2Short : Baby Maybe [Yuri x Tiffany]

ตอนที่ 2 : ถ้าหากเธอรู้สึกเหมือนกับฉัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ก.พ. 56



Short2

 
 

เย็นวันนั้น

 
 

RRRRRRR


เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น และหน้าจอแสดงชื่อว่า “ ยูริ ”


มันดังเช่นนั้นอยู่หลายรอบ แต่ฉันไม่กล้ารับ......ทำไมนะ?


ฉันคิดกับตัวเองหลายตลบ เดินวนไปมาอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง


แต่สุดท้ายฉันก็ใจอ่อนยอมกดปุ่มรับแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา


 


“ ฮัลโหล ”


( ฟานี่..คุณอยู่ไหนเหรอ? )


“ ย.อยู่ที่ทำงาน ”


( ทำไมรับโทรศัพท์ฉันช้าจังล่ะ เกิดอะไรขึ้นกับคุณรึเปล่า? ) เสียงของยูริดูเป็นกังวลเอามากๆ ฉันรับรู้ได้


“ อ๋อเปล่าหรอก พอดี..ฉัน ฉันติดประชุมน่ะ ยูลมีธุระอะไรเหรอ? ”


( วันนี้เธอว่างรึเปล่า ไปที่ที่นึงกับฉันหน่อยได้ไหม? )


“ ฉันไม่แน่ใจ... คือฉันยังมีงานค้างอยู่เลย ไม่รู้จะเสร็จเมื่อไหร่ ”


( งั้นเหรอ...งั้นก็ไม่เป็นไร ) น้ำเสียงของเธอเศร้าลงทันที


นี่ฉันกำลังทำให้ยูริผิดหวังเหรอเนี่ย น่าโมโหตัวเองชะมัด


 


“ เอ่อ...แต่ว่าสักสองทุ่มน่าจะเสร็จนะ ” ฉันเหลียวไปดูนาฬิกาแขวน ที่ตอนนี้บอกเวลาว่าห้าโมงครึ่งแล้ว


( จริงเหรอ? งั้นถ้าเธอทำงานเสร็จก็มาเจอกันที่ร้านละกันนะ )


“ ได้ ..บาย ”


ฉันค่อยๆเคลื่อนมือถือออกจากหู แล้วเสียงถอนใจก็ตามมาโดยอัตโนมัติ


 


.


 


.


 


.


ขณะที่ฉันกำลังขับรถไปเจอยูริตามที่นัดหมาย


ฉันก็เถียงกับตัวเองตลอดเวลาว่า ฉันรู้สึกยังไงกับเธอกันแน่?


ถ้าหากมันเป็นความรัก... ฉันจะได้ไม่ปล่อยคนที่คิดว่าใช่ให้หลุดมือไปอย่างที่เจสสิก้าบอก


 


ใช่ ฉันต้องพิสูจน์ ให้รู้แล้วรู้รอดไปซะ!


 


 


เมื่อมาถึงฉันก็เดินเข้าไปในร้าน และฉันก็เห็นยูรินั่งรออยู่ตรงที่ประจำของเธอ


“ มาแล้วเหรอ? ”


“ ยูลคงรอนานเลยล่ะสิ ” ฉันเอ่ยกับเธอเช่นนั้นเพราะตอนนี้เป็นเวลาเกือบสามทุ่มแล้ว


“ ไม่เป็นไรหรอก ก็ฟานี่มีงานหนิ ฉันเข้าใจ ”


รอยยิ้มของเธอที่ส่งมาช่วยปลอบให้ฉันใจชื้นขึ้นมาบ้าง


“ ว่าแต่ยูลจะพาฉันไปไหนล่ะ? ”


“ ไปบ้านฉัน ”


“ บ้าน!? ” ฉันแปลกใจ เพราะตั้งแต่รู้จักกันมาฉันยังไม่เคยไปบ้านของยูริเลยสักครั้ง


“ อื้ม รีบไปกันเถอะ ” เธอบอกก่อนจะจูงมือฉันไปที่รถ


 


“ วันนี้ขอพึ่งรถเธอหน่อยนะ ฉันไม่ได้เอารถมา...เดี๋ยวฉันขับเอง ”


ฉันพยักหน้าแล้วยื่นกุญแจให้


 


.


.


 


ไม่นานเราทั้งสองคนก็มาถึงที่ประตูรั้วหน้าบ้านของยูริ รถยนต์ค่อยๆเคลื่อนขับผ่านรั้วสูงใหญ่ที่เปิดออกอัตโนมัติ


เมื่อเข้าไปจะมีถนนเส้นยาวที่สองข้างทางเต็มไปด้วยหญ้าสีเขียวอ่อน เป็นระยะทางประมาณห้าร้อยเมตรได้


ฉันได้แต่มองไปรอบๆ ตะลึงกับความกว้างใหญ่ของพื้นที่ และที่ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อรถขับมาจอดตรงหน้าบ้าน


ฉันถึงกับต้องร้องว้าวออกมาเลยทีเดียว...... ถ้าหากคุณเคยดูหนังเรื่อง Secret Garden


คุณคงจะนึกภาพบ้านหลังใหญ่ของพระเอกได้... นั่นแหละ บ้านของยูริที่ฉันเห็นตอนนี้เลยล่ะ


 


 

 
 


“ นี่บ้านเธอจริงๆเหรอเนี่ย? ”


“ จริงๆสิ เราเข้าไปกันเถอะ ”


ยูริตอบอย่างยิ้มๆก่อนจะเดินนำฉันเข้าไปในตัวบ้าน


และเช่นเคยที่ฉันจะต้องมองบรรยากาศรอบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ


บ้านสไตล์โมเดิล ดูหรูมากจริงๆ


 


“ แล้ว...ยูลอยู่คนเดียวเหรอ? ”


“ อ๋อ...ถ้าเป็นบ้านหลังนี้ล่ะใช่ ส่วนพ่อกับแม่ฉันอยู่บ้านหลังใหญ่ที่อยู่ฝั่งโน้นน่ะ ”


เธอบอกพลางชี้ไปยังบ้านอีกหลังที่อยู่อีกฝั่งของสระน้ำกว้าง


“ แต่ตอนนี้พวกท่านไม่อยู่หรอกนะ ไปติดต่อธุรกิจที่อิตาลี อีกสองอาทิตย์กว่าจะกลับ ”


“ ติดต่อธุรกิจ? โห ถึงว่าสิ...พ่อแม่เธอต้องรวยมากๆๆๆๆแน่เลย ถึงมีบ้านหลังใหญ่หลายหลังขนาดนี้ ”


ยูริฟังก็ได้แต่ยิ้ม เธอจูงมือฉันไปมุมหนึ่งของบ้าน


 


“ นี่...แล้วแบบนี้อยู่คนเดียวไม่เหงาแย่เหรอ บ้านมันกว้างจนบางครั้งก็รู้สึกวังเวงไปนะ ”


“ ก็กำลังคิดอยู่...ว่าฉันน่าจะหาใครสักคนมาอยู่ด้วยอยู่พอดีน่ะ ”


“ ............... ” ฉันชะงักด้วยความเขินอาย


ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอายทำไม ในเมื่อเขายังไม่บอกสักคำว่าอยากให้ใครอยู่ด้วย


บ้าจริงๆเลยฉัน > <


ขณะที่ทะเลาะกับตัวเองอยู่นั้นเราสองคนก็มาถึงจุดหมาย


 


“ ถึงแล้วล่ะ ^^


“ สวย.....สวยมาก...  สวยจังเลยยูล ” ฉันเหมือนหลงเข้าไปในสวนของเทพนิยาย


มุมพักผ่อนที่ถูกตกแต่งไปด้วยแสงของดวงไฟน้อยใหญ่หลากสี


ทั้งโต๊ะและเก้าอี้ไม้แสนน่ารักวางตั้งอยู่ด้านขวา อีกด้านเป็นมุมของสระน้ำเล็กๆที่หินน้อยใหญ่วางเรียงรายอยู่รอบๆ


มีตุ๊กตาเด็กยืนถือกีต้าร์ ทำท่าร้องเพลงอย่างสนุกสนานอยู่ด้วย


สิ่งที่เห็นชวนให้หัวใจของฉันเต้นเร็วด้วยความตื่นเต้น


 


“ เธอชอบไหม? ”


“ ชอบสิ ชอบมากๆ ...ใครทำเหรอ? ”


“ แล้วเธอคิดว่าใครล่ะ? ”


“ เธอเหรอยูล? ” ยูริพยักหน้าแล้วหัวเราะเบาๆในลำคอ


 


“ ฉันทำให้เธอนะฟานี่ ”


“ ห..ให้ฉัน??? ” ฉันแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง


“ ใช่..ให้เธอ ”


“ ทำไมล่ะ? ”


“ ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม...แต่ฉันก็แค่อยากจะให้ เธอเคยเป็นไหม......


 ถ้าเธอตกหลุมรักและมีความรู้สึกที่ใช่น่ะ ฉันคิดว่าน่าจะเป็นอะไรแบบนั้นนะ ...มันอาจจะเร็วไปหน่อยสำหรับเรา 


ถ้า...ฉันบอกว่าฉันรักเธอ เธอจะรับมันได้รึเปล่า? ” ยูริสารภาพ ใบหน้าเธอเป็นสีเข้มขึ้นทุกที


( ขอบคุณสวรรค์ ที่ฉันไม่ต้องพิสูจน์ความรู้สึกของตัวเองแล้ว )


ฉันคิดกับตัวเองในใจก่อนจะเอ่ยตอบคนตรงหน้าที่ตอนนี้มีอาการเขินไม่แพ้กันกับฉัน


 


“ ก็ถ้าเธอรู้สึกเหมือนกับฉัน และถ้าเธอค้นหารักอยู่และมันจะเป็นรักเพื่อหัวใจ


ฉันก็ขอรับมันไว้ด้วยความเต็มใจเช่นกัน ”


“ ขอบคุณนะทิฟฟานี่ ” ยูริโผเข้ากอดฉันด้วยความดีใจ ฉันก็เช่นกัน


ฉันเพิ่งเคยสัมผัสกับอ้อมกอดที่อบอุ่นเช่นนี้เป็นครั้งแรก


แล้วเราก็คลายกอดออกจากกันเล็กน้อย.. เราสบตา... ทุกอย่างดูเงียบไปหมด


ฉันได้ยินถึงเสียงหัวใจที่กำลังเต้นตึ๊กตั๊ก... ไม่ใช่แค่เพียงหัวใจของฉันแต่รวมถึงเสียงหัวใจของยูริด้วย


ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า ฉากต่อไปคืออะไรใช่ไหมคะ ><


 


ใบหน้าของเราทั้งสองโน้มเข้าหากันอย่างช้าๆ...ส่งความรักผ่านสัมผัสที่อ่อนโยน


ฉันไม่รู้ว่าเราทำแบบนั้นกันนานแค่ไหน แต่ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ฉันก็คงไม่มีวันลืมมันไปอย่างแน่นอน


 


 


 


ตอนนี้ฉันรู้แล้วล่ะว่า.....


ฉันรู้สึกว่ารักเธอจังเลย


และฉันกำลังติดอยู่ในความรักกับเธอนะยูริ


 


ก่อนหน้านี้ฉันน่าจะพูดตั้งนานแล้ว ไม่สิ ใช้คำว่าตะโกนจะดีกว่า


ทำไงดี? เธอแสดงตัวออกมาได้แล้วล่ะ ไปอยู่ที่ไหนมาตั้งนานนะ ” พูดอะไรทำนองนี้


ฉันอยากบอกกับเธอแบบนั้นจริงๆนะ พูดแบบนี้ต่อหน้าเธอ คนที่ฉันกำลังตกหลุมรัก....


 


 


 


...............................


 


 


 


เป็นระยะเวลากว่าสองเดือนแล้วที่ฉันคบกับยูริ


แต่น่าแปลก ที่แม้ว่าวันเวลาจะผ่านไปความรู้สึกประหลาดๆ ยังคงเกิดขึ้นกับตัวฉันอยู่เสมอ


ฉันมักจะคิดถึงที่ที่เราไปด้วยกัน และคิดถึงกลิ่นของเธอตลอดเวลา


บางทีนะบางที แค่บางที....


ฉันก็เคยคิดอยากจะฉีดน้ำหอมของเธอนะ เพื่อที่กลิ่นของเธอจะได้อยู่กับฉันตลอดเวลา


 


และก็มีบางทีที่ ฉันมองที่เธอ มันเหมือนกำลังดูหนังรักอยู่เลยล่ะ


ถ้าหากฉันบอกกับคนอื่นๆว่าฉันมีอาการแบบนี้ เขาจะหาว่าฉันบ้ารึเปล่านะ?


แต่ไม่ว่าคำตอบของคนเหล่านั้นจะเป็นยังไง ฉันก็ไม่สนใจทั้งนั้น


เพราะแค่ฉันได้มองหน้าเธอ นี่แหละ ที่ทำให้ฉันหัวใจเต้นแรงและมีความสุขที่สุด


 


อีกอย่าง... เวลาอยู่กับเธอนะ ฉันมักจะหัวเราะกับวิธีการที่ชัดเจน


อันนี้ก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดีเหมือนกัน คงเป็นเพราะฉันสามารถแสดงอารมณ์ออกมาอย่างไม่ต้องปิดบังล่ะมั้ง


 


^^


 


 


 

“ ออนเจนกาบูทอ บยอนฮัน แนกา คือแด มันนามยอน ฮานึน มัล  นอมัน บลแร นอปูนียา My boo นาเอ ชากียา...


( ฉันอยากจะพูดว่าฉันเปลี่ยนไปตั้งแต่ฉันเจอเธอ ฉันให้ความสนใจไปที่เธอ เธอคือทุกอย่าง ที่รัก ดาร์ลิ้งคของฉัน ... )


 


“ เธอบ่นอะไรน่ะ? ” ยูริที่กำลังนอนหนุนตักฉันพูดขึ้น  


“ ฉันไม่ได้บ่นสักหน่อย ฉันกำลังร้องเพลงต่างหาก ”


“ อ้าวเหรอ ฉันก็นึกว่าเธอบ่นซะอีก ”


“ เสียงฉันมันแย่ขนาดนั้นเลยรึไง ‘n’ ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ ยูริจึงรีบลุกขึ้นง้อตามระเบียบ


“ โอ๋ๆๆ ฟานี่ที่รัก อย่างเพิ่งงอนนะจ๊ะ เมื่อกี๊ฉันล้อเล่นต่างหาก...เสียงเธอน่ะออกจะเพร๊าะเพราะ


ไหนๆ ร้องให้ฉันฟังอีกทีสิ ”


“ ก็ได้.... อ อื้มม อืมม ตั้งใจฟังนะ ”


“ จ้า ^^


“ ชออือเมน นา มังซอลยอซอซจโย โคจิบบูรีดอน แน โมซือบี อีเจน คือแด เยปึน ทู นูเน บีชวอจิน แซโรอุน แนกา โบอีนึนกอล คือแด นาวา

กัทดามยอน
and you feel like this hey. Hey! put your hands up if you feel like this   Put your hands up …


( แรกๆฉันก็ลังเล แต่ปากฉันก็แข็งไม่นานหรอก เห็นได้ชัดว่าฉันรู้สึกสดชื่นเวลาเธอมองมา ถ้าเธอมีความรู้สึกดีๆกับฉัน


เธอจะรู้สึกเหมือนกันแหละ ชูมือเธอขึ้น ถ้ารู้สึกเหมือนกัน ชูมือเธอขึ้น.. )


 

พอฉันร้องไปถึงท่อนนี้ ยูริก็ยกไม้ยกมือตาม ฉันเลยหลุดหัวเราะกับท่าทางน่ารักของเธอ


“ หยุดร้องทำไมอะ กำลังสนุกเลย ขออีกรอบนะฟานี่... คราวนี้ร้องแล้วมองหน้าฉันด้วยสิ ”


“ ไม่เอาแล้ว.. ไม่ร้องแล้ว ” ฉันบอกแล้วลุกเดินหนี ไปที่ระเบียง


“ เอ้า? ทำไมอะ ฟานี่ไม่มีเหตุผลเลย ...อย่าเพิ่งไปสิ ”


ยูริตามมาติดๆ “ จะหนีไปไหนล่ะ? ”


“ ปล่อยนะยูล ” ตอนนี้ฉันถูกรวบตัวกอดจากด้านหลัง


“ ไม่ปล่อย! ฟานี่ก็บอกมาก่อนสิ ว่าทำไมไม่อยากร้องให้ฉันฟัง ”


“ ก็ ..ฉัน ....ฉัน... ” ฉันยังคงอึกอัก หันมาจับจ้องกับดวงตาของยูริ ในขณะที่เธอเคลื่อนหน้ามาใกล้


 ..ใกล้ฉันเรื่อยๆ จนเกือบ..


 “ อืออ ” เธอได้แค่จูบฝ่ามือที่ฉันปิดไว้เท่านั้น ฮี่ๆ .... ยูริหน้าตาผิดหวังทันที


“ รอฉันพูดให้จบก่อนสิ ”


“ ก็ได้... พูดต่อสิฉันฟังอยู่ ” คราวนี้ยูริได้ที พลิกตัวฉันให้หันมาด้านหน้า เธอโอบเอวฉันอีกครั้ง


 


“ ยูล... ”


“ อะไร? ”


“ เธอรัดฉันแน่นไปนะ ”


“ แน่นเหรอ? ขอโทษที...ถ้างั้นก็ ” แทนที่เธอจะปล่อย แต่ยูริกลับรัดให้แน่นกว่าเดิมซะอีก


“ ยูลบ้า แกล้งกันชัดๆ ><


“ ก็ฟานี่ไม่ตอบสักทีหนิ ไม่งั้นฉันก็จะรัดให้มันแน่นๆแบบนี้แหละ ”


“ ฉันตอบแล้วๆ ”


“ ว่ามาสิ... ”


“ ที่ฉันไม่ร้อง...ก็เพราะว่าฉัน เขิน ยังไงเล่า >< ปล่อยได้แล้ว!


“ โถ่.. เรื่องแค่นี้เอง ปล่อยให้รอตั้งนาน...แบบนี้มันต้องจับไปลงโทษซะแล้วมั้งงงง ” ยูริยิ้มอย่างมีเลศนัย


“ อ่าาา ไม่เอาอะ... ยังเช้าอยู่เลยนะยูล ”


“ ฟานี่ง้า ตามใจฉันหน่อยก็ไม่ได้ ’n’


“ ยูลอย่าเพิ่งงอนสิ.... งั้นเย็นนี้พาฉันไปช็อปปิ้งนะ ”


“ ได้!...ฉันจะซื้อคอลเลกชั่นฮัลโหลคิตตี้สีชมพูให้ฟานี่ยกเซ็ตเลย จะเอาเท่าไหร่ ได้หมด... พอใจไหม!!? ”


ยูริพูดประชดใส่อารมณ์แบบสุดๆ ฉันขมึงตามองเธอก่อนจะพูดอะไรออกมา


“ ทำไมพูดจาอะไรแบบนี้ฮะยูล?...มานี่เลย ” ฉันจับคอเสื้อของคนรัก ดึงตัวเธอให้ไปตามที่ฉันต้องการ


“ ด..เดี๋ยวฟานี่ จะพาฉันไปไหน??? ”


 


 

 


“ ห้องนอน!

 

 

 

 

 

 

จบแล้วจ้า


^___________^

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #4 boyz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2556 / 18:16
    แต่งได้น่ารักมากคับ ชอบยูลทิฟที่สุด ยูลอบอุ่นมากกก
    #4
    0
  2. #3 Shane (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:22
    ยูลโรแมนติกมาก ทำเซอร์ไพรส์กันแบบนี้ฟานี่รักตายเลย

    แต่พอคบกัน ลายหื่นออกเลยนะยูริ! ถถถถถถถถถถถถถถ

    ตอนจบนี่มันอะไรกัน ฟานี่ เธอเห็นแก่คิตตี้สีชมพูยกเซ็ตใช่ไหม ถถถถถถถถถถถถถถถ
    #3
    0