PROMISE รักหรือเปล่า

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 19 : รอยยิ้มของตัวแสบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,896 ครั้ง
    21 ส.ค. 62








ตอนที่ 19 
รอยยิ้มของตัวแสบ




"นึกว่าจะไม่รอดวิชาสุดท้ายแล้ว" สิงหาบ่นเบาๆ เขาหมุนลำคอเพื่อไล่ความเมื่อยล้าและความง่วงจากการนั่งเรียนติดกันหลายชั่วโมงออกไป

"ไปหาอะไรหวานๆ กินกันไหม เพิ่มน้ำตาลให้ร่างกายหน่อย" จีรดาเสนอความคิด เธอเองก็มีสภาพไม่ต่างจากเพื่อนเท่าไหร่

"ได้" สิงหาตอบรับ เขาไม่มีโปรแกรมจะไปไหนอยู่แล้ว

"ชวนพี่ขุนไปด้วยได้ไหม"

"แหมตั้งแต่เป็นแฟนกันตัวติดกันตลอดเลยนะ ไหนบอกช่วงนี้พี่ขุนกลับมายุ่งแล้วไง ไปเจอบ่อยๆ จะดีเหรอ" จีรดาแซววาริชเมื่ออีกขอชวนแฟนหมาดๆ ไปด้วย

"ยุ่ง แต่เราไม่ยุ่งไง เวลาไปก็นั่งเล่นอยู่เงียบๆ ไม่กวน"

"เหมือนพี่ขุนเลี้ยงเด็กเลย" สิงหาหัวเราะขำ แทนที่วาริชจะงอนกลับพลอยหัวเราะไปกับเพื่อนด้วย

"เหมือนจริงๆ" เหมือนตอนเป็นเด็กไม่มีผิด เด็กชายขุนนั่งอ่านหนังสือไป เด็กชายอาโปก็เล่นของเล่นไป

“ตกลงให้ชวนไหมหรือไปกินกันเองก็ได้นะ เดี๋ยวเราให้พี่ขุนตามไปรับ” วาริชถามย้ำ เขามักจะถามเพื่อนก่อนเสมอเพื่อให้ทุกฝ่ายสบายใจ

"เราอยากให้พี่ขุนไปด้วยอยู่แล้วแต่เกรงใจ พี่ขุนจ่ายให้ทุกครั้งเลย" จีรดาบอกเหตุผลที่ทำให้เธอไม่แน่ใจว่าควรชวนภูผาไปด้วยดีไหม

"ชวนได้ พี่ขุนเต็มใจ เรากินกันไม่เยอะไม่ถึงกับล้มทับหรอก"

"ใช่เรากินไม่เยอะเว้นนาย" สิงหาชี้หน้าเพื่อน เขาไม่เข้าใจเหมือนกันวาริชกินเก่งมากแต่ทำไมไม่อ้วน ได้ข่าวว่าตอนเด็กๆ อ้วนไม่ใช่เหรอ

คนกินเยอะหัวเราะ ยอมรับโดยไม่เถียงสักคำ

"รออยู่นี่นะเดี๋ยวมารับ"

"อ้าวอาโปจะไปไหน" จีรดามองเพื่อนด้วยสายตาแปลกใจ

"ไปหาพี่ขุนที่คณะ"

"ไม่โทรหรือส่งข้อความไปชวนล่ะ ง่ายกว่าไม่เหนื่อยด้วย" เธอสงสัยว่าเพื่อนจะเดินไปทำไม

"ไปดีกว่า ชอบเวลาพี่ขุนแปลกใจ แป๊บเดียวเดี๋ยวมา"

"เออไปเถอะ ไม่รีบ" สิงหาไม่คิดจะขัด ขัดไปก็เท่านั้นยังไงก็คงไปอยู่ดี ดื้อตาใสคือวาริชที่แท้จริง

• • • • •

เด็กหนุ่มเดินมาถึงคณะของภูผา เขากวาดสายตาไปรอบๆ ลานกว้าง แต่ไม่เห็นคนที่อยากให้แปลกใจ
   
"อาโป"
   
"พี่เทียน" รอยยิ้มกว้างฝุดขึ้นที่ริมฝีปากเมื่อเห็นอีกฝ่าย วาริชเดินตรงเข้าไปหา เทียนเพิ่งเดินลงมาจากตัวตึก
   
"พี่ขุนละครับ"
   
"กำลังลงมา อาจารย์เรียกไว้พี่เลยลงมาก่อน"
   
"อ๋อครับ"
   
"โปนัดขุนไว้ใช่ไหม"
   
"ครับ วันนี้ผมจะไปนอนบ้านโน้น แต่ผมจะชวนไปหาอะไรทานกับสิงห์กับจีก่อน พี่เทียนไปด้วยกันนะ"
   
"อืม เอาสิ"
   
"นึกว่าใคร" เสียงที่ได้ยินทำให้การสนทนาหยุดลง วาริชหันไปมอง สายตาของเขาประสานเข้ากับสายตาเกลียดชังของเอวา
   
"สวัสดีครับ" เด็กหนุ่มยิ้มให้ แม้ไม่ชอบอีกฝ่ายเช่นกันแต่ถึงยังไงก็ยังได้ชื่อว่าเพื่อนของภูผา 
   
"ไหมมุกล่ะ" เทียนรับรู้ได้ถึงบรรยากาศตึงเครียดที่เกิดขึ้น แต่เขาทำเป็นไม่รู้เพื่อไม่ให้บรรยากาศแย่ไปกว่าเดิม
   
"กลับไปแล้ว"
   
วาริชประเมินจากท่าทางของอีกฝ่าย เขาฟันธงได้เลยว่าเอวารู้เรื่องที่เขาเป็นแฟนกับภูผาแล้ว หรืออย่างน้อยก็รู้ว่าเขาคือก้างชิ้นใหญ่ที่ขวางทางอยู่
   
“โปหาที่นั่งรอก่อนเดี๋ยวขุนก็ลงมา” 
   
“ครับพี่เทียน” วาริชคิดว่าเป็นการดีที่แยกกับอีกฝ่าย เขาจึงหมายตาโต๊ะว่างที่อยู่ห่างออไป
   
“เดี๋ยวสิ”
   
เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ว่าจะไม่แล้วนะ ไม่รู้จักหลานอาคีย์ ลูกอาเพซะแล้ว
   
“ได้ข่าวว่าเป็นแฟนกับขุนแล้วเหรอ”
   
วาริชหมุนตัวกลับไปช้าๆ เขาส่งยิ้มให้อีกฝ่าย
   
“ครับ”
   
“คิดไหมว่าทำไมขุนถึงยอมคบด้วย ไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอที่เอาแต่รบกวนขุนไม่เลิก”
   
“เอวา!” เทียนใช้น้ำเสียงปรามเพื่อน
   
“ก็มันจริงไม่ใช่เหรอเทียน เพราะขุนต้องยอมมาตลอด เราก็เห็นๆ กันอยู่ว่าใครคอยตามตื้อ จะเอาให้ได้”
   
“มันเป็นเรื่องของคนสองคน ผมว่าเราอย่าเข้าไปยุ่งดีกว่า” เทียนพยายามเตือนสติแต่ดูเหมือนว่าจะไร้ผล
   
“ไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าเราทำให้ขุนกลายเป็นตัวประหลาด ผู้ชายที่เป็นหน้าตาของคณะกลายเป็นพวกชอบไม้ป่าเดียวกัน”
   
“งั้นเหรอครับ” วาริชพยักหน้าช้าๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนเทียนเกิดความเป็นห่วงขึ้นมา ก่อนที่ใบหน้านั้นจะปรากฏรอยยิ้มจนกลายเป็นยิ้มกว้าง ดวงตาที่มองเอวาเต็มไปด้วยความขำ
   
“แต่ผมว่าป้าเอวามากกว่ามั้งครับที่ประหลาด”
   
“อะไรนะ!” เสียงที่ได้ยินบ่งบอกว่าคนอุทานทั้งแปลกใจและตกใจ
   
“ผมบอกว่า..” วาริชพูดช้าๆ แบบชัดถ้อยชัดคำ “ป้าเอวามากกว่ามั้งครับที่เป็นตัวประหลาด”
   
“หึ” เทียนพยายามกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ จากที่เป็นห่วงวาริชกลัวเด็กหนุ่มจะคิดมาก กลายเป็นว่าเขาเริ่มรู้สึกเป็นห่วงเอวาแทน
   
“พี่อุตส่าห์พูดดีๆ กับเรา ทำไมเป็นคนไม่มีมารยาทแบบนี้ ป้าบ้าอะไรของเรา” ดวงตาที่มองมาโกรธจนเกือบลุกเป็นไฟ ขณะที่ดวงตาของวาริชกลับรื่นรมย์
   
“ความคิดเก่าเก็บแบบนี้ไม่เป็นป้าแล้วให้เป็นอะไรละครับ หรือไม่ก็เป็นกบเอ้า กบอยู่ในกะลาถึงไม่รู้ว่าโลกมันเปิดกว้างไปถึงไหนแล้ว”
   
เทียนต้องเบือนหน้าไปมองทางอื่นเพราะเขากลัวจะกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่ไหว แสบจริงๆ แสบสมคำเล่าลือ
   
“อย่าว่าผมสอนเลยนะครับ เดี๋ยวนี้โลกมันไปถึงไหนๆ แล้ว ป้าเอวาควรตามโลกให้ทันหน่อยเดี๋ยวเขาจะหาว่าล้าหลัง ทำตัวแก่มากไปมันไม่ดีนะครับ แล้วไม้ป่าเดียวกันอะไร คำที่ใช้ก็โคตรแก่เดี๋ยวนี้เขาเรียก LGBT ครับ”
   
“ไอ้เด็กบ้า!”
   
“แน่นอนครับ เต่งตึง เนื้อแน่นๆ แบบผมต้องเรียกว่าเด็กอยู่แล้ว เขาว่าครีมที่มีมีส่วนผสมของสารสกัดจากเมล็ดองุ่นดีนะครับ ช่วยในการต่อต้านอนุมูลอิสระได้ ป้าเอวาลองหามาทาดูสิครับเผื่อจะลดความแก่ลงได้บ้าง แต่ถ้าอยากฉลาดขึ้นต้องกินโอเมก้าสามครับ เชื่อผม”
   
เทียนต้องใช้วิธีนับเลขอยู่ในใจเพื่อไม่ให้หลุดเสียงหัวเราะออกมา งานนี้เขาไม่เข้าข้างเอวาเพราะผิดเต็มๆ ถึงวาริชจะดูลามปามไปบ้างแต่ก็เพื่อปกป้องตัวเองและภูผา พูดตรงๆ ว่าเขาอดชอบใจไม่ได้ 
   
“แต่ผมรู้ครับว่าที่พูดก็พราะเป็นห่วงพี่ขุน เพื่อนกันก็คงอดเป็นห่วงกันไม่ได้ ขอบคุณมากครับ”
   
เทียนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจเมื่อได้ยินเสียงที่อ่อนลงของวาริช เขาไม่คิดสักนิดว่าอีกฝ่ายจะตบท้ายด้วยคำพูดแบบนี้ แถมยังยิ้มให้โดยไม่มีความโกรธเคืองในดวงตาคู่นั้น 
   
“....”
   
“พี่เทียนผมนั่งรอพี่ขุนตรงโน้นนะ”
   
“อืม เดี๋ยวพี่ตามไป”
   
“ครับ”
   
“เอวา” เทียนสบตากับเพื่อน เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ
   
“เด็กนั่นมันว่าเรา!”
   
“เอวาเริ่มก่อน เรารู้กันอยู่แล้วว่าขุนให้ความสำคัญกับอาโปแค่ไหน รู้ตั้งแต่ก่อนเจอตัวจริงอาโปด้วยซ้ำ ถึงจะไม่รู้ว่าชอบแบบแฟนก็เถอะ ผมอยากให้เอวาคิดให้ดีๆ ว่าอยากแตกหักกับขุนจริงเหรอ เขาว่ากันว่าอยากได้ผลลัพธ์แบบไหนให้ทำแบบนั้น ถ้าคิดว่าจะไม่คบหากันแล้วผมก็ตามใจ แต่ผมไม่อยู่ข้างคนที่ทำไม่ถูกต้องแน่”
   
“เทียน” เสียงเรียกชื่อเขาแผ่วเบา
   
“กลับบ้านเถอะ พรุ่งนี้เจอกัน”
   
“..... อืม” 
   
เทียนถอนหายใจออกมา แวบหนึ่งเขาก็เห็นความลังเลในดวงตาของเอวา เขามั่นใจอยู่ลึกๆ ว่าอีกฝ่ายจะคิดได้

• • • • •

“น้ำ” เทียนวางขวดน้ำลงบนโต๊ะ ส่งยิ้มให้กับเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่
   
“ขอบคุณครับ” วาริชหยิบขวดน้ำมาไว้ใกล้ตัว มองเทียนที่นั่งลงฝั่งตรงข้าม
   
“พีเทียน”
   
“หือ”
   
“ผมพูดแรงไปหรือเปล่า เมื่อกี้ผมโมโหไปหน่อย”
   
“นั่นโมโหอยู่เหรอพี่ดูไม่ออกเลย”
   
“นิดหน่อยครับ ว่าผมไม่เท่าไหร่แต่ว่าพี่ขุนแบบนี้ผมไม่ยอม”
   
“หึๆ” เทียนมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเอ็นดู
   
“แล้วพี่ที่เอวาพูดจริงหรือเปล่าครับ พี่ขุนโดนมองไม่ดีเหรอ”
   
“เรื่องนี้พี่ว่าอาโปถามขุนเองดีกว่า”
   
“ผมไม่อยากพูดให้พี่ขุนไม่สบายใจ”
   
“เชื่อพี่เถอะ เรื่องแบบนี้พี่แนะนำให้คุยกัน”
   
“ครับ”
   
“อย่าหงอยสิ เดี๋ยวจะไปกินขนมกับเพื่อนไม่ใช่เหรอ โน่นขุนมาแล้ว”
   
“พี่ขุน”
   
น้ำเสียงและสีหน้าวาริชร่าเริงขึ้นมาทันทีราวกับไม่มีเรื่องไม่สบายใจเกิดขึ้น ลุกขึ้นยืนโบกไม้โบกมือเรียกภูผา เทียนมองด้วยดวงตาอ่อนแสง เขาพอเข้าใจแล้วทำไมภูผาถึงทั้งรักและผูกพันกับอีกฝ่าย ความรักและความห่วงใยที่มีให้กันมันมากเกินคำบรรยาย

• • • • •

“โปมีอะไรอยากพูดกับพี่หรือเปล่า” ภูผาวางหนังสือในมือลง หันไปให้ความสนใจกับคนที่นั่งพิงหมอนอยู่ด้วยกันบนเตียง วาริชตาโตเมื่ออีกฝ่ายพูดเหมือนนั่งอยู่กลางใจเขา 

“พี่ขุนรู้ได้ไงครับ! อ๋อ หรือคุยกับพี่เทียน”
   
“ไม่เห็นต้องคุยเลยแค่เห็นหน้าเราพี่ก็รู้แล้ว ไหน มีอะไร”
   
“....”
   
“อาโป” 
   
“ผมกำลังคิดว่าจะพูดดีไหม”
   
“พูดเถอะ พี่อยากให้เราคุยกันได้ทุกเรื่อง”
   
“ผมกลัวพี่ขุนไม่สบายใจ”
   
“พี่จะไม่สบายใจมากกว่าถ้าเห็นอาโปทำหน้าไม่สบายใจแบบนี้” ปลายจมูกโดนมือใหญ่บีบเบาๆ 
   
“ก็ได้ครับ” วาริชพยักหน้า เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนพูด

"วันนี้ตอนผมไปรอพี่ขุนที่คณะ เจอกับพี่เอวา...” เด็กหนุ่มเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ภูผาฟัง
   
“เข้าใจแล้ว” ภูผาพยักหน้ามองใบหน้าเล็กด้วยสายตาอ่อนโยน
   
“ขอโทษครับที่ผมพูดจาไม่ดี ผมรู้ว่าผมทำตัวไม่น่ารักแต่มันทนไม่ไหวจริงๆ ผมไม่ชอบให้ใครมาว่าพี่ขุน”
   
“ไม่เป็นไร พี่เข้าใจอาโป แต่วันหลังก็ปล่อยไปเถอะ พี่ไม่เคยใส่ใจ”
   
“แปลว่ามีคนพูดเยอะใช่ไหมครับ” สีหน้าของเด็กหนุ่มกังวลขึ้นมาทันที 

“ผมถามพี่เทียนพี่เทียนบอกให้มาถามพี่ขุนเอง”
   
“ก็มีบ้าง บางคนพูดเอาสนุกโดยไม่ได้คิดอะไร แค่แซวกันเล่น แต่บางคนก็อาจไม่ชอบความรักแบบเราจริงๆ ซึ่งนั่นก็เป็นสิทธิ์ของเขา”
   
“มันก็ใช่ครับ เขามีสิทธิ์ไม่ชอบแต่ก็ไม่มีสิทธิ์พูดจาไม่ดีกับคนอื่น”
   
“ไม่ใช่ทุกคนที่จะคิดได้ ตราบใดที่ยังมองว่าสิ่งที่เขาคิดคือสิ่งที่ถูกต้อง และทุกคนควรคิดและทำตามนั้น”
   
“โลกแคบจังเลยครับ”
   
“ใช่ แต่เราก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามีคนแบบนี้อยู่จริงบนโลกใบนี้ และเราต้องอยู่ร่วมกับพวกเขาให้ได้”
   
“ครับ” วาริชพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นผมไม่ไปหาพี่ขุนที่คณะดีกว่า อีกแค่ไม่กี่เดือนพี่ขุนก็จะจบแล้ว เราปิดไว้ก่อนดีไหมครับ”
   
“ปิดไม่ทันแล้ว” ภูผาหัวเราะ มองใบหน้าเล็กด้วยสายตาเอ็นดู
   
“ผมหมายถึงเราปล่อยให้เรื่องเงียบๆ ไป จะได้ไม่มีใครมาพูดอะไรไม่ดีกับพี่ขุน”
   
“พี่ไม่เป็นไร” 
   
“ผมก็ไม่เป็นไร เจอกันข้างนอกก็ได้ครับ ที่บ้านก็ได้ ที่คณะผมก็ได้ แป๊บๆ เดี๋ยวพี่ขุนก็จบแล้ว”
   
“เราดื้อกับพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่” ดวงตาที่มองมาแม้ไม่ดุแต่ก็ทำให้วาริชเกรงใจ เสียงที่พูดจึงอ่อยลง
   
“ผมดื้อที่ไหนกันครับ เปล่าสักหน่อย” 
   
“ถ้าไม่ดื้อก็เชื่อพี่สิ”

“แต่...” 

“อาโปชอบทุกคนบนโลกใบนี้หรือเปล่า”

“เปล่าครับ”
   
“ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงหวังให้ทุกคนชอบพี่ล่ะ มันไม่มีทางเป็นไปได้ เราไม่ชอบคนอื่นได้ เขาก็ไม่ชอบเราได้เหมือนกัน ทุกครั้งที่รู้สึกพี่อยากให้อาโปบอกตัวเองแบบนี้ อย่าใส่ใจ อย่าเก็บเอามาเป็นอารมณ์”
   
“ครับพี่ขุน ผมเข้าใจแล้ว”
   
“เด็กดี” ภูผาลูบแก้มนุ่มเบามือ
   
วาริชย่นจมูกแต่ดวงตาเป็นประกาย “เมื่อกี้ยังว่าผมดื้ออยู่เลย”
   
“หึๆ”
   
“เฮ้อ”
   
“ถอนใจทำไม ไหนโปว่าเข้าใจแล้ว”
   
“เปล่าครับผมไม่ได้ถอนใจเรื่องนี้” วาริชล้มตัวลงนอนบนตักภูผา จับมือของอีกคนมาสะบัดเล่น
   
“ผมเฮ้อเพราะเดือนนี้โควต้ามานอนบ้านนี้หมดแล้วต่างหาก”
   
“หึๆ” ภูผาส่ายศีรษะเบาๆ ทั้งขำทั้งเอ็นดู 

“เอาไว้พี่ขออาเพเพิ่มให้ไหม”
   
“จริงเหรอครับ! พี่ขุนน่ารักที่สุดในโลกเลย” มือของภูผาถูกจับไปแนบแก้ม เขามองท่าทางดีใจเหมือนเด็กๆ ด้วยสายตาเอ็นดู ใครจะคิดอย่างไรกับเขาไม่สำคัญ ขอเพียงแค่คนตรงนี้รักเขาก็พอ

• • • • •

“ตาย เราตาย ตายจริงๆ ตายไปเลย” จีรดาโอดครวญ ใบหน้าขึ้นสีแดงเรื่อ
   
“ผีอะไรเข้าอีกคราวนี้” สิงหาแซวเพื่อน
   
“ผีขี้อิจฉาไง ไม่เชื่อดูนี่” เธอหันหน้าจอโทรศัพท์ไปทางสิงหา 

ภาพที่เห็นเป็นภาพวาริชส่งยิ้มกว้างให้กล้องจนตาหยี มีคำบรรยายเขียนกำกับไว้ว่า..

You are the password of my smile.
   
“หึ” สิงหาหัวเราะในลำคอ หันไปมองวาริชที่นั่งยิ้มจนแก้มปริ
   
“ดีใจใหญ่สิ”
   
“อืม”
   
ดวงตาของวาริชพราวระยับ ที่เขาดีใจไม่ใช่เพราะภูผาลงรูปของเขาในอินสตาแกรมส่วนตัวเท่านั้น แต่เป็นเพราะมันตอกย้ำสิ่งที่อีกฝ่ายพูดกับเขาตอนเช้าก่อนแยกไปคณะ
   
“อย่าคิดมากเข้าใจไหม พี่บอกโปแล้วว่าพี่ไม่เป็นไร ใครจะแซวจะว่าก็ปล่อยเขาไป เพราะคนที่ทำให้พี่ยิ้มได้ไม่ใช่คนพวกนั้น ไม่มีเหตุผลอะไรที่พี่ต้องแคร์”
   
ตอนนี้วาริชรู้แล้วว่าภูผาแคร์ใคร เขานี่เอง 











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.896K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,680 ความคิดเห็น

  1. #4589 Hidenyears (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 23:18
    จริงแหละ บางคนปากเรียกร้องหาสิทธิมนุษยชนของตนเอง แต่ยังกดทับสิทธิของคนอื่น มันน่าโมโหนัก LGBT มีที่ยืนในสังคมก็จริง แต่ก็ต้องอยู่กับสายตา กับคำดูถูก กับบางครอบครัวที่ต้องพยายาม กว่าจะได้ใช้ชีวิตของตัวเอง คนเหมือนกัน ทำไมสิทธิ์การที่จะรักใครต้องขึ้นอยู่กับสังคม
    #4,589
    0
  2. #4558 IIISKY__ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:23
    พี่ขุนดีที่หนึ่งเลยยยยยย ชอบนะคะ อยากได้
    #4,558
    0
  3. #4498 someone_110 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 17:12
    เขินนนนนน​ ขอพี่ขุนสักคนได้ม้ายยยย
    #4,498
    0
  4. #4456 Airzaa1810 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 17:27
    ชุ่มชื่นหัวใจมากค่ะ
    #4,456
    0
  5. #4421 baekbow (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 14:14
    ฮือออออออ ฉันชอบคนแบบนี้อ่ะ เราก็ใช้ชีวิตของเราไป ใครจะมองยังไงก็ช่าง ตราบใดที่เราไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใครก็ไม่จำเป็นต้องไปแคร์

    . ..เขาห่วงความรู้สึกของกันและกันมากเลยอ่ะ ปริ่มมม
    #4,421
    0
  6. #4347 Septile97 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 12:16
    เจ้าโปก็ยังแสบเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือแคร์พี่ขึนมากๆๆ
    #4,347
    0
  7. #4305 fayfai2302 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 11:34
    พี่ขุน ดีเหลือเกิน ฮือ
    #4,305
    0
  8. #4276 Pangpp24 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 20:19
    พี่ขุนรึไมโครเวฟอบอุ่นจังง
    #4,276
    0
  9. #4252 Maylyunho (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 08:23
    ฮือออ พ่อคุณณรร พี่ขุนนนน อบอุ่นเกินไป
    #4,252
    0
  10. #4229 maywis (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 17:55
    หวานมากกก
    #4,229
    0
  11. #4223 pp_wert (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 19:46
    ขุนนนน งือออ
    #4,223
    0
  12. #4190 Jajahpraewpun (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 23:27
    หลงน้องหนักมากอ่าพี่ขุน อิจฉาาาา หาแบบพี่ขุนได้จากไหนบ้าง
    #4,190
    0
  13. #4101 gonjung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 17:42
    หืออออออทำไมจุนดีงามแบบนี้อ้าาาาาาาา
    #4,101
    0
  14. #4031 khimpsn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 09:16
    พี่ขุนควรมีขายที่เซเว่น บ้าเอ้ย น่ารักเกินไปปแลัวววว
    #4,031
    0
  15. #4024 neovenesia (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 06:36
    ความอิจฉานี่คืออะไร
    #4,024
    0
  16. #3985 MO_JUNG (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 21:33
    โง้ยยย พี่ขุนน่ารักกก
    #3,985
    0
  17. #3909 JB_BestDEF (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 18:00
    คนดีจริงๆ อยากมีพี่เขาเป็นของตัวเอง
    #3,909
    0
  18. #3908 FangiiLy_GC (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 17:11
    งืออออออ พี่ขุนน่ารัก อยากมีพี่ขุนเป็นของตัวเองนี่ต้องทำยังไง??
    #3,908
    0
  19. #3906 Lalaland332221 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 16:18
    เขินสุดดดดด อ่านมารวดเดียวเลยคือคิดถึงอาโปมากกก โตมาแสบจริงๆ พี่ขุนก็คืองานดี 55555555 รอตอนต่อไปค่ะ
    #3,906
    0
  20. #3905 nuiguide (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 15:51

    พี่ขุนนะ พอได้เปิดก้อจัดเต็มกันเลยทีเดียว ไม่เหลือแล้วความคลุมเครือ ไม่มีแล้วต้องตีความหมาย ชัดเจนแจ่มแจ้ง


    เขิลลลล เขิลลลลมาาก เขิลประหนึ่งตัวเองเป็นอาโป อยากมีพี่ขุนเป็นของตัวเอง #มีอีกมั้ยคะไรท์พรีก่อนได้มั้ย 5555

    #3,905
    0
  21. #3904 jearavat niyomchat (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 13:53

    ไม่คิดว่าพี่ขุนจะเป็นแบบนี้

    #3,904
    0
  22. #3903 Raatty (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 12:53
    Limited edition สำหรับอาโปคนเดียวเลย :)
    #3,903
    0
  23. #3902 PPSnook (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 11:08
    พี่ขุนทำไมน่ารักแบบนี้
    #3,902
    0
  24. #3900 BaekieSally (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 10:34
    อยากได้แบบนี้ทำไงดีคะ ต้องขึ้นเหนือเลยมั้ยคะ
    #3,900
    0
  25. #3899 Littlemar (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 10:30
    หวานมากค่ะคุณเอ้ยยยย
    #3,899
    0