(((( Love plan..จัดแผนรัก ))))

ตอนที่ 7 : บทที่ 4 : เริ่ม(เป็น)เรื่อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 เม.ย. 54

Ka eKa e



เครื่องคำนวณตั้งโต๊ะส่งเสียงดังครืดคราดขณะพิมพ์ตัวเลขออกมาตามคำสั่งของผู้ที่กำลังพรมนิ้วอยู่บนแป้นตัวเลขอย่างต่อเนื่อง สมาธิของผู้ใช้มันกำลังจดจ่อกับบัญชีสรุปยอดภาษีซื้อและขายซึ่งต้องจัดทำส่งกรมสรรพากรตามที่กำหนดไว้ในวันรุ่งขึ้นจนไม่รับรู้สิ่งใด

ผู้มาเยือนยืนพิงร่างเพรียวบางของตนกับกรอบประตูจ้องมองอย่างไม่อยากขัดจังหวะ นัยน์ตาโตสีดำขลับทอประกายแจ่มใส เรือนผมสีดำยาวสลวยทิ้งตัวรับใบหน้ารูปไข่เหมาะเจาะ เมื่อรวมเข้ากับคิ้วเข้ม จมูก แก้ม ปาก คาง และผิวสีน้ำผึ้ง ก็สามารถจำกัดความได้ทันทีว่า...สวยคม

ในที่สุดเสียงเครื่องคำนวณก็หยุดลง ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจด้วยความยินดี

“เฮ้อ...ในที่สุดก็ตรงจนได้” จากนั้นก็สะบัดนิ้วเรียวขาวที่เกร็งแข็งจากการพิมพ์แป้นตัวเลขอย่างต่อเนื่องเพื่อคลายความเมื่อยล้า ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นรวบปอยผมสีน้ำตาลที่หลุดลุ่ยเพราะไม่ได้รับการหวีจัดตรงให้เรียบร้อยทัดใบหู ดันขาแว่นที่ตกลงจากการก้มหน้าเป็นเวลานานขึ้น นอกเหนือจากนั้นก็ไม่ได้สนใจจะทำอย่างอื่นกับใบหน้าตนเอง

“ก๊อกๆ พิซซ่ามาส่งแล้วคร้าบ”

เจ้าของห้องที่นั่งอยู่คนเดียวเป็นเวลานานหลายชั่วโมงสะดุ้งก่อนจะเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นหน้าคนพูดชัดเจนก็ยิ้มกว้างจนนัยน์ตาเล็กเรียวยิบหยี

“กลับมาแล้วเหรอแพม คิดถึงจังเลย”

แล้วก็ลุกจากเก้าอี้เดินเข้าไปสวมกอดอีกฝ่ายเสียแน่น จนคนถูกกอดต้องหัวเราะคิกออกมาเบาๆ

“อะไรกันเล็ก แพมไปแค่อาทิตย์เดียวเองนะ”

“ตั้งอาทิตย์หนึ่งต่างหากแพม” เจ้าของดวงตาเล็กเรียวเอ่ยท้วง พร้อมดึงมือกึ่งลากกึ่งจูงอีกฝ่ายไปยังโซฟาแล้วนั่งลงด้วยกัน

“ได้อะไรมาบ้างล่ะ สนุกไหม เสียดายนะถ้าไม่ติดว่าต้องยื่นภาษียาวเป็นหางว่าวพวกนั้น เล็กก็คงไปกับแพมด้วยแล้ว” ถามด้วยบ่นด้วยพลางชี้มือไปยังกองกระดาษฟ่อนใหญ่ที่ถูกพิมพ์ออกมาจากเครื่องคำนวณเมื่อครู่ คนถูกชี้ให้ดูมองตามก่อนจะยิ้มด้วยความเอ็นดูจนนัยน์ตาเป็นประกายระยับ

“เล็กก็ไม่เห็นต้องทำเองนี่นา ให้คนอื่นเอาไปทำก็ได้”

“เล็กกลัวพลาดน่ะแพม เก๋ก็ลาคลอดยาว ใช้คนอื่นก็ไม่ไว้ใจเลยทำเองดีกว่า”

ว่าพลางส่ายหน้าเบาๆ จนผมสีน้ำตาลที่รวบไว้ลวกๆ หลุดลงระใบหน้า คนมองจึงยิ่งยิ้มมากขึ้น เล็ก หรือ พัฒน์นรี ลูกพี่ลูกน้องของเธอ พัณณ์ชิตา มักไม่สนใจแต่งตัวแต่งหน้า สนใจก็งานในบริษัทซึ่งครอบครัว ‘ถิรมนไพศาลช่วยกันบริหารงานอยู่ ถิรมนไพศาลเป็นครอบครัวคนจีนซึ่งทำเป็นระบบกงสี ลูกหลานจึงอยู่รวมกันเป็นครอบครัวใหญ่ ดังนั้นแม้จะเป็นลูกพี่ลูกน้อง แต่ก็สนิทสนมกันมากเหมือนเป็นพี่น้องคลานตามกันมาจริงๆ

“ทำงานจนหน้ามันแล้วนะเล็ก” พัณณ์ชิตาเอ็ดอย่างไม่ถือสา มือเรียวสวยหยิบกระดาษซับมันออกจากกระเป๋าถือก่อนจะส่งให้พัฒน์นรีไปซับหน้า จากนั้นจึงส่งลิปสติกสีชมพูหวานให้เจ้าตัว

“แท่งนี้แพมซื้อมาฝาก เล็กทาให้แพมดูหน่อยว่าเหมาะไหม”

ปากที่เตรียมจะปฏิเสธลิปสติกสีชมพูขยับเป็นรอยยิ้มแทน ก่อนจะยอมแต้มมันลงบนริมฝีปากบาง

            เพียงเท่านี้ หญิงสาวหน้าซีดขาวเป็นมันสวมแว่นตาดูจืดชืดก็ดูดีขึ้นมีน้ำมีนวลอย่างเห็นได้ชัด หากจะยิ่งดีมากถ้าถอดแว่นตาออก หวีผมให้เข้าทรง ปัดแก้มสักนิด...ถ้าเจ้าตัวยอมทำ

            “ขอบคุณนะแพม แต่เล็กไม่เหมาะกับของพวกนี้หรอก แต่งไปก็งั้นๆ แหละ สู้แพมไม่ได้ ไม่ต้องแต่งหน้าก็สวยคมจนหนุ่มๆ เหลียวมองกันคอหักแล้ว”

            ทว่าพัณณ์ชิตายิ้มพลางส่ายหน้า พัฒน์นรีมักชอบเปรียบเทียบตัวเองกับตนเช่นนี้เสมอ เพราะถึงแม้ว่าจะมีเชื้อสายจีนเหมือนกัน หากเธอกลับมีผิวสีน้ำผึ้งคมเข้ม ส่วนพัฒน์นรีมีเชื้อสายจีนเด่นชัด คือขาวมาก และมีดวงตาเล็กเรียวที่เจ้าตัวมักล้อเลียนตัวเองว่าหลับตาเดินเป็นประจำ

            “ไม่แต่งไปงั้นจ้ะเล็ก นี่แพมยังซื้อแป้งกับน้ำหอมแล้วก็ของเยอะแยะมาฝากเล็กด้วยนะ ที่ฝรั่งเศสเครื่องสำอางเยอะมากจนแพมเลือกไม่ถูกเลย” ว่าพลางทยอยหยิบออกมาทีละชิ้นจนวางเต็มตักของพัฒน์นรีไปหมดด้วยท่าทางมีความสุข จนคนที่กำลังจะถูกของฝากทับรีบเอ่ยห้าม

            “พอแล้วจ้าแพม แค่นี้เล็กใช้สิบปีก็ไม่หมด แล้วของแพมล่ะได้อะไรกลับมาบ้าง มัวแต่หาของให้เล็กเยอะแยะแบบนี้เนี่ย”

            พัณณ์ชิตายิ้มกว้างขณะหยิบของอย่างสุดท้ายออกมาวางรวมกัน “ได้สิ แถมได้ฝรั่งตาน้ำข้าวกลับมาสองคนด้วยนะ” พูดจบก็หัวเราะร่วน ผลคือโดนหยิกแขนเบาๆ ไปหนึ่งที

            “แพมนี่ทะลึ่งจริงๆ เลยนะ ขืนได้ตาน้ำขาวกลับมาแค่คนเดียวมีหวัง โดนหาคู่แต่งงานให้เหมือนเล็กแน่ๆ”

            หญิงสาวชะงักค้าง จ้องมองหน้าคนพูดอย่าตกตะลึง “เดี๋ยวนะเล็ก แพมไปอาทิตย์เดียวมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง”

            พัฒน์นรีที่เผลอหลุดพูดบางอย่างออกไปมีสีหน้ากระอักกระอ่วนทันที พอเห็นแบบนี้หญิงสาวก็ยิ่งร้อนใจ เนื่องจากหลงนึกว่าเรื่องราวที่ได้พบเจอก่อนหน้าไปดูงานที่ฝรั่งเศสสองวันได้ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว

            “เล็ก บอกแพมมาเดี๋ยวนี้นะ” พัณณ์ชิตาคาดคั้น พัฒน์นรีอ้อมแอ้มอยู่เล็กน้อยก่อนจะยอมเอ่ยปากออกมาในที่สุด

            “เล็กตกลงรับปากหมั้นไปแล้ว”

            หญิงสาวพยายามข่มใจตัวเองให้สงบ แต่ดูเหมือนยิ่งพยายามเท่าไหร่ก็จะยิ่งร้อนรนมากขึ้นเท่านั้น เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นคงต้องโทษตัวเองเพียงคนเดียวที่ทิ้งให้เล็กต้องเจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้เพียงลำพัง

            “แพมขอโทษ” ความรู้สึกผิดอัดแน่นจนพูดออกมาได้เพียงเท่านั้น ทว่าคนถูกขอโทษกลับส่ายหน้า

            “ไม่ใช่ความผิดแพม เล็กเป็นคนตอบตกลงไปเอง”

            “ทั้งที่อีกฝ่ายเป็น...เป็น” คำที่นึกไว้ไม่สามารถเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้ หญิงสาววางใจจนเกินไปหลังจากตามเพื่อนของมารดา หรือก็คือมารดาของคนที่จะหมั้นกับพัฒน์นรีไปพบกับ ‘เพื่อนสนิทของว่าที่คู่หมั้นคนนั้น ข่าวที่ออกมาและสิ่งที่ได้เห็นย้ำความมั่นใจตนเองว่าเป็นไปไม่ได้ที่ทางถิรมนไพศาลจะยอมให้มีการหมั้นเกิดขึ้น และเรื่องทั้งหมดจะต้องล้มไปในที่สุด

            แต่พัฒน์นรีกลับบอกว่ารับปากหมั้นไปแล้ว!

            “ทำไมเล็กไม่คัดค้านล่ะ นั่นชีวิตทั้งหมดของเล็กเลยนะ” พัณณ์ชิตาเอ่ยเสียงกร้าว ทั้งที่ตนเองรู้ดีว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นคนที่ขอเพียงแค่มีใครเกลี้ยกล่อมเพียงเล็กน้อยก็จะยอมทำโดยง่าย ไม่ถือสาหาความหรือมีข้อเรียกร้องอะไรกับใครเลยสักครั้งอย่างนั้น

            “แพมโกรธเล็กเหรอ เล็กขอโทษนะ”

            หญิงสาวจับมือลูกพี่ลูกน้องที่เสมือนน้องสาวแท้ๆ ของตนเองแน่น เอ่ยเสียงเครือว่า

“แพมโกรธตัวเองต่างหากล่ะ”

โกรธ...เพราะความจริงแล้วคนที่จะต้องหมั้นนั้นคือตัวเอง!

แต่เพราะหญิงสาวมีความเชื่อมั่นและถือสิทธิ์ของตนเองเป็นอย่างยิ่ง จึงเอ่ยปฏิเสธกับมารดาของตัวเองทันทีที่ท่านเอ่ยถึงเรื่องการหมั้นกับลูกชายของเพื่อนท่าน นึกไม่ถึงว่าหลังจากนั้น มารดาของพัฒน์นรีหรือน้าสาวของเธอจะเอ่ยเรื่องนี้กับพัฒน์นรี ซ้ำยังบอกว่าเรื่องนี้เกี่ยวพันกับชื่อเสียงของตระกูลเนื่องจากรับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะให้ลูกสาวคนใดคนหนึ่งแต่งงานกับลูกชายของอีกฝ่ายไปแล้ว และพอคนขัดค้านอย่างเธอไม่อยู่ พัฒน์นรีจึงต้องถูกบังคับให้รับปากหมั้นแทน

“เล็กเต็มใจหมั้นเองล่ะแพม” พัฒน์นรีเอ่ยเสียงเครือเมื่อหญิงสาวเงียบไปนาน หากนั่นทำให้หญิงสาวกลั้นใจถามไปในทันทีว่า

“ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นเกย์เหรอเล็ก”

นั่นเหมือนจะเป็นสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจของหญิงสาวทั้งสองคนมาตลอด เรื่องหมั้นนั้นอาจจะไม่เลวร้ายลงเช่นนี้หากว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชายแท้ๆ ทั้งหน้าที่การงานและฐานะก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน คงเป็นคู่ที่มีแต่คนสนับสนุน มิใช่คู่ที่กำลังจะหมั้นกันอย่างอิหลักอิเหลื่อใจเช่นนี้

“เล็กรับได้นะแพม”

“เล็ก...โธ่” พัณณ์ชิตาพูดอะไรไม่ออกแล้วเมื่ออีกฝ่ายที่เปรียบเสมือนน้องสาวของตนเองเอ่ยออกมาเช่นนี้ ได้แต่กอดอีกฝ่ายไว้แน่น โทษตัวเองซ้ำๆ อยู่ในใจ

“แพมจะช่วยเล็กเองนะ จะไปคุยกับทุกคนให้เขาเปลี่ยนใจ” หญิงสาวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น ทว่าพัฒน์นรีส่ายหน้าช้าๆ อีกครั้ง

“ไม่ต้องหรอกแพม”

            “ทำไมล่ะเล็ก คนไม่ได้รักไม่ได้ชอบกันซ้ำเขายังเป็นแบบนั้นอีกนะ”

            ทว่าพอพูดจบก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นใบหน้าขาวๆ ของพัฒน์นรีมีสีชมพูระเรื่อปรากฏบริเวณแก้ม รวมถึงใบหูและลำคอก็เริ่มจะเป็นสีชมพูเช่นเดียวกัน

            “เล็ก...”

            คราวนี้ใบหน้าเป็นสีแดงจัดแล้ว พอเห็นสายตาที่จับจ้องอย่างสงสัยของหญิงสาว เจ้าตัวก็ก้มหน้างุดในทันที

            “อย่าบอกนะว่าเล็ก...”

            ลางสังหรณ์ผุดพรายขึ้นในใจ ดูท่าเรื่องราวจะยิ่งวุ่นวายกลายเป็นปมที่แก้ไขได้ยากเสียแล้ว และลางสังหรณ์ของหญิงสาวก็เป็นจริง เมื่อพัฒน์นรีที่เหมือนน้องสาวแท้ๆ ช้อนตาขึ้นสบด้วย เอ่ยเสียงอ้อมแอ้มว่า

            “คือเล็ก ชะ...ชอบคุณ ณ...ณัฐปนพ”

 

 

To be continued…

มาแล้วจ้า มรรษกรมาอีกแล้ว ในที่สุดนางเอกก็โผล่เต็มตัวเสียที หลังจากปล่อยพระเอกมาเพ่นพ่านก่อนอยู่นาน 555 ว่าแต่ดูท่าชักจะยุ่ง ไหนจะคู่เกย์หลอกๆ น้องเล็กยอมหมั้นทั้งที่รู้ หุหุ จะเป็นยังไงต่อไปต้องติดตามนะค๊า

 

พบกันตอนหน้าเมื่อชาติต้องการ คิคิ

แมวมรรษ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #69 ginn_jinn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2554 / 02:56
    อะน้าาาา เล็กหลงเกย์ซะแว้ววว ออกแนวสองคู่ชู้ชื่นรึ แล้วจะมีหนุ่มไหนเหลือๆให้กินไหมเนี่ย (อย่าบอกว่าจอมทัพเน้อ หุหุ)
    #69
    0
  2. #55 nontawanyu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2554 / 22:50

    ในที่สุดไรเต้อก้อกลับมาอัพ ฮิ้ววว o[^0^]o

    #55
    0
  3. #54 h_aha.ha (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 / 20:56
    ตายแล้วมียุ่งเข้ามาเพิ่มอีกแล้ว
    #54
    0
  4. #53 คนธรรมพ์ตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2554 / 19:39
    เป็นเรื่อง เป็นเรือง เป็นเรื่องๆ แน่ๆ 55+
    #53
    0
  5. #51 ปะลี๋ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2554 / 18:42
    กรี๊ดดด เล็กขารู้รึเปล่าว่าหลงรักกระเทยนี่เหมือนยื่นขาไปเกี่ยวคานไว้แล้วข้างนึง(นึกท่าชะนีเกาะกิ่งไม้เอาคงนึกกันออกนะคะ) ถึงหล่อน่ากินเหมือนน้องณเดชน์เราก็อย่าพันพัวให้เจ็บใจเล่นๆเลยค่ะ แต่ถ้าหลอกฟันเล่นๆค่อยพูดอีกที  ก๊ากกก พูดจาเรยามากเลยเลยเรา

    ถ้าจะให้ดีเล็กต้องส่งมาให้เราจัดการแก้กรรมเอ๊ยแก้เกย์นะคะ เด๋เราจะแก้อย่างสุดฝีมือเลยค่า =..=

    อ๊ายย ช่วงนี้ดูเรยามากไปหน่อยเลยเม้นไรแปลกๆ เด๋คุณพ่อคุณแม่เราต้องไปฟ้องกท.วัฒนธรรมให้เลิกฉายดอกส้มสีทองแน่เลยคร่า เพราะหาว่าทำให้เราเอาเยี่ยงอย่าง (จริงๆพ่อกับแม่ห้ามเราดูทีวีน่าจะง่ายกว่าไม๊คะนั่น)


    #51
    0