Bloodymoon 2 (yuri)ศึกเทพเจ้า ภาค ศึกห้าแคว้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,480 Views

  • 7 Comments

  • 57 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    41

    Overall
    1,480

ตอนที่ 8 : ในห้วงเวลาที่หยุดนิ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 ก.ย. 61

แพท ชยานิต เป็นต้นแบบของคิตตี้กับริต้าค่ะ

........

เสียงดังคล้ายฟ้าร้อง..

เสียงสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น..

การปะทะที่ดุเดือดเกินจินตนาการ..และเหมือนสิ่งที่ปะทะกัน..ไม่ใช่ความสามารถของมนุษย์..

แต่เป็นเทพเจ้า..

เทพเจ้าที่ไม่ควรจะปรากฏตัวบนโลก..เพราะฤทธานุภาพรุนแรงเกินกว่าที่จะให้โลกรับรู้..มนุษย์รับรู้..

คิตตี้กอดร่างกัษษากรแน่น..มองดูสิ่งที่อยู่ตรงหน้า..

ร่างของเทวีแวมไพร์ลอยบนฟ้า..

และบัดนี้..ฟ้าแลบแปลบปลาบ..ปั่นป่วน..ราวกับเกิดพายุฝนฟ้าคะนอง..เพียงแต่ข้อเท็จจริงแล้ว..สิ่งเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้น..แต่สิ่งที่เกิดขึ้น..คือฤทธิ์อำนาจแห่งเทพเจ้า..

ทีวูกับไอซิสในสภาพหนุ่มสาว..ก็ลอยเผชิญหน้า..ต่างสลับกันพุ่งเข้าปะทะ..แต่ละครั้งที่ปะทะกัน..ก็บังเกิดเสียงและแสงแปลบปลาบราวฝนฟ้าคะนอง..

เทวีแห่งแวมไพร์..เทพแห่งหมาป่า..เทวีแห่งแสงสว่าง..ต่างพุ่งเข้าปะทะ..

ในจินตนาการของภาพการต่อสู้เช่นนี้..อาจจะพบเห็นในภาพยนตร์หรือการ์ตูน..เพียงแต่ใครจะคาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้นจริง ๆ ..

สามเทพเทวีต่างพุ่งเข้าปะทะ..ผงะถอย..สลับตำแหน่ง..บินไล่กัน..ต่อยใส่..ตะปบกรงเล็บ..แต่ละครั้ง..ทำให้อีกฝ่ายต่างปลิวกระเด็น..พอตั้งหลักได้..ก็ถลาเข้าหาอีก..

การปะทะแต่ละครั้ง..ก่อให้เกิดเสียง..กระแสพลังแผ่คลื่นอัดอากาศไปรอบบริเวณ..แสงแปลบปลาบ..สุดที่จะจินตนาการได้..

ทั้งคิตตี้และกัษษากรต่างหันมามองหน้ากัน..

ทั้งสองไม่อาจจะใช้อานุภาพเฉกเช่นเทพเจ้าอย่างนี้ได้..

แม้กัษษากรมีพลังพิเศษเหนือมนุษย์..มีสายรัดเอวแห่งหลักธรณี..ดึงกำลังแห่งแผ่นดินมาใช้ได้อย่างมหาศาล..คิตตี้ใช้ความสามารถทั้งหมด..ที่ฝึกมาจากสำนักสูญญตา..รวมกับอสูรที่ตนเองควบคุมได้..ยังไม่อาจจะทำได้แบบนี้..

เพราะทั้งสองยังไม่ใช่เทพเจ้า..

คิตตี้กับกัษษากรถึงกับหน้าซีดเหงื่อซึม..

สิ่งที่ได้เห็นเวลานี้..ทั้งสองตระหนักได้ว่า..ที่ผ่านมา..เทวีแวมไพร์เพียงแต่..“เล่น”..กับพวกเธอ..

ไม่เคยใช้พลังอย่างเต็มที่สักครั้ง..

ถ้าหากจะเข่นฆ่ากันอย่างแท้จริง..คงง่ายดายเหมือนบี้มดปลวกทีเดียว..เพียงแต่..กัษษากรไม่อาจตายได้ตามกฏเกณฑ์แห่งวัฎจักรชีวิตโดยทั่วไป..

ต่อให้ตาย.ก็ไม่ตายจริง..

แต่ถึงอย่างไร..ก็ไม่มีทางสู้เด็ดขาด..ไม่มีทางเลย..

สำหรับคิตตี้..ยิ่งแล้วใหญ่..

ถ้าเทวีแวมไพร์เอาจริง..เธอคงตายไปหลายรอบ..แม้ว่าจะมีเก้าชีวิตแบบแมวตามชื่อของเธอ..คาดว่าจะไม่เพียงพอเป็นแน่แท้..

ต่อให้เป็นนายแม่ของคิตตี้เองอย่างแคท..ยังมองไม่ออกว่าจะชนะเทวีแวมไพร์ได้อย่างไร..เพียงแต่แคทเป็นเทวีแห่งสงครามจุติ..ต่อให้เป็นคนธรรมดาก็หาทางชนะเทพเจ้าได้ทุกครั้ง..

และเพราะแคทเป็นเทวีแห่งสงคราม..ซึ่งสามารถชนะได้ทุกสิ่ง..แม้ว่าจะเป็นเพียงคนธรรมดา..ดังนั้น..เทวีแวมไพร์ต่อให้ความสามารถล้นฟ้าดินขนาดไหน..จะมากจะน้อยก็เกรงกลัวแคทอยู่หลายส่วน..

ก็เหมือนกับกัษษากร..ชนะได้แต่ฆ่าไม่ได้..

แม้สำนักสูญญตาจะถูกเคลื่อนย้ายเข้าสู่ม่านมิติ..และเทวีแวมไพร์สามารถตามเข้าม่านมิติไปได้เช่นเดียวกัน..แต่ที่นางยังไม่กล้าบุกสำนักสูญญตา..เหตุผลมีเพียงอย่างเดียว..ก็คือกลัวแคทเท่านั้น..

คิตตี้ถึงจะเก่งกาจ..แต่ก็ไม่มีข้อที่ชวนให้เกรงกลัวแบบแคท..ไม่มีชีวิตอมตะอย่างกัษษากร..เห็นการต่อสู้ที่แท้จริงของเทพเจ้าทั้งสาม..โดยเฉพาะเทวีแวมไพร์..ก็รู้สึกหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ..

ที่ผ่านมารอดมาได้ก็บุญแค่ไหนแล้ว..

กัษษากรจับมือคิตตี้แน่น..

ก่อนจะพูดว่า..

“..เรายังห่างไกลจากเทวีแวมไพร์เรนี่มากนัก..คิตตี้..”

คิตตี้เป่าปาก..

“..ต่อให้เป็นตั๊กแตนที่เก่งที่สุด..ก็ยังแพ้นกวันยังค่ำ..เราก็เหมือนกับพวกมันที่ไม่มีวันชนะนกที่กินแมลงเป็นอาหารเลยแม้แต่น้อย..”

“..ทีนี้นกสองตัวของเรา..จะสู้นกตัวใหญ่ไหวไหมนะ..”กัษษากรเครียด..

“..กัสจัง..”คิตตี้เม้มปาก.. “..ยังไม่เพียงพอ..ธีร์กับไอยังสู้เรนี่ไม่ได้..”

กัษษากรก็ทราบ..เพราะจะมากจะน้อย..ก็เป็นคนที่ฝึกการต่อสู้มาอย่างช่ำชอง..ย่อมมองเห็นว่าฝีมือใครเหนือกว่าใคร..

คำตอบนั้นสามารถมองเห็นได้ชัดเจนแล้ว..

เทวีแวมไพร์เรนี่ตบธีร์ร่วงจากฟากฟ้า..กระทบพื้นดินฝุ่นตลบ..ร่างของเด็กหนุ่มตัวแทนแห่งเทพเจ้าชาวเผ่าหมาป่า..ถึงกับจมลึกลงไปในดิน..

และมืออีกมือของเรนี่..ก็จับคอไอ..เด็กสาวตัวแทนเทวีไอซิสไว้..

“..พวกแกยังพัฒนาไม่ทันข้าหรอก..ไอซิส..”เทวีแวมไพร์เรนี่หัวเราะ..

ไอกุมมือที่จับลำคอเธอ..

ก่อนที่จะตกใจ..เพราะเทวีแวมไพร์พาร่างเธอร่วงลงมาจากท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง..

และกดกระแทกร่างเธอจมหายไปกับพื้นดิน..

เสียงเหมือนระเบิด..

ฝุ่นคละคลุ้ง..

และเมื่อฝุ่นจาง..เทวีแวมไพร์เรนี่..ก็ยืนเด่นเป็นสง่า..

ร่างของธีร์กับไอหมอบกับพื้น..พยายามจะลุกขึ้น..แต่ไม่ไหว..

เรนี่หัวเราะ..

“..พวกแกต่อให้อัพเกรดจากพลังเทพที่ข้ามมิติส่งมาช่วยเหลือ..แต่ก็ไม่มีประโยชน์หรอก..ทีวู..ไอซิส..”

ก่อนจะกางกรงเล็บ..

“..เทพเจ้าฆ่ากันไม่ได้..แต่สามารถทำลายร่างตัวแทนของกันและกันได้..กว่าพวกแกจะหาทางจุติใหม่..และพัฒนาพลังมาสู้กับข้าบนโลกนี้อีก..ก็คงเสียเวลานานทีเดียว..ระหว่างนั้น..ข้าก็คงไปถึงไหนต่อไหนแล้ว..”

ก่อนจะจิกหัวไอซิสขึ้น..

“..แทงร่างให้เป็นแผลฉกรรจ์แค่ไหน..ก็คงรักษาตัวเองได้..วิธีทำลายร่างตัวแทนของพวกแก..ก็แค่ตัดหัว..หรือแยกอวัยวะสำคัญในการมีชีวิต..”

ไอตาปรือเพราะโดนอัดจนน่วม..ดิ้นรนไม่ได้..

กรงเล็บแหลมคมจรดที่ลำคอขาวผ่องของเด็กสาวที่เป็นตัวแทนของเทวีไอซิส..

“..ขอหัวไปก่อนนะไอซิส..แล้วแกค่อยหาทางจุติมาสู้กับข้าใหม่..”

ไอตาปูด..พูดพึมพำแบบไม่มีแรงจะต่อต้าน..

“.บ้าชะมัด..ต้องตายหรือนี่..”

ธีร์ยกมือขึ้นอย่างอ่อนล้า..

“..ไอซิส..ไม่นะ.อย่า..เรนี่..อย่า..”

ในเงาฝุ่นคละคลุ้งนั้น..

ร่างสองร่างโถมทะยานเข้ามาอย่างไม่กลัวตาย..

แม้จะห่างชั้นกันเหมือนเทือกเขากับเถ้าธุลี..แต่ก็ไม่อาจจะปล่อยให้ตัวแทนเทพเจ้าที่เป็นความหวังเดียวที่จะหยุดเทวีแวมไพร์ต้องตายได้..

กัษษากรและคิตตี้ต่างคนต่างกล้ำกลืนอาการบาดเจ็บ..โถมร่างเข้าหาเทวีแวมไพร์อย่างพร้อมเพรียง..

มือถือดาบที่เป็นอาวุธประจำกาย..

ไอซิสตาปรือ..ร้องเสียงแหบ ๆ เบา ๆ ..

“..นายแม่..อาคิตตี้..อย่าเข้ามา..”

เทวีแวมไพร์แค่นเสียง..กรงเล็บที่จะเจาะเชือดคอไอรั้งออก..แค่ม้วนมือวูบเดียว..ดาบราชินีกับดาบแคบเรียวอ่อนพลิ้วของคิตตี้ก็ถูกแย่งชิงไปอย่างง่ายดาย..

กัษษากรกับคิตตี้ชะงักค้าง..ไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นไปได้ขนาดนั้น..

แต่ดาบที่ถูกแย่ง..ก็แทงสวนเข้ามา..

กัษษากรถูกดาบราชินีของตัวเองแทงสวบเข้าเต็มท้อง..

แต่ลูนาร์วูแมนเป็นอมตะ..ต่อให้ถูกแทงขนาดนี้..ก็ไม่มีวันตาย..

คิตตี้ล่ะ..คิตตี้ไม่ได้อมตะ..

ดาบแคบเรียวของตัวเองแทงเข้ามา..หมายปักขั้วหัวใจ..

กัษษากรแม้จะเจ็บแทบขาดใจ..แต่ก็ตกใจยิ่งกว่าที่เห็นคิตตี้จะถูกแทง..

“..ไม่..ไม่...”

ต่อให้ตัวเองไม่มีวันตาย..แต่หากคิตตี้ถูกดาบนี้แทงไป..กัษษากรก็คงเหมือนตายทั้งเป็น..

...........

อีกสถานที่หนึ่ง..ห่างไกลจากมิติแห่งโลกปัจจุบันนับอนันตกาล..

เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์กำลังจะล้มตัวลงนอนพักผ่อน..หลังจากสะสางเรื่องราวในถ้ำที่เป็นด่านแรกของเทือกเขามัชฌิมาจนเสร็จสิ้นแล้ว..

ปักษาและมีนาจัดที่หลับที่นอนให้..ปรนนิบัติเจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราตามหน้าที่นางกำนัลรับใช้ที่ดีเสมอมา..

เหนื่อยกันมามากแล้ว..แม้จะงีบเพียงชั่วครู่ยาม..ก็ยังดี..

จินดาพิสุทธิ์ขอให้ศศินากับแพคเกจอยู่เคียงข้าง..เพราะอย่างน้อยก็เป็นญาติสนิทกันมาตั้งแต่มิติแห่งโลกปัจจุบัน

ทั้งสองต่างก็นอนในจุดที่ไม่ห่างนัก..

ฉับพลันนั้น..ศศินาก็สะท้านร่าง..แพคเกจอุทานเบา ๆ ..

“..พี่นา..เป็นอะไร..”

ศศินากุมหัว..

“..รู้สึกไม่ดีเลย..ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ก็ไม่รู้..พี่นึกถึงลูกของพี่..”

มีมือหนึ่งมาจับบ่า..

จินดาพิสุทธิ์เจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราใช้มือหนึ่งจับบ่าญาติผู้พี่..และอีกมือกุมศีรษะ..

“..พี่นา..ริต้าก็รู้สึกไม่ดีค่ะ..แต่ริต้ารู้สึกถึงคิตตี้..”

“..ริต้า..”ศศินากุมมือจินดาพิสุทธิ์.. “..เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา..”

“..เหมือนกับว่า..พวกเขากำลังได้รับอันตราย..ทั้งลูกของพี่..ทั้งคิตตี้..พี่สาวฝาแฝดของริต้า..”

จินดาพิสุทธิ์เม้มปาก..ปวดหัวแทบระเบิด..

“..อจินไตย..”เหมือนจินดาพิสุทธิ์จะนึกถึงใครบางคนที่ไม่ทราบว่าคิดถึงทำไมในตอนนี้..

“..ริต้า..มีอะไรหรือ..”แพคเกจอดงุนงงไม่ได้..

เจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราใช้สองมือกุมหัว..

“..อจินไตย..ฉันรู้สึกว่า..เธอช่วยฉันได้..ช่วยฉันด้วยเถอะ..มันเกิดอะไรขึ้น..อจินไตย..เธอได้ยินฉันหรือเปล่า..ช่วยฉันด้วยเถอะ..ช่วยด้วย..”

เหมือนเวลาจะหยุดนิ่ง..

ความคิดของจินดาพิสุทธิ์เหมือนส่งไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง..ซึ่งเป็นคนละส่วนคนละมิติ..

และสัมผัสกับจิตของใครบางคน..

หญิงสาวในชุดขาวละมุน..เบาบาง..สีหน้าลึกลับ..สวยซึ้ง..

และนางก็หายวับไปจากตรงที่ยืนอยู่แต่เดิม..ด้วยสภาพของเวลาที่เหมือนจะหยุดนิ่งชั่วขณะ..

แม้จะชั่วขณะ..แต่ในความรู้สึกของคนบางคน..กลับเป็นชั่วกัปชั่วกัลป์...

.....

เวลาเหมือนหยุดนิ่ง..

แม้แต่เทพเจ้าอย่างเทวีแวมไพร์ก็ยังไม่รู้สึกถึงการหยุดของห้วงเวลา...

ดาบแคบเรียวใกล้ถึงทรวงอกคิตตี้เพียงไม่ถึงนิ้ว..

แต่เหมือนร่างคิตตี้ถูกดึงออกไปจากตรงนั้น...

และหายไปกับม่านมิติแห่งห้วงสนธยา..

หายไปอย่างไร้ร่องรอย..

ในขณะที่เวลายังคงหยุดนิ่ง...

....

ในขณะเดียวกับที่เวลาหยุดนิ่งนั้น..

ร่างในชุดขาวกะทัดรัด..บริสุทธิ์สดใสของจินดาพิสุทธิ์..ก็หายวับไปเช่นกัน..

แม้ว่า..จะอยู่ใกล้กับศศินา..และแพคเกจในระดับที่ได้ยินเสียงลมหายใจ..

แต่ก็ไม่มีใครรับรู้ว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้น..

เพราะเวลาสำหรับทุกคนกำลังหยุดนิ่ง..

เจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราหายวับไปยังมิติแห่งห้วงสนธยาเช่นเดียวกับคิตตี้ในอีกโลกหนึ่ง..

....

ท่ามกลางเวลาหยุดนิ่ง..ยังมีบางสิ่งที่เคลื่อนไหวได้..

ที่เคลื่อนไหวได้..เพราะสถานที่แห่งนี้..ไม่ใช่สถานที่ของโลกไหนทั้งนั้น..

คิตตี้กระพริบตา..พบว่า..ทุกอย่างรอบบริเวณดูแปลกประหลาด..สว่าง..และเหมือนเป็นสถานที่ที่เธอไม่เคยพบมาก่อน..

อย่างน้อย..ก็ยังไม่รู้สึกถึงคมดาบที่แทงเข้าร่างเหมือนกับที่คาดว่าจะได้พบ...

คิตตี้หันขวับ..

ร่างชุดขาวบริสุทธิ์สดใส..ใบหน้าที่สวยงามอย่างเร้นลับอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว..

“..เธอเป็นใคร..”คิตตี้อุทาน.. “..เธอช่วยฉันไว้ใช่ไหม..”

หญิงสาวที่งดงามอย่างเร้นลับนั้นยิ้มเล็กน้อย..

ก่อนจะผละไปด้านข้าง..

ด้านหลังนาง..มีหญิงสาวชุดขาวกะทัดรัด..ใบหน้างดงามและเหมือนกับคิตตี้ยืนตกตะลึงอยู่..

วูบแรกที่คิตตี้เห็นเธอ..น้ำตาก็ไหลออกมา..

“..ริต้า..”คิตตี้อุทาน..

อีกฝ่ายหนึ่งก็อุทานออกมาเช่นกัน..

“..คิตตี้..”

สองสาวพี่น้องฝาแฝดไม่ได้พบกันมาหลายปี..นับตั้งแต่ริต้ายอมตายแทนคิตตี้ในปฏิบัติการณ์ร้องเพลงอสูรกลืนอาทิตย์..เรียกเทพอสูรออกมาเพื่อช่วยโลก..

“..นี่ฉัน..ฉันฝันไปหรือเปล่า..”คิตตี้อุทานอีก..

น้องสาวฝาแฝดหันมาทางหญิงสาวชุดขาวอีกคน..

“.อจินไตย..นี่ฝีมือเธอใช่ไหม..”

เจ้าหญิงอจินไตยแห่งแคว้นสนธยาได้แต่พยักหน้า...

แต่เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์หรือริต้าก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่ารับแรงกอดจากพี่สาวที่อยู่คนละโลก..

ความอบอุ่น..ความรักของพี่น้องที่ตายแทนกันได้..ทำให้จินดาพิสุทธิ์ไม่ได้นึกถึงอะไรอีก..

กอดคิตตี้..และร้องไห้..

ร้องไห้ด้วยความดีใจที่สุดในชีวิต..

สวรรค์..ใครจะคิดว่าจะได้กอดพี่สาวฝาแฝดคนนี้ได้อีก..

คิตตี้..คิตตี้จริง ๆ ด้วย..

สองพี่น้องฝาแฝดที่ต้องแยกจากกัน..กอดและร้องไห้..

ไม่มีอะไรจะปลาบปลื้มเท่านี้อีกแล้ว..

....

นานราวกับชั่วจักรวาลมอดไหม้..

สองพี่น้องผละจากกัน..

คิตตี้รวบรวมสมาธิ..และตั้งสตินึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา..

ก่อนจะเป่าปาก..

“..นี่ฉันตายแล้วใช่ไหม..”

“..คิตตี้..เธอยังไม่ตาย..”จินดาพิสุทธิ์ร้องบอก..

“..ฉันสู้กับเทวีแวมไพร์..และนางใช้ดาบนกคุ่มแทงใส่หัวใจฉัน..ริต้า..นี่กระมังที่ทำให้ฉันมาหาเธอได้..”

“.ไม่..คิตตี้..คิตตี้ยังไม่ตายนะ..ฉันก็ยังไม่ตาย..ฉันอยู่ที่มิติแห่งเทพอสูร..เป็นเจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราแทนเจ้าหญิงคนเก่าที่ต้องจากไปยังโลกของเธอ..”

คิตตี้ชะงัก..

“..หือ..เธอเป็นเจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทรา..”

“..ใช่..ฉันได้ชื่อใหม่จากท่านแม่โสมมวดี..ว่าจินดาพิสุทธิ์..”

คิตตี้ปะติดปะต่อเรื่องอย่างรวดเร็ว..ก่อนจะหัวเราะออกมา..

เสียงหัวเราะทำให้จินดาพิสุทธิ์อดขำไม่ได้..

เพราะคิตตี้ก็คือคิตตี้คนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง..

“..ขำอะไรหรือคิตตี้..”

“..เจ้าหญิงคนเก่าคือเจ้าหญิงกัษษากร..หรือกัสจัง..เธอเป็นคนรักของฉัน..องค์เทพอสูรร้ายกาจมาก..ให้กัสจังไปมีชีวิตอยู่ที่โลกนั้น..และให้เธอมาแทนกัสจังที่โลกของท่าน..กัสจังไปอยู่ที่โลกของเราก็เป็นแนวร่วมสู้กับพวกแวมไพร์..คบกับพี่นา..โอย..วุ่นวายมาก..แต่ในที่สุด..”คิตตี้หดหู่.. “..แพคกับพี่นาก็ตายเพราะเทวีแวมไพร์..”

“..แพคกับพี่นาอยู่ในโลกของฉัน..ตอนนี้ฉันเจอพวกเขาแล้ว..พวกเขาคบกันได้ยังไงก็ไม่รู้นะ..แต่ก็โอเคแหละ..”

“..หือ..แพคกับพี่นาคบกันหรือ..ดีจัง..”คิตตี้หัวเราะเสียงใส..ปลาบปลื้มเข้าไปอีกเมื่อรู้ว่าคนที่ตัวเองรักสองคนยังมีชีวิตอยู่..

สองพี่น้องเหมือนมีอะไรอยากจะคุยกันมากมาย..แต่ก็ไม่รู้จะคุยอะไรกันดี..

จินดาพิสุทธิ์หันมาทางอจินไตย..แนะนำให้พี่สาวรู้จัก..

“..คิตตี้..นี่อจินไตย..คนที่ฉันรัก..นางเป็นเจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยา..ที่ลึกลับจนคนทั้งแผ่นดินแห่งมิติเทพอสูรต่างกลัวเกรง..แต่..ฉันไม่กลัวหรอก..ฉันรักเธอ..”

อจินไตยยิ้มให้คิตตี้..พูดขึ้นว่า..

“..มีเวลาอีกไม่นาน..จะทำอะไรก็รีบทำกันเสีย..ฉันจะต้องส่งเธอกลับไปที่เดิม..”

“..หา..ส่งกลับที่เดิม..ให้ฉันไปรับคมดาบนกคุ่มที่เทวีแวมไพร์แทงใส่หัวใจน่ะหรือ..”

“..เพื่อให้กาลเวลาเดินต่อไป..”อจินไตยพูด.. “..ในมิติแห่งสนธยา..เวลาของที่นี่แม้จะเดินไปข้างหน้า..แต่โลกอื่นจะหยุดนิ่ง..เป็นจุดที่เหมือนเป็นข้อยกเว้นแห่งกฏเกณฑ์แห่งความตาย..ฉันจึงพาเธอทั้งสองมาพบกันได้ ณ ที่แห่งนี้..”

คิตตี้นิ่งเล็กน้อย..

“..กลับไปก็ตายแหง..”

“..คิตตี้..”จินดาพิสุทธิ์พูด.. “..ฉันคิดถึงเธอแบบไม่มีเหตุผล..พี่นาก็คิดถึงลูกของตัวเอง..เหมือนกับว่า..มีอะไรบางอย่างที่ช่วยเราอยู่..และต้องทำไม่ให้ผิดกฏเกณฑ์แห่งชีวิตและความตาย..ทั้งหมดทำให้ฉันต้องนึกถึงอจินไตย..จนเธอช่วยให้ทุกอย่างมันเป็นไปอยู่แบบนี้..”

พูดจบก็วางมือที่ทรวงอกของคิตตี้..

กระแสพลังประหลาดทำให้คิตตี้ชะงัก..

“.คุ้นจัง..นี่อะไร..”คิตตี้ถาม..

“..วิชาอากาศมนตรา..ฉันฝึกวิชาจากลูกแก้วมนตราของนางเฒ่าจิญจายะที่ทิ้งไว้ในห้องของนาง..ท่านแม่บอกว่า..วิชาอากาศมนตราของนางเฒ่าจิญจายะร้ายกาจมาก..และฉันเป็นเดียวที่ฝึกวิชานี้สำเร็จอย่างถึงแก่น..มีพลังมากกว่านางเฒ่าจิญจายะมากมายนัก..”

คิตตี้นึกถึงเหตุการณ์ที่ผจญภัยในมิติเร้น..สู้กับวิชากำแพงมนตราแห่งอากาศธาตุของนางเฒ่าจิญจายะจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด..

เมื่อรู้ว่าริต้าน้องสาวฝาแฝดได้วิชานี้ก็อดแตกตื่นยินดีไม่ได้..

จินดาพิสุทธิ์พยักหน้า..

“..เธอคงรอดพ้นจากคมดาบที่จะแทงหัวใจเธอได้ชั่วคราว..แต่คงได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น..”

“..แล้วไงต่อล่ะ..ฉันสู้เทวีแวมไพร์เรนี่ไม่ได้เลย..”

อจินไตยพูดขึ้นว่า..

“..การต่อสู้ของเธอทั้งสองมีผลต่อกันและกัน..”

คิตตี้ชะงัก..

จินดาพิสุทธิ์ก็สะท้านร่าง..

“..หมายความว่ายังไง..อจินไตย..”

“..ฉันบอกอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้..แต่บอกได้อย่างหนึ่งว่า..สิ่งที่เธอทำ..มันไม่ไร้ความหมาย..ไม่ใช่เพียงแค่รักษาสัญญาหรือสัจจะ..แต่เป็นความแยบยลในการวางหมากของท่านที่อยู่เหนือกว่าพวกเรา..”

คิตตี้อดถามไม่ได้..

“..ริต้า..เธอทำอะไรอยู่..ต่อสู้กับอะไรอยู่..สำหรับฉัน..เวลานี้..ทุกคนทั้งนายแม่..ลุงหนึ่ง..ป้าเดือน..ป้าสอง..ป้าป้อน..ทุกคนที่เธอรู้จัก..กำลังทำศึกกับเทวีแวมไพร์เรนี่..ที่เป็นพระเจ้าสูงสุดของเหล่าแวมไพร์ที่จุติ..และเรายังไม่มีทางชนะนางเลย..”

“..ฉันหรือ..”จินดาพิสุทธิ์นิ่งคิด.. “..ท่านแม่โสมมวดีรับปากองค์เทพอสูรให้หาตำราลับที่ราชาแวมไพร์ซึ่งหลงไปยังมิติของท่านเขียนไว้ที่เหลือให้ได้..ท่านแม่บอกว่า..ป้าสองป้าป้อนหาได้สองเล่มแล้ว..เหลืออีกสองเล่ม..และเป็นภารกิจที่ฉันจะต้องทำให้สำเร็จเพื่อสัญญาของท่านแม่ให้ได้..”

คิตตี้อุทานเบา ๆ ..นึกถึงภารกิจหาตำราซึ่งป้าสองป้าป้อนกระทำไว้ในช่วงที่ผจญภัยในมิติเร้นด้วยกัน..

“..ให้ตาย..ริต้า..หรือว่า..ความลับที่จะจัดการกับเทวีแวมไพร์เรนี่..จะอยู่ในตำราทั้งสี่เล่มนั่น..”

จินดาพิสุทธิ์เองก็คิดไม่ถึงเช่นกัน..

แต่ไม่ทันจะตอบอะไร..อจินไตยก็พูดขึ้นว่า..

“..ริต้า..ฉันต้องส่งเธอทั้งสองคนกลับไปแล้ว..”

ใบหน้าของอจินไตยมีสีคล้ำประหลาด..

จินดาพิสุทธิ์ฉุกคิด..

“..อจินไตย..ที่เธอทำแบบนี้..มีผลอะไรกับเธอบ้าง..”

“...ผลหรือ..”อจินไตยยิ้มอย่างมีความสุข.. “..ทำให้อำนาจของชาวแคว้นสนธยาของฉันหมดไป..ฉันไม่สามารถทำแบบนี้ได้อีกแล้ว..”

จินดาพิสุทธิ์ใจหาย..

“..อจินไตย..อย่าบอกนะว่าเธอ..”

เจ้าหญิงอจินไตยเหมือนจะพยายามข่มกลั้นอะไรบางอย่างจนทานทนไม่ไหวอีก..

“..ที่ฉันช่วยเธอ..ทั้งที่จะได้รับผลเช่นนี้..แต่ก็เลือกแล้ว..เพราะผลเช่นนี้แหละ..คือสิ่งที่ฉันต้องการ..”

อจินไตยทรุดฮวบลงกับอ้อมแขนของจินดาพิสุทธิ์..

“..อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขในแคว้นจันทรา..อยู่กับเธอ..และไม่เป็นชาวแคว้นสนธยาอีก..”

ร่างขาวเหมือนจะแน่นิ่งและหมดสติ..

แต่ก่อนจะหมดสติ..เจ้าหญิงอจินไตยก็เหมือนใช้แรงเฮือกสุดท้าย..ผลักร่างของคิตตี้..ให้ร่างของคิตตี้หายวับไปกับตา..

และกอดเจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทรา..

ให้ร่างของทั้งสองหายไปจากมิติแห่งสนธยานี้...

แล้วเวลาที่หยุดนิ่งภายนอก..ก็เดินต่ออีกครั้ง..

.....

ร่างของคิตตี้กลับสู่โลกปัจจุบัน..สถานที่เดิม..เวลา..และตำแหน่งแห่งที่เดิม..

สภาพที่ตัวเองกำลังจะถูกแทงด้วยดาบแคบเรียวอันเป็นอาวุธตัวเอง..จากฝีมือของเทวีแวมไพร์..

เมื่อเวลาเดินเป็นปรกติ..คมดาบก็กระทบกับทรวงอก..

แต่มีบางอย่างที่ขวางคมดาบกับเลือดเนื้อคิตตี้ไว้..

เสียงแคร้ง..ร่างของคิตตี้ปลิวกระเด็น..

เทวีแวมไพร์เรนี่อุทานเบา ๆ ..

“..อะไรกัน..นี่อะไรกัน..ทำไมถึงแทงเธอไม่เข้า..”

แต่ไม่เข้าก็ช่างมัน..ตัวเองวกดาบ..ปาดใส่คอของไอ..เด็กสาวตัวแทนของเทวีไอซิส..

ไอหลับตา..ยอมตายแต่โดยดี..

แต่ตัวแทนแห่งเทวีแห่งแสงสว่างก็ไม่ตาย..

เพราะมีบางอย่างขวางกั้นดาบกับคอเธออยู่..

กัษษากรเหมือนจะคุ้นเคยกับสิ่งเหล่านี้..แม้จะไม่พบเจอมานานนักหนา..แต่ก็จำได้ดี..

ตัวเองดึงดาบจากที่ปักท้อง..เลือดเข้มทะลักปรากฏ..แต่แผลก็สมานอย่างรวดเร็ว..

“..นี่มัน..วิชาอากาศมนตราของนางเฒ่าจิญจายะ..”

ไขว้สองมือ..เรียกกำลังแม่พระธรณี..และฟันตวัดออกเต็มแรง..

แรงฟันดาบราชินีครั้งนี้..มากจนแม้ว่าเทวีแวมไพร์เรนี่จะไม่เห็นอยู่ในสายตาก็ตาม..แต่ก็ทำให้ดาบแคบเรียวของคิตตี้ที่นางถืออยู่..กระเด็นออกไป...

ธีร์กัดฟัน..ทะยานร่าง..คว้าดาบแคบเรียวของคิตตี้ไว้..และตวัดฟันใส่เทวีแวมไพร์..

พร้อมกับไอ..ใช้สองมือกุมมือข้างที่เทวีแวมไพร์จิกผมตัวเอง...

เทวีแวมไพร์ตะปบดาบแคบเรียวที่ธีร์ฟันใส่..

กัษษากรเองก็ฟันดาบราชินีอีกครั้ง..

เทวีแวมไพร์ไม่มีทางเลือก..เพราะไม่เหลืออะไรช่วยป้องกันตัวอีก..ได้แต่เหวี่ยงทุกอย่างรอบกายให้กระเด็นออกไป..ใช้แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้ทั้งธีร์..ไอ..และกัษษากร..ปลิวลิ่วออกมา..

แต่แล้ว..ก็เห็นประกายแสงพุ่งใส่..

นี่คือประกายแสงของจิตสูญญตาที่พุ่งเข้าหาเหมือนกระสุน..

กระสุนแสงแห่งจิตสูญญตา...

คิตตี้ยิงกระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาใส่ไม่ให้ตั้งตัวติด..

มุกเดิมใช้ไม่ได้หรอกนะ..เทวีแวมไพร์คิด..

ม่านมิติเปิดออก..หมายจะดึงกระสุนแสงเข้าไปในม่านมิติ..ซึ่งเป็นวิธีรับมือกับวิชากระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาตามที่คิดค้นได้..

แต่แล้ว..นางกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระแทกทางด้านหลัง..

พอหันไปดู..มันกลับเป็นความว่างเปล่า..ไม่มีอะไร..

ทำไมความว่างเปล่าถึงกระแทกนางได้..

แล้วความว่างก็กระแทกนางอีกครั้งทางด้านข้าง...

เพราะความที่มองไม่เห็น..ร่างของนางจึงเสียหลักตามแรงกระแทกนั้น..

ร่างผงะเอนไปจากม่านมิติที่คุ้มกันนางทางด้านหน้า..

ให้ตาย..เทวีแวมไพร์รู้แล้วว่าคิตตี้มีแผนอะไร..

กระสุนแสงเลี้ยวตามติด..กระทบร่างของนางเจ็ดแปดนัด..

เทวีแวมไพร์เรนี่กรีดเสียง..เจ็บปวดเป็นที่สุดกับกระสุนแสงจิตสูญญตานี้..

จิตสูญญตาของคิตตี้ยังมีพลังไม่เพียงพอต่อการทำลายแวมไพร์ระดับเทพเจ้า..

แต่เทวีแวมไพร์เรนี่ได้รับบาดเจ็บจนได้..จากสิ่งที่ไม่คิดว่าจะทำร้ายนางได้อีก..

“..บ้าที่สุด..นี่ฉันแพ้พวกแกอีกหรือนี่..”

เทวีแวมไพร์ได้แต่กรีดเสียงด้วยความเจ็บปวดและเจ็บใจ..

ร่างทะยานขึ้น..และแว่บเดียวก็หายไปจากตรงนั้น..

นางได้แต่หนีอีกครั้ง...

คิตตี้หอบหายใจ..มองดูมือทั้งสองของตัวเอง..

กัษษากรลุกขึ้น..โซเซมาหาคิตตี้ด้วยความงุนงง..

“..คิตตี้..เธอใช้วิชาอากาศมนตราของนางเฒ่าจิญจายะได้ยังไง..นั่นมันวิชาอากาศมนตราไม่ใช่หรือ..”

คิตตี้ฝืนยิ้ม..

ธีร์กับไอก็โซเซมาหา..

เด็กหนุ่มสาวทั้งสองได้แต่ครางด้วยความหวาดเสียว..

“..ไอเกือบตายแล้ว..”ธีร์พูด..

“..กัสจัง..”คิตตี้พูดขึ้นหลังจากนิ่งไปชั่วขณะ.. “..ต้องพาหลานกลับไปที่สำนักสูญญตาก่อน..”

“..เธอโชคดีที่ไม่ตาย..”กัษษากรเป่าปาก.. “..ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเป็นวิชาอากาศมนตราด้วย..”

“..ฉันได้พลังอากาศมนตรามาใช้ได้ชั่วขณะเท่านั้นแหละ..กัสจัง..”คิตตี้นึกถึงริต้าก่อนจะถอนหายใจ..

“..หมายความว่ายังไง..”

“..เรามีบางอย่างที่อาจจะเปลี่ยนเกมการต่อสู้กับเทวีแวมไพร์เรนี่ได้..”คิตตี้พูด..

“..ทำไม..มีอะไรหรือ.”เหมือนกัษษากรจะไม่เข้าใจ..

คิตตี้ยิ้มที่มุมปาก..

“..กัสจัง..เราต้องไปคุยกันที่สำนัก..อสูร..เอ๊ะ..อสูร..”

มีบางอย่างที่ผิดปรกติ..

คิตตี้ไม่สามารถเรียกอสูรกลับมาใช้ได้ในตอนนี้..

“..เกิดอะไรขึ้นนี่..”คิตตี้อุทาน.. “..หรือว่า..”

คิตตี้นึกถึงการสิ้นพลังของอจินไตย..

หรือว่าค่าตอบแทนที่อจินไตยต้องกระทำ..นั่นคือการแลกกับพลังของชาวแคว้นสนธยาในตัวเธอ..

แต่ก็ไม่ใช่เพียงเท่านั้น..อาจจะต้องแลกกับความสามารถในการเรียกอสูรมาใช้งานของคิตตี้ด้วย..

ธีร์กับไอมองหน้ากัน..

“..อาคิตตี้..เราสองคนพาอากับนายแม่กลับสำนักได้..”ธีร์พูด..

“..รีบเถอะ..อาอยากจะเจอกับย่าแคทกับย่าออยมาก..”คิตตี้กล้ำกลืนกับความรู้สึก..

แม้ว่าจะต้องเสียอสูรไป..สำหรับคิตตี้ถือว่าคุ้มค่า..กับข้อมูลและความลับบางอย่างที่ตัวเองรู้มาจากมิติสนธยา..

แถมยังรักษาชีวิตตัวเองไว้ได้ด้วย..

แว่บหนึ่ง..คิตตี้นึกถึงร่างชุดขาวกระทัดรัด..ใบหน้าที่เหมือนกับตัวเอง..

ริต้า...

ภารกิจของเธอมีความหมายต่อพวกเรามาก..

เธอต้องทำให้สำเร็จนะริต้า...

......

เวลาทางมิติเร้นก็เดินเป็นปรกติเช่นกันกับเวลาในโลกปัจจุบัน...

สองปีศาจแห่งอนันตกาลอย่างศศินากับแพคเกจต่างก็ตกตะลึง..

ไม่เพียงเท่านั้น..นางกำนัลรับใช้ใกล้ชิดอย่างปักษากับมีนาก็ตะลึงด้วย..

พริบตาเดียวที่เหมือนกับไม่ทันจะหายใจหนึ่งอึก..ร่าง ๆ หนึ่งก็ปรากฏขึ้นในอ้อมแขนของเจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์แล้ว..ซึ่งทุกคนต่างก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น..

“..เจ้าหญิง..”มีนาอุทาน..ก่อนจะผงะถอย..

จินดาพิสุทธิ์วางร่างที่หลับตาพริ้มลงกับผืนผ้าที่ปูนอนของตนเอง..

ปักษาอุทานเสียงหลง..

“..นั่น..เจ้าหญิงอจินไตย..อะไรกัน..นางมาได้อย่างไร..”

แพคเกจกับศศินาเองก็ตาเหลือกเหมือนถูกผีหลอก..

แต่ศศินารู้สึกถึงอะไรบางอย่าง..

“..เอ๋..ไม่รู้สึกแล้ว..แพค..พี่ไม่รู้สึกเหมือนเมื่อกี้แล้ว..”

“..อะไรกันพี่นา..”แพคเกจยังงุนงงอยู่..

“..ลูก..พี่ไม่รู้สึกถึงลูกเหมือนเมื่อกี้แล้ว..”ศศินาดูยังไม่เข้าใจเรื่องราวเหมือนแพคเกจนั่นแหละ..

ไม่มีใครเข้าใจอะไรเลย..

นอกจากคน ๆ เดียวเท่านั้น..คือจินดาพิสุทธิ์..

“..ริต้า..”แพคเกจอดร้องเรียกไม่ได้.. “..เธออธิบายได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น..”

จินดาพิสุทธิ์จุมพิตที่หน้าผากของเจ้าหญิงอจินไตยเบา ๆ ..ลูบแก้ม..ลูบหน้าอย่างทะนุถนอม..

ก่อนจะหันขวับ..

“..พี่นา..แพคเกจ..เรามีเรื่องต้องคุยกัน..ส่วนตัว..สามคน..”

“..เรื่องอะไร..”ศศินาถาม..

“..คิตตี้..”

คำว่าคิตตี้ทำให้แพคเกจถึงกับแทบผงะ..

“..ทำไม..เกิดอะไรขึ้น..”

“..แต่ก่อนอื่น..”จินดาพิสุทธิ์หันมาทางปักษากับมีนา.. “..อจินไตยไม่มีอำนาจของคนแคว้นสนธยาอีกต่อไปแล้ว..นางไม่ใช่คนของแคว้นสนธยาอีกแล้ว..”

มีนากับปักษามองหน้ากัน.

จินดาพิสุทธิ์พูดขึ้นอีกว่า..

“..นางยอมละทิ้งทุกอย่างเพื่อจะอยู่กับข้า..พวกเจ้าจะคิดอ่านประการใด..ข้าไม่อาจจะล่วงรู้ได้..แต่ต่อไปนี้..นางคือคนของแคว้นจันทรา..เป็นคนของเจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์คนนี้..”..

ปักษากับมีนาหมอบลงกราบราบกับพื้น..

“..องค์หญิง..”

“..ข้าไม่บังคับฝืนใจพวกเจ้า..แต่หากรังเกียจว่านางเป็นคนของแคว้นสนธยา..พวกเจ้าจะไม่ปรนนิบัตินางเหมือนข้า..ก็ไม่เป็นไร..ข้าจะดูแลนางเอง..”

“..ข้าน้อยไม่กล้า..”ปักษาดูลนลาน..

มีนาไม่พูดอะไร..ได้แต่ยิ้ม..

เพราะมีนาเห็นสายตาที่อ่อนโยนของเจ้าหญิงของนางแล้ว..

สายตาของเจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์แม้จะดูกังวลเล็กน้อย..แต่ก็มีความสุข..

และเป็นความสุขที่น่ายินดีที่สุดของพวกนางที่ภักดีต่อเจ้าหญิงเสมอมา...

.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #5 Neversea (@Neversea) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 04:23

    สู้ๆน่ะติดตามอยู่อัพบ่อยๆน่ะ

    #5
    1
    • #5-1 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 8)
      1 ตุลาคม 2561 / 17:31
      อัพตามคิวค่า วนไป ระหว่างเรื่องนี้ แม่หมอ กับ หวานใจยัยฮีโร่ ค่ะ
      #5-1
  2. วันที่ 28 กันยายน 2561 / 21:35
    แต่งมาถึงตอนนี้ ยังนึกไม่ออกเลยค่ะ ว่าใครควรจะเป็นต้นแบบของเจ้าหญิงอจินไตยดี ช่วยแนะไรท์หน่อยนะคะ จะได้สนุกเวลาจิ้นถึงค่ะ
    #4
    0