PROMISE รักหรือเปล่า

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 9 : ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35,260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,310 ครั้ง
    8 ส.ค. 62







ตอนที่ 9
ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย




วาริชระบายยิ้มบนใบหน้า รู้สึกสบายจนไม่อยากลืมตาตื่น การได้อยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นๆ ท่ามกลางอากาศเย็นแบบนี้มันช่างสบายเหลือเกิน โดยเฉพาะเมื่อได้ไออุ่นจากคนนอนร่วมเตียง

“อรุณสวัสดิ์ครับ” ดวงตากลมโตค่อยลืมขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่คลี่ออกกว้าง เพื่อพบว่าเขาได้กล่าวอรุณสวัสดิ์กับหมอนที่ว่างเปล่า ลืมไปได้ยังไงว่าภูผาตื่นเช้าแค่ไหน ป่านนี้ไปหาลุงพนาที่เรือนใหญ่แล้วมั้ง เขาลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจไปมา ก่อนลงจากเตียงก้าวไปยังห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว


“อรุณสวัสดิ์” จีรดาหันมายิ้มให้ ดูเหมือนเขาจะเป็นคนสุดท้ายที่ออกมายังระเบียงบ้าน

“ข้าวต้มเหรอ” วาริชเดาสิ่งที่อยู่ในชามเพื่อน

“ใช่แล้ว ข้าวต้มหมูใส่เห็ดหอมอร่อยมาก อาเพให้คนยกมาให้”

“พี่พี พี่ขุนไปหาลุงพนาเหรอ” เด็กหนุ่มถามลูกพี่ลูกน้องขณะที่มือก็ตักข้าวต้มใส่ถ้วยไปด้วย

“ใช่ สวนกับพี่ตอนเดินมา” 

“งั้นก็ไม่ต้องรอ น่าจะทานข้าวเช้าที่โน่นเลย”

“เออฉันลืมไปเลย พี่ขุนฝากให้บอกนายว่าจะทานข้าวเช้าที่เรือนใหญ่” สิงหาเพิ่งนึกได้เมื่อวาริชพูดขึ้น

“เราว่าจะถามตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ทำไมโปเรียกลุงพนาว่าลุงล่ะ ลุงพนาจะเป็นเพื่อนอาสารินไม่ใช่เหรอ” จีรดาถามในสิ่งที่เธอสงสัย

“ใช่ พ่อกับลุงพนาสนิทกันตอนเรียนมหา’ลัย เราเรียกว่าลุงเพราะพ่อเป็นคนสอน ตามอายุจริงๆ ลุงพนาแก่กว่าพ่อปีหนึ่ง” วาริชไม่ได้ลงรายละเอียดว่าเพราะลุงพนามาทำงานเป็นผู้จัดการสวนดอกไม้ พ่อต้องการให้เขานับถือลุงพนาเป็นญาติผู้ใหญ่ ไม่ใช่คนงานในสวนจึงสอนจึงให้เรียกแบบนั้น เพื่อให้รู้ว่ามีอาวุโสกว่า
   
“อ๋อแบบนี้นี่เอง” จีรดาพยักหน้าก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เธอเกือบลืมพูดไป
   
“โปเราคุยกับสิงแล้ววันนี้ไม่ต้องพาไปเที่ยวก็ได้นะ อยู่แถวนี้แหละแค่นี้ก็สนุกแล้ว โปจะได้อยู่กับคุณอา นานๆ กลับบ้านที”
   
“ไม่ทันแล้วจี” รพีกรพูดขึ้นด้วยใบหน้าติดรอยยิ้ม “อาเพเตรียมปิกนิกให้ชุดใหญ่ จะให้ไปเที่ยวน้ำตกกัน ขนาดพี่ยังถูกสั่งพักงานเลย”
   
“เหรอคะ จีเกรงใจจัง”

“เกรงใจทำไม เดี๋ยวนี้กรุงเทพฯเชียงใหม่ใกล้นิดเดียว พออาโปหายยุ่งกับการเป็นนิสิตใหม่เดี๋ยวก็มาได้เรื่อยๆ อาเพกับอาสารินเองก็ไปกรุงเทพฯ บ่อย เพราะต้องไปเยี่ยมพ่อแม่อาเพ

“ฟังแล้วค่อยโล่งอก ตอนนี้พร้อมเที่ยวแล้วค่ะ”

“งั้นก็รีบกินข้าวให้เสร็จ เดี๋ยวพี่ขุนขนของขึ้นรถแล้วจะมารับ เห็นว่าจะพาไปเที่ยวสวนเพทายก่อนแล้วค่อยไปน้ำตกกัน”

“ค่า”

• • • • •

น้ำตกขนาดเล็กไม่มีชื่ออย่างเป็นทางการตั้งอยู่ห่างจากบ้านไม่มากนัก จึงเป็นสถานที่พักผ่อนที่ชาวสวนพัดพารัดชามากันเป็นประจำ วาริชมาเที่ยวน้ำตกแห่งนี้นับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่เด็กจนโต แต่ก็สนุกทุกครั้งไม่เคยเบื่อ 

“ถึงแล้ว” วาริชบอกเพื่อนเมื่อเดินจนถึงน้ำตกด้านใน

“ไม่เห็นเล็กอย่างที่บอกเลย” จีรดาตาโต จากคำบอกเล่าของเพื่อนเธอจินตนาการว่าเป็นแค่ทางน้ำไหล ไม่ใช่น้ำตกที่มีแอ่งน้ำให้ลงไปเล่นแบบนี้

“น่าเล่นใช่ไหม จีจะลงเลยก็ได้นะเดี๋ยวจัดของแล้วจะตามลงไป”

“ได้ยังไงล่ะต้องช่วยกันก่อนสิ”

จีรดาปูเสื่อผืนใหญ่ที่เธอเป็นคนหอบหิ้วมาลงบนพื้นราบใกล้น้ำตก  สิงหาและวาริชวางตะกร้าของกินเล่นและปิ่นโตอาหารลงบนเสื่อ ตามด้วยกระติกน้ำแข็งที่เทียนเป็นคนถือมาและลังเครื่องดื่มที่รพีกรกับภูผาเป็นคนยก

“ใครจะลงก็ลงเลยพี่จะตั้งวง” รพีกรประกาศตัวชัดเจน หยิบขวดเบียร์ออกจากลังเป็นอย่างแรก

“จะดื่มตั้งแต่ตอนนี้เลยเหรอพี่พี” วาริชจ้องลูกพี่ลูกน้องเขม็ง 
   
“เด็กๆ ก็เล่นน้ำไป ผู้ใหญ่จะสังสรรกัน”
   
“เหอะ” เด็กหนุ่มเบ้ปาก แต่มือก็จัดการลำเลียงปิ่นโตออกจากเถา อำนวยความสะดวกให้คนกินเต็มที่
   
“โปจะลงเลยไหม” สิงหาถามหลังจัดของเสร็จเพราะอยากลงน้ำเต็มที่
   
“ลงเลย” วาริชถอดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นที่ใส่คลุมเสื้อยืดออก เขาใส่ขาสั้นเตรียมไว้อยู่แล้วจึงสามารถลงน้ำได้ทันที
   
“เย็น!” จีรดาร้องเสียงหลงเมื่ออุณหภูมิในน้ำเย็นกว่าที่เธอคิดจึงโดนเพื่อนหัวเราะขำ เธอกวักน้ำสาดใส่ทั้งสองคน จึงเกิดสงครามกลางน้ำขึ้นมา
   
“พอก่อนน”  จีรดายกมือขึ้นห้าม ผมเปียกน้ำจนลู่ติดศีรษะ เมื่อเห็นเพื่อนยอมแพ้สิงหากับวาริชจึงยอมรามือ
   
 “พี่ขุนลงมาเร็ว” วาริชกวักมือเรียกภูผา ชวนอีกฝ่ายลงมาเล่นน้ำด้วยกัน
   
“โปเล่นเถอะพี่จะนั่งดู”
   
“มาเล่นด้วยกันเถอะ” เด็กหนุ่มยังไม่ยอมแพ้ ส่งสายตาอ้อนไปหา
   
"โปเล่นกับเพื่อนเลย"
   
"เดี๋ยวนี้คุณเขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว คุณเขาไม่ลงมาเล่นกับเด็กๆ หรอก" วาริชย่นจมูกเข้าหากัน แกล้งหันไปฟ้องเพื่อน
   
"หึๆ เมื่อวานใครบอกพี่ว่าโตแล้ว"
   
"อุ๊บ" เด็กหนุ่มเม้มปากเข้าหากัน เขายอมเลิกราแต่โดยดี หันไปว่ายน้ำเล่นพร้อมกับใช้ความคิดไปด้วย
   
ก่อนมาวาริบมีความหวังเล็กๆ ว่าใครบางคนจะรู้ตัวว่าชอบเขาที่นี่ เหมือนที่พ่อรู้ตัวว่าชอบอาเพ เขารู้เรื่องนี้เพราะพี่มะลิเคยเล่าให้ฟังตั้งแต่ตอนอยู่ชั้นมัธยมต้น เหมือนว่าฟังมาจากอาคีย์อีกที เห็นทีว่าประวัติศาสตร์จะไม่ยอมซ้ำรอย
   
จริงสิ! วาริชหยุดยืนตาเบิกกว้างขึ้นมาทันที  ลืมไปได้ยังไงถ้าจะให้เหมือนมันก็ต้อง...  เขาหันซ้ายหันขวาก่อนตัดสินใจท่องน้ำไปหาสิงหา
   
"สิงห์"
   
"อะไร"
   
"ช่วยอะไรหน่อยได้ไหม นะนะ" เด็กหนุ่มใช้สายตาอ้อนเพื่อน
   
"อะไรวะ"
   
"แกล้งจีบเราที"
   
"หะ!"
   
"ชู่ววว" วาริชรีปิดปากเพื่อนเมื่อสิงหาแผดเสียงดังลั่น
   
"แค่แกล้งสนิทสนมก็ได้เอ้า" เด็กหนุ่มรีบลดคำขอร้องลงเมื่อเห็นว่าสิงหาทำท่าจะไม่เล่นด้วย
   
"นี่ก็สนิทกัน หรือนายไม่สนิทกับฉันวะ"
   
"ไม่ใช่แบบนั้น~"
   
"ฮ่าๆ รู้น่าแซวไปงั้นเอง"
   
"สิงห์จะยอมช่วยใช่ไหม" วาริชมองเพื่อนด้วยสายตามีความหวัง
   
"ไม่"
   
"สิงงงงง"
   
"ฉันชอบนายนะแต่ชอบพี่ขุนมากกว่าว่ะ ไม่อยากโดนโกรธ"
   
"พูดแบบนี้..สิงห์คิดว่าพี่ขุนจะหึงเหรอ" หัวใจมันพองๆ ชักเริ่มมีความหวังขึ้นนิดหน่อย
   
"เปล่า ฉันกลัวพี่ขุนรำคาญ"
   
เด็กหนุ่มคอตกทันที คิดไปคิดมาเขาว่ามันคงไม่ได้ผล คนอย่างพี่ขุนคงถอยให้ทันทีมากกว่า คงไม่มาแสดงอาการหึง หรือคิดจะแย่งชิงเขาหรอก
   
"อีกอย่าง.."
   
"อะไร" คนคอตกใช้มือตีน้ำเล่น พูดด้วยเสียงหงอยๆ
   
"มาโน่นแล้ว"
   
"หือ?" วาริชเงยหน้าขึ้นมองตามสายตาของเพื่อน ริมฝีปากคลี่ยิ้มจนกว้างเมื่อเห็นว่าใครบางคนเดินลงน้ำมา
   
"พี่ขุน"
   
ผิวสีแทนทำให้ร่างสูงดูกำยำมากขึ้น แผ่นอกเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อรวมไปถึงซิกแพคที่หน้าท้อง กางเกงเซิร์ฟเกาะอยู่ที่สะโพก มองเห็นวีเซฟที่โผล่พ้นขึ้นมา เด็กหนุ่มใจหวิว รู้สึกหายใจติดขัด 
   
"ไง" รอยยิ้มของคนตรงหน้าทำเอาเขาตาพร่า ได้แต่เงยหน้าขึ้นจ้องมอง
   
"อาโป?” 
   
"ทำไมพี่ขุนไม่ใส่เสื้อ" เป็นคำถามที่โง่มากแต่เขาก็ถามออกไป
   
"พี่ไม่เคยใส่เสื้อเล่นน้ำ" น้ำเสียงคนพูดกลั้วหัวเราะ ดวงตาที่มองมาเป็นประกายขำ มันทำให้เขาอดหัวเราะตามไม่ได้
   
"ก็มันไม่ชิน" เสียงพูดอุบอิบอยู่ในคอ
   
"ไม่ชินอะไร"
   
"นี่ไง" วาริชแตะนิ้วชี้ลงบนแผ่นอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เขามองมันก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของร่างกาย
   
"เมื่อก่อนพี่ขุนผอมเก้งก้างจะตาย"
   
"เมื่อก่อนเราก็ตัวกลมแก้มป่อง เอาไปซ่อนที่ไหน" มือใหญ่ยกขึ้นจับแก้มของเขาทั้งสองข้าง วาริชย่นจมูกใส่อีกฝ่าย
   
"ไม่ได้ซ่อน มันหายตั้งแต่พี่ขุนไปเรียนมหา'ลัยแล้ว ผมเหงาไม่มีเพื่อนเล่นผอมเลย"
   
"หึๆ"
   
"หัวเราะแบบนี้ไม่เชื่อผมเหรอ"
   
"ลิตเคยเล่าให้พี่ฟังว่าตอนเรียนมอปลายเราแสบที่สุดในชั้น ไม่น่าจะเหงานะ"
   
"โห~ ลิตจะเผากันทำไมเนี่ย" วาริชยิ้มกว้างจนตาหยีเมื่อโดนจับได้ ลิตที่ภูผาพูดถึงคือลิลิต ลูกผู้จัดการสวนส้มของอาผิง ที่อยู่ไม่ไกลจากสวนพัดพารัดชา เล่นกันมาตั้งแต่เด็กแต่มาสนิทกันที่สุดตอนเรียนมัธยม มาแยกกันตอนที่เขาไปเรียนที่กรุงเทพฯ ส่วนลิลิตเรียนอยู่ที่เชียงใหม่
   
"พูดแล้วผมชักคิดถึง พรุ่งนี้ก่อนกลับเราแวะไปสวนอาผิงกันไหมครับ"
   
"เอาสิ"
   
"ถ้าอย่างนั้นก็.." วาริชลากเสียงยาว ดวงตาจุดประกายเจ้าเล่ห์ขึ้นมา 
   
"เล่นน้ำกัน!" เขากระโดดขึ้นใช้สองมือกดไหล่ของภูผา หมายจะกดอีกฝ่ายลงน้ำ แต่ร่างสูงแข็งแกร่งกว่าที่คิด คนที่รูดจนจมลงไปในน้ำจึงกลายเป็นตัวเขาเอง
   
"อาโป" เสียงเรียกเต็มไปด้วยความขำ มือใหญ่สอดเข้าใต้แขนช่วยดึงขึ้นจากน้ำ วาริชกอดแขนไปรอบลำคอหนา ขาเกี่ยวกระหวัดที่เอว ซบหน้ากับกับบ่าของภูผา ไอจนหน้าแดง
   
"แกล้งผม" เสียงพูดงอแง
   
"หึๆ เราต่างหากคิดจะแกล้งพี่" 
   
“ก็พี่ขุนไม่ยอมลงน้ำ”
   
“เราเลยลงแทนพี่ใช่ไหม” 

มือใหญ่โอบมาที่เอวเพื่อช่วยประคองตัวเขาไม่ให้ตก แรงจับส่งผลให้ร่างกายด้านหน้าแนบชิดเข้าหากัน เด็กหนุ่มหน้าแดงซ่าน รับรู้ถึงความลื่นของผิวที่สัมผัส
   
"โอ๊ะ!" คนกำลังเขินตกใจจนหลุดเสียงอุทานออกมาเมื่อร่างกายถูกปล่อยลงน้ำโดยไม่มีการบอกกล่าว
   
"พี่จะขึ้นแล้วโปเล่นต่อเถอะ"
   
"แต่พี่ขุนเพิ่งลงมาเอง" วาริชมองพี่ชางงๆ 

ภูผายกมือขึ้นวางบนศีรษะของเขา ยิ้มให้ก่อนหมุนตัวเดินกลับขึ้นไปบนฝั่ง
   
อะไรว้า~ 

หมดกันโอกาสอุตส่าห์มาถึงตัว ไม่ได้เรื่องเล้ยย ประวัติศาสตร์คงอดซ้ำรอยแล้วแน่ๆ แต่ก็ช่างเถอะ วาริชยักไหล่ อาโปเสียอย่างไม่ท้ออยู่แล้ว

• • • • •

บรรยากาศยามเย็นเงียบสงบ ท้องฟ้าเป็นสีอมชมพู ลมพัดเอื่อยๆ วาริชยืนชิดราวระเบียงเรือนขาวมองไปยังทิวทัศน์ด้านหน้า เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พอคิดว่าต้องกลับกรุงเทพฯ จู่ๆ ก็รู้สึกเหงาขึ้นมา

“คิดอะไรอยู่”

“อาเพ” เด็กหนุ่มหันไปมองคนที่ก้าวเข้ามายืนเคียงข้าง เขาส่งยิ้มให้ผู้เป็นอา

“คิดถึงบ้านครับ คิดถึงอาเพ คิดถึงพ่อ คิดถึงทุกคนเลย ไม่อยากกลับ”

“คิดถึงก็กลับมาเยี่ยมได้ แต่ตอนนี้โปต้องทำเพื่ออนาคตของตัวเองก่อน”

“ครับอาเพ”

“นอกจากคิดถึงบ้าน โปมีเรื่องอื่นอยากคุยกับอาอีกไหม”

“ครับ?” วาริชสบตาผู้เป็นอา เขาเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก เห็นความอบอุ่น เห็นความเป็นห่วงและเห็นความเข้าใจอยู่ในนั้น

“อาคีย์~” ดวงตาของเขาเบิกกว้าง รู้ได้ทันทีว่าอาผู้เปรียบเสมือนแม่ของเขารู้เรื่องแล้ว

“อาคีย์บอกอาว่าอย่าบอกอาโปนะ ให้ทำเหมือนเพิ่งรู้เรื่องถ้าอาโปมาขอคุยด้วย”

“โธ่~”

“อาคีย์เป็นห่วงโป เป็นห่วงจิตใจของโปถึงมาพูดกับอาก่อน”

“ผมเข้าใจครับ ไม่ได้โกรธอาคีย์เลย ว่าแต่..พ่อรู้ไหมครับ” หัวใจของเขาเต้นแรง ทั้งกลัวทั้งไม่แน่ใจ

“อาคุยแล้ว”

“พ่อว่ายังไงบ้างครับ” ใบหน้าของวาริชเหยเก ผู้เป็นอาจึงยกมือขึ้นตบหลังเบาๆ

“พ่อบอกว่า...”

“ครับ?” เขาลุ้นด้วยใจระทึก

“สงสารพี่ขุน”

คนรอฟังเข่าแทบทรุด เมื่อได้ยินคำตอบจึงหัวเราะออกมาด้วยความโล่งอก

“อาเพเรียกผมหรือเปล่าครับ”

วาริชสะดุ้งโหยงเมื่อเสียงทุ้มของภูผาดังขึ้น เขาหันกลับไปมองทันที โชคดีที่อีกฝ่ายอยู่ห่างออกไปพอสมควร กำลังช่วยคีตกานต์จัดโต๊ะอาหารสำหรับมื้อค่ำ

“เปล่าอาไม่ได้เรียก อากำลังพูดกับน้องว่าอยู่ที่โน่นก็อย่าทำให้ขุนปวดหัวมาก”

“ผมเปล่านะครับ” วาริชแก้ตัวด้วยเสียงอุบอิบ

“ผมพอไหวครับอาเพ”

“ถ้าไม่ไหวก็บอกอานะ”

“ครับผม”

เพทายส่งยิ้มให้ภูผาก่อนหันกลับมามองหน้ากังวลของลูกชาย

“ไปเดินเล่นกับอาดีกว่า”

“ครับผม”

เพทายโอบเอวหลานชาย ดินลงบันไดระเบียงไปยังสนามหญ้า

“โปกำลังกังวลใช่ไหมว่าอากับพ่อคิดยังไง”

“ครับ”

“อากับพ่อตกใจนิดหน่อย แปลกใจด้วย แล้วก็..ขำ”

“ขำเหรอครับ” สีหน้าของเด็กหนุ่มดีขึ้นเพื่อเห็นรอยยิ้มของผู้เป็นอา

“ใช่ ขำที่อาโปของอาพูดคำไหนคำนั้นจริงๆ  อานึกว่าโตมาคงลืม”

“ผมไม่เคยลืมเลยครับ” วาริชคลี่ยิ้มกว้าง  ความกังวลเดียวที่มีถูกปัดเป่าด้วยความรักของผู้เป็นอาและพ่อ

เพทายมองรอยยิ้มนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก เขายกมือขึ้นลูบแขนลูกชายเบาๆ ก่อนปล่อยมือ

“อากับพ่อคุยกันว่าเราจะปล่อยให้เป็นเรื่องของทั้งสองคน จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการตัดสินใจใดๆ แต่อาขอโปแค่อย่างเดียว ไม่ว่าจะสมหวังหรือผิดหวังอย่าทิ้งการเรียน อย่าทิ้งอนาคตของตัวเอง ให้เดินต่อไปข้างหน้า โปยังจะได้เจอคนดีๆ อีกมาก พี่ขุนก็เหมือนกัน อาขอแค่นี้ได้ไหม”

“ได้ครับ”

“อาเคยนึกอยากมีหลานสาวจะได้ยกให้พี่ขุน แต่ตอนนี้อาไม่ต้องเสียดายแล้ว”

“อาเพ” วาริชกอดเอวเพทายไว้แน่น เขามีความสุขจนหัวใจพองโต

“พ่อมาแล้ว” เพทายใช้สายตามองไปข้างหน้า เมื่อเห็นว่าใครกำลังเดินตรงมาเด็กหนุ่มก็เดินเข้าไปหา

“พ่อครับ~” 

“พี่ควรจะรีบหนีไปหรือเปล่า” สารินพูดด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ เมื่อลูกชายเข้ามากอดแขนมองด้วยสายตาอ้อน

“ไม่ต้องครับ” เพทายส่ายศีรษะ ใบหน้าติดรอยยิ้ม “คราวนี้ไม่ได้ขออะไร”

“ใช่ครับ” วาริชพยักหน้า ยกยิ้มกว้างจนตาหยี “คราวนี้ไม่ขอพ่อ เดี๋ยวผมไปขอลุงพนาแทน”

“หึๆ” สารินหัวเราะในลำคอ นึกสงสารเพื่อนขึ้นมาจับใจ นอกจากต้องเจอกับคีตกานต์แล้วยังต้องมาเจอกับความแสบของลูกชายเขาอีก

“ขอบคุณครับพ่อ ขอบคุณครับอาเพ” เสียงที่พูดเบาลง วาริชมองทั้งสองคนด้วยสายตาเคารพรัก

“จะขอบคุณพ่อทำไม ความรักของโปเป็นของโป ไม่มีใครตัดสินใจแทนโปได้แม้แต่พ่อหรืออาเพ ตราบใดที่มันไม่ใช่เรื่องผิด และคนๆ นั้นเป็นคนที่ดีพอ”

“ครับพ่อ”

“แต่ความรักไม่ใช่การบังคับ ไม่ใช่ความเกรงใจ ไม่ใช่เพราะไม่อยากให้เสียใจ ความรักมีหลายรูปแบบ ถึงพี่ขุนเป็นหลานก็เหมือนลูกพ่อคนหนึ่ง อย่ามีความสุขแค่คนเดียว ถ้าจะรักกันต้องมีความสุขทั้งสองคน โปเข้าใจใช่ไหม”

“ผมเข้าใจครับพ่อ”

“ดีแล้ว ได้ยินแบบนี้พอก็สบายใจ” มืออ่อนโยนลูบลงบนศีรษะของเขา

“ขึ้นไปเถอะข้างบนรอกินข้าวแล้ว”

“ไปครับ” วาริชแทรกตัวเข้าไปยืนตรงกลาง กอดแขนไว้ทั้งซ้ายและขวา ริมฝีปากคลี่ยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกาย

ความรักเป็นเกราะคุ้มกันที่ดีที่สุด ไม่ว่าทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไรเขาก็พร้อมที่จะเดินไป







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.31K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,680 ความคิดเห็น

  1. #4652 jjinqx (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 16:12
    อาเพคนดีของโลกใบนี้ ฮืออออรักทุกคำสอนของอาเพ
    #4,652
    0
  2. #4579 PrinZ_TamaIS (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 16:29

    ครอบครัวอบอุ่นจริงๆ มีทั้งความรัก ความเข้าใจ ให้คำปรึกษา มีรอยยิ้ม มีเสียงหัวเราะ

    #4,579
    0
  3. #4548 IIISKY__ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:25
    อบอุ่นหัวใจไปหมด มันดีมากๆเลย ฮืออออออ ที่น้ำตกมีคนหวงน้องแหละ ดูออก
    #4,548
    0
  4. #4534 goi_iog (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:51
    อิจฉาอาโปจัง มีแต่คนรักหนู หนูต้องมีความสุขที่สุดไปเลยนะลูก
    #4,534
    0
  5. #4488 someone_110 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 22:07
    อบอุ่นจังงง
    #4,488
    0
  6. #4472 Puffin_yi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 22:20
    อบอุ่นมากกกกก
    #4,472
    0
  7. #4446 Airzaa1810 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 22:17
    คือครอบครัวน้องดีมากอ่ะ อบอุ่น
    #4,446
    0
  8. #4416 AnnSK (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 10:36
    น่ารักเสมอต้นเสมอปลายเลยครอบครัวนี่
    #4,416
    0
  9. #4405 baekbow (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 18:28
    งืออออ รักครอบครัวนี้จัง อบอุ่นมากกกกก // ที่ลงน้ำมาก็เพราะหึงใช่ไหมล่ะขุน ไม่เนียนน้าาาาา 555
    #4,405
    0
  10. #4394 หมาป่าผู้กระหายเลือด (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 14:34
    พี่ขุนที่รีบขึ้นนี่เพราะอะไรหรอ~
    #4,394
    0
  11. #4367 Nuthathai Por (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 09:18

    พี่ขุนอ่ะรีบขึ้นทำไมให้น้องลวนลามหน่อยก็ไม่ได้

    #4,367
    0
  12. #4344 Septile97 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 06:41
    อาเพกับพ่อสารินยังอบอุ่นเหมือนแต่ก่อนเลย
    #4,344
    0
  13. #4321 Phakchira_Ice (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 15:34
    น่ารักจัง
    #4,321
    0
  14. #4296 fayfai2302 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 19:22
    ครอบครัวนี้น่ารักอบอุ่น ฮืออ
    #4,296
    0
  15. #4266 Pangpp24 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 16:57
    ครอบครัวน่ารักจะง
    #4,266
    0
  16. #4255 Blue rossen (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 10:26
    น่ารักมากกกกกก
    #4,255
    0
  17. #4239 Maylyunho (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 11:04
    ครอบครัวดี เด็กก็จะเติบโตมาอย่างดี
    #4,239
    0
  18. #4219 pp_wert (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 18:38
    น่ารักทั้งครอบครัวเลยงือออ
    #4,219
    0
  19. #3987 Kim-kibom (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 21:34
    น่ารักมากเลย
    #3,987
    0
  20. #3788 papillxns (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 13:22
    ครอบครัวนี้น่ารักจังงง อบอุ่นมากๆ อาโปโชคดีมากที่เกิดมาในครอบครัวที่พร้อมจะดูแลเขาแบบนี้ ครอบครัวที่รักและเป็นห่วงขนาดนี้
    #3,788
    0
  21. #3699 IninNutCham (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 16:35
    ครอบครัวน่ารัก อบอุ่นมากก
    #3,699
    0
  22. #3261 greentealatte ♡ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 21:48
    ครอบครัวนี้น่ารักมากๆ
    #3,261
    0
  23. #2780 RealThxnB (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 21:46
    สู้ๆนะหนู ทุกอย่างเป็นใจแล้วว
    #2,780
    0
  24. #2630 Raindear97 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 11:57
    อบอุ่นมากกก ฮืออ ชอบบบบ อาโปสู้ๆครับลูกกก
    #2,630
    0
  25. #2623 [In_My_DreaM] (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 10:42

    สนับสนุน ยอมรับและเข้าใจ เนี่ยคือสิ่งที่ครอบครัวควรมีจริงๆ
    #2,623
    0