จากปลายหญ้าถึงก้อนเมฆ

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5 : ปลายหญ้ากับก้อนเมฆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,973
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,627 ครั้ง
    9 ส.ค. 62







ตอนที่ 5
ปลายหญ้ากับก้อนเมฆ




“ไอ้เมฆ! ฝ่ามือของพี่สิทธิ์รุ่นพี่ปีสามผ่านศีรษะผมไปแบบเฉียดฉิว “มึงไม่มีคนอื่นให้เลือกแล้วหรือไงวะ แม่งงง”

“อะไรพี่” เมื่อยังไม่ทราบต้นสายปลายเหตุผมจึงต้องถาม

“ก็คนที่มึงสั่งลงโทษไง นั่นมันสมบัติของคณะเลยนะโว้ย กูจะหาที่ไหนไปคืนอาจารย์วะ”

“สมบัติของคณะ?” ผมขมวดคิ้วเข้าหากัน พยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าอีกฝ่ายเป็นสมบัติของคณะได้ยังไง 

“เออ มึงไม่รู้เหรอว่าสอบย่อยครั้งที่แล้วไอ้หญ้าฟาดคะแนนไปเท่าไหร่ อาจารย์ปลื้มมันจะตาย”

“อ๋อ ผมจำชื่อได้แต่ไม่รู้ว่าคนเดียวกัน รู้แต่ว่าหมอนี่ไม่ชอบสุงสิงกับใคร รับน้องก็ไม่เข้า ผมเลยเลือกเพราะอยากอยากให้สนุกด้วยกัน”

“สนุกตายละมึง โน่นไปอ้วกอยู่โน่น กี่รอบแล้วกูไม่ได้นับ”

“เวรล่ะ” ผมลุกพรวดขึ้นยืน หันไปมองตามทิศที่รุ่นพี่ชี้ให้ดู “งั้นผมไปดูก่อนเผื่อเป็นอะไรมาก”

“เออไปเถอะ กูฝากไอ้หญ้าด้วยกลัวมันไม่รอดคืนนี้”

ผมรับคำรุ่นพี่ก่อนเร่งรีบเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ห่างออกไป ได้ยินเสียงอาเจียนดังออกมา

ผมมองร่างที่เกาะชักโครงอาเจียนอย่างหมดสภาพ ตัดสินใจเดินเข้าไปช่วยลูบหลังให้

“เป็นไงบ้าง”

หญ้าหันมามองหน้าก่อนหันกลับไปอาเจียนอีกครั้ง ผมรอจนหญ้าเลิกอาเจียนจึงพยุงอีกฝ่ายลุกขึ้นยืน พาเดินออกจากห้องน้ำ

“กลับห้องพักนะ”

ศีรษะเล็กส่ายไปมา

“จะกลับไปที่งานอีกเหรอ แบบนี้ไม่รอดแน่”

“เปล่า มันไกลห้องน้ำ”

“งั้นก็...” ผมหันซ้ายหันขวาเห็นโต๊ะเก้าอี้ไม้ตั้งอยู่ไม่ไกลแสงสว่างยังส่องไปถึง จึงตัดสินใจพยุงอีกฝ่ายเดินตรงไป

“นั่งก่อน”

หญ้านั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวยาว ซบหน้าลงกับโต๊ะ 

“โทษที ฉันไม่คิดว่านายจะคออ่อนขนาดนี้”

 “ช่างมันเถอะ” เสียงพูดอ่อนแรง ผมเห็นสภาพของอีกฝ่ายแล้วรู้สึกผิดขึ้นมาทันที

“มานี่ดีกว่า” ผมขยับไปนั่งปลายเก้าอี้ใช้สองมือจับไหล่หญ้าเอนลงมานอนหนุนตัก ปัดผมที่ชื้นเหงื่อออกจากใบหน้าให้

“พักก่อน”

ใบหน้าของหญ้าซีดเผือดแม้ในแสงสลัวก็ยังเห็นชัดเจน ผมใช้หลังมือซับเหงื่อที่หน้าผากและซอกคอออกให้ ปล่อยให้หญ้านอนพักไปเงียบๆ เสียงเพลง เสียงพูดผ่านไมโครโฟนดังอยู่ตลอดเวลา คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของการออกค่ายอาสาพัฒนาชุมชน คงไม่มีใครยอมเลิกราง่ายๆ 


เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ผมคิดว่าหญ้าน่าจะดีขึ้นแล้วจึงประคองให้ลุกขึ้น

“นั่งไหวไหม” ผมถามให้แน่ใจ

“อืม” 

ผมปล่อยมือจากไหล่ของหญ้า ลุกจากเก้าอี้ เดินมาหยุดตรงหน้าของหญ้าแล้วย่อตัวลง

“ขึ้นมาฉันจะพาไปนอน”

ถึงแม้หญ้าจะเมาแต่ก็ยังมีสติดีจึงเข้าใจสิ่งที่ผมพูด ใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งแขนสองข้างก็กอดมารอบคอผม ผมสอดมือเข้าไปใต้ขาของหญ้าก่อนยกตัวขึ้น

“นายนอนห้องไหน”

“ห้อง...” เสียงพูดเงียบหายไป

“เดี๋ยว!อย่าเพิ่งหลับ นายนอนห้องไหน”

“ห้อง...แรก” 


“ถึงแล้ว” ผมวางหญ้าลงแต่ยังจับไหล่ไว้ หญ้ากวาดตาไปรอบๆ ก่อนเดินเซไปยังเสื่อที่ปูอยู่ท้ายห้อง เจ้าตัวล้มตัวลงนอนโดยไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า

ผมจับศีรษะของหญ้ายกขึ้น สอดหมอนเข้าไปข้างใต้ หยิบผ้าห่มผืนบางที่ทางโรงเรียนเตรียมไว้ให้มาคลุมจนถึงอก ดูให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายนอนสบายดีแล้วจึงนั่งลง พิงหลังกับผนังของห้องเรียน เหยียดขาออกยาว

“ไม่ออกไปสนุกเหรอ” เสียงถามแผ่วเบาแต่ผมก็ยังได้ยิน

“ฉันจะอยู่เป็นเพื่อน เผื่อนายอยากอาเจียนหรือต้องไปหาหมอ”

“ไปเถอะ”

“พักเถอะอย่ามัวแต่พูดเลย” ผมวางมือลงบนหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิคร่าวๆ หน้าผากของหญ้าชื้นเหงื่อแต่ยังดีที่ไม่มีไข้

“ขอบใจ”

ดวงตาปรือหลับลง เพียงครู่เดียวเสียงลมหายใจก็ดังสม่ำเสมอ ผมเผลอยิ้มออกมาเมื่อมองใบหน้าของอีกฝ่าย ใครจะคิดว่าหมอนี่จะคออ่อนขนาดนี้ 

• • • • •

“เมฆ”

ผมหยุดเดินเมื่อพี่เชษฐ์รุ่นพี่ที่สนิทกันเรียกเอาไว้

“มึงเขียนจดหมายออกค่ายหรือยังวะ”

“ยังเลยพี่” 

“งั้นก็มาเขียนเร็ว เดี๋ยวเขาจะเก็บแล้ว”

“ไม่เขียนไม่ได้เหรอผมไม่รู้จะเขียนอะไร” จดหมายที่พูดถึงคือการเขียนข้อความถึงคนที่มาออกค่ายด้วยกัน จะเป็นใครก็ได้ จะเขียนอะไรก็ได้ เพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึก

“เขียนๆ ไปเถอะวะ ถึงเวลาชมรมก็เอาไปซุกไว้บนชั้น ไม่มีใครมานั่งเปิดอ่านหรอก”

“งั้นก็ได้พี่” ผมนั่งลงตรงข้ามพี่เชษฐ์ บนโต๊ะมีกล่องกระดาษสำหรับใส่ข้อความที่เขียนเสร็จแล้ว กับกระดาษโน้ตพร้อมปากกาหลากสีวางอยู่ ผมหยิบกระดาษมาหนึ่งแผ่น จรดปากกาสีน้ำเงินลงไป

ถึงพี่สิทธิ์ 
สมบัติของคณะยังอยู่รอดปลอดภัยดี ไม่ต้องเป็นห่วง
จากเมฆ

ผมหย่อนกระดาษลงไปในกล่อง สายตาสะดุดเข้ากับตัวหนังสือสีฟ้าจึงหยิบขึ้นมาอ่าน

“ยิ้มอะไรของเอ็งวะ” 

“ไม่มีอะไรพี่” 

จากปลายหญ้า ถึงก้อนเมฆ
ก็สนุกดีนะ

• • • • •

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตอนตีห้า ผมคว้าโทรศัพท์มาปิด มองร่างเล็กที่นอนอยู่ รอยยิ้มค่อยๆ จุดขึ้นที่ริมฝีปากเมื่อคิดถึงเรื่องที่คุยกันเมื่อคืน ผ่านไปแล้วเกือบสี่ปีแต่หญ้ายังจำคืนนั้นได้ดีไม่ต่างกับผม
   
“อรุณสวัสดิ์”
   
ผมส่งยิ้มให้กับใบหน้างัวเงียของหญ้า เจ้าตัวกะพริบตาสองสามครั้งก่อนดวงตาจะเบิกโต
   
“ต้องลุกแล้วเดี๋ยวไม่ทัน” ผมพูดด้วยเสียงทุ้ม อดหัวเราะไม่ได้เมื่อหญ้าเด้งตัวออก จนหลังไปชนกับเต็นท์ทำให้มันโคลงไปมา หญ้ารีบลุกขึ้นนั่งมองผมหน้าตาตื่น
   
“ทำไมผมไปนอนตรงนั้น”
   
“เมื่อคืนอากาศหนาว” ผมลุกขึ้นนั่งบ้างบิดขี้เกียจไปมา “เห็นข้อดีของเต็นท์เล็กหรือยัง”
   
“ดีพ่องสิ”
   
“อะไรนะ” ผมหัวเราะขำเมื่อได้ยินเสียงบ่นพึมพำของอีกฝ่าย ใครจะรู้ว่านักศึกษาดีเด่นจะอุทานแบบนี้เป็นกับเขาด้วย
   
“เปล่า” หญ้าส่ายศีรษะไปมา
   
“ไปแปรงฟันได้แล้วเดี๋ยวไม่ทันดูพระอาทิตย์ขึ้น” ผมเร่งเมื่อหญ้าเอาแต่นั่งนิ่ง 
   
“อ๋อ..อืม” 
   
หญ้าหันไปหยิบอุปกรณ์ล้างหน้าและผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดอยู่บนกระเป๋า ออกจากเต๊นท์ไปโดยไม่รอผม ดูเหมือหญ้าจะตกใจมากที่ตื่นมาพบว่าตัวเองนอนหนุนไหล่ผมอยู่ ก็อากาศมันหนาว นอนแบบนี้ก็อุ่นดี

• • • • •


-หญ้า-

   
“ถ่ายถึงพันรูปหรือยัง” 

เสื้อแจ็คเก็ตถูกคลุมลงบนไหล่ ผมหันไปมองเจ้าของเสื้อ เมฆยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง มองมาด้วยใบหน้าติดรอยยิ้ม 
   
“ผมไม่ได้นับ”
   
“หึๆ” เมฆหัวเราะคำตอบผม
   
“สวยใช่ไหม”
   
“อืม คุ้มกับที่ตื่นเช้า”
   
“แต่ผมว่านะ..” เป็นอีกครั้งที่กล้องในมือถูกแย่งไป “มองด้วยตาเปล่าจะสวยกว่า”
   
“เดี๋ยวสิ” ผมยื่นมือไปหมายจะคว้ากล้องแต่เมฆใช้มือจับมือผมเอาไว้ไม่ให้แย่ง
   
“มองไปทางโน้น” 
   
“รู้แล้วน่า” ผมหันหน้ากลับมองตรงไปยังทิวทัศน์ข้างหน้า แต่สายตาแทบไม่โฟกัสอะไรเลย เพราะมือข้างนั้นยังถูกเกาะกุม
   
“มือหญ้าเย็นจัง”
   
“ก็อากาศมันเย็น” 
   
“มาผมช่วย” 
   
เมฆปล่อยมือที่จับ จัดการคล้องกล้องไว้กับคอก่อนยื่นมือมาจับมือผมอีกครั้ง ใช้สองมือถูไปมาแรงๆ 
   
“อุ่นขึ้นไหม”
   
“อืม” ผมพยักหน้า ในใจท่องคำว่า ช้าลง ช้าลง ช้าลง เพื่อสั่งให้หัวใจทำงานอย่างมีระบบระเบียบ
   
“ส่งอีกข้างมา”
   
“ไม่ต้องก็ได้”
   
ปากกับใจไม่ตรงกันมันเป็นแบบนี้ ผมพูดว่าไม่ต้องแต่ดันส่งมืออีกข้างไปให้หน้าตาเฉย พอรู้ตัวหน้าก็ขึ้นสีแดงเรื่อ แต่นอกจากดวงตาที่มองมาด้วยสายตาขำแล้วเมฆก็ไม่ได้พูดอะไร
   
“แดดเริ่มออกแล้วไปกินกาแฟกันไหม หรือหญ้าอยากดูต่อ”
   
“ไปเลยก็ได้” ถึงจะเสียดายแค่ไหนผมก็ควรตัดใจ อยากที่บอกมันก็เหมือนอาหารอร่อยสำหรับคนลดน้ำหนัก ผมไม่ควรปล่อยให้ตบะตัวเองแตก
   

“วันนี้จะทำอะไร” ผมยกกาแฟขึ้นดื่มรอคำตอบจากเมฆ
   
“เดินไปผาหัวสิงห์กัน”
   
“ไกลไหม” 
   
“ไม่ไกลมาก”
   
บอกตรงๆ ว่าผมไม่ไว้ใจคำว่าไม่ไกลมากของเมฆ แต่ก็น่าจะดีกว่านั่งอยู่ที่นี่
   
“ถ้าเราเดินขึ้นไปด้านบนสุดของผาหัวสิงห์ เราจะมองวิวแบบสามร้อยหกสิบองศา ไม่มีอะไรบดบังวิว”
   
“ตกลง” ผมตอบตกลงทันที จะพลาดได้ยังไงกัน
   
“งั้นทานข้าวก่อน”
   
“ผมไม่กินข้าวเช้า”
   
“ไม่กินจะมีแรงเดินได้ยังไง”
   
“ผมเดินได้ก็แล้วกัน”
   
“ดื้อเหรอ”
   
“ใครกันแน่ที่ดื้อ ผมบอกแล้วว่าไม่กินข้าวเช้า”
   
“งั้นไม่ไป”
   
“ผมไปเองก็ได้ ขาไม่ได้ผูกติดกันสัก....” ผมกลืนคำพูดลงคอเมื่อเห็นสายตาวาวๆ ของเมฆ ชักขาหนีโดยอัตโนมัติ
   
“หญ้า” เสียงเรียกนุ่มหู ดวงตาที่มองมาทำเอาใจเต้นแรง
   
“อะไร”
   
“กินเถอะ ผมเป็นห่วง”
   
“...”
   
“นะครับ”
   
“....”
   
“ข้าวผัดก็ได้”
   
ใครว่าผมแพ้ ผมแค่ไม่อยากเป็นลมกลางทางเท่านั้นเอง







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.627K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,504 ความคิดเห็น

  1. #2483 thanaporn0 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 12:31
    เมฆเป็นแบบนี้กับทุกคนเด้อ ฉันว่า นางน่าจะไม่รู้ตัวว่าชอบน้องแน่ๆ
    #2,483
    0
  2. #2475 เด็กดื้อ เด็กดื้อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 12:18

    จ้าาาาา ไม่ได้แพ้เลย

    #2,475
    0
  3. #2434 Nuthathai Por (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 19:58

    เมฆเองก็สนใจหญ้าใช่ไหม ว่าแต่ตอนไหนล่ะ

    #2,434
    0
  4. #2407 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 20:51
    ชอบเขาก็เถอะเมฆ
    #2,407
    0
  5. #2393 GREEM22120 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 16:57
    ห่ า น แ น่
    #2,393
    0
  6. #2376 yyyyobaby (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 08:51
    ว้ายยยย แพ้ 55555
    #2,376
    0
  7. #2330 Siri2626 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 19:37
    แพ้เค้าลอดเยหญ้าเอ๊ยยย
    #2,330
    0
  8. #2315 บุตรแห่งลม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 08:40
    แพ้ตั้งแต่​แรกอะ​ หญ้าไม่ต้องไปแข่งเขาหรอก55555
    #2,315
    0
  9. #2292 maybee23 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 09:10
    เมฆนายมันร้ายยยย
    #2,292
    0
  10. #2282 LovelyThew (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 02:58
    ใจเหลวหมดแล้ว
    #2,282
    0
  11. #2240 Pangpp24 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 19:02
    นั้นไง5555 คนมันแพ้อ่ะเนาะ
    #2,240
    0
  12. #2073 สีสัน~colourful (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 08:14
    มีอ้อนอะ ไม่ใช่หญ้าก็ใจอ่อนนะ
    #2,073
    0
  13. #2056 gonjung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 21:54
    จ้าาาาากลัวเป็นลมเราะ55555
    #2,056
    0
  14. #2046 Ppap (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 22:36

    โคตรฟิวกู๊ดอ่ะ ฮือออ ชอบนิยายแนวนี้มากเลยค่ะ ❤❤

    #2,046
    0
  15. #2024 ENJOY_EVERYDAY (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 17:58
    คนนี้ก็แพ้เค้าตลอดเล้ยยยยย
    #2,024
    0
  16. #2019 teddybear33 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 14:26
    จ้าาาาาา ไม่แพ้เลย อยากจะ จ้า ให้ถึงดาวอังคาร
    #2,019
    0
  17. #2011 HaeMay (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 22:48
    นายเมฆ อ้อนเก่งนะ
    #2,011
    0
  18. #1966 SandSeaSun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 18:45
    ฮึบไว้ๆแพ้เมฆทุกทางเลยหญ้า
    #1,966
    0
  19. #1951 BaiTong23 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 13:03
    หญ้าแพ้ตลอดดด
    #1,951
    0
  20. #1931 Miki_milky (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 06:32
    อย่าหลงกลเมฆสิหญ้า
    #1,931
    0
  21. #1898 0804211939 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:08
    เมื่อไหร่หญ้าจะเอาคืนเมฆบ้าง เอาให้เมฆเขินไปต่อไม่เป็นเลย
    #1,898
    0
  22. #1686 salmonism (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 11:52
    งู้ยยยยยย
    #1,686
    0
  23. #1619 Maylyunho (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 12:47
    นี่รำคาญคนอ่อยมาก อยากให้หญ้าเอาคืนบ้าง
    #1,619
    0
  24. #1399 pammyntk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 17:38
    อ่อยแบบเนียนๆ
    #1,399
    0
  25. #1304 star3421 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 08:02
    อ่อยเป็นอาชีพเหรอคะ
    #1,304
    0