแผ่วเบา... ไม่ต้องกลัวนะ เด็กดี...แม่อยู่ตรงนี้ ข้างๆเจ้าแล้ว

                      แต่แม้ว่า ฉันจะเข้าใจความหมายที่นางพูดก็ตาม...ฉันก็ยังคงบีบมืออันอ่อนนุ่มนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ...ก็ในเมื่อ..รอบกายของฉัน มันต่างจากเดิม...ไม่มีบ้าน...ไม่มีพ่อ...ไม่มีพี่...ไม่มี

                      ยามเมื่อร่างอันน้อยนิดของฉันได้ก้าวย่างเข้าสู่ สถานที่แห่งนี้...ฉันแลเห็นเด็กมากมาย ที่โตกว่าฉัน...กำลังเล่น...กำลังคุย....ด้วยกัน อย่างสนุกสนาน...พวกเขาเหล่านั้นใส่เครื่องแบบที่ต่างจากฉัน...บ้างก็ชุด เอี๊ยม...บ้างก็คอซอง...และบ้างก็ชุดที่มีเนคไทด์ดูเท่ห์ไปอีกแบบด้วย... แต่ก็นั้นสินะ... ทำไมพวกเขา ถึงเล่นกันได้อย่างสนุกสนานละ...ก็ในเมื่อ... นี่ไม่ใช่บ้าน... ไม่ใช่ที่คุ้นเคย... เล่นกับคนที่ไม่รู้จัก...กับคนแปลกหน้า...จะไปสนุกได้อย่างไรกัน

                      ฉันเดินตรงไป...พร้อมกับแม่ด้วยความหวาดกลัวที่ทวีขึ้นไปอีก... แต่กระนั้น...นางก็ยังคงปลอบฉันอยู่เรื่อยไป...จนกระทั่ง...ฉันได้พบกับความจริงอันเลวร้ายเมื่อ รู้ว่า แม่ของตนกำลังจะจากไป...จะทิ้งฉันไป

                      ฉันร้องไห้...โวยวาย...แม่กำลังทิ้งฉัน...ทิ้งฉันไว้เพียงลำพัง...อย่างโดดเดี่ยว...ในสถานที่ไม่คุ้นเคย...ในสถานที่ฉันไม่รู้จัก...ฉันร้องไห้...และร้องไห้

                      คุณครูท่านหนึ่ง ที่แม่ของฉัน ฝากฉันไว้กับท่าน... ค่อยๆเข้ามาปลอบโยนฉันแทนแม่ที่กำลังเดินจากไป...แล้วค่อยๆส่งฉันเข้าไปในสถานที่...ที่เรียกว่า อนุบาล

                      ฉันได้พบเจอเด็กมากมาย ที่อยู่รุ่นคราวเดียวกับฉัน...บ้างก็นั่งเล่นของเล่น อย่างสนุกสนาน... และโดดเดี่ยว...บ้างก็รู้จักกัน ผ่านทางผู้ปกครอง...แล้วฉันละ...จะอยู่กับใคร

                      ฉันนั่งอยู่ตรงนั้น...ตรงนี่...โอดครวญในใจด้วยความเศร้าโศก...ไม่ได้รู้สึกสนานแต่อย่างใดเลย...ปล่อยให้จิตใจของฉันล่องลอยกับธาตุอากาศ...อยู่อย่างนั้น จนกระทั่ง...คุณครูเหล่านั้นได้เรียกให้ไปเข้าแถว

                      ฉันมอง...ซ้ายที...ขวาที

                      ...นั้นก็ไม่เหมือนฉัน...

                      ...นี่ก็ไม่เหมือนฉัน...

                      ...ไม่มีใครเหมือนฉันเลย...

                      ...ไม่มีใครเหมือนกันและกันเลย...

                      ฉันมองพวกเขาเหล่านั้นด้วยความแปลกใจ...ก่อนที่จะทำตามที่คุณครูสั่งอย่างว่าง่าย... ถึงแม้ฉันจะทำตาม...แต่ใช่ว่าฉันจะชอบ...ฉันไม่ชอบ...ไม่สนุก...ไม่เหมือน...อย่างที่บ้าน

                      กิจวัตรประจำวันของฉันก็เป็นเช่นนั้นอยู่ร่ำไป...ฉันเริ่มชาชินเมื่อครั้งแม่ส่งฉันมาที่นี่แล้วจากฉันไป...อาจจากไปที่ไหน ฉันไม่อาจรู้...รู้เพียงแต่ว่า ในยามเย็นนั้น...แม่จะมารับฉัน...เพื่อกลับบ้าน... อันเป็นเวลาที่ฉันรอมานานแสนนาน

                      ทว่า...ไม่รู้ว่าวันเวลามันผ่านไปนานเท่าใด...มีสิ่งเลวร้ายบ้าง...มีสิ่งดีๆบ้าง...อย่างเช่น...ฉันได้เพื่อนกลุ่มหนึ่ง...ในตอนแรกฉันก็ดีใจอยู่หรอก...เพราะนั้นเป็นข่าวดีสำหรับฉัน...ทว่าหากฉันบอกว่า...แล้วพวกเขา เหล่านั้น ทิ้งฉันละ...มันจะยังเป็นข่าวดีอีกไหมนะ

                      และในเวลาต่อมา...ฉันก็ได้รู้จักกับเด็กคนหนึ่ง...เธอเป็นเพื่อนของฉัน...เป็นเพื่อน...และไม่ได้ทิ้งฉันอย่างกลุ่มก่อน...เธอยังคงคุยกับฉัน...และฉันก็ยังคงคุยกับเธอ...ตราบจนทุกวันนี้...

                      ในตอนนั้นเอง...ฉันก็ไม่เข้าใจนัก...ฉันเคยบอกว่า...การเล่นกับคนแปลกหน้านะ...มันไม่สนุกหรอก...แต่ตอนนี้...คนแปลกหน้าเหล่านั้น...กลับมากลายเป็นเพื่อนของฉัน...และมอบความสนุกสนาน...ความสุข...ให้กับฉัน...ดั่งที่บ้าน...

                      ถึงแม้ว่า...เพื่อนของฉัน...จะไม่เหมือนฉัน...แม้ว่า... ฉันจะไม่มีเหมือนเธอ...แต่ถึงอย่างไร...เราก็ยังเป็นเพื่อนกัน...ก็ยังจะพูดคุยกันได้อย่างสนุกสนาน...และเล่นด้วยกันอย่างมีความสุข.... ร่วมทุกข์ ร่วมสุขตลอดมา

       

                      หมู่นกกำลังโผบิน...มันคือนกพิราบ...ฉันแลเลยออกไป...เจอท้องฟ้าสีครามนั่น...ฉันยิ้มให้กับมัน...ให้กับนก...ให้กับท้องฟ้า...ให้กับความทรงจำ...ครั้งก่อน ในสมัยเด็ก..

                      เห้ย! ลงไปกันได้แล้ว เก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้ว มีคนตะโกนเรียกฉัน...พร้อมกับทำท่าจะ ปาของมาทางฉัน...แถมเพื่อนทางนั้นยัง...ทำหน้าแยกเขี้ยวอีกด้วย...

      อ่าฮะ...กลัวแล้วๆ ฉันตอบกลับอย่างล้อเลียน ก่อนที่จะวิ่งตามพวกเขาไป...

      ฉันเล่นอยู่ตรงนั้น ณ กลางสนามที่เขียวขจี... ณ อากาศที่สดใสยามเช้า... มีคนมากมายอยู่รอบกาย...ที่ฉันเคยบอกว่า...พวกเขาเหล่านั้น คือคนแปลกหน้า...ทว่า..บัดนี้...เขาไม่ใช่คนแปลกหน้าอีกต่อไป...แต่เขาจะเป็นเพื่อน... พี่...และน้อง... อยู่ในครอบครัวโรงเรียนเดียวกัน..ตลอดไป

      ดวงตาของฉันกวาดรอบกาย...และสะดุดเข้ากับชุดเด็กอนุบาลกระโปรงแดงคนหนึ่งที่กุมมือแม่ของตนด้วยความหวาดกลัว...ฉันมองเธอ...และเธอก็มองฉัน...ฉันยิ้มให้กับเด็กน้อยคนนั้น

      เดี๋ยวมันก็ดีเอง... ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันพึมพำเบาๆ พลางอมยิ้มให้กับภาพที่ซ้อนกับอดีตนั้นก่อนที่จะวิ่งตามเพื่อนของฉันไป

       

      รัตติกาล...ไร้เงาจันทร์

       

      Read & Write Club

       

      ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      ความคิดเห็น

      ×