จากปลายหญ้าถึงก้อนเมฆ

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7 : จุดเริ่มต้นและความคุ้นเคย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,932
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,991 ครั้ง
    9 ส.ค. 62







ตอนที่ 7
จุดเริ่มต้นและความคุ้นเคย




เพราะความเย็นของอากาศทำให้ผมลืมตาตื่น เสียงลมหายใจของคนข้างๆ ยังสม่ำเสมอ เป็นอีกครั้งที่ผมหนุนหมอนใบเดียวกับเมฆ ศีรษะซบอยู่ใกล้กัน มือของอีกฝ่ายพาดวางอยู่ที่เอว ผมขยับตัวออกช้าๆ เลิกตกใจกับสภาพที่เกิดขึ้นคล้ายกับคุ้นชินมันไปแล้ว 

ผมนอนมองใบหน้าของเมฆในแสงสลัวจากไฟข้างนอก อดขำตัวเองไม่ได้ที่ตกหลุมรักผู้ชายมาดเซอร์คนนี้ ไม่มีสัญญาณเตือนภัยเลยสักนิดว่าความรักครั้งแรกของผมจะเกิดกับผู้ชาย มานึกย้อนดูแล้วทุกอย่างน่าจะเริ่มต้นจากคืนที่ไปออกค่าย เป็นครั้งแรกที่ผมรับรู้ถึงการมีอยู่ของเมฆ แต่ก็เป็นเพียงความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อเพื่อนร่วมคณะเท่านั้น ตามมาด้วยวันประกาศคะแนนสอบ มันทำให้ผมเริ่มคุ้นเคยกับใบหน้าของเมฆ เริ่มคุ้นเสียงและความใจดีของอีกฝ่าย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ใช่จุดเริ่มต้นของความรัก ผมคิดน่าจะเริ่มจากวันนั้นมากกว่า
   
มันเป็นวันหนึ่งในเดือนพฤศจิกายนที่อากาศเย็นกว่าปกติ ท้องฟ้าครึ้มคล้ายจะมีฝนหลงฤดู พลอยทำให้บรรยากาศดูอึมครึม ผมเลิกเรียนในเวลาสิบเจ็ดนาฬิกา และพบว่านอกตึกเรียนไม่ได้ดูเศร้าเหมือนบรรยากาศ
   
ต้นไม้ถูกประดับไปด้วยดวงไฟหลากสี ร้านรวงที่ทำจากซุ้มไม้ไผ่กระจายไปทั่วบริเวณคณะ ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและเสียงหัวเราะ ผมหลงลืมไปเลยว่ามันคือวันลอยกระทงเพราะไม่เคยสนใจสักครั้ง เว้นครั้งนี้ที่บรรยากาศรอบตัวทำให้รู้สึกเหงาขึ้นมา

คำถามหนึ่งแวบขึ้นมาในหัว เดินเล่นหรือกลับ ผมยิ้มเศร้าเมื่อรู้คำตอบดี เดินคนเดียวจะไปสนุกอะไร เพื่อนสนิทผมสองคนมีแฟนแล้วเรียนอยู่มหา’ลัยอื่น และนี่คงเป็นสาเหตุให้ทั้งคู่โดดเรียนวิชาสุดท้าย 

“ยืนตรงนี้มันอันตรายนะ”

ผมสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มดังมาจากด้านหลัง มันใกล้มากจนตกใจ เมื่อหันกลับไปมองจึงเห็นเมฆยืนอยู่พร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งมาให้

“โทษที” ผมขยับตัวหลบ ลืมว่าตัวเองหยุดยืนกลางประตูทางออกพอดี

“เหมือนไม่ได้เจอกันนานอยู่คณะเดียวกันแท้ๆ”

“อืม” ผมแปลกใจที่เมฆชวนคุย แต่ไม่แปลกใจที่อีกฝ่ายคิดว่าไมได้เจอกันนาน ทั้งที่ผมเจอหน้าเมฆเกือบทุกวัน แม้บางวันจะแค่เดินผ่านกันก็ตาม

“ไปเที่ยวหรือเปล่า”

“ไปไหน” ผมทำหน้างงเมื่ออีกฝ่ายถามสั้นจนไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร

“งานลอยกระทงไง” เสียงของเมฆกลั้วหัวเราะ ดวงตาที่มองมาเป็นประกายขำ

“อ๋อ” ผมพยักหน้า ไม่รู้ตัวสักนิดว่าดวงตาของตัวเองเศร้าลง “เปล่า ไม่ได้ไป”

“เป็นอะไร”

“หือ?” ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับเมฆ เลิกคิ้วขึ้นพราะแปลกใจคำถามของอีกฝ่าย

“นายดูเศร้าๆ”

“เปล่า” ผมปฏิเสธแต่กลับถอนหายใจออกมา “เหงามั้ง สงสัยเพราะอากาศมันอึมครึมน่ะไม่มีอะไร”

“ไม่ได้นัดใครไว้ใช่ไหม”

“เปล่า....เดี๋ยว!! จะไปไหน” ผมร้องด้วยความตกใจเมื่อเมฆคว้าข้อมือดึงให้เดินตาม 

“เดินเล่น”

“แต่..”

“ไม่ได้รีบไปไหนไม่ใช่เหรอ อากาศดีๆ แบบนี้อย่าเพิ่งรีบกลับเลย”

ใจผมอยากปฏิเสธแต่ร่างกายกลับเดินตามเมฆไปเรื่อยๆ 

Rrrrr 

เมฆปล่อยแขนผมเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เจ้าตัวล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกง หยิบโทรศัพท์ออกมากดรับ

“โทษทีว่ะไปไม่ได้แล้ว”

“นายอยู่ด้วยมีเหรอจะไม่สนุก ฝากขอโทษคนอื่นด้วยแล้วกัน”

“เอาน่าเดี๋ยวคราวหน้าเลี้ยง”

“อืม ไว้เจอกัน” 

เมฆกดวางสายก่อนยัดโทรศัพท์กลับลงไปในกระเป๋า หันมาส่งยิ้มให้ผม

“หิวหรือเปล่า ได้ยินพี่แป้งบอกว่าจะออกซุ้มทำแฮมเบอร์เกอร์หมูคุโรบุตะขาย ท่าทางน่าอร่อยไปอุดหนุนกัน”

“มีนัดไม่ใช่เหรอ” ผมถามเพราะได้ยินบทสนทนาเต็มสองหู ถึงจะฝ่ายเดียวก็ตาม

“เปล่า” ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายเจ้าเล่ห์ “ตอนนี้ไม่มีแล้ว”

“จะดีเหรอ”

“ก็นายทำหน้าแบบนั้นใครจะปล่อยให้อยู่คนเดียวได้” รอยยิ้มและดวงตาที่มองมาอบอุ่น มันอบอุ่นจนหัวใจของผมเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว 

“หน้าแบบไหนกันเล่าคิดมากไปเอง” ผมหลุบสายตาลงมองพื้น เกิดอาการเงอะงะขึ้นมา รู้สึกเหมือนใบหน้ากำลังจะร้อนผ่าว

“ฉันคิดมากไปเองก็ได้ แต่กองทัพมันต้องเดินด้วยท้องไม่รู้เหรอ ไปกันเถอะ” เมฆจับข้อมือผมดึงให้ออกเดิน ความร้อนจากมือของเมฆคล้ายจะพุ่งเข้าจู่โจมหัวใจ 


“ลอยกระทงไหม” เมฆถามหลังจากเดินเล่นจนทั่วงาน เวลาล่วงเลยไปถึงสองชั่วโมง 

“ไม่” ผมปฏิเสธทันที “มันจะกลายเป็นขยะทำให้น้ำในสระเน่า”

เมฆพยักหน้าช้าๆ ริมฝีปากจุดรอยยิ้ม “นายเป็นคนจริงจัง”

“อืม” ใช่ว่าผมจะไม่รู้ว่าคนอื่นคิดยังไง คำว่า ‘จะจริงจังไปไหนวะ’ เป็นคำที่เข้าหูผมบ่อยที่สุด

“ถ้าเป็นเพื่อนนายเร็วกว่านี้สิบวัน ฉันก็น่าจะเป็นคนดีมากขึ้นสิบวัน”

“หือ?”

“เปล่าไม่มีอะไร ไปขอขมาพระแม่คงคากัน”

“ไม่ลอย?” ผมย้ำความตั้งใจอีกครั้ง

“มาเถอะ” เป็นอีกครั้งที่ข้อมือผมถูกดึง เมฆเดินนำไปยังสระน้ำของมหา’ลัย เจ้าตัวนั่งลงริมสระน้ำทำให้ผมต้องนั่งตาม เมฆยกมือขึ้นไหว้ก่อนหลับตาลงผมถึงเข้าใจ ผมทำตามบ้าง ขอขมาพระแม่คงคาเท่าที่พอจะคิดคำพูดออก ผมเอามือลงแล้วแต่เมฆยังไหว้อยู่ ผมจึงลอบมองใบหน้าของอีกฝ่าย ริมฝีปากผุดรอยยิ้มบาง ผมพูดโดยไม่มีเสียงออกมา ขอบใจนายมากนะที่อยู่เป็นเพื่อน

“ตื่นนานแล้วเหรอ” เสียงทุ้มทำให้ผมหลุดจากภวังค์ ผมลุกขึ้นนั่ง พยักหน้าโดยไม่พูดอะไร

“อยากนอนเล่นหรือจะออกไปดูพระอาทิตย์ขึ้น”

“ผมจะออกไปถ่ายรูป เมฆจะนอนต่อก็ได้นะ”

“ไม่ล่ะเดี๋ยวหญ้าเหงา”

“จะเหงาทำไม” ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ขำคำพูดของอีกฝ่าย

“นั่นสิ” เมฆสอดมือเข้าใต้คอ สบตากับผม “ทำไมผมชอบคิดว่าหญ้าเหงา”

“ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าเมฆทำไมถึงคิดแบบนั้น” ผมถามกลับ

“มันอาจจะเป็นเพราะว่า..” เมฆหยุดพูด มองตาผมด้วยดวงตาเป็นประกาย “จริงๆ แล้วคนที่เหงาเป็นผมเองก็ได้”

ผมสบตากับเมฆนิ่ง ก่อนถอนหายใจออกมา “จะให้เชื่อจริงเหรอ”

“ฮ่าๆ” เมฆหัวเราะเสียงดังยันตัวลุกขึ้นนั่ง ยังคงมองมาที่ผม

“หรือไม่ก็เป็นเพราะว่า..” ดวงตาคู่นั้นอ่อนแสงลง “ผมชอบอยู่กับหญ้าก็ได้มั้ง”

หัวใจเจ้ากรรมทำไมถึงเต้นแรงแบบนี้ แรงจนผมต้องหลบสายตาของเมฆ

“เดี๋ยวฟ้าก็สว่างก่อนไปแปรงฟันได้แล้ว”

“ครับผม” ร่างสูงยกยิ้มกว้าง หยิบข้าวของส่วนตัวก้าวออกไปยืนรอผมนอกเต็นท์ ผมเลยพอได้หายใจหายคอเพื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ใจหนอใจจะโอนเอียงเข้าข้างตัวเองทีละนิดแบบนี้ไม่ได้นะ 


“ถ่ายรูปด้วยกันไหม” 

ผมชะงักนิ้วที่กดชัตเตอร์หันกลับไปมองเมฆที่ยืนเยื้องอยู่ทางด้านหลัง

“ตั้งแต่มาเที่ยวเรายังไม่ได้ถ่ายรูปด้วยกันเลย”

“ก็ได้ เดี๋ยวขอพี่ผู้ชายคนนั้นถ่ายให้” ผมมองไปยังชายหญิงคู่หนึ่งที่พักอยู่เต็นท์ใกล้ๆ กัน ทำให้คุ้นหน้าคุ้นตากันดี

“ไม่เป็นไรใช้โทรศัพท์ก็ได้” เมฆเดินเข้ามายืนข้างผม ชูโทรศัพท์ในมือขึ้น

“ห่างไป”

“...”

เมฆละสายตาจากโทรศัพท์หันมามองเมื่อผมไม่ยอมขยับตัว มือที่ว่างอยู่โอบมารอบเอวดึงเข้าไปชิด ใบหน้าของผมร้อนผ่าวเพราะมือข้างนั้นไม่ยอมปล่อย

เมฆกดไปสองสามภาพ เมื่อได้ภาพที่ต้องการแล้วถึงปล่อยมือ ขาของผมแทบหมดแรง ยังดีที่ฝืนตัวเองเอาไว้ได้

“หญ้า”

ผมเงยหน้าขึ้นได้ยินเสียงชัตเตอร์ดัง เมฆลดโทรศัพท์ในมือลง ดวงตาที่มองมาติดรอยยิ้มอ่อน

“สวย”

ผมเลิกถามแล้วว่าหมายถึงอะไร เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เมฆยกโทรศัพท์ถ่ายผม ทุกอย่างย่อมผ่านการเรียนรู้และคุ้นเคย เหมือนกับที่ผมคุ้นเคยกับการมองหาเมฆหลังจากวันนั้น เพียงแค่รู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ใกล้ๆ ก็ทำให้หัวใจเต้นแรงได้แล้ว แม้ไม่ค่อยได้คุยกันบ่อยนักก็ตาม


“ไปไหนต่อดี มีเวลาอีกอีกสามคืนสี่วัน”

สมองผมทำงานอย่างหนักเมื่อได้ยินคำถามจากเมฆ ซีกหนึ่งบอกให้ตอบไปว่าเปลี่ยนใจแล้ว จะเที่ยวอีกคืนเดียวแล้วกลับเลยเพื่อเซฟหัวใจตัวเอง อีกซีกหนึ่งบอกว่าใช้เวลานี้ให้คุ้มค่าเพราะอาจหาไม่ได้อีกทั้งชีวิต

“หญ้า?”

“ผมไมได้คิด กะว่าจะนอนอยู่รีสอร์ท อ่านหนังสือ เดินเล่นแค่นั้น” ผมแบ่งรับแบ่งสู้ไปก่อน กะไว้ว่าเดี๋ยวค่อยบอกว่าจะกลับ

“ผมลืมไปเลย! หญ้าบอกจะมานั่งเล่นนอนเล่นใช่ไหม ผมดันพาตะลอนซะทั่วโทษที”

“ไม่เห็นต้องขอโทษเลย ผมควรขอบคุณมากกว่า ถ้ามาคนเดียวก็คงไม่ได้ขึ้นมาเห็นวิวสวยๆ แบบนี้”

“ถ้าอย่างนั้นผมพาหญ้าเที่ยวเอง ไว้ใจได้เลย”
จบแล้วสินะ ไม่ต้องตัดสินใจอะไรอีกแล้ว ผมลอบถอนใจเบาๆ อย่าไปใส่ร้ายว่าเมฆบังคับเลย ผมรู้อยู่แก่ใจว่าเพราะอะไรถึงไม่ปฏิเสธ 

“เก็บของกันเลยไหม เดี๋ยวลงไปแล้วผมจะหาร้านกาแฟดีๆ ให้หญ้าแวะ อยู่บนนี้สองวันคงคิดถึงกาแฟสดแล้ว”

“อืม” ผมพยักหน้า จมูกเหมือนได้กลิ่นหอมของกาแฟลอยมา เมฆหัวเราะขำเมื่อเห็นสีหน้าของผม มือใหญ่วางลงบนศีรษะ จับโยกเบาๆ ก่อนปล่อย คนรู้ใจที่ไม่ใช่คนรู้ใจหน้าตาเป็นแบบนี้นี่เอง 

• • • • •

“เมฆ”

“หือ?”

“รู้ได้ยังไงว่าผมติดกาแฟสด” ผมนึกได้เมื่อยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม 
   
“มีคนบอก” 
   
“อ๋อ” ผมเลิกถามต่อเพราะคิดว่าเป็นพี่เชษฐ์แน่ ในเมื่อเจ้าตัวเพิ่งสารภาพว่าเผลอพูดถึงผมกับเมฆ
   
“ยิ้มอะไร” ผมเลิกคิ้วขึ้น เมื่อเห็นรอยยิ้มและดวงตาพราวระยับของเมฆ 
   
“กาแฟอร่อยดี”
   
“เห็นด้วย ชงได้พอดีมาก”
   
ผมยกกาแฟขึ้นดื่ม เห็นด้วยกับเมฆว่าเป็นกาแฟที่อร่อยมาก แต่ไม่ใช่เพราะรสชาติอย่างเดียวหรอก เพราะคนที่นั่งตรงหน้าด้วย ผมตัดสินใจได้ในที่สุดว่าจะใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่า เก็บความรู้สึกดีๆ เอาไว้ แล้วจะเกิดอะไรขึ้นก็ช่างมัน


:::: ♥ TBC ♥::::
** สปอย
.
.
.
เหลือตอนหน้าอีกตอน หลังจากนั้นก็จะได้รู้ความรู้สึกฝั่งเมฆแล้ว ^^









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.991K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,503 ความคิดเห็น

  1. #2436 Nuthathai Por (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 20:42

    อยู่ใกล้แบบนี้หัวใจทำงานหนักแย่เลยนะหญ้า

    #2,436
    0
  2. #2416 ชญาดา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 16:45

    เอาจริงๆนะผู้ชายที่ไหนเค้าจะมามาพูดจาดูแลแบบนร้ถ้าไม่ได้คิดอะไรกันทุกคำพูดของการกระทำผู้ชายแมนๆด้วยกันเค้าไม่พูดกันหรอกแบบนี้เค้าเรียกว่าจีบแล้วราะจ้า????

    #2,416
    0
  3. #2409 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 21:03
    เอะใจสักหน่อยหญ้าาาา
    #2,409
    0
  4. #2378 yyyyobaby (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 09:13
    เนียนนะเมฆนะ 5555
    #2,378
    0
  5. #2332 Siri2626 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 19:49
    น่ารักกกก
    #2,332
    0
  6. #2294 maybee23 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 09:23
    เมฆนายเนียนมากอะ
    #2,294
    0
  7. #2244 Pangpp24 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 20:07
    นังเมฆร้ายชัดๆเลย เข้าหาเค้าทึกทางเลยนะ
    #2,244
    0
  8. #2063 gonjung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 22:32
    มันไม่ใช่แค่ได้เก็ยความทรงจำไว้ก็ได้น้าาา
    #2,063
    0
  9. #2026 ENJOY_EVERYDAY (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 21:08
    เป็นเราก็คงจะเก็บช่วงเวลาดี ๆ เหล่านี้เอาไว้ในความทรงจำเหมือนกันนะ
    #2,026
    0
  10. #2013 HaeMay (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 23:16
    คนที่เข้าหญ้าก่อนก็คือเมฆ นี่ว่าเมฆต้องชอบหญ้ามาก่อน ชัวร์ๆๆๆๆ
    #2,013
    0
  11. #1953 BaiTong23 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 13:19
    หญ้าเข้าข้างตัวเองได้แล้ว
    #1,953
    0
  12. #1933 Miki_milky (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 06:43
    เมฆก้อชอบหญ้าใช่ไหม
    #1,933
    0
  13. #1758 AJUN_pumnranin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 14:04
    ไม่ใช่เมฆที่ควรระแคะระคาย​แล้ว​ ควรเป็นหญ้าที่ระแคะระคายมากกว่า​ เมฆเป็นคนเข้าหาเองทั้งนั้นนน​ นว้องงงง
    #1,758
    0
  14. #1623 Maylyunho (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 13:05
    อ่อยให้สุดเลยจ้าคุณเมฆ
    #1,623
    0
  15. #1230 LMLM (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 00:26
    อยากอ้านฝั่งเมฆแล้วววว
    #1,230
    0
  16. #1144 FangiiLy_GC (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 17:54
    มีคนบอก หรือไปถามคนอื่นเขา หรือเพราะคอยแอบมองตลอด เพราะสนใจกันแน่นะเมฆ~
    #1,144
    0
  17. #676 [In_My_DreaM] (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 16:45
    งื้อออ คือแบบละมุนสุดๆ
    #676
    0
  18. #655 Raindear97 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 14:02
    แง้ เมฆเจ้าแผนการณ์ เขินนนน
    #655
    0
  19. #575 LittleBJR (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 21:49
    ทั้งเขิน ทั้งอุ่นๆ ฮื่ออออ
    #575
    0
  20. #561 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 21:01
    เมฆนายแปลกๆน่ะ
    #561
    0
  21. #560 neovenesia (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 19:40
    เราว่าเมฆตีเนียนอะ
    #560
    0
  22. #559 Patcharee_AP (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 10:50
    รอออออออออออ
    #559
    0
  23. #558 UltraPP (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 08:50
    กรี้ดกับสปอยมากค่ะ
    เราชอบงานคุณนักเขียนมากเลยค่ะ อบอุ่นมาก
    #558
    0
  24. #557 golf8 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 07:06
    ง่า สปอยมาแบบนี้ ตั้งตารอคอยสิจ๊ะะะะ
    #557
    0
  25. #556 Laamoon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 04:34
    เมฆชอบหญ้ามาก่อนแน่นอนที่ต้องเจ้ากี้เจ้าการเพราะน้องเป็นคนไม่ยี่หระอะไรไงถึงปล่อยเวลาล่วงเลยมาจนทุกวันนี้อะพอมีโอกาสถึงได้ทำการมัดมือชกน้องเลยเมฆคงไม่ยอมปล่อยมือจากน้องแล้วละตอนนี้คงยื้อทุกทางอะเข้าใจเมฆมากกก
    #556
    0