ตอนที่ 8 : ความจริงของวีนัส..และความจริงของน้ำ..กุลณัฐ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 612
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    24 มิ.ย. 61


สำหรับความรัก..ความผิดพลาดในการสื่อสารเพียงเล็กน้อย..ก็อาจจะทำให้เสียความรู้สึกอย่างมากได้

..........................

เอมี่รู้สึกว่าตัวเองต้านทานอะไรไม่ได้...

ร่างของหมวดอลิสรุกไล่..และอยู่บนร่างเธอ..

ให้ตาย..บนพื้นในห้องกินข้าวเนี่ยนะ..

จะมีผัวอีกคนในเวลาติด ๆ กันไม่ได้นะ...เอมี่คิด...

เธอหลับตา...

และในความมืดมิดนั้น..เอมี่กลับคิดถึงน้ำ..

รูปหน้าสาวหน้าหมวยขาว..แก้มพอง..และท่าทางเหมือนหมี...

น่ารักอย่างบอกไม่ถูก..หลงใหลหลงเสน่ห์เธอไม่เคยจบสิ้น...

มือที่ทำท่าจะโอบร่างหมวดอลิสในชุดแซกราตรีผ่อนคลายออก..วางไว้ข้างลำตัว..

อาการเกร็งขัดขืนผ่อนคลาย..

ในความคิดคำนึงของเอมี่มีแต่น้ำ..ศิลปินสาวคนนั้นคนเดียว..

ทำไมถึงได้รู้สึกกับเธอขนาดนี้..รู้สึกแบบไม่รู้ว่าจะไปสิ้นสุดความรู้สึกนี้ตรงไหน...

น้ำ..กุลณัฐ กัลย์กุล...

ทำไมนะ..เจอเพียงแค่ไม่นาน..แต่ทำไมเราถึงรู้สึกได้ถึงขนาดนี้...

หมวดอลิสพยายามรุกไล่...ดวงตาเหมือนไม่มีความเป็นตัวเอง...

จูบไปทั้งร่าง..แต่ร่างที่ตัวเองกำลังรุกไล่..กลับนิ่ง..ปล่อย..แบบไร้ความรู้สึก..ไร้วิญญาณใด ๆ ...

หมวดอลิสจูบอีกชั่วครู่..ก็ไม่เห็นปฏิกริยาอื่น..ได้แต่ถอนร่างออกมา..และหัวเราะ..

เสียงหัวเราะไม่เหมือนเสียงของหมวดอลิส..

เอมี่ลืมตาขึ้น...เสียงหมวดอลิสแปร่งปร่า..แต่ก็พูดเหมือนชื่นชมเป็นที่สุด...

“..ถ้าอยากจะรู้เรื่องของฉัน..ก็มาคุยกัน..วันเดอร์วูแมนเอมี่..”

เอมี่นิ่ง..ก่อนจะถามว่า..

“..คุณทำอะไรหมวดอลิส..เทพีวีนัส..”

“..อย่างน้อย..หมวดคนสวยคนนี้..ก็ยังมีดีตรงที่สามารถทดสอบเธอได้..เอมี่..”

“..ทดสอบ..”

“..ใช่..”ร่างของหมวดอลิสลุกขึ้น..ปัดเสื้อผ้า..ก่อนจะยื่นมือให้เอมี่ที่นอนอยู่เกาะมือเธอไว้..

และดึงร่างขึ้นมา...

หมวดอลิสโพสต์ท่า..

“..ดูสิ..เอมี่..หมวดอลิสสวยมาก..สวยจริง ๆ ..สง่า..สวย..เก่ง..เป็นผู้หญิงในอุดมคติของหลาย ๆ คน..ในความเป็นจริง.หมวดอลิสมีคนรักแล้ว..เพียงแต่คนรักของเธอไม่เห็นค่าของความสวยนี้..เห็นว่าเธอเอาแต่ทำงานจนไม่มีเสน่ห์..ช่างน่าตลก..คุณค่าของคนจะอยู่ที่การทำงาน..ไม่ใช่เรื่องบนเตียง..คนที่ไม่เข้าใจอย่างคนรักของหมวดอลิสจึงเลิกรากับเธอ.”

“..ทำไมคุณรู้เรื่องราวของหมวดอลิสได้มากขนาดนี้..”

“..พอฉันเข้าครองร่างตำรวจสาวคนนี้..ก็รู้เรื่องทั้งหมดนั่นแหละ..รู้ไหมว่าหมวดอลิสทำอย่างไรเมื่อแฟนขอเลิก..เธอแค่ไปโรงยิม..ซ้อมมวย..เตะต่อยกระสอบทรายอย่างบ้าคลั่ง....แล้วก็ไม่คิดถึงผู้ชายคนนั้นอีก..”

“..เธอเป็นผู้หญิงที่น่าทึ่งมาก..”เอมี่ชมเชยด้วยใจจริง..

“..แต่..ผู้หญิงคนนี้..รวมกับพลังของฉัน..ก็ทำให้เธอเพียงแค่ขัดขืนไม่ได้..ต้องยอมจำนนต่อพลังของเทพ..แต่ก็ยังไม่สามารถทำให้หัวใจเธอสั่นคลอนได้เลยแม้แต่น้อยนิด..ในใจเธอมีแต่นักร้องหมีคนนั้นคนเดียว..ถ้าฉันจะให้อลิสรุกต่อ..มันก็มีค่าเท่ากับขืนใจเธอ..ซึ่งสำหรับฉันแล้ว..มันคือความพ่ายแพ้ที่น่าละอายที่สุด..เอมี่..”

อลิสที่ถูกเทพีวีนัสสิงอยู่..นั่งลงที่เก้าอี้..

“..เรานั่งดินเนอร์และคุยกันไปพลางเถอะ..”

.....

เอมี่นั่งลง..จิบไวน์..และใช้มีดหั่นเนื้อย่างระดับมีเดียม..ใช้ส้อมจิ้มเข้าปาก..

สายตามองไปที่หมวดอลิสที่เทวีวีนัสครอบครองร่างอยู่..

เอมี่เคี้ยวช้า ๆ ..การย่างเนื้อระดับมีเดียม..ทำให้สัมผัสได้ถึงเลือดจาง ๆ ..และความนุ่มนวลของเนื้อที่ไม่ผ่านไฟครึ่งหนึ่ง

เลือดหรือ..

“..ไม่นึกว่าเทพีหรือเทพเจ้าจะได้คุยกับมนุษย์อย่างฉัน..”เอมี่พูด

“..เธอคงไม่ได้คุยกับเทพเจ้าง่าย ๆ หรอกเอมี่..แม้แต่อธีน่าที่เป็นเทพซึ่งองค์กรเธอใช้เป็นที่ยึดเหนี่ยว..”

“..แล้วทำไมถึงคุยกับคุณได้ล่ะ..”

“..เพราะเธอเป็นคนพิเศษ..เอมี่..คนพิเศษที่อธีน่าเองก็เหมือนจะไม่รู้..ยัยนั่นน่ะ..ไม่เข้าใจคำว่าอารมณ์..ความรัก..ความรู้สึกอะไรหรอก..เอะอะก็คิดแต่จะเอาชนะคะคาน..ทำตัวฉลาดไปวัน ๆ ..ไม่ได้เรื่อง..”

“..ทำไมคุณถึงหายไป..”เอมี่ยิงคำถามตรง.. “..จนทุกคนคิดว่า..คุณอาจจะถูกทำลายไปเหมือนกับเทพเจ้าองค์อื่น..”

“..ทำลาย..บ้า..ใครจะทำลายเทพเจ้าได้.เอมี่..ไม่มีหรอก..เพียงแต่พวกเทพเหล่านั้นเบื่อหน่ายที่จะยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์..สิ่งที่ถูกทำลายเป็นเพียงอะไรสักอย่างที่เป็นสื่อให้ใช้พลังของเทพเจ้าในโลกนี้ได้..และมันก็เหลือเพียง..เพชรแบล็คมาร์ส..เพชรบลูอธีน่า..และบลัดดี้วีนัส..”

เทพีวีนัสในร่างหมวดอลิสตัดไก่รับประทาน..

“..และเทพเจ้าองค์อื่นที่ไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์อีกแล้ว..ก็เป็นคนทำลายสิ่งที่เป็นสื่อพลังของตนด้วยตัวเองเสียด้วยสิ..คนก็เลยคิดว่า..เทพองค์อื่นนอกจากสามองค์ที่ยังมีสื่อทิ้งเหลืออยู่..ได้ตายไปแล้ว..ซึ่งต้องบอกว่า..คิดผิด..”

“..แต่คุณหายไป..”

“..ฉันไม่เคยหายไป..เพียงแต่..คำว่าเพชรแบล็คมาร์ส..เพชรบลูอธีน่า..ทำให้องค์กรของเธอและพวกคิงส์มาร์สเข้าใจผิด..ว่าสื่อของพลังของฉันต้องเป็นเพชรเหมือน ๆ กัน..จริง ๆ มันไม่ใช่หรอกนะ..เอางี้..เธอเข้าใจว่า..บลัดดี้วีนัสคืออะไรล่ะ..”

เอมี่ขมวดคิ้ว..

“..น่าจะเป็นเพชรสีแดงเลือด..ที่ทุกคนกล่าวกันว่า..เหลือเพียงแค่เม็ดเดียวเท่านั้น..”

“..นั่นคือความเข้าใจผิดเป็นอย่างยิ่ง..เพราะทุกคนเอาไปเปรียบเทียบกับเพชรแบล็คมาร์สกับบลูอธีน่านั่นเอง..”

“..แล้ว..บลัดดี้วีนัสคืออะไรล่ะคะ..”

“..ฉันเป็นเทพีแห่งความรัก..จะเอาพลังแห่งความรักไปประจุอยู่ในเพชรเนี่ยนะ..ตลกสิ้นดี..ใครจะไปคิดอะไรบ้า ๆ แบบมาร์สหรืออธีน่าเล่า..คิดสิเอมี่..บลัดคืออะไร..”

เอมี่ขมวดคิ้ว..

“..เลือด..หรือว่า..สื่อพลังของท่านที่หลงเหลือ..คือ..”

“..ใช่..มันอยู่ในเลือด..ซึ่งก็คืออยู่ในมนุษย์..และเธอว่าใครล่ะที่มีสายเลือดที่เป็นสื่อพลังของฉันอยู่..”

“..หรือว่า..”เอมี่ใจหาย.. “..น้ำ..”

“..ใช่..ยัยหมีนั่นมีสายเลือดที่เป็นสื่อพลังของฉัน..และก็ตลกนะ..ฉันพยายามสร้างสายเลือดของวีนัสมาหลายสาย..เพื่อให้สืบทอดสื่อพลังของฉันไว้..แต่ท้ายสุดก็เหลือแค่ยัยหมีนั่นคนเดียว..

“..เอ๋..”

“..คนล่าสุดที่เน่าไป..เพิ่งตายไปไม่นานนี้แหละ..ถ้าหากถามน้ำ...สายเลือดคนสุดท้าย..ก็อาจจะสัมผัสถึงเรื่องราวต่าง ๆ ได้..เพราะสายเลือดวีนัสจะมีละอองความทรงจำที่เชื่อมต่อกันจากสาเหตุที่มาจากสื่อพลังวีนัสเดียวกันนั่นเอง..”

“..น้ำคือสายเลือดวีนัสคนสุดท้าย..”เอมี่พึมพำ...

“..ซึ่งก็แย่หน่อย..ที่พวกสาวกของมาร์สกับอธีน่าเข้าใจว่า..พลังของฉันสามารถชนะอธีน่าได้..บ้า..จะไปชนะได้ยังไง..ยัยนั่นมันเทวีแห่งสงครามที่มุ่งจะยุติสงคราม..เป็นเทวีครองสติปัญญา..เก่งโคตร ๆ จนเป็นคนโปรดของซุสพ่อฉันทีเดียว..ที่แพ้ฉันก็แค่แพ้เรื่องติงต๊องอย่างใครสวยกว่ากันแค่นั้นเอง..ก็แหง..คิดเอาก็แล้วกัน..ฉันมันเทวีความรักนี่..เรื่องสวย..พวกเด็กเนิร์ด..เด็กสายบ้าพลังอย่างยัยอธีน่า..จะมาสู้ได้ยังไง..เคยบอกยัยนั่นเหมือนกัน..ทำตัวเก่ง..ทำตัวบ้าพลังไปเหอะ..เดี๋ยวก็ขึ้นคานกันพอดี..ยัยนั่นบอกชั้นไม่สน..แล้วเป็นไง..ตอนนี้..กลายเป็นเทวีพรหมจรรย์ไป..ไม่มีใครเอามาทำเมีย..”

เอมี่หัวเราะคิก..เทพีวีนัสคุยสนุกมาก..มีเสน่ห์ในตัวเองอย่างบอกไม่ถูก..

แต่เอมี่ก็อดคิดไม่ได้..

“..คุณ..คุณฆ่าวันเดอร์วูแมนไปหลายคนแล้ว...”

“..จะบ้าเหรอ..”อลิสที่ถูกเทพีวีนัสครองร่างอุทาน.. “..พลังของฉันเป็นพลังแห่งความรัก..จะไปฆ่าใครได้..ทำให้หื่นก็โอเค..ก็แค่นั้น..เธอก็คงรู้ถึงพลังฉันแล้วนี่..เพราะน้ำคงแผ่พลังให้เธอรักโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัว..ถามจริง ๆ ..หื่นยัยหมีนั่นแล้วถึงตายหรือเปล่าล่ะ..ก็ฟินไปสิ..ใช่ไหม..”เทพีวีนัสหัวเราะลั่น...

เอมี่หน้าเครียด..

“..แปลว่า..ที่ฉันรักน้ำ..เพราะพลังของคุณที่แฝงอยู่ในสายเลือดของน้ำ..ไม่ใช่ความรักที่แท้จริงใช่ไหม..”

“..จะบ้าหรือไง..”เทพีวีนัสด่าอีก.. “..ถ้ายัยหมีทายาททางสายเลือดของฉันมันไม่รักใคร..คิดว่าจะแผ่พลังเหล่านี้ได้หรือไง..ก็มันรักเธอไงล่ะ..มันถึงแผ่พลังนี้ให้เธอรักมัน..น่าจะรักมากด้วยสิ..ปรกติยัยนี่มันมีนิสัยหยอดคนโน้นคนนี้ไปเรื่อย..ก็พอจะแผ่พลังปะแล่ม ๆ ออกมา..ให้คนรอบข้างชื่นชม..สมกับที่มันเป็นศิลปิน..แต่สำหรับเธอนะ..เอมี่..มันแผ่ระดับเต็มสเกลให้เธอรู้สึก..ถามว่าทำไมถึงทำแบบนี้..ก็มันรักเธอไงล่ะ..”

เอมี่นิ่ง..ในใจรู้สึกพองโตอย่างบอกไม่ถูก..

“..และจะบอกให้นะ..ต่อให้เธอได้พลังของฉันจนหื่นไม่รู้จบ..แต่นั่นมันก็พลังเซ็กส์..ไม่ใช่พลังรัก..เธอต้องรักมันด้วยแหละ..ไม่งั้น..คงจะหื่นใส่อลิสด้วย..เพราะมันเป็นพลังที่เหมือนกัน..นี่แค่ต้องยอมเพราะต้านทานไม่ไหวแค่นั้นเอง..แต่ในใจเธอ.มีอีหมีของฉันตลอดเวลา..”

วีนัสหัวเราะ..พูดอีกว่า..

“..ซึ่งฉันใช้อลิสเพื่อตรวจสอบเธอว่า..เธอรู้สึกยังไงกับอิหมีทายาทคนสุดท้ายของฉัน..ปรากฏว่า..ไม่ใช่แค่หื่น..เธอรักมันมาก..รักโคตร ๆ ..แบบว่า..บุพเพสันนิวาสเป็นออเจ้าการะเกดของพี่หมื่นอะไรแบบนั้นแหละ..คงเป็นเนื้อคู่กัน..จริง ๆ นะเอมี่..”

เอมี่ก้มหน้า..ไม่กล้าสบตา..เพราะเขินหรืออะไรก็สุดจะเดา...

แต่ก็ถามคำถามสำคัญแก้เขิน..

“..แต่ก็เชื่อว่า..พลังของท่าน..ชนะพลังของอธีน่าได้..”

“..ถ้าเอาแบบตรงไปตรงมา..จะชนะได้ยังไงกัน..แต่ถ้ามองอีกมุม..ยัยนั่นมันเป็นเทวีพรหมจรรย์..พลังของฉันมันเป็นพลังทำลายพรหมจรรย์ชั้นเลิศ..คงเป็นเพราะเรื่องนี้มากกว่ามั้ง..แล้วก็อีกอย่างนะเอมี่..”เทพีวีนัสทำท่าเหมือนเบื่อ ๆ..

“..คำว่าทำลายพรหมจรรย์..มันคือ..ผู้ชายมีอะไรกับผู้หญิง..ไม่ใช่ผู้หญิงมีอะไรกับผู้หญิง..เข้าใจไหม..เธอมีอะไรกับน้ำ..ก็ไม่เรียกว่าเสียพรหมจรรย์หรอก..อุปทานและความเพลียจากเซ็กส์เลยทำให้เธอเหมือนจะอ่อนแรงลง..จริง ๆ แค่พักสักคืนก็สดชื่น..หื่นได้เหมือนเดิม..”

เอมี่ชะงัก..หือ..พักสักคืนก็หื่นได้เหมือนเดิม...

“..จริงอะ..”

“..ก็จริงน่ะสิ..จะมาหลอกกันทำไมล่ะ..นี่..ฉันเป็นตัวแม่เรื่องพวกนี้เลยนะ..”อลิสที่ถูกเทพีวีนัสครองร่างเอานิ้วชี้มาที่ตัวเอง.. “..เมาท์ยัยอธีน่าอีกสักหน่อยก็ได้..ที่ยัยนั่นมันไม่คิดจะมีผัวน่ะ..จริง ๆ มันมาจากผัวชั้นเอง..”

“..หือ..”เอมี่อุทาน..

“..คงรู้นะ..ว่าผัวชั้นเป็นเทพวิศวกรรมชื่อวัลแคน..ส่วนมาร์สน่ะ..เป็นแค่กิ๊ก..ไม่ใช่ผัวจริง ๆ ..”

“..อะค่ะ..”เอมี่พยักหน้า..

“..ทีนี้..อิผัวชั้นมันก็ไม่รักดี..มีเมียระดับวีนัสอยู่แล้ว..ดันไปหื่นยัยอธีน่า.มันหื่นทำไมก็ไม่รู้..ก็ลงทุนปล้ำ..แอบหลบฉันไปย่องหาอธีน่า..ปล้ำอธีน่า..แหม..เล่าแล้วของขึ้นเลย...”

“..แล้วสำเร็จไหมคะ..”

“..จะสำเร็จอะไรล่ะเอมี่..อธีน่ามันเก่งขนาดไหน..ผัวเจ้าชู้ของฉันจะไปเหลือเรอะ..โดนจับอัดจับซ้อมจนพิการขาเป๋..ทีนี้..อิผัวมันก็ทุเรศไง..ย่องหาเค้าแล้วดันไปแก้ผ้ากะปล้ำ..อธีน่าพอเห็นก็ยี้หนอนชาเขียวไปเลย..ฉันก็เคยไปขอโทษนางและถามว่า..เป็นไงบ้าง..นางตอบว่า..เห็นหนอนชาเขียวแล้วคิดว่าเป็นภาพหลอน..ชีวิตนี้ทั้งชีวิตคงเจอภาพหนอนติดตามีอะไรกับผู้ชายไม่ลง..ขอโสดดีกว่า..”

“..เป็นงั้นไป..”เอมี่หัวเราะ..

วีนัสหัวเราะเช่นกัน..

“..วันนี้ฉันได้โอกาสมาพบเธอก็ถือว่าดีแล้วนะ..ได้ทดสอบเธอไปด้วย..และก็เลยจะขอไหว้วานอีก..”

“..อะไรหรือคะ..”

“..อิหมีน้ำรายนั้นน่ะ..เป็นสายเลือดวีนัสคนสุดท้ายที่เหลือในโลก..พลังของยัยนั่นเป็นพลังของความรัก..ทำอะไรใครไม่ได้อยู่แล้ว..และพลังของวีนัสก็เป็นขั้วตรงข้ามกับมาร์สเสียด้วยซ้ำ..เพราะหมอนั่นมันเป็นพลังสงคราม..คือ..พลังของความขัดแย้ง..แต่ของฉันนั่นมันเป็นพลังรัก..คนละเรื่องกันเลย..และที่ว่าชนะบลูอธีน่าก็ข่าวจ้อจี้..ทีนี้..ฉันไม่เข้าใจนะว่าใครหรืออะไรมาทำให้เกิดความเข้าใจผิดในตัวพลังบลัดดี้วีนัส..และตัวฉัน..พวกมาร์สก็คิดว่าพลังฉันไปเสริมพวกเขาได้..พวกอธีน่าก็คิดว่าพลังฉันจะไปทำลายพลังของวันเดอร์วูแมนอีก..ไอ้ความเข้าใจผิดพวกนี้แหละ..ทำให้สายเลือดคนสุดท้ายของฉันมันเดือดร้อน

เอมี่ครางเฮ้อ..

“..ท้ายสุด..ข่าวเล่าลือมันก็แค่เรื่องจ้อจี้ใช่ไหมคะ..”

“..ก็ทำนองนั้น..แต่ก็ไม่เข้าใจว่าใครสร้างข่าวเหล่านี้ขึ้น..แต่ที่แน่ ๆ ..พวกมาร์สมันก็พยายามจะชิงตัวน้ำ..และตอนนี้พวกเธมีสไคร่าตัวแทนของอธีน่าก็พยายามจะหาเหตุเอาทายาทสายเลือดคนสุดท้ายของฉันไปฆ่าอีก..ก็ขอไหว้วานให้เธอช่วยปกป้องดูแลน้ำมันด้วยนะ..นึกว่าสงสารอิหมีตาดำ ๆ ด้วยเถอะ..”

“..แต่ก็ตลกนะคะที่น้ำเป็นทายาทของคุณ..”

“..ถ้าเห็นตัวจริงฉันก็อาจจะทึ่งก็ได้..เพราะฉันนี่หน้าตาแบบแม่อ้อชัด ๆ ..”วีนัสหัวเราะเมื่อพูดถึงแม่ตัวจริงของน้ำ.. “..ก็นั่นสินะ..ช่วยไม่ได้..สร้างสายเลือดมาตั้งหลายสาย..สืบทอดไปมา..เหลืออยู่แค่คนเดียว..น่าเจ็บใจจริง ๆ รู้งี้จะสร้างไว้ให้เยอะกว่านี้ก็ดี..”

วีนัสหัวเราะอย่างอารมณ์ดี..พูดอีกว่า

“..อธีน่ากับมาร์สมันทะลาะกันตีกันก็ไม่ควรจะเอาฉันเข้ามาเกี่ยว..จนใจที่ไม่มีปากเสียง..พวกน้อยกว่าเขาก็งี้แหละ..ธรรมดาโลกเนอะเอมี่เนอะ..”

เอมี่นิ่คิด

“..ปัญหาก็คือ..ต่อให้คุณมาบอกฉันแบบนี้..แล้วฉันจะต้องทำยังไงล่ะคะ..คนอี่นถึงเชื่อ..โดยเฉพาะเธมีสไคร่าของฉัน..เค้ากลัวพลังบลัดดี้วีนัสกันยิ่งกว่าอะไร..ดร.คิวบอกว่า..แฟนเค้าโดนบลัดดี้วีนัสฆ่าอย่างทรมาณ..”

“..โอย..ฆ่าทรมาณอะไร..เชื่อเหอะ..พลังของสายฉันมีแต่ทำให้ฟิน..ไม่เคยฆ่าใครหรอก..ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันแน่..ส่วนเรื่องทำให้คนอื่นเชื่อ..ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอต้องทำไงบ้างนะเอมี่..แต่ก็น่าจะพยายามให้ดีที่สุดนั่นแหละ..ฉันเชื่อว่าเธอต้องทำได้.”

เอมี่ยิ้ม..

“..คำถามสุดท้ายนะคะ..”เอมี่นิ่งเรียบเรียงคำพูดครู่หนึ่ง.. “..คุณกับมาร์สกิ๊กกัน..ก็พอจะห้ามในสิ่งที่เป็นเป้าหมายของเขาได้ไหมคะ.คือเค้าอยากจะก่อสงคราม..”

“..ถ้าห้ามได้ก็ดีน่ะสิ..ยาก..เค้าหัวดื้อ..อย่าว่าแต่มาร์สเลย..อธีน่าก็ดื้อไม่แพ้ใครเหมือนกัน..ตรงนี้ก็ถือว่าต่างคนต่างความคิดล่ะนะ..เหลืออิสองตัวนี่แหละที่วุ่นวายกว่าเพื่อน.คนอื่นเค้าทำลายสื่อพลังไม่ยุ่งกับมนุษย์ไปแล้ว..น่าเบื่อ..”

“..แล้วคุณทำไมถึงไม่ทำลายสื่อพลังของคุณบ้างล่ะ..”

“..เอมี่..สื่อพลังในโลกนี้ของฉัน..คือคน..ไม่ใช่สิ่งของ..และหากเราได้สัมผัสกับความเป็นมนุษย์..เชื่อเหอะ..เธอคงทอดทิ้งมนุษย์ไม่ลงหรอก..แม้ว่ามนุษย์จะดูวุ่นวายน่ารังเกียจ..น่าเบื่อขนาดไหนก็ตาม..”

พูดจบก็ลุกขึ้น..

“..ถ้ามีโอกาส..เราอาจจะได้พบกันอีก..ฉันจะไปแล้ว..พอฉันออกจากร่างของอลิส..เธอก็จัดการควบคุมความคิดของตำรวจคนนี้ได้ตามความเหมาะสมนะ..ไอเดียเรื่องที่เธอจะใช้ให้ตำรวจช่วยสืบข่าว..หรือหาทางปกป้องน้ำ..มันก็ไม่เลว..และตำรวจหญิงคนนี้ก็เป็นคนดีด้วย..น่าจะช่วยเธอได้..สิ่งที่ฉันรู้สึกสังหรณ์..เวลานี้กลับไม่ใช่พวกคิงส์มาร์ส..แต่น่าจะเป็นพวกเธมีสไคร่าของเธอเองนั่นแหละ..น่ากลัวกว่าพวกคิงส์มาร์สเสียอีก..”

พูดจบ..เอมี่ก็สังเกตเห็น “..อะไรบางอย่าง...”ค่อย ๆ ระเหยออกจากร่างของหมวดอลิส..

เอมี่รีบถลาไปรับร่างของหมวดสาว...ที่ค่อย ๆ ระทวยล้มลง..

และหมวดอลิสก็ลืมตาในอ้อมแขนของเอมี่พอดี..

ในความคิดของหมวดอลิส..กลับมีแต่เรื่องชวนขำ..

“..แหม..เอมี่.นี่ทำอะไร..ทำยังกะฉันอยู่ในอ้อมแขนของหนุ่มหล่อที่ไหน..”

เอมี่หัวเราะ..

“..แต่เผอิญคนที่รับเธอไว้ตอนนี้คือสาวสวยนะ..”

“..บางทีก็อยากให้เธอเป็นผู้ชายมั่งนะเอมี่..”

อลิสผละจากอ้อมแขนของเอมี่..ยิ้มล้อ ๆ ..

“..ฉันจะได้อ่อยให้จีบได้บ้าง..”

“..อ้าว.นึกว่าเธอชอบผู้หญิง..”

ขอโทษนะ..พอดี..ไม่ใช่ทางอะ..”

อย่างน้อยหมวดอลิสก็คงไม่เห็นว่า..เอมี่แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก...

หมวดอลิสพยักหน้า..

“..นี่ฉันเป็นอะไรไปก็ไม่รู้นะ..แต่อย่าเสียเวลาเลย..คุยงานกันเถอะ..จะได้รีบ ๆ แยกย้าย..”

.......

ดึกแล้ว...

เอมี่เปิดประตูคอนโดเข้ามา...น้ำกอดอิเยาฮันหลับอยู่บนเตียง..

แม้ห้องจะมืด..และเอมี่ไม่อยากจะเปิดไฟเพื่อรบกวนการนอนของน้ำ..แต่ไม่ว่าใครก็ควรจะเห็นสายตาที่อ่อนโยนของวันเดอร์วูแมน..ที่มองมายังผู้หญิงซึ่งตัวเองหลงรัก...

เอมี่ถอดรองเท้า..แจ๊คเก๊ต..และปืนขึ้นไปนอนบนเตียง...เท้าแขนมองดูน้ำที่หลับสนิท..

เยาฮันรู้ตัวร้องเมี้ยว...เอมี่ยกนิ้วปิดปาก..

“..ไม่ต้องกวนมี้แกเลยนะ..เยาฮัน..ไป...ไปนอนข้างล่าง..”                                                                                 

เยาฮันกระโจนลงจากเตียงอย่างว่าง่าย...ค้อนเอมี่เล็กน้อย..ทำนองว่า.ป๊านะป๊า..พอมาเจอมี้..ก็ไล่หนูเฉยเลย..

เอมี่ยังคงมองดูน้ำที่หลับสนิท...พร้อมกับเอียงคอเล็กน้อย..

ก่อนจะซุกตัวเข้าไปที่อ้อมกอดแทนที่เยาฮัน....

และหลับในอ้อมกอดนั้นอย่างมีความสุข...

.......

เช้า...

น้ำงัวเงียตื่น...ประหลาดใจกับแสงสว่าง..เสียงจากทีวี..และความคึกคัก...

ก่อนจะรีบโดดลงจากเตียง..เดินไปที่ห้องครัว...

เอมี่ฮัมเพลงอย่างมีความสุข..สวมผ้าเช็ดตัวกระโจมอก..และปรุงอาหาร

น้ำนิ่งมองภาพนั้นก่อนจะเข้าไปหาด้านหลัง..และโอบเอวเอมี่ไว้...

“..วันเดอร์วูแมนของฉัน...เมื่อคืนกลับบ้านกี่โมง..ปล่อยให้รออยู่กับเยาฮัน..มันเหงานะรู้ไหม..”

น้ำทำจมูกฟุตฟิต...

“..หอมจังเลย..”

เอมี่ยิ้ม..

“..ตัวฉันหรืออาหาร..”

“..ก็..ไม่รู้สิ..ยังบอกไม่ได้..นอกจาก..”น้ำหอมที่ซอกคอเอมี่... “..ต้องพิสูจน์ก่อน...”

วันเดอร์วูแมนยิ้มอย่างมีความสุข....เสไปพูดอีกทาง..

“..ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน..เดี๋ยวจะได้มากินข้าว...”

“...ค่า..เมียขา...”น้ำหอมอีก... “..ว่าแต่..นึกยังไง..เมียฉันถึงได้แต่งตัวแบบนี้..นุ่งกระโจมอกซะ...”

“..ก็ต้องซักชุดบ้างสิ..มีแต่ชุดเครื่องแบบวันเดอร์วูแมนแค่ชุดเดียว..ใส่มาตั้งแต่ต้นเรื่อง...”

“..อ่า..แปลว่า..วันนี้ก็ไม่ออกไปไหน..”น้ำดูดี๊ด๊า...

“..ถ้าจะออกก็ออกเมื่อไหร่ก็ได้..ชุดของฉันทำจากเส้นใยผ้านาโนแบบพิเศษสุด...ซักผึ่งไว้สามนาทีก็แห้งแล้ว...แถมยังคงทนไม่ขาดและไม่เปื้อนง่าย ๆ อีก...”

น้ำชะงัก...

“..อะไรกัน..สามนาทีแห้ง..”

“..อือ..มันรีดน้ำให้เอง..ดีไหมล่ะ..”

“..ไม่ดี..”น้ำดูหงุดหงิด.. “..วันนี้อยากจะอยู่กับเมียทั้งวัน..”

เอมี่หัวเราะ...

“..ก็อยู่สิคะสามี...”เอมี่หอมแก้มอีกฝ่าย.. “..แปรงฟันก่อนนะคนดี..”

น้ำครางเฮ้อ..ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ..จัดการแปรงฟันล้างหน้า....

ราวห้านาทีก็ออกมาอีกครั้งพร้อมกับเช็ดปากไปด้วย..

คอนโดแห่งนี้กว้างขวางเพราะเป็นคอนโดหรูของลูกสาวมหาเศรษฐีอย่างคุณแพรวพรรณ..เนื้อที่พอจะตั้งโต๊ะอาหารอยู่แล้ว..น้ำออกมาก็พบว่า..ที่โต๊ะอาหาร..จัดเตรียมมื้อเช้าให้อย่างวิเศษ...

น้ำไม่ชอบอาหารเช้าแบบตะวันตกเพราะตัวเองเติบโตมาจากครอบครัวคนชั้นกลางเชื้อจีน...คุ้นแต่ข้าวสวยข้าวต้มก๋วยเตี๋ยวผัดหรือโจ๊กอะไรแบบนี้...และเหมือนเอมี่ก็รู้..มื้อเช้าจึงมีโจ๊กหอม ๆ ..พร้อมกับปาท่องโก๋..กาแฟ..ขนมจีบ..และอาหารแบบติ่มซำสองสามอย่าง...

น้ำอึ้ง..นั่งลงที่โต๊ะรับประทานอาหาร..เอมี่ยกชามใส่โจ๊กให้..

“.เธอคงชอบนะน้ำ...”

น้ำมองดูเอมี่อย่างซาบซึ้ง..

“..ทำไมดีต่อฉันขนาดนี้..เธอเป็นวันเดอร์วูแมนนะ..ถ้าใครรู้ว่า..ซูเปอร์ฮีโร่หญิงต้องมาทำอาหารเช้าเอาใจสามีแบบนี้..มันจะดีหรือ..เสียชื่อหมดเลย...”

“..ช่างเถอะนะ..อีกหน่อย..ฉันคงต้องอยู่กับเธอ..เป็นแม่บ้านให้เธอแล้วนี่..เพราะหมดพลังวันเดอร์วูแมน..ทำอะไรไม่ได้แล้ว..ควรจะหัด ๆ เป็นแม่บ้านไว้บ้าง...”

น้ำสีหน้าเครียดเมื่อเอมี่พูดถึงเรื่องนี้...

ได้แต่ถามอย่างไม่สบายใจ..

“..มันไม่มีทางแก้เลยใช่ไหมเอมี่...”

เอมี่แอบยิ้มในใจ..แต่ปั้นหน้าเศร้า..

“..อย่าไปพูดถึงมันเลยน้ำ..ช่างมันเถอะ...”

“..แต่..”น้ำเครียดผิดวิสัย... “..มันคือชีวิตเธอเลยนะเอมี่...”

“..แต่ฉันตัดสินใจไปแล้ว..น้ำ..มันจบแล้ว..แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว..”เอมี่ทำหน้าเศร้า..ทั้งที่ในใจแอบขำ..

น้ำครางเฮ้อ...

“..ถ้าเธอยังคงเป็นวันเดอร์วูแมน..และหากโชว์ความสามารถอะไรสักหน่อย...อาจจะไม่ต้องบอกว่าเป็นวันเดอร์วูแมนออกมาก็ได้..ฉันว่า..ฉันพอจะหางานในวงการให้เธอได้บ้าง..และการคบหาของเราก็จะสะดวกกว่านี้..”

เอมี่ชะงักกึก...

“..พูดอะไรน่ะน้ำ..”

น้ำใจหาย..เฮ้ย..ลืมตัวไป...

“..เปล่า ๆ ๆ ไม่มีอะไร...”

เอมี่ชักจะไม่ขำแล้ว...

“...อธิบายมา..ฉันไม่เข้าใจที่เธอพูด...”

น้ำทำท่าลำบากใจ...

“..ไม่มีอะไร...แหม..เออ..มีอะไรให้เยาฮันมันกินแล้วหรือยังเนี่ย...”

พยายามจะเบี่ยงความสนใจ..แต่เอมี่วางช้อนตักโจ๊กของตัวเองดังแคร้งงงง...

น้ำหน้าซีด..อาการกลัวเมียกำเริบขึ้นมากะทันหัน...

น้ำเลยต้องเสลุกขึ้น..

“..เยาฮันเอ๊ย..กินไรหรือยัง..มามะ..เดี๋ยวมี้จะหาอะไรให้กิน..ไปไหนวะอินังเยานี่...”

“..ฉันเทนมให้มันกินแล้ว..”เอมี่ตัดบท.. “..อธิบายเมื่อกี้มา..ไม่งั้นไม่ต้องกินมันล่ะโจ๊กเจิ๊ก...”

เห็นเมียดุขนาดนั้น..แล้วยังเป็นวันเดอร์วูแมนด้วย..น้ำได้แต่ทำท่าอิหลักอิเหลื่อ..

รีบถอยมาตรงทีวี...

เอมี่ตามติด...

น้ำหน้าซีด..

“..ไม่มีอะไร..เอ๊ะ..เธอนี่..บอกว่าไม่มีก็ไม่มีสิ..”

พลางหยิบรีโมทเปิดทีวี...แบบหาจุดเบนความสนใจ...

ก็เผอิญช่องที่เปิด..ดันถ่ายทอดคอนเสริทที่น้ำกำลังร้องเพลงพอดี...

คนดูกำลังกริ๊ด..ยกป้ายไฟ..ป้ายผ้า..ป้ายไวนิล..ทุกอย่าง..ทั้งเขียนชื่อน้ำ..และเขียนคำพูดที่พูดถึงน้ำสารพัด..รักนะ..รักหมี..รูปหัวใจ+กุลณัฐ....

และน้ำบนเวทีคอนเสิรท.ก็ยิ้มแย้มร้องเพลงอย่างมีความสุข...

น้ำชะงัก..เอมี่ก็นิ่ง..

และพอจะเดาออก..ถึงกับพูดอย่างน้อยใจ...

“..ถ้าฉันเป็นแฟนเธอ..ไม่ใช่สิ..ฉันเป็นเมียเธอแล้ว..เธอจะบอกกับทุกคนว่ายังไง..น้ำ..กุลณัฐ..มีเมียแล้ว..และเมียของน้ำ..คือใครก็ไม่รู้..ไม่มีตัวตนสำหรับคนในโลก...เธอคงรับไม่ได้..และอาจจะต้องเสียเครดิตในวงการใช่ไหม...”

น้ำหลับตาปี๋..รีบปิดทีวี...

“..คิดมากไปใหญ่แล้วนะเอมี่..”

“..ในทางตรงข้าม..ถ้าฉันมีตัวตนบ้าง..เช่น..มีงานในวงการบันเทิงที่เธอจะหาให้..มันก็คงดีกว่า..แต่ถึงยังไง..ก็คงไม่สู้คบกับลูกสาวมหาเศรษฐีอย่างคุณแพรวพรรณหรอก..ใช่ไหม..น้ำ..”

น้ำครางเฮ้อ..ชิกหายแล้ว...

“..ไม่เอาน่าอย่าคิดมากสิ..”

“..ฉันไม่เคยสร้างอะไรที่เป็นรากฐานไว้กับโลกภายนอกเลย..ตั้งแต่เกิดมา..ก็มีเป้าหมายจะเป็นวันเดอร์วูแมนของเธมีสไคร่าแค่นั้น..มีแค่นี้จริง ๆ ..และเมื่อฉันไม่สามารถเป็นวันเดอร์วูแมนได้อีก..ก็เท่ากับ..ฉันไม่เหลืออะไร..”เอมี่พูดเสียงเครือ..

น้ำเข้ามาโอบกอด...เอมี่พูดอย่างน้อยใจอีก...

“...เธอคงไม่สามารถจะคบกับฉันได้..เพราะฉันไม่มีตัวตนกับใคร..แฟนคลับเธอ..คนที่รักเธอ..ก็คงมองเธอเปลี่ยนไป..ว่านักร้องที่พวกเขารัก..คว้าใครมาเป็นเมียก็ไม่รู้..แฟนคลับที่คาดหวังในตัวเธอ..ก็คงจะเกลียดที่เธอทำแบบนี้..เธออาจจะต้องเสียทุกอย่างที่เธอมีอยู่..นี่ใช่ไหมที่เธอคิด..น้ำ...”

น้ำโอบเอมี่แน่นขึ้น..หอมที่ศีรษะเบา ๆ ...เอมี่พูดอย่างน้อยใจอย่างต่อเนื่อง...

“..นี่..นี่ฉันตัดสินใจถูกหรือเปล่านี่..ที่ทิ้งทุกอย่างเพื่อเธอ..แต่เธอกลับไม่ยอมทิ้งโลกของเธอเพื่อฉัน...”

เอมี่น้ำตาไหลแล้ว...

น้ำได้แต่พูดว่า..

“..อย่าคิดอะไรแบบนั้นสิเอมี่..โอเค..ฉันยอมรับ..ฉันทิ้งวงการไม่ได้..นี่ก็เป็นความฝันของฉันเหมือนกัน..และหากฉันไม่เหลืองานในวงการเลย..เราจะอยู่กันยังไงล่ะเอมี่..ฉันต้องมีเงินนะ..เพื่อเลี้ยงตัวเอง..เลี้ยงครอบครัว..แล้วก็..ดูแลเธอ..”

“..นั่นคือข้ออ้างของเธอนะน้ำ..”เอมี่ดึงแขนน้ำออกไป... “..ข้ออ้างของเธอ..”

“..บ้า..ทำไมคิดมากแบบนี้ล่ะเอมี่..”น้ำเริ่มเหวอ...

เอมี่ดึงผ้าเช็ดตัวกระโจมอกออก...เช็ดน้ำตาทั้งที่ตัวเองเปลือยกายอยู่..

น้ำได้แต่กลืนน้ำลายอึก...

เอมี่โยนผ้าเช็ดตัวไปอีกทาง..เดินไปที่ห้องน้ำ..

และออกมาพร้อมกับแต่งตัวชุดวันเดอร์วูแมนเต็มเครื่องแบบ...

“..เอมี่...”น้ำร้องเรียก.. “..จะไปไหน..”

“..ไม่ว่ามันจะเป็นยังไง..ฉันก็ต้องปกป้องเธอตามที่สัญญาไว้กับตัวเอง..น้ำ..ขอโทษนะที่มันต้องเป็นแบบนี้...ฉันจะรีบจัดการทุกอย่างให้เธอปลอดภัยที่สุด..พอฉันวางใจ..ฉันก็จะไปจากเธอเอง..ไม่ต้องกังวลไปหรอก..”

เอมี่เช็ดน้ำตา..

“..ความรักของเรามันก็แค่ความฝันแค่ตื่นหนึ่งเท่านั้น..ฉันนี่มันโง่นะ..น่าจะรู้ว่าเธอคงทำอะไรอย่างที่ฉันทำเพื่อเธอไม่ได้..ฉันรับปากนะน้ำ..เรื่องของเรามันจะอยู่แค่นี้..ไม่มีทางหลุดไปสู่ภายนอก..จะไม่มีใครในโลกของเธอรู้ว่า..เธอกับฉัน..รักกัน..”

“..เอมี่..”น้ำเรียก..

“..ฉันมีนัดกับหมวดอลิสเพื่อวางแผนสืบการเคลื่อนไหวของพวกคิงส์มาร์ส..และจะพยายามหาทางสืบข่าวการเคลื่อนไหวขอเธมีสไคร่าของฉันด้วย..ว่าพวกเขาจะทำอย่างไรกับเธอ..ขอโทษนะที่ต้องให้เธออุดอู้อยู่ที่นี่..ออกไปไหนไม่ได้..เพราะถ้ามีคนเห็นว่าเธออยู่ที่ไหน..มันคงจะไม่เป็นผลดีต่อความปลอดภัยของเธอแน่..ทนเบื่อหน่อยนะน้ำ..ฉันจะรับจัดการเรื่องราวทุกอย่างให้จบให้เร็วที่สุด..และฉันก็คงจะต้องไปตามทางของฉันเสียที..”

เอมี่พูดจบก็ผลุนผลันออกไปจากห้อง..

ทิ้งให้น้ำยืนเซ่ออยู่คนเดียว...

แต่ก็ไม่ใช่เพียงแค่นั้นหรอก..

น้ำตาของน้ำก็ไหลออกมาด้วย...

เอมี่..เธอไม่เข้าใจฉันหรอก..เธอคงไม่เข้าใจ...

เจ้าแมวเยาฮันเดินมาจากไหนก็ไม่รู้..เข้ามาร้องเหมียวต่อหน้ามี้ของมัน...

น้ำก้มลงอุ้มเยาฮัน..พร้อมกับน้ำตาไหลออกมา..

“..เยาฮัน..ป๊าแกไม่เข้าใจมี้..ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ...”

แล้วน้ำก็สะอื้นร้องไห้กับแมว..ซึ่งเป็นทางระบายความเครียดได้ดีที่สุดที่จะกระทำได้ในเวลานี้....

.......

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #47 Beever3 (@Beever3) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 17:40
    น้ำแกนะไม่ทำอะไรเพื่อเอมเลยแต่เอมทำทุกอย่างเพื่อแกน้ำ
    #47
    0
  2. #43 0_0 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 21:50

    ค่อยๆคุยกันสิ ความคิดเห็นไม่ตรงกันใช่ว่าจะไปกันไม่ได้เสมอไปนะ ลองคุยกันก่อนนน

    #43
    0
  3. #41 goodjobguy1234 (@goodjobguy1234) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 19:06
    ;-; อ่านแล้วเศร้าเด้าหมอนแปป
    #41
    0
  4. #40 Deknoy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 16:20

    น้ำจะง้อเมียยังไงเนี่ย

    #40
    2
    • #40-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 8)
      24 มิถุนายน 2561 / 17:22
      ง้อแนวหมีๆล่ะค่ะ 5555
      #40-1
    • #40-2 Deknoy (จากตอนที่ 8)
      24 มิถุนายน 2561 / 21:10
      🤔🤔🤔 รอดูเลยคะง้อแบบหมีๆนี่ อิอิ
      #40-2