PROMISE รักหรือเปล่า

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 7 : กลับบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35,674
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,643 ครั้ง
    2 ส.ค. 62







ตอนที่ 7
กลับบ้าน





วาริชมองออกไปนอกหน้าต่างรถ แปลกที่ความคิดถึงบ้านกลับมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนที่กำลังจะถึงบ้าน ยิ่งใกล้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งคิดถึงมากเท่านั้น

“อาโปจะเข้าบ้านเลยหรือจะแวะที่สวนก่อน” ภูผาถามเพราะสวนพัดพารัดชาตั้งอยู่ด้านหน้าก่อนถึงทางเข้าบ้าน

เด็กหนุ่มยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา พวกเขาออกจากกรุงเทพตั้งแต่เช้าจึงมาถึงเชียงใหม่ตั้งแต่สิบห้านาฬิกา 

“เข้าบ้านเลยก็ได้ครับจะได้ล้างหน้าล้างตากันก่อน เดี๋ยวเย็นๆ จะพาไปเดินเล่นที่สวน” ประโยคหลังวาริชพูดกับจิรดาและสิงหาที่นั่งอยู่เบาะหลังด้วยกัน เบาะหน้าคู่คนขับเทียนเป็นคนนั่ง

“กำลังจะถามพอดีเลยว่าไปได้ไหม อยากเห็นเร็วๆ” จิรดาสนใจสวนกุหลาบมาก เธออยากเห็นว่ามันจะสวยงามแค่ไหน

“ให้แดดร่มก่อนก็ได้ กว่าฟ้าจะมืดก็เกือบทุ่มหนึ่ง มีเวลาเดินเล่นถ่ายรูปถมเถ”
   
“ไม่อยากจะเชื่อเลย อยู่กรุงเทพเป็นยาจกซดมาม่ากลางดึกด้วยกันแท้ๆ พอขึ้นเหนือกลายเป็นพ่อเลี้ยงโปซะงั้น” สิงหาแซวเพื่อน
   
“ยังไม่เป็น พ่อเลี้ยงเอาไว้เรียกพ่อเราดีกว่า”
   
“ถ้างั้นคนที่นี้เรียกโปว่าอะไร” จิรดาถามด้วยความสงสัย 
   
“คุณหนูอาโป” แม้เสียงพูดจะทุ้มนุ่มแต่ก็ปนไปด้วยการหยอกล้อ ดวงตาที่มองผ่านกระจกมองหลังเป็นประกายขำ
   
“โห~ คุณหนูอาโปเลยเหรอ” สิงหาเล่นใหญ่แกล้งมองเพื่อนด้วยดวงตาเบิกโต
   
“นั่นมันตอนเด็กๆ เดี๋ยวนี้ใครเขาเรียกกัน” วาริชย่นจมูกใส่คนตัวสูง ของอย่างนี้มันต้องมีการล้างแค้น ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางกง
   
“มีใครอยากเห็นพี่ขุนตอนเด็กบ้าง รับประกันว่าดูแล้วจะไม่เชื่อว่าคนเดียวกัน”
   
“เรา” จิรดาตอบเป็นคนแรก แถมยกมือชูขึ้นสูงเพื่อให้รู้ว่าอยากดูจริงๆ
   
“โอ๊ะ! นี่พี่ขุนจริงๆ เหรอคะ”
   
“ไหน พี่ดูบ้าง” เทียนหันไปทางเบาะหลัง ยื่นมือออกไปขอโทรศัพท์จากจิรดา
   
“ฮ่าๆ ทำไมน่ารักแบบนี้วะ” 

รูปเด็กชายภูผาตัวสูงเก้งก้างใส่เสื้อยืดสีขาวลายการ์ตูนกับกางเกงยีนส์ขายาว รองเท้าผ้าใบสีขาว มือหนึ่งถือลูกโป่งใบใหญ่สีฟ้ากับชมพูสดใส อีกมือถือตุ๊กตาหมีสีน้ำตาล ยืนยิ้มมองกล้องอยู่หน้าชิงช้าสวรรค์ เป็นรูปที่วาริชไม่ยอมพลาด เขารีบเซฟเก็บทันทีที่เห็น อาคีย์เล่าว่าลูกโป่งกับตุ๊กตาเป็นของเขา ภูผาช่วยถือให้ตอนไปเที่ยวงานวัด ถึงได้ภาพน่ารักๆ แบบนี้ออกมา
   
“ใช่ไหมครับ น่ารักมาก”
   
“เราไปเอามาจากไหน” ภูผามองรูปที่เทียนหันให้ดู เขาถามด้วยใบหน้าติดรอยยิ้ม ไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด
   
“ผมเซฟมาจากคอมของอาคีย์ครับ”
   
“ผมฟันธงให้เลยพี่ขุน อาโปตั้งใจเอาไว้แบล็คเมล์พี่ขุนแน่ๆ ร้อยเปอร์เซ็น” สิงหาพูดด้วยความมั่นใจ
   
ภูผาหัวเราะเบาๆ เขาเหลือบมองวาริชผ่านกระจกมองหลัง เจออีกฝ่ายกำลังส่ายศีรษะแรงๆ
   
“เปล่า~ ผมแค่เก็บไว้เป็นที่ระลึก”
   
“แต่เป็นที่ระทึกของพี่ขุนใช่ไหม” สิงหาไม่ยอมเพื่อนง่ายๆ
   
“พี่ขุนครับ” วาริชเรียกพี่ชายเสียงอ้อน
   
“หือ?”
   
“จอดรถให้ผมแป๊บได้ไหมครับ”
   
“มีอะไรหรือเปล่า”
   
“จะถีบบางคนลงแถวนี้ครับ พาไปด้วยน่าจะเปลืองเปล่าๆ”
   
“ไอ้คุณอาโป!” คนจะโดนถีบตาตั้ง หนอยพูดเสียงอ่อนเสียงหวานหลอกกันชัดๆ
   
“ฮ่าๆ” เทียนพูดน้อยที่สุดแต่หัวเราะมากที่สุด แค่ฟังน้องๆ คุยกันเขาก็เพลินแล้ว 
   
“อาโป” ดวงตาที่เทียนมองวาริชเป็นประกายเจ้าเล่ห์

“ครับ”

“พี่ว่า..ไม่ใช่อาโปคนเดียวแน่ที่มีรูปที่ระลึก” 
   
“เอ๋?” คิ้วของวาริชเลิกขึ้น 
   
“โอ๊ะ! อาเพโทรมาครับ” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะพอดี เขารีบรับเมื่อเห็นว่าใครโทรมา
   
“ครับอาเพ...กำลังจะถึงแล้วครับ น่าจะอีกสักยี่สิบนาที...ไม่หิวครับแวะทานมาแล้ว..เดี๋ยวเจอกันครับอาเพ คิดถึงที่สุดเลย”
   
วาริชวางสายจากเพทาย เขาไม่ลืมเรื่องที่พูดค้างเอาไว้กับเทียน
   
“เมื่อกี้พี่เทียนว่าอะไรนะครับ”
   
“อ๋อ พี่หมายถึงน่าจะมีคนเซฟรูปน่ารักๆ นี้ไปหลายคน ไม่ใช่อาโปคนเดียว”
   
“จริงครับ” วาริชยิ้มกว้าง “อาคีย์นอกจากจะมีในมือถือแล้วยังอัดใส่กรอบไว้ด้วยครับ ตั้งอยู่ที่บ้าน”
   
“โอ้ พี่จะไม่พลาดแน่นอน”
   
“พี่เทียนจะไปพักที่บ้านพี่ขุนใช่ไหมครับ หรือจะพักที่เรือนขาวกับจีกับสิงห์”
   
“เรือนขาว?”
   
“เรือนรับรองแขกครับ เดี๋ยวยังไงต้องแวะบ้านผมอยู่แล้ว พี่เทียนไปดูก่อนก็ได้ครับ”
   
“ตกลง” เทียนพยักหน้า หันกลับมานั่งตัวตรง เขาอมยิ้มเหลือบสายตาไปมองเพื่อนรัก เสียดายที่เมื่อกี้มีสายเข้ามาเสียงก่อน คนบางคนถึงมีเวลาส่งสายตามาห้ามเขาไว้ได้ทัน

• • • • •

“อาเพ~ คิดถึงที่สุดเลย” วาริชพุ่งตัวเข้าไปกอดเพทาย เมื่ออยู่กับผู้เป็นอาเขาก็กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง
   
“อาก็คิดถึงเราเหมือนกัน”
   
“คิดถึงยังไงไม่เห็นไปหาผมบ้างเลย อาคีย์ยังแวะไป”
   
“หึๆ ก็อาคีย์มีธุระต้องไปเซ็นเอกสารของบริษัท”
   
“อาเพก็มีธุระ”
   
“อาไม่มี”
   
“มีสิครับ คิดถึงผมไง” วาริชส่งยิ้มหวานจนตาหยีไปให้เพทาย มือที่แสนอบอุ่นจึงลูบลงบนศีรษะของเขา
   
“คิดถึงสิ อาคิดถึงอาโปมากกก แต่ตอนนี้ให้อารับแขกก่อนไหม” เพทายพูดด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี
   
“โอ๊ะ! ผมลืมไปเลยครับ  ขอแนะนำก่อน คนนี้คืออาเพเป็นทั้งอาและแม่ของเรา คนนี้พี่เทียนครับเพื่อนพี่ขุน ส่วนสองคนนี้เพื่อนผมเองชื่อสิงห์กับจี”
   
“สวัสดีครับ”  “สวัสดีค่ะ”
   
“สวัสดีครับ เดินทางกันมาเหนื่อยๆ อาว่าพักกันก่อนดีกว่า เดี๋ยวให้พี่มะลิพาไปที่เรือนขาว อาให้คนจัดไว้ให้แล้ว”
   
“งั้นเดี๋ยวผมมานะครับอาคีย์ ไปส่งเพื่อนก่อน”
   
“ไปเถอะ อาจะไปดูป้าสาในครัวด้วย ป่านนี้ทำอาหารเพลินจนเต็มโต๊ะแล้วมั้ง ตื่นเต้นอาโปกลับมา”
   
“ป้าสาน่ารักที่สุดเลยครับ”
   
“ระวังเราต้องทานให้หมด”
   
“โอ๊ะ! งั้นบอกป้าสาคิดถึงผมนิดเดียวก็ได้ครับ”
   
“หึๆ พาเพื่อนไปพักผ่อนเถอะ พี่มะลิมารอแล้ว”
   
“พี่มะลิ” วาริชยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ที่ประตู พี่เลี้ยงที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็กจนตอนนี้มีลูกเป็นของตัวเองแล้ว
   
“อย่ากอดสิคะ หนุ่มๆ เยอะแยะ พี่เขิน”
   
“แหนะ พี่มะลิก็มีลูกมีสามีแล้วนะ”
   
“อุ้ย! พี่ลืมตัวไป” มะลิหัวเราะเสียงดัง 
   
“มาค่ะพี่ช่วยยกกระเป๋า”
   
“ไม่เป็นไรครับพวกผมยกเอง พี่มะลิเดินไปด้วยก็พอ”
   
“แหม งั้นจะพี่ให้ไปด้วยทำไมละค่ะ คุณโปคุณขุนก็ไปถูก มาค่ะพี่ยกเอง”
   
“ไม่ต้อง ก็ให้ไปด้วยกันจะได้หายคิดถึงไง พี่มะลิไม่คิดถึงผมเหรอ”
   
“โอ๊ยยยทำไมจะไม่คิดละคะ งั้นไปค่ะเดินไปด้วยกันให้ถึงหน้าสวนเลย จะได้นานสมความคิดถึง”
   
“ฮ่าๆ เอาแค่เรือนขาวก็พอแล้ว”
   
วาริชกอดแขนอดีตพี่เลี้ยง ดึงให้ออกเดินไปพร้อมกัน เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไม่เคยรู้เลยว่าการห่างบ้านไปนานๆ จะคิดถึงได้ขนาดนี้

• • • • •

เสียงเปิดประตูบ้านทำให้การสนทนาหยุดชะงัก คีตกานต์ก้าวเข้ามาในเรือนขาวพร้อมกับเพทาย
   
“อาคีย์~” 
   
ขณะที่ลูกชายยกมือไหว้และส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ หลานชายก็ถลาเข้ามากอดเอวไว้แน่น คีตกานต์หัวเราะเพราะเคยชินกับการแสดงออกที่แตกต่างกันแล้ว
   
“คิดถึงอาคีย์ที่สุดเลย”
   
“อาว่าน้อยกว่าอาเพล่ะมั้ง”

“ฮ่าๆ ผมไม่หลงกลตอบแน่นอนครับ มาครับอาคีย์ผมอยากแนะนำเพื่อนให้รู้จัก”

“เดี๋ยวค่อยแนะนำทีเดียวก็ได้” คีตกานต์หันกลับไปมองที่ประตู เพียงครู่เดียวร่างสูงของสารินและพนาก็เดินผ่านเข้ามา

“พ่อ ลุงพนา สวัสดีครับ”

สารินกอดตอบลูกชาย ก่อนหันไปหาภูผา

“เป็นไงขุนเดินทางเหนื่อยไหม”
   
“ไม่เหนื่อยครับ”

“ไม่เห็นพ่อถามผมบ้างเลย” วาริชกอดแขนผู้เป็นพ่อแกล้งทำหน้างอน

“เราขับรถด้วยเหรอ”

“เปล่าครับ”

“แสดงว่าพูดจนเหนื่อย”

“พ่อคร้าบบ”

เสียงหัวเราะดังขึ้นโดยพร้อมเพรียงเมื่อได้ยินเสียงโอดครวญของวาริช เขาย่นจมูกเข้าหากันก่อนกลับมายิ้มสดใสอีกครั้ง แนะนำเพื่อนให้รู้จักกับครอบครัวอย่างเป็นทางการ ก่อนเดินทางมาวาริชตัดสินใจเล่าให้จิรดาและสิงหาฟังถึงเรื่องครอบครัวของเขา คิดว่าควรให้รู้ก่อนมาเจอตัวจริง นอกจากไม่แสดงอาการตกใจหรือไม่ชอบใจแล้ว จิรดาถึงขั้นเพ้อให้กับเรื่องราวความรักของทั้งสี่คน บ่นแต่อยากเจอพรหมลิขิตแบบนั้นบ้าง จะหอบกระเป๋าไปหาพ่อเลี้ยงหนุ่มๆ ที่เชียงใหม่ เล่นเอาสิงหากับวาริชปวดหัว

“อาโปวางโปรแกรมหรือยังว่าจะพาเพื่อนไปเที่ยวที่ไหนบ้าง”

“ยังเลยครับพ่อ คิดไว้แค่เย็นนี้จะพาไปเที่ยวที่สวน กับอยากพาไปน้ำตก”

“งั้นวันนี้เที่ยวที่สวนก่อนเดี๋ยวพ่อจะให้คนงานพาชม แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปเที่ยวน้ำตก ให้ป้าสาจัดอาหารไปปิกนิกให้”

“ดีเลยครับพ่อ”

“อาสารินครับแล้วพีอยู่ไหนเหรอครับ” ภูผาถามถึงรพีกรที่เดินทางด้วยเครื่องบินมาถึงตั้งแต่เมื่อคืน

“อยู่ในสวน”

“ครับ” เขาไม่แปลกใจเพราะเป็นที่รู้กันว่ารพีกรชอบงานในสวนมาก ว่างเมื่อไหร่ก็จะขึ้นมาช่วย มาศึกษางานกับสารินและพนาตลอด ดูเหมือนไม่ชอบงานบริหารอย่างที่เรียนมาสักเท่าไหร่

“ขุนจะค้างที่นี่ไหม” คีตกานต์ถามลูกชายเพราะเห็นว่ามีเพื่อนมาด้วย

“ผมไปค้างที่บ้านดีกว่าครับ จะได้มีเวลาอยู่กับพ่อกับอาคีย์”

“เรื่องนั้นง่ายมาก เดี๋ยวคืนนี้อากับพ่อมาค้างที่บ้านใหญ่เอง”

“ดีเลยครับอาคีย์ ผมคิดถึง” วาริชรีบสนับสนุนความคิดนี้

“คิดถึงอาหรือดีใจที่พี่ขุนไม่กลับไปนอนบ้าน”

“อาคีย์คร้าบบบ” เด็กหนุ่มหน้าแดง กลัวทุกคนจะจับได้

“หึๆ ติดพี่ยังไงก็ยังติดพี่แบบนั้น โตมาด้วยกันก็แบบนี้ อารู้อยู่แล้วเลยขนเสื้อผ้ามาเรียบร้อย”

“ไม่ใช่เพราะคีย์อยากสังสรรค์กับเด็กๆ เหรอ”

คีตกานต์หันไปสบตาสามี เขาย่นจมูกน้อยๆ “รู้ทันผมอีกแล้ว”

“หึๆ”

“เดี๋ยวคืนนี้อาจัดปาร์ตี้ให้เอง เชื่อมืออาได้”

“พ่อฝากอาคีย์ด้วยนะขุน คอยห้ามด้วยเดี๋ยวเพื่อนตกใจ” 

“พี่พนาครับ” 

วาริชไล่สายตามองคนที่เขาคิดถึงทีละคนด้วยรอยยิ้ม ระยะเวลาแค่ไม่กี่เดือนแต่เหมือนนานเหลือเกินที่ไม่ได้กลับมาบ้าน ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่นี่ก็ยังอบอุ่นเสมอ โลกภายนอกที่ต้องใช้ชีวิตในวัยที่โตขึ้นไม่ง่ายเลย เขาจึงดีใจมากที่ได้กลับมา

“ผมว่าทักทายแค่นี้ก่อนดีไหมครับ เด็กๆ จะได้พักผ่อน” เพทายพูดเมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไปสักพักใหญ่แล้ว

“ก็ดีเหมือนกัน” สารินพยักหน้า

“พร้อมจะไปสวนเมื่อไหร่ก็ไปบอกพ่อที่บ้านจะให้คนงานขับรถไปส่ง รถขุนจอดไว้ที่นี่แหละ”

“ครับพ่อ”

“ไปกันเถอะ” สารินแตะมือที่หลังของเพทาย เป็นการกระทำที่ทำให้จิรดามองตาปรอย มองตามจนทั้งหมดเดินออกประตูไป

“อิจฉาจัง”

“ใช่ไหม น่ารักเนอะ”

“ไม่ค่อยคุยเลยนะคะคุณอาโป”

“หึๆ ไปเก็บของกันดีกว่า บ้านนี้มีทั้งหมดมีสี่ห้องนอน จีนอนห้องนี้” วาริชชี้มือไปยังประตูห้อง “สิงห์ห้องนี้ พี่เทียนห้องนี้  เดี๋ยวผมนอนห้องเดียวกับพี่ขุนเอง”

“แหม แหม” จิรดาพูดเสียงเบา ใช้สายตาแซวเพื่อนเป็นหลัก

“ให้เวลาชั่วโมงหนึ่ง เก็บของ ล้างหน้า หรือจะนอนกลิ้งเล่นเอาแรงก็ตามใจ แล้วเดี๋ยวออกมาเจอกัน”

“โอเค” สิงหาแยกไปเป็นคนแรกเพราะอยากล้างหน้าล้างหน้าหลังจากนั่งรถมาทั้งวัน ตามด้วยจิรดา แต่ก่อนที่ภูผาจะแยกเข้าห้องเทียนก็เรียกไว้เสียก่อน

“ขุนยืมโทรศัพท์หน่อย ของฉันแบตหมด”

“อืม” ภูผายื่นโทรศัพท์ให้เพื่อน ก่อนหยิบกระเป๋าเดินเข้าห้อง

“อาโป”

“ครับ” วารชิชะงักฝีเท้า เขากำลังจะเดินตามภูผาไป

“อยากเห็นเซอร์ไพรส์ไหม”

ดวงตาของเด็กหนุ่มวาวขึ้นมา เขาพยักหน้ารัวๆ “อยากเห็นครับ”

“นีคือข้อเสียของการบอกรหัสกับเพื่อน” เทียนพูดขณะที่มือกดรหัส เขายิ้มกว้างเมื่อภาพที่ต้องการปรากฎขึ้นมา 

“อย่าบอกว่าพี่ให้ดูล่ะ”

วาริชมองรูปด้วยดวงตาปรอย หัวใจเต้นรัว ภาพเด็กชายตัวอ้วนกลมยืนถือไอศกรีม ส่งยิ้มกว้างมาให้ 

“ขุนบอกว่าที่ใช้รูปนี้เพราะเห็นแล้วอดยิ้มตามไม่ได้สักครั้ง พี่ก็ว่าจริง เวลาเครียดๆ เห็นแล้วยิ้มทุกที”

“พี่ขุนใช้รูปนี้นานแล้วเหรอครับ”

“ก็ตั้งแต่พี่เข้าปีหนึ่งนะ ไม่เห็นเคยเปลี่ยน”

“ผมไม่เคยเห็นเลย” ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอก่อนสไลด์เปิดเป็นภาพวิวที่ถ่ายจากบ้านบนเขา วาริชไม่เคยรู้ว่ามีรูปนี้อยู่ด้วย

“น่ารักใช่ไหม ถึงจะไม่ค่อยพูดแต่เห็นแบบนั้นก็รักน้องชายมากนะ”

“ขอบคุณครับพี่เทียน”

“พี่เห็นมันน่ารักดีเลยอยากบอก”

“ครับ” วาริชมองมันอีกครั้งก่อนส่งโทรศัพท์คืนให้เทียน

“เอาไปคืนขุนให้พี่ด้วย แล้วอย่าบอกนะว่าพี่ให้ดู”

“ไม่บอกแน่นอนครับ” 

ความลับนี้เขาจะเก็บมันไว้จนกว่าภูผาจะเป็นคนบอกด้วยตัวเอง 


“พี่ขุน” มือที่เคยอวบอ้วนโอบไปรอบเอวของพี่ชายที่กำลังเอาเสื้อใส่ไม้แขวนอยู่ปลายเตียง

“จะอ้อนเอาอะไร”

“ไม่เอา”

“แน่นะ”

“อืม”

“ถ้าไม่อ้อนเอาอะไรถอยให้พี่ก่อน พี่จะเอาเสื้อไปแขวนในตู้”

“ไปด้วย” วาริชไม่ปล่อยแขนง่ายๆ เขาเหยียบไปบนปลายรองเท้าแตะที่พี่ชายสวมอยู่แล้วเดินไปพร้อมกัน

“หึๆ” ภูผาหัวเราะขำอาการงอแงของอีกฝ่าย

“ทำไมชอบหัวเราะผมจัง”

“ก็เราน่ารัก”

“ก็จริง”

“หึๆ”

“พี่ขุน”

“ครับ”

“อยู่ด้วยกันไปนานนานเลยนะ นานนนจนผมอายุร้อยปีเลย”

“ป่านนั้นพี่เดินไม่ไหวแล้ว”

“ผมจะดูแลพี่ขุนเอง”

“หึๆ”

“ผมสัญญา”

เด็กหนุ่มแนบใบหน้ากับแผ่นหลังของพี่ชาย ไม่ว่าเมื่อไหร่แผ่นหลังนี้ก็อบอุ่นสำหรับเขาเสมอ

ผมสัญญาว่าจะเป็นรอยยิ้มของพี่ขุนตลอดไป



:::: ♥ TBC ♥::::
หลังจากตอนนี้จะเข้าโหมดเดินหน้าจีบเต็มกำลังแล้วนะคะ ^^






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.643K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,680 ความคิดเห็น

  1. #4663 rnhaha (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 01:12
    ฮืออออออ
    #4,663
    0
  2. #4650 jjinqx (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 15:45
    อาผิงมีลูกอ้ะยัง
    #4,650
    0
  3. #4649 jjinqx (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 15:45
    คิดถึงครอบครัวนี้มากกก
    #4,649
    0
  4. #4633 KamyuiChonticha (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 22:24
    น้องสดใสมาก
    #4,633
    0
  5. #4618 desbestiny (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 22:19
    คิดถึงบรรยากาศที่บ้านสวนนี้จริงๆ อาผิงไปไหนซะล่ะเนี้ยยย
    #4,618
    0
  6. #4597 padprickangkai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 21:45
    หึ้ยยยมันเป็นน้วยๆ;_;
    #4,597
    0
  7. #4577 PrinZ_TamaIS (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 16:04

    ดีแล้วที่พี่ขุนไม่พาเอวามาด้วย ไม่งั้นคงกร่อยพิลึก


    ทั้งรุ่นเล็กรุนใหญ่มีแต่ความน่ารัก ใจดี และอบอุ่น

    #4,577
    0
  8. #4546 IIISKY__ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:26
    น่ารักไปหมด ละมุนไปหมดเลยแม่ ใจละลายยยยย
    #4,546
    0
  9. #4532 goi_iog (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:00
    พี่เทียนคือ....ทายาทของอาคีย์ 555
    #4,532
    0
  10. #4510 Kun Kuna (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:23
    จะรุ่นผู้ใหญ่หรือเด็ก ก็อบอุ่นเหมือนเดิม
    #4,510
    0
  11. #4486 someone_110 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 21:35
    ใจเหลวหมดแล้วววแงงง
    #4,486
    0
  12. #4478 Onkets (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 01:52
    น่ารัก จนจะร้องไห้แล้วววว แงงงง ค่ดจะอบอุ่นเลย
    #4,478
    0
  13. #4469 parinyadakhim (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 18:39
    อ่านเเล้วหุบยิ้มไม่ได้
    #4,469
    0
  14. #4464 Ne4w (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 22:24
    มันน่ารักค่ะแงงงง ต่างคนก็ต่างรู้อะเนอะ
    #4,464
    0
  15. #4444 Airzaa1810 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 20:41
    ละมุนมากกกกกกก
    #4,444
    0
  16. #4403 baekbow (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 17:02
    ฮือออ อ่านแล้วหยุดยิ้มไม่ได้เลยอ่ะ คือมันน่ารักมาก ไม่ได้แสดงความรักกันจนหวานเลี่ยนแต่อบอุ่นมากกกกกก
    #4,403
    0
  17. #4385 storyfly (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 11:20
    พออ่านแล้วก็คิดถึงรุ่นพ่ออีก55555 อ่านวนไปมาเพราะคิดถึงวนไปมา เห้อ ติดบ่วงครอบครัวนี้จริงๆค่ะ ;--;
    #4,385
    0
  18. #4365 Nuthathai Por (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 07:35

    ขอบคุณนะคะพี่เทียน

    #4,365
    0
  19. #4349 View_Aranya (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 04:40

    อ่านละคิดถึงตัวละครในเรื่องเก่า
    #4,349
    0
  20. #4342 Septile97 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 06:17
    คิดถึงตอนอาเพมาเป็นพี่เลี้ยงใหม่ๆเลย ครอบครัวอบอุ่นมากกก
    #4,342
    0
  21. #4331 nnriya (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 00:52
    อาโปน่ารักมากๆๆๆสู้ๆนะค้าบบบ
    #4,331
    0
  22. #4319 Phakchira_Ice (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 15:27
    น่ารัก
    #4,319
    0
  23. #4294 fayfai2302 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 17:12
    ความสัมพันธ์ของสองคนนี้คือยิ่งกว่าคนรักแล้วอ่ะ มีทั้งความผูกพัน เป็นทั้งครอบครัว ฮืออ น่ารักก
    #4,294
    0
  24. #4264 Pangpp24 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 16:40
    น่ารักจางเลยเด็กๆๆๆ
    #4,264
    0
  25. #4237 Maylyunho (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 10:30
    เจ้าอาโปน่ารัก
    #4,237
    0