ตอนที่ 7 : Bloody Venus

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 557
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    23 มิ.ย. 61

เอมี่กับหมวดอลิสก็ท่าทางเข้ากันได้ดีนะคะ cr.ในภาพเลยค่ะ 

………

หมวดอลิส..ผู้การแม้ค..และจ่าประชุม...เดินเข้ามาในอาณาบริเวณที่ไม่ได้มาบ่อยนัก..

ทั้งสามสบตากัน...

“..หมวด..”ผู้การแม้คถาม “..คิดว่านายเรียกเรามาทำไม..”

หมวดอลิสดูท่าทางจะปลอดโปร่ง..

“..ยังไงก็ช่างค่ะ..ขอให้เป็นงาน..ดิฉันก็ทำทั้งนั้น..”

“..ดูเหมือนกับว่า..หลังจากเกิดเรื่องที่โรงแรมเพิร์ลปริ๊นเซสที่พัทยา..ก็มีแต่อะไรแปลก ๆ ..”ผู้การแม้คครางเฮ้อ.. “..อาจจะเกี่ยวกับคุณแพรวพรรณนั่นก็ได้..”

“.เค้ารวยนี่คะ..แถมยังเป็นลูกสาวของนายทุนใหญ่ซึ่งมีสัมพันธ์ซับซ้อนกับข้าราชการและนักการเมืองระดับสูงอีกด้วย..”หมวดอลิสหัวเราะ .. “.แต่ถ้างานดีกว่างานอารักขา..ก็น่าสนใจนะคะท่าน..”

ผู้การแม้คหัวเราะ..เคาะห้อง ๆ หนึ่ง..

ครั้นได้ยินเสียงอนุญาต..ก็ผลักประตูเข้าไป..นำลูกน้องทั้งสองเข้าไปเผชิญหน้ากับท่านรองฯผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจแห่งชาติ..

ท่านรองฯเชื้อเชิญให้นั่ง..

ทั้งสามนั่งลงตามคำสั่ง..

“..ไม่รู้จะยินดีกับพวกคุณดีไหมนะ..”ท่านรองฯทำหน้าลำบากใจ.. “..พวกคุณทำหน้าที่เป็นหน่วยอารักขาก็ดีอยู่แล้ว..เพียงแต่..ทางเราสืบทราบถึงบางสิ่งบางอย่าง..จะเรียกว่าจริงหรือเท็จก็ได้ทั้งคู่..แต่เหมือนกับพวกคุณเผชิญกับพวกมันมาเหมือนกัน..เพียงแต่หลักฐานไม่กระจ่างชัดนัก..”

“..ท่านหมายถึง..”ผู้การแม้คอดพูดไม่ได้..

“..พวกคิงส์มาร์ส ..อาชญากรรมข้ามชาติ..และเราเองก็ไม่รู้วัตถุประสงค์ของมัน..อย่าว่าแต่วัตถุประสงค์เลย..กระทั่งความเป็นตัวตน..เราก็ยังไม่ล่วงรู้..เพียงแต่ไม่น่าจะเป็นเรื่องดีแน่นอน..”

จ่าประชุมสบตากับหมวดสาว..ก่อนจะพูดขึ้นว่า..

“..ขออนุญาตครับท่าน..กระผมเชื่อว่า..เรื่องของคิงส์มาร์สเป็นเรื่องจริงแน่นอน..รวมถึงวันเดอร์วูแมนด้วย..”

รองผู้บัญชาการฯมองที่โน้ตบุ๊ค..

ก่อนจะเปิดคลิปอะไรบางอย่าง..

แล้วหันจอให้ทั้งสามดู..

“..นี่เป็นคลิปที่ได้จากกล้องวงจรปิด..ที่หมู่บ้านทาวน์โฮมแถบศรีนครินทร์..วันนั้นฝนตกหนัก..กล้องอาจจะมัวเพราะสภาพฝน..แต่ที่แน่ ๆ ..มันเกี่ยวกับนักร้องสาวคนที่พวกคุณทำหน้าที่ไปอารักขาที่โรงแรมเพิร์ลปริ๊นเซสที่พัทยา..”

หมวดอลิสอุทานเบา ๆ ..

“..น้ำ..กุลณัฐ กัลย์กุลหรือเปล่าคะ..”

ได้แต่อุทาน..เพราะภาพในโน้ตบุ๊ค..ทำให้หมวดอลิสตะลึงงัน..

“..นั่นมันเหมือนกับ..”

“..วันเดอร์วูแมนตามรูปพรรณที่คุณกับจ่าประชุมรายงาน..”ท่านรองฯพูด.. “..แล้วก็คนกลุ่มหนึ่ง..สวมชุดดำ..ข้อสำคัญ..สิ่งที่ทุกคนแสดงออกมา..มันไม่ใช่ความสามารถที่คนธรรมดาจะทำได้..เรื่องราวทั้งหมดในภาพที่คุณเห็น..เกิดขึ้นในหมู่บ้านทาวน์โฮมที่ศิลปินนักร้องสาวที่ชื่อน้ำคนนั้นพักอาศัย..และหากคุณสังเกตในภาพให้ดี..วันเดอร์วูแมนให้ผู้หญิงคนหนึ่งขี่หลังพร้อมกับแมวอีกตัว..ผู้หญิงคนนั้นเหมือนเป็นศิลปินคนนั้นไม่มีผิด..”

ผู้การแม้คถึงกับกลืนน้ำลาย..

“..มีวันเดอร์วูแมนจริง ๆ ด้วยหรือครับนี่..”

“..เรื่องนี้..ผมไม่อยากให้เอิกเริกไป..พวกคุณเคยมีประสบการณ์..และหมวดอลิสเองก็เคยอ้างว่า..รู้จักและเคยพูดคุยกับวันเดอร์วูแมนคนนั้น..เผชิญหน้าและตามจับแต่ก็หายไปได้..ทางผู้ใหญ่อยากจะรู้เรื่องพวกนี้..เพราะคุณแพรวพรรณแจ้งแถมบีบบังคับให้เราช่วยสืบหาศิลปินน้ำกุลณัฐคนนั้นที่หายไปอย่างไม่มีร่องรอย..”

“..อ้าว..หายไปอีกแล้วหรือนี่..”จ่าประชุมอดโพล่งไม่ได้..ก่อนจะยิ้มแหย..เพราะตัวเองเป็นตำรวจชั้นผู้น้อย..แต่ก็โพล่งออกมาอย่างนั้นก็คงไม่ดีเท่าไหร่..

ไม่มีใครถือสา..ท่านรองฯพูดอีกว่า..

“..ทางเราสืบเสาะและในที่สุดก็ได้คลิปนี้มา..แถมพอติดต่อไปยังต้นสังกัดของศิลปิน..ก็บอกอีกว่า..ศิลปินคนนั้นติดงานไปถ่ายแบบที่ต่างประเทศ..มันดูแย้ง ๆ กับความเป็นจริงชอบกล..เพราะคุณแพรวพรรณที่สนิทกับศิลปินคนนั้น..ไม่สามารถติดต่ออะไรกับน้ำได้เลยทั้งที่ต้องคุยกันตลอด..”

หมวดอลิสครางอือม์..

“..สนิทระดับไหนคะเนี่ย..”

“..พอมันเกี่ยวข้องกันปะติดปะต่อกันกับรายงานของพวกคุณ..ผมก็เลยคิดว่า..พวกคุณควรจะมาสืบเสาะเรื่องราวทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับพวกคิงส์มาร์ส..วันเดอร์วูแมน..และศิลปินที่หายตัวไป...ผมจะให้คุณทั้งสามเป็นหน่วยเฉพาะกิจ..สืบเสาะเรื่องนี้โดยเฉพาะ..อยากจะรู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไงมายังไงกันแน่..”

“..หน่วยเฉพาะกิจหรือครับ.”ผู้การแม้คอึ้ง..

“..ผู้การเรียกกำลังพลได้ตามความเหมาะสม..ฟอร์มทีมเข้า..คุณแพรวพรรณยินดีสนับสนุนด้านงบประมาณการทำงาน..แลกกับเรื่อง ๆ เดียวคือ..ให้เธอได้รู้ข่าวของน้ำ..กุลณัฐ..ก่อนคนอื่น..แค่เรื่องของน้ำ..กุลณัฐเท่านั้น..”

ผู้การแม้กสบตากับลูกน้องสาว..

“..ถ้าแค่นี้ก็คงให้มาเกี่ยวข้องได้ล่ะครับ..แต่หากมากกว่านี้..คงไม่ได้นะครับ..”

“..ผมเข้าใจ..แหม..แต่เธอใจถึงมาก..รู้ว่างบประมาณของตำรวจมีไม่มากนัก..ก็เลยทุ่มเงินมหาศาล..ทำให้ผมเรียกพวกคุณมาตั้งหน่วยเฉพาะกิจได้ทันที..ไม่ต้องทำเรื่องเบิกงบประมาณอะไรเลย..”ท่านรองฯอดยิ้มไมได้.. “..ดูท่าทางคงไม่ใช่แค่แฟนคลับศิลปินธรรมดาแล้วล่ะ..”

“..น่าจะมีความสัมพันธ์ด้านอื่นด้วยนะคะ..แต่มันก็เรื่องส่วนตัว..เราคงไม่ยุ่งหรอกค่ะ..”

“..เวลาทำงานและต้องเกี่ยวข้องกับคุณแพรวพรรณ..ก็รักษามารยาทกันหน่อย..”ท่านรองฯพยักหน้า.. “..ฟอร์มทีมได้แล้วนะผู้การ..และได้เรื่องราวอะไร..ก็รายงานผมด้วยล่ะ..”

ผู้การแม้คกับลูกน้องทั้งสองลุกขึ้น..ชิดเท้าตรง..เป็นการรับคำสั่ง..

ท่านรองฯพูดอีกว่า..

“..คุณแพรวพรรณมีงบประมาณให้ไม่อั้น..เครื่องไม้เครื่องมือในการทำงาน..เราสามารถเบิกอย่างดีที่สุดมาใช้ได้เลยนะผู้การ..”

ผู้การแม้คตากระจ่าง..

“..รวมทั้งการขอเช่าช่องสัญญาณดาวเทียมส่วนตัวสำหรับงานนี้ใช่ไหมครับ..”

“..ทำได้..ทำเต็มที่เลยนะ..”

เหมือนหมวดอลิสจะร้องว้าวเบา ๆ ..

นี่เหมือนกับเอฟบีไอ..ซีไอเอ..เอ็นเอสเอ.เอ็มไอซิกส์..ในหนังสืบสวนจารกรรมของฮอลลีวู้ดมากขึ้นทุกทีแล้ว..

ไทยเราจะใช้เครื่องมือแบบนั้นก็ยาก..เพราะมันแพง..และติดขัดเรื่องงบประมาณ..เจ้าหน้าที่ใช้เครื่องมือระดับออนไลน์ได้ก็บุญแค่ไหนแล้ว..

แต่ใช้ดาวเทียมได้แบบนี้..อะไร ๆ ก็ง่ายขึ้นล่ะ..

เพียงแต่ต้องเช่าช่องสัญญานส่วนตัวเท่านั้น..

และต้องเลือกดาวเทียมที่มีกล้องที่ส่องมายังพื้นผิวโลกตลอดเวลาด้วย...

.....

หมวดอลิสลงมาจากตึกสำนักงานตำรวจแห่งชาติ..และขอแยกทางกับทีมงาน..บอกว่าต้องไปทำธุระที่บ้าน..ผู้การแม้คนัดหมายมาพบและประชุมกันในวันพรุ่งนี้...

“..ธุระอะไรหรือหมวด..”

“..ก็แค่..พรุ่งนี้มีคนนัดหมายจะไปทำบุญ..เอาเสื้อผ้าไปบริจาคที่สถานสงเคราะห์ค่ะ..พอดีมีงานด่วนแบบนี้..คงต้องแคนเซิลเขา..แต่ก็ต้องเตรียมเสื้อผ้าบริจาคไว้ก่อนค่ะ..จะได้ฝากเขาไปได้..”

“..งั้นก็โอเค..คงต้องขอโทษด้วยนะที่เผอิญนายมีงานด่วน..”ผู้การแม้คไม่ว่าอะไร..

“..เป็นตำรวจก็อย่างนี้แหละค่ะ..ผู้การ..ดิฉันเข้าใจดี..”

หมวดอลิสยกมือไหว้และโบกมือให้จ่าประชุมลูกน้องคนสนิท..เดินไปที่รถส่วนตัว…ซูซูกิสวิฟท์สีแดง…

มีบางอย่างเหมือนเคลื่อนไปตามกระโปรงรถ…และด้วยความที่สีกลืนกับสีรถ…จึงไม่ได้สังเกต…มันแทรกเข้าประตูรถไปอย่างเนียน.ๆ…

รถขับออกไปแล้ว

ร่างคล่องแคล่วของใครคนหนึ่ง..ออกมาจากมุมตึก..หลังจากซุ่มดูอยู่พักหนึ่ง.

ร่างที่สวมแจ๊คเก๊ตทับเสื้อเกาะอกแดง..เลคกิ้งดำ..รองเท้าหุ้มข้อดำ..

ดวงตาคมวาว..

เอมี่..วันเดอร์วูแมนคนนั้นนั่นเอง..

.....

รถอีโคคาร์ห้าประตูของหมวดอลิสเลี้ยวเข้าห้างที่ได้ชื่อว่าตลาดสดติดแอร์..ซึ่งอยู่ใกล้บ้าน..

”อะไรบางอย่าง”…ก็เหมือนกำลังมีปฏิกริยา…สภาพกึ่งโปร่งใสประกายแดง.เหมือนก่อตัวเป็นรูปประหลาด…ทั้งที่ก่อนหน้านี้มันเหมือนเป็นของเหลวที่ไม่มีรูปทรง…

หมวดอลิสยังไม่รู้เรื่อง…สภาพของสิ่งประหลาดเอื้อต่อการพรางตา…ลงจากรถอย่างเร็ว

ความตั้งใจของหมวดอลิส..คือ..อยากจะซื้ออะไรสมทบกับข้าวของที่บริจาค..เพราะอยากไถ่โทษที่ตัวเองไม่ได้ไปทำบุญร่วมกับเพื่อน ๆ ที่ชักชวนกันไปก่อนหน้านี้..

ก่อนจะเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ต..ก็อดประหลาดใจไม่ได้..

เพราะร้านทองที่เปิดในห้างหน้าซูเปอร์..มีคนคึกคักมาก..แต่เหมือนสัญชาติญาณบางอย่างทำให้รู้สึกไม่ไว้ใจ..

ทำไมผู้ชายใส่แจ๊คเก๊ตเยอะจัง..ใส่แว่นดำอีก...

และแล้วความสงสัยของหมวดอลิสก็สิ้นสุด..

เพราะชายสวมแจ๊คเก๊ตและแว่นดำปราดเข้าไป..และยกปืนขึ้น..

ลูกค้าและคนรอบบริเวณร้องวิ๊ดว้าย...

“..เอาทองใส่ถุงนี่..”อีกคนที่เหมือนเป็นเพื่อนกันรีบโยนถุงผ้าให้พนักงานขาย...

หมวดอลิสเม้มปาก..เหลียวซ้ายแลขวา..รปภ.วิ่งวุ่น..แต่ใครจะกล้าเสี่ยงกับปืนล่ะ..

บ้าชะมัด..คนเยอะขนาดนี้..

หมวดอลิสต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว...

ขณะจะปราดเข้าไป..ก็มีมือมาจับบ่าด้านหลัง..

หมวดอลิสใจหาย..เสียงคุ้นหูดังขึ้น ...

“..เราเห็นพวกมันสามคนที่ทำงาน..แต่ยังมีอีกสองคนระวังหลังให้..แถมยังเตรียมถุงในลักษณะเดียวกันมาเปลี่ยน...หากพวกมันจะถอย..ก็จะยิงปืนให้ทุกคนตกใจหมอบ..อาศัยช่วงชุลมุนจะเปลี่ยนถุงกับคนที่แฝงตัว..แล้วหนีไปเพื่อเบนความสนใจ..จากนั้นคนที่แฝงตัวจะหนีไปอีกทางอย่างเนียน ๆ ..”

เสียงแผ่วเบาพูดขึ้นด้านหลัง..

เสียงนี้หมวดอลิสจำได้ดี..

“..เอมี่..”เธออุทาน..

“..จับตาคนเสื้อลายกับคนเสื้อยืดดำคนนั้นไว้..เดี๋ยวฉันจะไปจัดการตัวเป้าเอง..ต้องรอให้มันทำงานเสร็จเสียก่อน..งานนี้มันจะแบ่งหน้าที่กันทำ..เธอหรือฉันทำคนเดียวก็จะจับมันได้ไม่หมด..เธอก็จัดการในส่วนของเธอ..”

เหมือนหมวดอลิสจะรู้สึกว่า..เอมี่หายไปแล้ว..

หายไปไหนนะ...

หันมาดู..ก็ไม่มีใคร...

แต่หมวดอลิสแตะมือไปที่ซองปืนในแจ๊คเก๊ต...

และคอยจังหวะ...

....

ในที่สุดการปล้นก็เรียบร้อย..

คนร้ายคนหนึ่งวิ่งออกไปก่อนแบบไม่มีใครสังเกต..เพื่อเตรียมยานพาหนะหลบหนี..

อีกสองคนรอท่าที..เมื่อได้รับถุงใส่ทอง..ก็ยกปืนขึ้น..และยิงเปรี้ยง..

“..หมอบลงถ้าไม่อยากตาย..พวกมึง..”

ยิงขู่แค่นี้ก็ทำให้คนแต่ละคนกลัวได้..

และในสายตาของหมวดอลิส..พวกมันใช้จังหวะที่คนหมอบ..สลับถุงกับคนเสื้อลายจริง ๆ ..ซึ่งคนเสื้อลายสอดถุงผ้าเข้าในเป้สะพายหลัง..

แล้วคนร้ายที่ทำหน้าที่เป็นตัวเป้าปล้นทองทั้งสอง..ก็ล่าถอยไปที่ประตูห้าง...

ไม่มีใครกล้าขวาง..นอกจาก..

หญิงสาวคนหนึ่งยืนอย่างมั่นคง..

และที่แทบเท้า..มีคน ๆ หนึ่งหมอบอยู่..เป็นพรรคพวกคนร้ายที่ออกไปเตรียมยานพาหนะ..

คนร้ายใจหาย..

“..หลีกไป..หลีก..”

พลางยกปืนขึ้น..ไม่มีเวลาแล้ว..

แต่หญิงสาวลึกลับเพียงแค่สะบัดมือ..

เชือกสีทองพุ่งวาบ..มัดมือที่ถือปืน..พร้อมกับบิดราวกับเชือกนั้นเป็นมือที่ทรงพลัง...

เสียงกร๊อบ..ปืนร่วงลง..

อีกคนยกปืนขึ้นเช่นกัน..แต่ก็ถูกเชือกสีทองมาทางไหนไม่รู้..ทิ่มทะลุข้อมือราวกับเป็นเหล็กแหลม...

หญิงสาวปราดเข้ามา..ต่อยสองหมัด..โจรสองคนก็หมอบคาที่..

เชือกสีทองม้วนเก็บเข้าในอกเสื้ออย่างปาฏิหาริย์..

รปภ.วิ่งกรูเข้ามา..เธอพูดว่า..

“..ยังเหลืออีกสองคน..แจ้งตำรวจด้วยนะ..”

“..คุณ..”รปภ.คนหนึ่งอุทาน..

เอมี่โบกมือ..ก่อนจะเฟดตัวออกไปทางประตู...

....

ในขณะเดียวกัน..คนเสื้อลายและเสื้อดำที่เป็นอีกทีมซึ่งเปลี่ยนถุงออกมา..ก็ไปที่รถมอร์เตอร์ไซด์ที่จอดหน้าห้าง..

ทั้งสองคร่อมซ้อน..และสตาร์ทจะขับออก..แต่ร่างของตำรวจสาวอย่างหมวดอลิสขวางหน้าไว้ก่อน..

ในมือถือปืนกระบอกหนึ่ง..

“..หยุดนะ..พวกแก..”

“..อะไรกัน.”คนขับร้อง..

“.อย่านึกว่าไม่รู้เท่าทันแผนของแกนะ..ลงมา..”

“...อะไรกันครับนี่..”คนขับรถมอร์เตอร์ไซด์เสื้อดำทำเป็นใจเย็น.. “..มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันก็ได้..”

พยายามพูดเบนความสนใจ..

และทันใดนั้น..คนซ้อนที่ใส่เสื้อลายชักปืนขึ้น..และ..

เปรี้ยง...

หมวดอลิสลั่นไกอย่างใจเย็น..

เปรี้ยง..

สองนัดซ้อน..

มอร์เตอร์ไซด์ล้ม..คนทั้งสองถูกยิงกลิ้ง..ปืนตกที่พื้นข้าง ๆ ตัว..

รปภ.ของห้างรีบกรูกันเข้ามา..หมวดอลิสเดินไปใช้เท้าเขี่ยปืนคนร้าย..ปืนยังจ่อเขม็ง..ร้องสั่งรปภ.

“..ฉัน..ร้อยตำรวจโทอลิสา..พวกคุณจับพวกมันไว้..ในเป้นั้น..มีถุงใส่ทองที่พวกมันเปลี่ยนกับคนร้ายที่ปล้นร้านทองเมื่อสักครู่..ไอ้พวกนี้เป็นพวกเดียวกัน..ทำงานเป็นทีมร่วมกัน..อย่าลืมแจ้งตำรวจท้องที่ด้วย..”

รปภ.ห้างจัดการกับคนร้ายตามคำสั่ง...

.....

เรื่องราววุ่นวายพอดู..แทนที่จะรีบซื้อของและรีบกลับ..แต่หมวดอลิสต้องรอพบตำรวจท้องที่..และแจ้งเรื่องราวให้ทราบ..ตลอดจนรับปากจะทำรายงานให้..

“..ดิฉันต้องไปก่อนล่ะค่ะ..สารวัตร..”หมวดอลิสยกมือไหว้..เพราะเธออยู่ในชุดลำลอง..ไม่ได้ใส่เครื่องแบบ..จึงไม่ต้องตะเบ๊ะตามธรรมเนียม...

สารวัตรของสถานีตำรวจท้องที่ในชุดเครื่องแบบ..รีบตะเบ๊ะขอบคุณ..

“..รบกวนหมวดเลยนะครับ..ต้องขอบคุณหมวดอีกครั้งนะครับ..”

“..กำลังจะซื้อของ..เจอเรื่องเสียก่อน..”หมวดอลิสหัวเราะ..

“..เออ..ว่าแต่.”สารวัตรอดถามไม่ได้.. “.ผู้หญิงอีกคนที่จัดการคนร้าย..เค้าเป็นเพื่อนคุณหรือเปล่า..และเค้าไปไหนล่ะครับ..มีคนรายงานว่าเธอจัดการคนร้ายที่ทำหน้าที่ปล้นอีกสามคนแบบวันเดอร์วูแมนเลยทีเดียว..”

“..หือ..”

“..ก็คงขำ ๆ น่ะครับหมวด..เพราะมีคนรายงานว่าเธอใช้เชือกเส้นเดียวจัดการคนร้ายสามคน..เหมือนบ่วงบาศก์ของวันเดอร์วูแมนยังไงยังงั้น..แต่ผมว่าคนรายงานตำรวจคงตาฝาด..ใครจะใช้เชือกสู้ปืน..”

“..ก็ไม่ทราบนะคะว่าเธอไปไหน..แต่..เธอทำได้แบบวันเดอร์วูแมนเลยล่ะค่ะ..เช่นปัดกระสุนปืน..แต่ก็คงไม่ทำในวันนี้หรอกค่ะเพราะเป็นที่ชุมชน..เธอคงไม่ปล่อยให้คนร้ายใช้อาวุธปืนแน่นอน..”

“..หมวดล้อเล่นใช่ไหม..”สารวัตรท้องที่หัวเราะ.. “..ว่าแต่..”

“.จริง ๆ ก็ไม่ทราบอะไรหรอกนะคะ..เพียงแต่..เห็นสารวัตรเล่นมุกขำ ๆ มา..ดิฉันก็เล่นมุกขำ ๆ กลับ..ดิฉันแค่เห็นว่าคนร้ายมันแบ่งออกเป็นสองทีม..ก็เลยคิดจะมาดักทางนี้..เพราะอย่างน้อย..เอาทองคืนผู้เสียหายก็ยังดี..ส่วนอีกทางไม่ทราบจริง ๆ ค่ะว่าใครมาขวางไว้..”

“..ผมก็ว่าอย่างนั้นแหละครับ..แต่ก็งง ๆ นะครับว่าใคร..”

“..งั้นขอตัวก่อนนะคะ..เดี๋ยวจะทำรายงานไปให้ทีหลังค่ะ..”

“..ครับ..ขอบคุณมากครับหมวด..”

“.ตำรวจเหมือนกันก็ต้องช่วยกัน..ใช่ไหมคะ..”หมวดอลิสยิ้มอย่างน่ารัก..ทำให้สารวัตรอดถอนหายใจไม่ได้..สวยแบบนี้..ทำไมไม่มาอยู่ท้องที่กูวะเนี่ย..ไปอยู่ทำไมที่สำนักงานตำรวจแห่งชาติ..

แต่หมวดอลิสก็สังเกตถึงอะไรบางอย่างที่เฝ้ามองเธออยู่..เพียงแต่ไม่ปรากฏกายเท่านั้น..

แม้ว่าซื้อของและขึ้นรถแล้ว…ความรู้สึกถูกแอบมองยังจะไม่ไปไหน…

ยัยบ้าเอ๊ย…เธอยิ้ม…

ว่าแต่หมวดคนสวยจะรู้ไหม…ว่ามันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด…

สิ่บที่แอบมอง…เหมือนเคลื่อนเข้ามาจากเบาะหลัง…

และแทรกเข้าไปในร่างหมวดสาวอย่างเนียน.ๆ

หมวดอลิสรู้สึกเหมือนเย็นวูบวาบ…อาการคล้ายลมพัดผ่านแผ่นหลัง…

เธอหันซ้ายขวา…ไม่มีอะไรนี่…หรือหลอนไปเอง…

....

หมวดอลิสขับรถอีโคคาร์จนถึงบ้าน..ซึ่งเป็นบ้านเดี่ยวในหมู่บ้านที่ไม่ห่างจากห้างที่เรียกว่าตลาดติดแอร์ตรงนั้นนัก..

ท้ายรถมีข้าวของที่ซื้อมาเพื่อสมทบกับเสื้อผ้าที่บริจาค...

และเธอก็อดพูดไม่ได้..หลังจากลงจากรถเตรียมเข้าบ้าน..

“..ถ้าจะช่วยกันอีกครั้ง..ก็มาช่วยขนของ..จะได้รีบคุยธุระกัน..”

เสียงหัวเราะดังขึ้น..

ประตูบ้านเปิดออก..ร่างของหญิงสาวที่แต่งตัวสะดุดตาหมวดอลิสมาตั้งแต่เผชิญหน้ากันที่พัทยา..เดินออกมา..

หมวดอลิสอุทานเบา ๆ ..

“..รู้ว่าอยู่แถวนี้..แต่ไม่คิดว่าจะอยู่ในบ้าน..”

“..ไขกุญแจเข้าบ้านเธอมันไม่ได้ยากเย็นอะไรนี่นะ..”

“..มีกุญแจด้วยหรือ..เอมี่..”

“..มีดีกว่ากุญแจ..”เธอหัวเราะ..

แค่แหย่ปลายเชือกสีทองขดเป็นสลักกุญแจ..ก็ไขได้แล้ว..เอมี่คิด..ยากตรงไหน..

หมวดอลิสอดพูดไม่ได้..

“..เธอเป็นวันเดอร์วูแมน..จะช่วยขนของบริจาคได้ไหมล่ะ..”

“..ด้วยความยินดี..”เอมี่พูดยิ้ม ๆ ..

ปราดเข้ามา..และช่วยขนถุงที่ซื้อมาจากห้าง..ตามหมวดอลิสเข้าไปในบ้าน..

หมวดอลิสชวนไปที่โต๊ะที่ห้องนั่งเล่น..วางข้าวของทุกชิ้น..

เอมี่ก็วางลงเช่นกัน..ก่อนจะถามว่า..

“..เธอไม่จับฉันใช่ไหม..”

“..ก็อยากจะจับ..แต่ว่า..เธอยังไม่ได้ทำอะไรผิด..คราวที่แล้วเพชรก็ไม่ถูกขโมย.น้ำก็กลับมาอย่างปลอดภัย...แถมวันนี้ช่วยฉันระงับเหตุร้าย..”..

หมวดอลิสหันมาสบตาอีกฝ่าย..

“..เธอต้องการให้ฉันช่วยอะไร..”

“..คิดสรุปได้เสร็จสรรพเลยใช่ใหมว่าฉันมาให้ช่วย..”

“..วันเดอร์วูแมนอย่างเธอ..ต้องให้ใครช่วยด้วยหรือ..”

เอมี่กอดอก..

“..เราเคยคุยกันเรื่องเพชรเทพเจ้า..และเธอบอกว่า..ถ้าเราเจอกันอีก..จะให้ฉันเล่าให้ฟัง..จำได้ไหม..”

“..วันนี้จะมาเล่าให้ฟังใช่ไหม..”

“..รับรองว่ามันเกี่ยวกับงานใหม่ที่เธอเพิ่งได้รับมอบหมาย..”เอมี่ตาคมวาว..

หมวดอลิสขมวดคิ้ว.

“..นี่หมายความว่า..เธอรู้ที่ท่านรองฯเรียกฉันไปหาวันนี้..”

“..เพราะจะว่าไป..สิ่งที่ท่านรองฯทำ..ก็เป็นเพราะฉันนี่แหละ..”

“..หือ..อะไรกัน..”

“..ฉันทำให้ท่านรองฯเรียกเธอและทีมไปรับงานใหม่..เชื่อไหมล่ะ..”

“..ฉันจะไม่เชื่อวันเดอร์วูแมนอย่างเธอได้ยังไง..”

พูดจบก็เดินเข้ามาใกล้..วางมือบนบ่าอีกฝ่าย...ทุกอย่างเหมือนทำไปเพราะสัญชาติญาณที่ไม่รู้ตัว…

หรืออะไรเข้าสิงก็สุดแท้แต่…

สายตาหมวดอลิสมองไปที่ใบหน้าของเอมี่..

ทำไมถึงน่ามองจริง ๆนะ..วันเดอร์วูแมนคนนี้..ไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อน…

จากบ่า..หมวดอลิสก็อดจับที่คางเอมี่ไม่ได้..

ภาพบางอย่างผุดขึ้นเหมือนถูกป้อนความจำให้จำไว้อย่างนั้น…

และต้องการ…และรู้สึกอะไรแบบนั้น…ใจเต้นแรง…เมื่อมองที่หน้าอกอีกฝ่าย…

แต่แม้จะแสดงกริยาอย่างไร..วันเดอร์วูแมนก็ยังคงนิ่ง..แม้จะยิ้ม..แต่ก็นิ่งและดูทรงพลังจนหมวดอลิสรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่แทบไม่อยากจะละสายตาไปไหน..

อยากจะอยู่ในอ้อมกอด..อยากให้ปกป้อง..อยากให้ดูแล..

นี่เป็นความรู้สึกของเธอ..ที่เหมือนเกิขึ้นในฉับพลัน…

แต่จะพูดออกมายังไงล่ะ..จะอ่อยวันเดอร์วูแมนเนี่ยนะ..

แต่ลองดูสักหน่อยก็ไม่เสียหลายไม่ใช่หรือ..

“..ฉันว่า..ถ้าจะคุยธุระในบรรยากาศที่เหมาะและผ่อนคลายกว่านี้ก็คงไม่เลว..”อลิสวางมือจากคางของอีกฝ่ายพร้อมทั้งพูดโดยวางฟอร์มไม่ใส่ใจ....

“..เช่นแบบไหน..”

“..ดินเนอร์เป็นไง..มีเนื้อ.มีไก่..สปาเก๊ตตี้..ขนมปัง..ไวน์..และเทียนสวย ๆ บนโต๊ะอาหาร..”

เอมี่ชะงัก..

สายตาของหมวดอลิสดูแปลก ๆ ...เหมือนเปลี่ยนจากเดิมอย่างรวดเร็ว…

ชิกหาย..จะมากิ๊กกูใช่ไหมเนี่ย..

น้ำจะว่ายังไงกัน..ถ้ารู้คงหูขาดแหง..เอมี่รู้สึกว่าน้ำเป็นคนพิเศษมาตั้งแต่หนีมาด้วยกันแล้ว...

แต่ว่า..ตำรวจหญิงคนนี้..ดูท่าทาง...ก็..สวย..และ..มีเสน่ห์แปลก ๆ ..

แฟนเฟินไม่มีเลยหรือไง..มามองอ้อยคนอื่นแบบนี้..

แต่ก็นะ..คงสนุกพิลึก..

เอมี่พยักหน้า..

“..ถ้ามีวอดก้าก็ดีสินะ..เพราะฉันไม่ชอบเหล้ามีสี..”

“..ไวน์ไม่ใช่เหล้า..แต่มันเป็นเมรัย..”

หมวดอลิสยิ้มสดใส..พูดอีกว่า..

“..และฉันก็ว่าเมรัยก็ทำให้เมาและเป็นที่ลุ่มหลงได้เหมือนเหล้าหรือสาวสวยเหมือนกันนะ..เอมี่..”

เอมี่ชะงัก..

สาวสวย..หรือว่าเธอเป็นผู้หญิงที่...

ชอบผู้หญิง...

.......

ในขณะเดียวกัน...

น้ำนอนกลิ้งบนเตียงนุ่ม..และสบาย..เยาฮันโดนมี้จับฟัดเช่นเคย...

“..นี่แน่ะ ๆ ๆ ...อิเยา..แกว่า..เค้าจะคิดถึงมี้เหมือนที่มี้คิดถึงเค้ามั้ยนะ...”

น้ำอดนึกถึงวันเดอร์วูแมนของตัวเองไม่ได้...

น้ำคือคนที่ถือว่าโชคดีที่สุด...เพราะมีวันเดอร์วูแมนเป็นของตัวเองขนาดนี้...

เหม่อลอยไปพักหนึ่ง..นึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา..

ไม่น่าเชื่อ..ระยะทางราวสามร้อยกิโลเมตร..เอมี่ทำอิท่าไหนไม่รู้..สามารถขับมอร์เตอร์ไซด์มาถึงกรุงเทพในเวลาสองชั่วโมงเศษเท่านั้นเอง..

เมื่อเข้าเขตกทม..สิ่งแรกที่เอมี่ถามก็คือ..

“..น้ำ..คุณแพรวพรรณที่สนิทกับเธอ..เค้าดูจะไม่ใช่รวยธรรมดา ๆ ใช่ไหม..”

น้ำหัวเราะ...

“..พ่อเค้าใหญ่นะเอมี่..เป็นนายทุนคนสำคัญ..และสนับสนุนพรรคการเมืองตลอดจนหน่วนราชการระดับสูงจนทุกคนเกรงใจ..”

“..จนถึงกับสามารถสั่งหรือขอร้องสำนักงานตำรวจแห่งชาติได้บ้างล่ะสิ..”

“..ก็ทำนองนั้น..”

“..เค้าอยู่ไหนหรือ..พาฉันไปหาหน่อยได้ไหม..”

“..ไม่ดีมั้งเอมี่..คือ..เค้าเหมือนกับ..เอ่อ..ชอบ ๆ ฉันอยู่นะ..เธอคงไม่พอใจแน่..”

เอมี่กลับยิ้มอย่างอารมณ์ดี..

“..เอาเถอะน่า..”

น้ำดูหวั่น ๆ ใจ..แต่ก็ไม่รู้ว่าเอมี่จะมาไม้ไหน..

แต่เมื่อเอมี่อยากจะเจอคุณแพรวพรรณ..จะพาไปก็ได้..

อย่ามาโทษกันทีหลังก็แล้วกัน..

น้ำพาไปที่บ้านพักของคุณแพรวพรรณ...และไม่สบายใจ..

แต่เมื่อเอมี่กับน้ำเจอหน้าเธอ..น้ำก็เห็นเชือกสีทองเลื้อยออกจากอกเสื้อแจ๊คเก๊ตของเอมี่..ก็ยิ้มออกมาได้เพราะรู้มุกของวันเดอร์วูแมนคนนี้แล้ว..

เมื่อมัดคุณแพรวพรรณด้วยเชือกสีทอง..อะไร ๆ ก็ง่ายเข้า..เอมี่สั่งให้คุณแพรวพรรณทำในสิ่งที่ตัวเองวางแผนไว้..และจัดความทรงจำให้เป็นไปตามความต้องการของตัวเอง...

ให้รู้สึกว่า..น้ำหายไป...

ให้รู้สึกว่าต้องสั่งการกับตำรวจให้ทำอะไรสักอย่าง..ด้วยอำนาจเงินและอิทธิพลของตัวเอง..

และข้อสำคัญ..ขอกุญแจคอนโดหลังหนึ่งที่มีอยู่ให้น้ำ..สั่งให้ลืมว่ามีคอนโดนี้อยู่...

เมื่อผละจากคุณแพรวพรรณออกมาที่รถ..น้ำก็อดพูดไม่ได้..

“..เอมี่..นี่คือสาเหตุใช่ไหม..ว่าทำไมพวกเธอถึงปฏิบัติการณ์แล้วรักษาความลับไว้ได้..”

“..ก็ใช่..ทำให้ลืมให้หมด..เพราะเราสั่งความคิดของใครก็ได้ที่มีอำนาจจิตด้อยกว่า..”

พูดจบก็มองหน้าน้ำ..

“..มีแต่เธอนี่แหละที่ฉันทำไม่ได้..”

“...ฉันก็ไม่รู้นะว่าฉันมีดีอะไรที่เชือกนั่นไม่มีผลต่อฉัน...”น้ำพูดพลางถอนหายใจ.. “..ว่าแต่มุกที่เธอคิดก็ไม่เลว..อาศัยคอนโดของคุณแพรวพรรณเป็นเซฟเฮาส์..”

“..เค้าก็ลืมไปแล้วว่ามีคอนโดนี้อยู่ตามคำสั่งฉัน..ดังนั้น..ถ้าใครจะมาเช็คหรือสืบจากเค้า..ก็เท่ากับปลอดภัย..เพราะฉันให้เค้าลืมและไม่รับรู้ว่าเธอมาหาในวันนี้..”

“..โห..สุดยอดเลย..เชือกเธอนี่..ถ้าหากว่ามีรางวัลไอเทมดีเด่นแห่งปี..ก็เอาไปได้เลยนะเนี่ย..”

“..ไม่อย่างนั้น..ความลับของเธมีสไคร่า..และวันเดอร์วูแมน..ก็คงไม่เพียงแค่มีคนรู้ในวงแคบ ๆ หรอกน่า..”

เอมี่แวะซื้ออาหารและของใช้ที่จำเป็น..ก่อนจะมาส่งน้ำที่คอนโดของคุณเพชรหลังนั้น...

เอมี่ขอให้น้ำรอ..ตัวเองจะไปทำตามแผนที่วางไว้...

ตอนนี้ไม่รู้เหมือนกัน..ว่าเอมี่ไปทำอะไรถึงไหนแล้ว..

น้ำได้แต่รอและเล่นกับเยาฮันฆ่าเวลา...

น่าเบื่อจริง ๆ ..น้ำคิด..

ความรู้สึกคำนึงถึงแต่เอมี่มากขึ้นทุกที...

แว่บหนึ่งก็อดคิดไม่ได้..

“..ถ้าไปทำธุระก็ดี..แต่กลัวว่าจะไปหาสาวอื่นน่ะสิ..ถ้าเป็นอย่างนั้นนะ.วันดอร์วูแมนก็วันเดอร์วูแมนเหอะ..ฉันคงอาละวาดให้เสียคนไปเลย..ฮึ..มีผัวแล้วนะ..เอมี่..ทำตัวดี ๆ หน่อย..”

ผัวเหรอ...

น้ำอดหัวเราะไม่ได้..นอกเตียง..เอมี่ล่ะเป็นฮีโร่..คอยปกป้อง..ใคร ๆ ก็คิดว่านี่ผัวแน่นอน..

แต่ใครจะรู้..พออยู่บนเตียงกับเรา..กลายเป็นคนละบทบาทไปเลย..

“..เมียขา..เมียขา..รีบมาเร็ว ๆ ..คิดถึงนะคะเมีย..คิดถึงนะคะวันเดอร์วูแมน..”น้ำจับแขนอิเยาฮันเขย่า ๆ ไปตามเพลง..

จนอิเยาเริ่มรำคาญมี้ของมัน..ซึ่งวุ่นวายกับมันไม่สิ้นสุด...อะไรกันนักหนาว้า..มี้กู...

....

เสียงเอมี่จามฮัดเช้ย...

บรรยากาศใต้แสงเทียน...อาหารอร่อยที่หมวดอลิสซื้อหามา..และไวน์แดงรสเลิศ...

หมวดอลิสอดถามไม่ได้..

“..เจอพริกไทยเข้าไปหรือเอมี่...”

“..เปล่า..รู้สึกเหมือนใครบ่นถึงอยู่..”

อลิสหัวเราะ...

“..ไม่คิดนะว่าเธอจะมีใครบ่นถึงด้วย..”

ชุดกระโปรงราตรีเกาะอกสีสวย...บรรยากาศเหมาะกับการดินเนอร์มากที่สุด...

“..เมื่อสักครู่..เธอเล่าถึงไหนแล้วนะ..อ่อ..เธอช่วยน้ำให้หนีจากการไล่ล่าของพวกคิงส์มาร์สใช่ไหม..แล้วไงต่อ..”

สีหน้าและแววตาของอลิสแวววับ...

เอมี่เริ่มกระอักกระอ่วนใจ...เพราะหากเล่าไปถึงเรื่องส่วนตัวว่าจูบน้ำและสุดท้ายถึงขึ้นมีอะไรกัน..และเหมือนรู้ใจผูกใจกันกลาย ๆ ว่าเป็นแฟนกันแบบไม่พูดถึงสถานภาพ..อาจจะไม่ดีสำหรับอลิสก็ได้..

เพราะสายตาที่หมวดสาวที่ปรกติห้าว..แต่วันนี้เป็นสาวหวาน..ไม่ต้องบอกก็รู้ได้ว่าคิดยังไงกับเธอ..

จนใจเพราะจะให้คนอื่นช่วยก็คงไม่ได้..

แต่หากเป็นแบบนี้เดี๋ยวคงเสร็จหมวดอลิสแน่นอน..

เอมี่จิบไวน์อย่างลำบากใจ...

ในที่สุดก็ตัดสินใจเด็ดขาด..

“..เอาวะ..ไม่ใช่เชือกก็ไม่ได้แล้ว..ท่าทางจะหนัก...”

หมวดอลิสถามอย่างสงสัย..

“..มีอะไรหรือเอมี่..เชือกอะไรของเธอ..”

ร่างของหมวดอลิสชะงัก..เชือกสีทองเลื้อยจากอกเสื้อเอมี่..เคลื่อนไหวผ่านใต้โต๊ะอาหาร..และมัดที่ข้อเท้าเธอ..

ไม่ต้องมัดตรงไหนเป็นพิเศษ..ก็สามารถสั่งการได้แล้ว...

เอมี่รีบสะกดความรู้สึกของอลิสก่อน..แต่ก็มีกระแสความคิดและความรู้สึกไหลเข้ามาในสมองเธอ..

เอมี่ชะงัก..

ภาพของตนเองตราตรึงในความรู้สึกของหมวดอลิส..นับตั้งแต่เจอกันที่พัทยาแล้ว..

เหมือนอลิสจะฝังใจกับเธอเป็นพิเศษ..เกิดความประทับใจอย่างมากที่สุด...

และหลงรัก..

บ้าน่า..แค่พบกันที่พัทยาแว้บเดียวเนี่ยนะ..

วันนี้...เมื่อรู้ว่าเอมี่มาหา..ช่วยกันปราบคนร้าย..สะกดรอยตามมาถึงบ้าน..หมวดอลิสดูจะมีความสุขเกินกว่าที่คิด..

ได้ดินเนอร์กับคนที่เกิดความรู้สึกดี ๆ แม้จะเจอเป็นครั้งแรก..แต่ก็หลงใหลกับความรู้สึกนั้นอย่างบอกไม่ถูก..

นี่หมวดอลิส..เธอหลงฉันขนาดนี้เชียวหรือ..ทำไมล่ะ..ทำไม..

จะบอกนะว่าเรื่องใหญ่แล้วล่ะ..เพราะฉันไม่เหลือใจให้ใครอีกแล้ว...ฉันมีน้ำแล้ว..น้ำของฉัน..

เอมี่ได้แต่ถอนหายใจ..

ความรักที่สามารถเกิดได้อย่างรวดเร็ว..มันเป็นอย่างนี้เอง..จะทำยังไงต่อดี..

เราต้องให้หมวดอลิสช่วยน้ำของเราเสียด้วยสิ...

น้ำ..น้ำของเรา..

ถ้าภายหลังหมวดรู้ความจริง..จะเป็นอะไรไหมนี่..

มีบางอย่างทำให้เอมี่รู้สึก..

จินตนาการที่เอมี่ต้องใจหาย..

นี่ถึงกับจินตนาการว่า..มีอะไรกับ..

เอมี่รู้สึกวาบหวาม..

..จินตนาการว่า...มีอะไรกับเราเชียวหรือนี่...

แว่บหนึ่ง..เอมี่รู้สึกประหลาด...

ไม่น่าจะเชื่อความรักแรกพบแบบนั้นนะ...หรือว่า..

เอมี่รู้สึกว่าการรับรู้ความคิดของอลิสอ่อนลง...

เหมือนพลังของบลูอธีน่าจะอ่อนลงงั้นหรือ...ทำให้การรับรู้ความคิดอ่อนไปด้วย...

แล้วทำไมล่ะ..มันไม่น่าจะอ่อนแรงเร็วขนาดนี้...

การรับรู้ความคิดถูกแปรเปลี่ยนไปเป็นความรู้สึกที่ทำให้เอมี่วาบหวามประหลาด…

อลิสลุกจากที่นั่ง..เดินมาหาเอมี่..ประสานมือคล้องกับคอ..

และนั่งตัก...

ก่อนจะจูบอย่างวาบหวิว...

เล่นเอาเอมี่ไปไม่เป็น..

“..อลิส..นี่มันอะไรกัน..”..

“..เอมี่..ฉันรักเธอ..เข้าใจไหม..รักมาก..”หมวดอลิสทำเสียงออดอ้อน..

ไม่ใช่ล่ะ..มันแปลกไปแล้ว...

ใจของเอมี่เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ..รู้สึกถึงความต้องการที่ท่วมท้นของตนเอง…

ให้ตาย..เอมี่ตั้งสติ…นึกขึ้นได้…

เอมี่อุทานเบา ๆ ..

“..บลัดดี้วีนัส..นี่มันมาอยู่ในตัวเธอได้ยังไง..อลิส...”

สายตาของอลิสหยาดเยิ้ม...

มันทำให้ความคิดที่มีต่อเอมี่เวอร์วังอลังการ์ดังที่เห็น...

เอมี่หงายร่างร่วงลงจากเก้าอี้...

แต่หมวดอลิสก็ตามรุกไล่ติด...ไล่ฟัดอย่างกระหาย...

เอมี่พยายามถอย..แต่แล้ว..ก็สะท้านร่าง...

สายตาของอลิสเปลี่ยนไป..

และเหมือนมีเงาบางอย่างออกมาจากร่างอลิส...

เงาของผู้หญิงคนหนึ่ง...งดงามราวกับเทพธิดา..

เอมี่ใจหาย..

“..เทพีวีนัส..”

พลังบางอย่างแผ่ออก..ทำให้เอมี่ปั่นป่วนเป็นที่สุด..

มันเป็นพลังแห่งความต้องการปลดปล่อย..อันเป็นพลังทางเพศ..และราคะจริตที่รุนแรง..

ให้ตาย..บลัดดี้วีนัสที่ดูต่างจากน้ำ..อยู่กับร่างหมวดอลิสหรือนี่....

.....

“…เมียจ๋า…เมียอยู่ไหน…ผัวคิดถึงเมียเหลือเกิน…ผัวหลับก่อนนะ…อิเยาว์…นอนกันเถอะ…รอป๊าเอ็งไม่ไหวล่ะ…เออ…อย่าทำหน้าเป็นแมวขี้สงสัยสิ…เค้าเมียฉัน…แต่เค้าป๊าแก…ก็ชั้นเป็นมี้แกแล้วนี่นะ…”

“…เมี้ยว…งง…”

“…ไม่ใช่เค้าจะทิ้งชั้นไปหาผู้หญิงอื่นนะแก…ยิ่งขี้ระแวงอยู่ด้วย…เมียมันก็โคตรผัวกับคนอื่นเหลือเกินนี่…”

“…ง้าวววว…zzzzzz..”

………

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #42 0_0 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 21:29

    อย่าทำแบบนี้น้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา หยุดดดดดดดดดดดดดด

    #42
    0
  2. #39 pednaee (@pednaee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 13:21

    แพ้พลังบลัดดี้วีนัสสะด้วย แย่แล้วเอมี่ แต่ว่ากับน้ำนี่อ่อนเพราะแพ้พลังหรือแพ้ความต้องการตัวเอง????

    คราวนี้ดูเหมือน มีบลัดดี้วีนัสอยู่ในร่างถึง2คน

    แล้วเป็น2คนที่สวาท ในตัวคนคนเดียวกันไปอีก...โอ๊กก


    สงครามที่ยิ่งกว่า องค์กร2ฝั่งห้ำหั่นกันค่ะ

    รออ่านต่อนะคะ????




    #39
    1
    • #39-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 7)
      24 มิถุนายน 2561 / 13:43
      อ่านตอนที่ 8 จะเข้าใจค่ะ..ว่าน้ำเป็นอะไรกันแน่..แต่หมวดอลิส..แค่โดนสิงเท่านั้นเอง...
      #39-1
  3. #38 canayo (@s5604062616306) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 12:29

    เอ้อ โคตรผัวกับคนอื่น 55555555555555

    #38
    0
  4. #37 Beever3 (@Beever3) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 21:50
    เอมรีบกลับดิผัวรอนานละนะ
    #37
    1
    • #37-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 7)
      23 มิถุนายน 2561 / 22:27
      เจอหมวดรุกหนักขนาดนี้ ไหวเร้อ แต่คุณหมีนางเหมือนเซนส์ดีจริง
      #37-1
  5. #36 Deknoy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 11:05

    อย่าพึ่งนอนคะคุณ ไปช่วยเอมก่อน โดนอลิสลวนลามอยู่นั่น

    #36
    1
    • #36-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 7)
      23 มิถุนายน 2561 / 21:26
      น้องหมีอยู่วัยกำลังกินกำลังนอนค่ะ
      #36-1