(((( Love plan..จัดแผนรัก ))))

ตอนที่ 8 : บทที่ 5 : การพบกัน (อีกครั้ง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 พ.ค. 54

Ka eKa e


ตอนที่ 3.

           

            ร่างสูงสาวเท้าเดินเรียบเรื่อยผ่านบรรดาพนักงานที่หันมายิ้มแย้มทักทายเฉกเช่นปกติ ทว่าเมื่อหันไปสบตาด้วยจะเห็นแววตาบางอย่างคล้ายอาการพยายามกลั้นความขบขันเอาไว้ไม่ให้ปรากฏ

            “สวัสดีค่ะพี่อลัญญ์ วันนี้มาเช้าจังนะคะ”

            “อื้ม มีงานค้างน่ะ” ชายหนุ่มตอบสั้นๆ ไม่อยากสนทนากับใครนานสักเท่าไหร่ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็น แต่จะให้เดินผ่านไปเฉยๆ ก็ดูผิดปกติ หนำซ้ำยังเป็นชนวนให้พนักงานช่างจ้อทั้งหลายของตัวเองเอาไปคุยกันให้สนุกปาก

          จะเรื่องอะไรเสียอีก นอกจากเรื่องข่าวเกย์ที่รู้กันทั่วประเทศ!

          “กลางวันนี้ไปทานข้าวกับพวกเรานะคะ” พนักงานสาวชวนอย่างไม่ยอมให้จบเรื่องสนทนาไว้เพียงสั้นๆ  ชายหนุ่มเหลือบมองสายตาของอีกหลายคนซึ่งจ้องการสนทนานี้อยู่อย่างสนอกสนใจ เท่านี้เขาก็รู้แล้วว่าอาหารกลางวันเป็นกับดักเอาไว้ดักเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

            “พอดีมีนัดลูกค้า ติดไว้ก่อนรอบหน้านะ”

            ปฏิเสธออกไปก่อนแกล้งเดินยิ้มเฉยเข้าห้องทำงานของตัวเอง นึกว่าคนอย่างอลัญญ์จะตามไม่ทันหรือไง เรื่องอะไรเขาจะบ้าไปนั่งให้ยายเด็กอยากรู้อยากเห็นพวกนี้สอบสวน คงอยากรู้เรื่องข่าวลือสนั่นเรื่องเกย์นั่นเต็มแก่ ถ้าเขาบังเอิญตกหลุมไปนั่งให้โดนรุมละก็มีหวังไม่ต้องผุดต้องเกิดกันไปตลอดทั้งชาติ

          อยากรู้อยากเห็นกันดีนัก จับมาพิสูจน์กันสักรอบสองรอบซะดีไหม

            นึกอยากคาดโทษบรรดาสาวช่างเม้าท์ แต่บังเอิญเขาไม่ใช่สมภาร ไก่วัดทั้งหลายจึงอยู่ดีมีความสุขไม่โดนเขมือบไปหมดเสียก่อน

            “สวัสดีครับพี่อลัญญ์”

            คิดจะหนีจากขาเม้าท์ แต่เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็เจอกับหน้าตากวนประสาทและสายตาล้อเลียนยิ่งกว่าเข้าให้ทันที

            “ทำหน้าตาอย่างนั้นอยากโดนอัดเตะข้างฝาหรือไง” ชายหนุ่มแค่นเสียงพร้อมยกเท้าขึ้นเตรียมพร้อม เจ้าของหน้าตากวนประสาทเลยรีบกระโดดหลบให้พ้นรัศมี

            “โหดแต่เช้าเลยนะครับพี่”

            “เออ ถ้าขืนยังทำหน้าแบบเดิม ฉันก็จะโหดยิ่งกว่านี้อีก”

            ใบหน้าแสนกวนเลยลดลงจากเดิม แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะแต่ไหนแต่ไรใบหน้าของนายทศ ผู้ช่วยคนสนิทของเขาก็กวนประสาทเป็นทุนเดิมอยู่แล้วตามประสาคนอารมณ์ดีไม่มีเครียดอยู่เป็นนิจ

            “แล้วเข้ามาทำไมแต่เช้า”

            “แหม เสียงไม่มีเยื่อใยเลยนะครับ” ทศพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ซ้ำยังทำท่าเหมือนเสียอกเสียใจจนชายหนุ่มต้องยกขาขึ้นเตรียมพร้อมอีกหน

            “มีอะไรก็ว่ามาก่อนที่ฉันจะฟิวส์ขาด”

            “แค่จะมาให้เซ็นงานน่ะครับ”

พูดพร้อมโชว์หลักฐาน คนเตรียมตัวจะเงื้อท่าจึงกลับมายืนตรงเช่นเก่า ก่อนจะเดินไปนั่งเตรียมตัวเซ็นงานในแฟ้มที่อีกฝ่ายรีบส่งมา

“ไม่เห็นมีอะไรด่วนขนาดต้องมาดักแต่เช้า อยากรู้อยากเห็นเหมือนยายสาวๆ พวกข้างนอกนั่นซิท่า” อลัญญ์ส่งคำถามดักคอขณะที่มือก็ยังขยับเซ็นงานไปเรื่อยๆ แต่ถึงแม้ไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมอง เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้นายทศกำลังทำหน้ายังไงเมื่อโดนรู้ทัน

“โธ่ พี่อลัญญ์ครับ ผมไม่ใช่พวกช่างเม้าท์”

“แต่ก็คุยเป็นวรรคเป็นเวร”

“คนมันมนุษย์สัมพันธ์ดีนี่ครับ”

“เออ! ไหลเป็นปลาไหล ดีจริงๆ ลูกน้องแต่ละคน” ว่าเสียงดังประชดประชันด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก แต่ถึงจะว่าหนักกว่านี้ คนสนิทของเขาก็ไม่เคยโกรธ ทศเป็นน้องรหัสของเขาสมัยเรียนมหาวิทยาลัย สนิทกันจนรู้ดีว่าอีกฝ่ายนิสัยเป็นเช่นไร เมื่อเขาเปิดบริษัทเคมีภัณฑ์แห่งนี้ขึ้นจึงได้ชวนเจ้าตัวมาทำงานในฐานะคนสนิทและเลขานุการไปด้วยในตัว

“ก็พวกผมมันคนขายของนี่ครับ ไม่อย่างนั้นบริษัทพี่อลัญญ์จะกำไรเยอะแยะอย่างนี้ได้ไง”

“เก่ง แต่ไม่ขึ้นโบนัสให้หรอกนะ เท่าไหร่ก็เท่านั้นตามผลงานโว้ย”

“ใช้งานคุ้มยิ่งกว่าคุ้มจริงๆ นะครับ”

ทศขมุบขมิบปากบ่น บังเอิญเหลือเกินที่อลัญญ์เซ็นงานเสร็จแล้วหันมาเห็นพอดี

            “บ่นเป็นผู้หญิง รีบออกไปเลยไปก่อนจะโดน” ชายหนุ่มว่าพลางโบกมือไล่ ทศที่คว้าแฟ้มงานจากชายหนุ่มได้ก็รีบถอยหลังออกห่างไปอยู่ในระยะปลอดภัยก่อนยิ้มเผล่

            “ไม่อยากอยู่นานหรอกครับ กลัวพวกเม้าท์ข้างนอกจะหาว่าเป็นคู่ขาพี่อลัญญ์เหมือนกัน”

            กล่องใส่กระดาษโน้ตเล็กๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะลอยแหวกอากาศไปหาเป้าหมายทันทีเหมือนกระสุนสังหาร แต่บังเอิญเป้าหมายเองก็ไวใช่ย่อยยกมือคว้าเอาไว้ได้ทันก่อนจะเข้าเป้า

            “หนหน้าขอเป็นมือถือหรือไม่ก็นาฬิกานะครับ ผมจะได้ยึดเอาไว้ใช้เองเลย”

            “มะแหงกจะลอยไปแทน”

            คราวนี้คนกวนประสาทเป็นเลิศรีบเผ่นทันที แต่ก่อนจะได้ออกจากห้อง อลัญญ์ก็เรียกให้อีกฝ่ายหยุดเสียก่อน

            “เดี๋ยวไอ้ทศ”

            “ครับพี่” ทศโผล่มาแต่หน้า ยิ้มนิดๆ รอฟังคำสั่งอย่างระแวดระวังความปลอดภัย

            “เดี๋ยวออกไปแล้วไปบอกฝ่ายบุคคลด้วยนะ” อลัญญ์หยุดเว้นวรรคอยู่ครู่ จนคนอยากรู้ต้องถามออกมา

            “บอกว่าไงครับ”

            พอทศถามจบอลัญญ์ยิ้มก็ยิ้มกริ่ม ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“ให้เขารับสมัครผู้ช่วยส่วนตัวใหม่ทีนะ เบื่อคนเก่าแย่ว่ะ”

            คนกวนประสาทเป็นประจำทำหน้าอึ้งไปนิด จากนั้นก็ยิ้มเหยเกแล้วตอบ

            “ผมหูตึงชั่วขณะ ไปห้องพยาบาลดีกว่า สวัสดีครับ”

ตามด้วยเสียงปิดประตูฉับตัดบท พอทศออกไปแล้วอลัญญ์ก็ส่ายหน้า ลูกน้องเขาแต่ละคนมีแต่พวกกวนบาทามือฉมัง ไม่รู้จะโทษฝ่ายบุคคลช่างสรรหา หรือจะโทษตัวเองที่รับพวกนี้เข้าทำงานกันแน่ คิดอย่างปลงๆ ก่อนเหลือบมองเวลา ปกติแล้วหลังจากเคลียร์งานกับทศเขาจะลงไปตรวจงานในโรงงานเสมอ แต่พอนึกถึงว่าต้องเจอสายตาจ้องมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นของพวกในโรงงานอีก เขาก็นึกอยากเบี้ยวนั่งอู้อยู่แต่ในห้องทำงานเสียเหลือเกิน

ก๊อกๆ

            เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นขัดความคิด ตามด้วยใบหน้าแสนกวนของคนที่เพิ่งเผ่นออกไปเมื่อครู่โผล่เข้ามาใหม่

            “มาทำไมอีกล่ะ”

            อลัญญ์ถามพลางจ้องหน้า ทว่าคราวนี้อีกฝ่ายไม่กวนกลับซ้ำยังยิ้มหวานให้อีกต่างหาก

            “มีแขกมาพบครับพี่”

            ชายหนุ่มขมวดคิ้ว เขาจำได้ว่าวันนี้ไม่มีนัดทั้งเช้าและบ่าย “นายนัดเอาไว้ให้หรือไง”

            “เปล่าครับ ไม่ได้นัด”

            “ใครล่ะ เซลส์หรือเปล่า ถ้าเซลส์ขี้เกียจคุยนายคุยไปเลย” อลัญญ์รีบบอก เพราะเวลานี้เขายิ่งไม่อยากเจอหน้าใครสักเท่าไหร่ ถึงแม้ว่าข่าวจะเป็นแค่ข่าวซุบซิบ แต่ก็ไม่อยากให้ใครมามองด้วยสายตาประหลาดๆ อยู่เหมือนกัน

            “ไม่ใช่เซลส์ครับ เขาบอกว่าเรื่องส่วนตัว ชื่อคุณพัณณ์ชิตา ถิรมนไพศาล ครับ สวยด้วย”

            เรื่องส่วนตัว พัณณ์ชิตา ถิรมนไพศาล

            สวยด้วย!

 

 

To be continued…

 

ก๊ากกก ตอนจบนี้รู้สึกธาตุแท้นายอลัญญ์จะหลุดออกมานะ (ฮา)

เอาล่ะซิ งานนี้คุณแพมคนสวนรุกถึงที่ พระเอกเราจะทำอย่างไรกันหนอ

(หวังว่าจะไม่กระโดดเข้าตะครุบหนา เอิ๊ก!)

 

พบกันตอนหน้าเน้อ

มรรษกร

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #70 ginn_jinn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2554 / 03:09
    แหมมมม ใช้งานคุ้ม ไม่เพิ่มโบนัส คุ้นๆเนอะ
    #70
    0
  2. #61 คนธรรมพ์ตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2554 / 12:12
    นายอลัญญ์น้ำลายหกเต็มเลย ^^
    #61
    0