ตอนที่ 6 : มีหลายคำที่พูดไม่ออก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    21 มิ.ย. 61

ในชีวิตจริง..ความรักที่ลึกซึ้งของเอมี่กับน้ำ..จะหวนกลับมาอีกไหมนะ...

.........

เอมี่ขับรถผุ ๆ บุโรทั่ง..พาน้ำกับเยาฮันไปตามทาง..

เวลานี้ใกล้พ้นอาณาเขตพรางตาแล้ว..

เอมี่ดึงหูฟังและโทรศัพท์ออก..เปิดหน้าต่างและโยนออกไป..

น้ำอดพูดไม่ได้..

“..ทิ้งมือถือเลยหรือนั่น..”

เอมี่ดูยุ่งยากใจ..

“..ไม่งั้นทางองค์กรจะตามตัวฉันได้ผ่านมือถือ..แล้วก็ตอนนี้..ไม่จำเป็นต้องใช้มันคุยกับพิ้งค์แล้ว..”

“..อ้าว..ทำไมล่ะ..”น้ำถามงง ๆ ..

เอมี่ถอนหายใจ..

“..พิ้งค์คงโดนจัดหนัก..”

“..อ้าว ..พิ้งค์เพื่อนเธอเป็นวันเดอร์วูแมนเหมือนเธอไม่ใช่หรือเอมี่..”

“..พิ้งค์เป็นเพื่อนฉัน..และตกลงจะช่วยฉัน..แต่เค้าอาจจะคิดผิดก็ได้..เพราะพี่ซันนี่ไม่มีเหตุผลต้องเข้าข้างฉันเหมือนพิ้งค์..ซึ่งฉันรู้ดีว่าพี่ซันนี่มีฝีมือระดับไหน..”

“..หือ..”น้ำดูจะสนใจ.. “..หมายความว่า ..พิ้งค์กับพี่ซันนี่ต้องปะทะกันงั้นหรือ..”

“..ปะทะไปแล้วล่ะ..พิ้งค์แพ้แน่นอน..และบางทีอาจจะโดนน็อคสลบอยู่..”

“..อ๋อ..เธอก็เลยคิดว่า..โทรศัพท์มันคงไม่มีประโยชน์แล้วใช่ไหมในตอนนี้..ก็ทิ้งมันไปซะ..”

“..ดีกว่าเก็บไว้ให้พี่ซันนี่ตามตัวได้..”

“..เธอเหมือนจะกลัวพี่ซันนี่คนนั้นจัง..”

เอมี่ครางเฮ้อ..

“..น้ำ..พี่ซันนี่เก่งมาก..เก่งจนฉันไม่กล้าสู้..และที่เค้าจัดการพิ้งค์ได้ง่าย ๆ ..มันก็เป็นเครื่องยืนยันอย่างดี..เพราะฉันกับพิ้งค์ฝีมือพอ ๆ กัน..แถมตอนนี้..พลังฉันอ่อนลงด้วย..”

เอมี่ชะงัก..ลืมตัวไปว่าไม่ควรพูด..

น้ำกลับสนใจ..

“..ทำไมอ่อนลงล่ะ..แปลกจริง..วันเดอร์วูแมนมีอ่อนพลังด้วยหรือ..”

“..ฉันมีพลังเหนือคนธรรมดา..เธอก็เห็นอยู่..”

“..ก็นะ..เร็วจนปัดกระสุนปืนได้ด้วยปลอกแขนโลหะ..แบกฉันกับอิเยาฮัน..แบกโซฟาอีกตัว..ยังโดดได้สูงและเร็วขนาดนั้น..ก็เห็น ๆ อยู่ล่ะ..”

“..วันเดอร์วูแมนทุกคนก่อนจะรับตำแหน่ง..เธมีสไคร่าจะให้กินน้ำสีน้ำเงิน..ซึ่งมีส่วนผสมของเพชรบลูอธีน่า..ซึ่งมันจะให้พลังเหนือมนุษย์แก่เรา..ในร่างกายของเรา..เหมือนจะมีบลูอธีน่าวิ่งวนในร่าง..ให้พลังต่อเรา..แต่..”

“..เธอมาพูดคำว่าแต่..ฉันก็รู้เลยว่าเรื่องไม่ดี..”น้ำหัวเราะ..ยังคงกวนเหมือนเดิม..

เอมี่ถอนหายใจ..

“..อธีน่าที่เป็นเทพของเรา..มีข้อเด่นคือ..เป็นเทวีพรหมจรรย์..น้ำสีน้ำเงินที่เรากิน..จึงมีผลที่เพิ่มพลังให้กับผู้หญิงเท่านั้น..และต้องเป็นผู้หญิงที่เป็นพรหมจรรย์ด้วย..”

น้ำชะงัก..

“..อ้าว..นี่ฉันมีอะไรกับเธอแล้ว..ก็แปลว่า..”

“..ใช่..พลังฉันจะอ่อนลง..จนหมดไปในที่สุด..น้ำ..”เอมี่ครางเฮ้อ..​ “..ทั้งที่รู้..แต่ก็หักห้ามใจไม่ได้เลย..นี่ฉันรักเธอมากไปหรือเปล่าเนี่ย..”เอมี่ยิ้มขัน..

น้ำนิ่งขรึม..

“..แล้วมันจะหมดไปเร็วแค่ไหน..”

“..ก็..คงค่อย ๆ หมด..ไม่ถึงกับพรวดพราด..ไม่ใช่ว่ามีอะไรกับเธอแล้วก็หมดพลังปุ๊บ..ก็ไม่ใช่..”

“..ตายล่ะ..”น้ำอุทาน.. “..ถ้าเป็นแบบนี้..เธอก็ไม่ใช่วันเดอร์วูแมนอีกต่อไปแล้วน่ะสิ..”

เอมี่พยักหน้า..แต่ยังคงขับรถ..

“..ก็หวังว่า..พลังจะหมดไปหลังจากที่ฉันคุ้มครองและทำให้เธอปลอดภัยแล้ว..”

“..แล้วทำไมไม่บอกกันก่อนล่ะ..ยัยบ้าเอ๊ย..”น้ำเครียดผิดวิสัย..

“..ไม่ต้องห่วงหรอกน้ำ..ฉันคิดว่าจะจัดการเรื่องราวของเธอได้ในเร็ววัน..เธอจะอยู่ในที่ปลอดภัยจากพวกคิงส์มาร์สและเธมีสไคร่า..”

น้ำเม้มปาก..หันมามองเอมี่ที่ขับรถ..ตาจ้องไปข้างหน้า..

หางตาเอมี่มีน้ำตาหยาดหยด..

น้ำรู้ดีว่าน้ำตาที่ไหล..มาจากไหน..

ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน.แม้จะน้อยนิด..แต่สิ่งหนึ่งที่น้ำรู้..เอมี่มีความรักและภูมิใจในความเป็นวันเดอร์วูแมนของตนเองมาก..เหมือนกับว่ามันคือทุกอย่างในชีวิตเธอ...

ยัยบ้าเอ๊ย..น้ำเม้มปาก..ทำไมไม่บอกก่อนวะเนี่ย..

เรื่องสำคัญแบบนี้..จะให้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร..

“..เอมี่..”น้ำพยายามพูดเสียงอ่อนโยน.. “..แล้วหลังจากนั้นล่ะ..เธอจะไปไหนต่อ..”

“..ฉันไม่รู้..น้ำ...ฉันไม่รู้..ฉันเป็นคนทรยศต่อเธมีสไคร่า..หมดพลังวันเดอร์วูแมน..เป็นผู้หญิงธรรมดาที่ไม่มีที่ให้ยืน..เพราะฉันไม่เคยสร้างรากฐานให้ชีวิตกับสังคมภายนอก..ฉันอยู่กับเธมีสไคร่ามาตลอด..”

เอมี่น้ำตาไหล..เมื่อนึกถึงอนาคต..

“.ฉันไม่เหลืออะไรแล้วน้ำ..ไม่เหลืออะไรแล้ว..”

น้ำกุมมือข้างที่เอมี่ไม่ได้จับพวงมาลัยรถ..

“..ฉันทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้ใช่ไหม..”

“..ไม่..น้ำ..อย่าโทษตัวเอง..เป็นเพราะว่าฉันห้ามใจตัวเองไม่ได้..ฉันรักเธอ..น้ำ..รักมาก..รักตั้งแต่แรกเห็น..ทั้งที่รู้ว่าผลมันจะเป็นอย่างไร..แต่ฉันก็ทำมันไปแล้ว..น้ำ..”

น้ำครางเฮ้อ..มีหลายคำอยากจะพูดแต่พูดไม่ออก..

อยากจะพูดว่า..งั้น..ฉันก็จะไม่ทิ้งเธอ..เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป..แต่ก็พูดไม่ออก..

เพราะมันจะผูกมัดตัวเองเกินไป..

แถมยังไม่รู้เลยว่า..หากเปิดตัวคบเอมี่ไปแล้ว..สถานภาพศิลปินของตัวเองจะเป็นอย่างไร..

ดูเอมี่จะไม่ได้เรียกร้องอะไรกับสิ่งเหล่านี้..

เหมือนเอมี่ก็คงรู้ความลำบากใจของเราใช่ไหม..

ทำไมมึงเลวจังวะ..น้ำ..ศิลปินหมีด่าตัวเอง..ทีเค้ายังยอมสละทุกอย่างที่เป็นชีวิตจิตใจเพราะเค้ารักเรา..

แต่ทำไม..เราถึงทำแบบเค้าไม่ได้..

ทั้งที่..เรา..เป็นคนเริ่ม..เป็นคนทำให้เค้าทนไม่ไหว..ยอมเราเอง..

แต่..เค้าก็คงรักเรามากสินะ..รักจนยอมทำอะไรบ้า ๆ ที่วันเดอร์วูแมนปรกติไม่ควรทำ..เช่น..มาทำเป็นหื่นผ่านแมว..    

คงคิดจะแค่ฟิน ๆ ก็พอ..เพราะมันทำได้แค่นี้..ทำมากกว่านี้ไม่ได้..

แต่เราเองก็ดันรุกซะวันเดอร์วูแมนไปไหนไม่รอดเลย..

ใครจะคิดล่ะว่ามันจะกลายมาเป็นแบบนี้..เฮ้อ..

วิทยุในรถดังขึ้น..

“..เอมี่..”เสียงดร.บลูมพูด.. “..เกิดอะไรขึ้น...ทำไมฉันถึงจับตำแหน่งเธอจากโทรศัพท์ไม่ได้..”

“..ฉันทิ้งโทรศัพท์ไปแล้วพี่บลูม..”เอมี่ตอบ..เสียงเรียบเหมือนข่มความรู้สึก.. “..เรื่องมันยุ่งแล้วนะ..ก่อนอื่นช่วยปิดระบบติดตามของรถคันนี้ไม่ให้เธมีสไคร่าจับตำแหน่งได้..ทำให้ก่อนนะ..ด่วนเลย..”

“..อะไรกันเอมี่..”ดร.บลูมสงสัย.. “..ในลิ้นชักรถมีโทรศัพท์อีกเครื่องที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธมีสไคร่า..ฉันเตรียมไว้เผื่อจะทำอะไรลับ ๆ ไม่อยากให้องค์กรรู้..ถ้าพ้นระยะพรางตาของเซฟเฮาส์..ก็สามารถเปิดใช้ได้..”

เอมี่ขมวดคิ้ว..เปิดลิ้นชัก..หยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งออกมา..

“..โห..สุดยอดเลย..”

“..เอาล่ะเอมี่..ถ้าจะปิดระบบติดตาม..นั่นหมายถึงวิทยุในรถจะใช้ไม่ได้..เธอเปิดโทรศัพท์รอไว้เลยหลังจากพ้นระยะพรางของเซฟเฮาส์..ฉันจะติดต่อเธอผ่านโทรศัพท์เครื่องนั้นเอง..”

“..อีกสองกิโลคงพ้นระยะพรางของเซฟเฮาส์แล้วล่ะพี่บลูม..”

“..ดี..งั้นเดี๋ยวจะติดต่อมาใหม่..ว่าแต่..”ดร.บลูมอดคลางแคลงใจไม่ได้.. “.มันมีเรื่องอะไรกัน..”

“..คิวจะฆ่าน้ำ..ฉันยอมให้น้ำโดนฆ่าไม่ได้..เลยต้องช่วยออกมา..พิ้งค์ก็ช่วยให้ฉันหนี..ตอนนี้โดนพี่ซันนี่อัดเละไปแล้วมั้ง...คิวคงรายงานไปที่องค์กรว่าฉันทรยศ..”

“..โอว์..เช็ดเข้..เอมี่..เธอนี่มันบ้าจริง ๆ ..ทรยศเธมีสไคร่าเลยหรือ..”

“..ก็..เค้าจะฆ่าน้ำ..”เอมี่เสียงสั่น ๆ .. “..ฉันยอมไม่ได้..”

“..เธอจะรักน้ำเกินไปแล้วนะ..รักจนยอมทรยศองค์กร..”ดร.บลูมดูจะเซ็ง..

“..ใช่..พี่บลูม..ฉันรักน้ำ..”เหมือนเอมี่จะยอมรับแล้ว..

เพราะทั้งเพื่อนทั้งรุ่นพี่ดูท่าทีออกถึงความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อน้ำ..จะทำซึนเดเระไปก็ใช่ที่..

น้ำเอียงร่าง..ซบไหล่เอมี่..รู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งที่ที่เอมี่พูด..

“..เอมี่..”เสียงดร.บลูมดูจะกังวล.. “..ฉันเข้าใจนะ..ว่าความรักมันสามารถเกิดขึ้นกับใคร..เมื่อไหร่..ก็เป็นไปได้ทั้งนั้น..แต่ว่า..เธอคิดดีแล้วใช่ไหม..”

“.ฉันตกลงใจแล้ว..ฉันจะดูแลน้ำให้ปลอดภัย..”

“..เอมี่..”เสียงน้ำวิตก..เยาฮันก็ร้องม้าวววว...เพราะจับสังเกตสิ่งที่ไล่หลัง..ซึ่งเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว..

เอมี่มองที่กระจกส่องหลัง..มอร์เตอร์ไซด์คันหนึ่ง..คนขับแม้จะสวมหมวกกันน็อค..แต่ก็เห็นผมพลิ้วกระจาย..

“.ให้ตายสิ..พี่ซันนี่ตามมาแล้ว..”เอมี่อุทาน..

“..แกต้องหนี..เอมี่..”เสียงดร.บลูมร้องบอก.. “..เปลี่ยนเป็นโหมดสปีด..และเหยียบให้มิด..ต้องตัดการติดต่อแล้วล่ะเอมี่..”ดร.บลูมหายไปแล้ว...

พอดี..รถผุ ๆ คันนั้น..พ้นระยะพรางของเซฟเฮาส์เป็นที่เรียบร้อย..

เอมี่แตะที่จอภาพควบคุมเบื้องหน้า...

เปลี่ยนสภาพรถให้เหมาะกับการขับขี่ในโหมดที่เน้นความเร็ว..

“..น้ำ..”เสียงเอมี่พูดแผ่วเบา.. “..ช่วยกันภาวนานะ..ว่าเราต้องหนีการตามล่าของพี่ซันนี่ให้พ้นให้ได้..อย่าลืมรัดเข็มขัดและหาที่จับให้แน่นด้วยล่ะ..”..

เอมี่พูดจบก็รู้สึกถึงความหวานชื่นที่สัมผัสที่พวงแก้ม..

อดใจหายเล็ก ๆ ไม่ได้..

น้ำผละออกจากการจูบ..มองด้วยดวงตาที่ซาบซึ้ง..

“..เอมี่..”น้ำพูด... “..ทำไมถึงทำเพื่อฉัน..รักฉันหรือ..แต่มันก็..”

“..อย่าพูดอะไรอีกน้ำ..ไม่ต้องพูด..จับให้แน่น..”

“.เอมี่..”เหมือนน้ำจะตัดสินใจเด็ดขาด.. “..ขอให้พ้นเรื่องราวทั้งหมด..พ้นให้หมดนะ..ฉันก็จะ..ก็จะ.....”

ยังกล้ำกลืนอยู่..ไม่กล้าพูดสิ่งที่อยากจะพูดออกมา..

เพราะไม่ว่าอย่างไร..น้ำก็ยังกลัว..

กลัวที่จะพูดว่า..

...ฉันก็จะยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเธอเช่นกัน...

.....

ทางหัวโค้งเปลี่ยว..

ตรงหัวโค้งที่มีดงไม้หนา..

รถผุ ๆ ..พุ่งออกมาเหมือนออกมาจากม่านมิติ..เร็วเหลือประมาณ..

ไม่ถึงอึดใจ..รถมอร์เตอร์ไซด์คันหนึ่งก็ตามติดออกมาด้วย...

เอมี่เหยียบคันเร่ง..น้ำร้องลั่น..

“..เอมี่..สองร้อยกว่าแล้วนะ..”น้ำดูมาตรความเร็ว..

“..ไม่พอหรอก..รถมอเตอร์ไซด์ของเธมีสไคร่าเร็วกว่านั้นมาก..”เอมี่ร้อง..

“..เอมี่..ลดความเร็วเถอะ..ข้างหน้ามันทางโค้งนะ..เฮ้ย..”เสียงเด็กหมีร้องเสียงหลง..เจ้าเยาฮันเหมือนจะหวาดเสียว..พุ่งไปในอ้อมกอดของมี้ของมันอย่างรวดเร็ว..

“..ไม่ได้..ลดความเร็วไม่ได้เลย..”เอมี่กลับเหยียบคันเร่งอย่างวัดใจ.. “..ถ้าสลัดการติดตามของพี่ซันนี่ได้..เราก็จะรอด..เพราะเราออกนอกบริเวณพรางของเซฟเฮาส์แล้ว..”

แต่แล้ว..ความเร็วกลับตกลงอย่างงง ๆ ...

เอมี่ใจหาย..

“..อะไรกันวะเนี่ย..”

เสียงดังจากวิทยุ..

“..ขอโทษนะเอมี่..พวกเขาติดต่อฉัน..และบังคับให้ฉันทำแบบนี้..”เสียงดร.บลูมพูด.. “..ต้องทำต่อหน้าวิดีโอคอลที่เขาติดต่อมาเสียด้วยสิ...แล้วก็..เขารู้เรื่องโทรศัพท์เครื่องนั้นด้วย..”

เอมี่มองดูโทรศัพท์ที่ดร.บลูมที่สำรองไว้..ก่อนจะถอนหายใจ.ทิ้งลงกับพื้น..

เมื่อครู่ว่าจะตัดการติดต่อ..แต่คงทำไม่ได้แล้ว..แถมยังใช้การควบคุมระยะไกล..บังคับรถอีกต่างหาก..

เสียงเปลี่ยนไปเป็นอีกคน..ซึ่งเหมือนกับการแทรกการติดต่อ..

“..เอมี่..ยอมให้จับเถอะ..เธอมีความผิด.แต่หากมอบตัวนักร้องที่ชื่อกุลณัฐ กัลย์กุลคนนั้นให้เรา..เธอจะไม่ผิดมากนัก..”

นี่คือเสียงเจ้าหน้าที่ของเธมีสไคร่าที่เธอเองก็คุ้นแต่จำชื่อไม่ได้ว่าใคร...

เอมี่เร่งเครื่องไม่ได้แล้ว..

รถค่อย ๆ ชะลอและจอด..

ในขณะที่มอเตอร์ไซด์ที่วันเดอร์วูแมนซันนี่ขับตามมา..ปราดไปจอดดักหน้า..ซันนี่ตั้งแสตนด์..ถอดหมวกกันน็อค..สบัดผมให้สยายอย่างเซ็กซี่..

เอมี่เม้มปาก..ปิดวิทยุ..

“.น้ำ..ไม่มีทางเลือก..เราต้องสู้กับพี่ซันนี่..แย่งมอเตอร์ไซด์หนี..”

“..เอมี่..แต่..เธอ..”น้ำจุกในลำคอ.. “..เธอบอกว่าสู้พี่เขาไม่ได้ไม่ใช่หรือไง..”

“..ฉันจะทำเพื่อเธอ..เพราะถ้าเธอถูกพี่ซันนี่จับไป..คงโดนฆ่าแน่นอน..”เอมี่เม้มปาก..ผวาเข้าหอมแก้มไม่คิดชีวิต..

เมื่อผละออก..น้ำสังเกตเห็นน้ำตาที่คลอเบ้าของวันเดอร์วูแมนคนนี้..

“..เอมี่..”

“..ฉันยอมตาย..ดีกว่าจะปล่อยให้เธอโดนฆ่า..น้ำ..”

พูดจบก็ผลุนผลันผลักประตูลงไป..น้ำรีบผลักประตูออกมาด้วย..

เพราะน้ำรู้สึกว่า..เอมี่จะต้องสู้ตาย..สู้ตายเพื่อเธอ..

ไม่มีทางเลือกอื่นสำหรับเอมี่..

สีหน้าเอมี่เคร่งเครียด..น้ำตาคลอหน่วย..แต่ก็มุ่งมั่นเต็มที่..

ซันนี่หรี่ตาเมื่อเห็นเอมี่เดินเข้ามา...ลางสังหรณ์บอกให้ทราบว่า..วันเดอร์วูแมนรุ่นน้องคนนี้จะทำอะไร..

เอมี่ไม่พูดอะไรมาก..ล้วงมือเข้าไปในแจ๊คเก๊ต..

เชือกสีทองพร้อมแล้ว..แต่เอมี่ยังไม่ทำอะไร..

เพราะซันนี่เองก็ล้วงมือเข้าไปในแจ๊คเก๊ตเช่นกัน...แต่ก็ยังไม่ดึงเชือกออกมา...

ทั้งคู่เป็นวันเดอร์วูแมนระดับแชมป์เพียงแต่คนละรุ่น..

และสำหรับวันเดอร์วูแมน..อาวุธซึ่งก็คือเชือกสีทอง..มีอานุภาพกว่าปืน..

เพราะใช้ได้หลากหลาย..ทั้งฆ่า..ทั้งจับกุม..ทั้งสยบ..ทั้งเป็นเครื่องมืออรรถประโยชน์..

ในการใช้งานกับโลกภายนอก..เชือกยิ่งไม่เป็นที่ระวัง..ไม่โดนยึดเพราะไม่ถือว่าเป็นอาวุธ..แต่ใครจะรู้ว่ามันเป็นยิ่งกว่าอาวุธเสียอีก..

และท่าทางของเอมี่กับซันนี่เวลานี้..เป็นท่าของการโจมตีด้วยเชือก..เหล่าวันเดอร์วูแมนจะเรียกมันว่า..ดวลเชือก..

คือดึงและขว้าง..เชือกจะพุ่งตรงแน่ว..เหยียดแข็งราวโลหะ..พุ่งราวกระสุน..และทะลุร่างได้ไม่ยาก..หากโดนเข้าไป..ก็คงไม่ต่างจากโดนกระสุนปืน..

วันเดอร์วูแมนที่เก่ง ๆ ระดับแชมป์ในแต่ละรุ่น..จะเก่งกาจกับการใช้และประยุกต์เชือกสีทองนี้มากที่สุด..อย่างเอมี่เอง..ก็เคยใช้เชือกสีทองเส้นเดียว..บุกถล่มแก๊งค์มาเฟียอาวุธครบมือทั้งแก๊งค์มาแล้ว..

ซันนี่แค่นเสียง..ขยับตัว..และขว้างเชือกออกไป..

เอมี่ก็เช่นกัน..

เชือกสวนทางกัน..พุ่งตรงราวกระสุน..

แต่ซันนี่ดึงเวลาให้เชือกช้าลง..หมายใจจะคว้าเชือกของเอมี่ก่อน..

ถ้าคว้าเชือกเอมี่ได้ก่อน..จะสามารถควบคุมจังหวะและชิงจังหวะนั้นให้เป็นฝ่ายรุกได้..

นี่เป็นกลยุทธที่ใช้กับพิ้งค์อย่างได้ผลมาแล้ว...

แต่เอมี่กลับดึงเชือกตัวเองกลับ..ซันนี่ก็ขมวดคิ้ว..ดึงเชือกตัวเองกลับเช่นกัน..

“..ลูกไม้ของค่ายวันเดอร์วูแมนบ้านความฝัน..พี่สอนฉันเอง..พี่ซันนี่..”

“..ไม่น่าใช้ลูกไม้นี่กับเธอเลยนะเอมี่..”ซันนี่หัวเราะ..

เอมี่ปราดเข้ามา..เชือกควั่นเป็นท่อนยาว..และแข็งกลายเป็นกระบอง..

ซันนี่บังคับเชือกให้ขดเป็นวง..บังคับให้แข็งแกร่งจนกลายเป็นโล่..และยกรับกระบองของเอมี่..

ต่างคนต่างโจมตีและรับกันคนละสามสี่ครั้ง.ก่อนจะผละออกจากกัน..

แต่ซันนี่ผละเพียงประเดี๋ยว..ก็พุ่งเข้าใส่อีก..

ใช้โล่กระแทกใส่ท้องและหน้าอกของเอมี่จนกระเด็น...

“..เธอต้องไม่ลืม..พลังเธออ่อนลง..”ซันนี่พูด..

เชือกแปรสภาพ..ขดเป็นรูปดาบ..และมันก็กลายเป็นดาบที่แข็งแกร่ง..

ซันนี่ตวาดลั่น..ฟันดาบที่สร้างจากเชือก..

เอมี่ยกกระบองขึ้นรับทั้งที่ตัวเองยังคงนอนอยู่กับพื้น..

ซันนี่โจมตีเร็วกว่าที่คาดคิดมากนัก..

ความเร็วที่เหนือกว่าเพราะพลังมากกว่า..ทำให้เอมี่รับแทบไม่ทัน..

ดาบแรกมาถึง..ดาบที่สองตามติด..และดาบที่สาม..ถึงกับงัดกระบองลอยกระเด็น..ดาบที่สี่..เอมี่ต้องไขว้สองมือ..ใช้ปลอกแขนโลหะรับดาบไว้..

ซันนี่ถีบเอมี่ล้มลง..และจ่อดาบกับใบหน้า..ก่อนจะงัดดาบขึ้น..ตวัดเอารัดเกล้าของเอมี่กระเด็นออกมา...

ไม่มีรัดเกล้า..ก็ควบคุมเชือกสีทองไม่ได้..ใช้อาวุธไม่ได้แล้ว...

เอมี่รู้สึกท้อแท้อย่างบอกไม่ถูก..ไม่มีทางชนะรุ่นพี่คนนี้ได้เลย..

เชือกของเอมี่กลายเป็นหมดพิษสง..กองกับพื้นเหมือนเชือกฟางที่ไร้ค่า..

ดาบที่สร้างจากเชือกของซันนี่แปรสภาพ..กลายเป็นเชือกยาวที่ม้วนมัดร่างเอมี่ไว้...

ซันนี่พูดขึ้นว่า..

“.สำหรับเธอ..เดี๋ยวฉันจะจับไปรับโทษจากเธมีสไคร่า..แต่ตอนนี้..”

พลางหันไปหานักร้องหมีคนที่สร้างปัญหาให้เธมีสไคร่าในเวลานี้อยู่..

แต่..น้ำหายไปแล้ว..

ซันนี่แค่นเสียง..เดินไปยังตำแหน่งที่เมื่อสักครู่น้ำยืนอยู่...

หายไปไหน..ยัยนักร้องหมี..ยัยบ้า..ยัยคนที่ทำให้รุ่นน้องต้องเสียคนไปรักเธอเข้า...

“..ฉลาดนักนะ..ฉวยโอกาสที่ฉันสู้กับเธอ..หนีไปเสียได้..แต่ก็นะ..คงหนีไปได้ไม่ไกลหรอก..”

แล้วซันนี่ก็ชะงัก..

ชะงักกับความรู้สึกและภาพที่ปรากฏในสมอง..

ใช่..เชือกสีทองของวันเดอร์วูแมน..เมื่อมัดใครแล้ว..ก็สามารถจะรับรู้ความคิด..ข้อมูลในสมอง..ตลอดจนรับรู้ประสาทสัมผัสของคนที่ถูกมัดได้..แถมยังควบคุมได้ด้วย..

และสิ่งที่ซันนี้ได้สัมผัสเวลานี้..คือความรักที่นุ่มนวลของเอมี่ที่มีต่อน้ำ..

เพราะว่า..เอมี่เมื่อแพ้ในการต่อสู้กับรุ่นพี่ที่ฝีมือเหนือกว่า..ก็รู้สึกท้อแท้จนไม่มีอะไรดีไปกว่าคิดถึงน้ำ..

คิดถึงความรู้สึก..ความสัมพันธ์กับน้ำ...

ซันนี่มีอาการประหลาด..รู้สึกวาบหวามกับความรู้สึกที่สัมผัสได้ไปด้วย..

ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนเลย..

ไม่เคยเลย...

ตัวเองเหมือนจะสั่นสะท้านจนทนแทบจะไม่ได้..

ถึงกับเหงื่อตกพรู..

ในขณะที่ซันนี่กำลังย่ำแย่กับความรู้สึกที่ตัวเองสัมผัส..

น้ำย่องมาจากด้านหลังรถผุ. ๆ ที่ซ่อนตัว...เดินไปหยิบรัดเกล้าและเชือกของเอมี่ที่หล่นพื้น..

เอามือผลักร่างเอมี่ที่คอตกท้อแท้..

เอมี่เงยหน้าขึ้น..อดยิ้มไม่ได้..

“..เจ็บไหม..เอมี่..”เด็กหมีถาม..

“..มะ..ไม่เจ็บ...”

น้ำเหลือบมองซันนี่ที่มีอาการแปลก ๆ หันหน้าไปทางทิศที่คิดว่าน้ำวิ่งหนีหายไป..

ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย..

และผวาเข้าจูบเอมี่..

“..ขอบคุณนะที่ช่วยฉันไว้..”

ใบหน้าน้ำแดงขึ้น..ร่างกายก็เปลี่ยนไป..สีแดงเลือดปรากฏขึ้น...

เอมี่จูบน้ำอย่างวาบหวาม..เพราะเธอท้อแท้กับสิ่งที่เกิดขึ้น..

ไม่สามารถปกป้องน้ำได้..

ความรู้สึกเวลานี้..เหมือนกับปลดปล่อย..สั่งลา..ทิ้งทวนเป็นครั้งสุดท้าย..ก่อนที่จะไม่ได้เจอกันอีก..

น้ำลูบไล้ไปตามร่างของเอมี่..ตาเหลือบมองไปซันนี่ด้วย..

“..มาทำร้ายเอมี่ของฉัน..”น้ำคำราม... “.ตายซะเหอะยัยบ้า..”

ตาย..ตายเลยเหรอ...

ขาดคำ..ร่างของซันนี่ก็บิดกระตุก..และล้มลง..น้ำลายฟูมปาก..

“..อะ..อ๊าค..นี่มัน..นี่มันอะไร..”วันเดอร์วูแมนซันนี่ร้อง...พยายามฝืนความรู้สึกสุดชีวิต..

“..สิ่งที่พวกแกกลัวไงล่ะ..บลัดดี้วีนัส..”น้ำพูด.. “..แกไม่น่าจะมัดเอมี่ไว้ด้วยเชือกของแกเส้นนี้เลย...”

ซันนี่คำรามออกมา..ก่อนจะดึงรัดเกล้าของตัวเองขว้างทิ้ง..

เชือกที่มัดเอมี่คลายออก...

น้ำสวมรัดเกล้าที่เก็บจากพื้นให้เอมี่..

นี่คือรัดเกล้าของเอมี่เอง...

“..รุ่นพี่เธอใช้เชือกไม่ได้แล้วเอมี่..”น้ำพูด...

เอมี่เม้มปาก..

“.ขอโทษนะคะพี่ซันนี่..”

เชือกของเอมี่ควั่นพันเป็นกระบองอีกครั้ง..

และพุ่งเข้าหาซันนี่..

ฟาดใส่ต้นคออย่างแรง...

ร่างซันนี่โงนเงน..น้ำร้องลั่น..

“..เอมี่..ต้องซ้ำ..”

กระบองเชือกของเอมี่ฟาดใส่คางของซันนี่ดังกร๊อป..แรงเหมือนกับที่ซันนี่ต่อยพิ้งค์จนสลบ...

ร่างของซันนี่..วันเดอร์วูแมนแชมป์ของบ้านความฝันค่ายฝึกรุ่นที่หก..ถึงกับร่วงลงแน่นิ่ง...

เอมี่เป่าปาก...น้ำไชโยลั่น..เจ้าเยาฮันไม่รู้มาจากไหน..รีบวิ่งมาให้มี้มันคว้าร่างและหอม...

เอมี่เก็บเชือกของตัวเอง..นิ่งคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาเมื่อสักครู่..

“..เมื่อกี้..เธอพูดว่า..บลัดดี้วีนัส..”

“..อือ..”

“..เธอเกี่ยวอะไรกับมัน..ทำไมถึงพูดออกมา..”

“..ไม่รู้เหมือนกัน..”น้ำยักไหล่.. “.รู้แต่ว่า..ฉันเห็นเธอนิ่ง..สีหน้าเธอเหมือนมีความสุข..เธอถูกมัดด้วยเชือกสีทองนั่น..และยัยซันนี่นั่นก็มีปฏิกริยา..มันก็พอจะคิดออก..ว่ามันคล้ายกับที่เธอเคยผูกเชือกกับแมวแล้วมาหื่นผ่านอีนังเยาฮันของฉัน..”

น้ำพูดพลางหัวเราะ..

“..ท่าทางยัยนั่นจะแพ้ความหื่น..ก็ให้หื่นตายไปซะเลย..ดุดีนัก..”

เอมี่ถอนหายใจ..

“..แต่พี่ซันนี่ไม่น่าจะย่ำแย่ขนาดนั้น..”

“.ฉันไม่รู้นะว่ามันเกิดจากอะไร..ต้องถามเธอล่ะ..ว่าตอนนั้นเธอคิดและรู้สึกอะไรอยู่..เชือกเส้นนี้เลยทำให้ยัยซันนี่รับรู้ความคิดและความรู้สึกเธอไปด้วย..”

“..ฉันคิดว่า..ฉันคงไม่ได้พบเธออีก..เพราะฉันแพ้พี่เค้า..ก็เลยคิดถึงสิ่งที่ฉันมีความสุขกับเธอ..”

“..หือ..นึกแล้ว..”

น้ำหัวเราะ..พูดอีกว่า..

“..ยัยนั่นคงไม่เคยเจอความรู้สึกอะไรแบบนี้ล่ะสิ..ถึงได้ช็อคไปดื้อ ๆ ...”

“..แต่..พี่เค้าก็..”เอมี่ยุ่งยากใจ..

“..เค้าคงไม่รู้หรอกว่า..มันดีขนาดไหน..ตัวเองก็พยายามแอนตี้มันอีกต่างหาก..”

ทั้งสองประคับประคองกันลุกขึ้น..

“..เอาไงต่อ..”

เอมี่เดินไปที่มอเตอร์ไซด์..

“..ใช้รถเก๋งไม่ได้แล้ว..ได้แต่ใช้มอเตอร์ไซด์นี่แหละ..”

พลางก้ม ๆ เงย ๆ ..ชั่วขณะก็แกะอะไรสักอย่างออกมาโยนทิ้ง...

“..มอเตอร์ไซด์แม้จะมีเครื่องติดตาม..แต่กลไกติดตั้งไม่ซับซ้อนเท่ารถเก๋ง..เอาออกได้สบาย..เราไปกันได้แล้ว..เค้าคงตามเราไม่เจอแน่..น้ำ..”

เอมี่ขึ้นคร่อม..สตาร์ทรถ..น้ำเข้ามาซ้อน...มือยังอุ้มเยาฮัน...

“..เราจะไปไหนกันดี..”น้ำอดถามไม่ได้..

“..น่าจะมีที่ที่เราใช้หลบซ่อนได้..”เอมี่นึกถึงใครคนหนึ่ง.. “..ต้องไปหาเค้าแล้วล่ะ..เพราะเราจะได้รู้ข้อมูลการเคลื่อนไหวของทั้งพวกคิงส์มาร์ส..กับเธมีสไคร่า..”

“..เค้ารู้จักคิงส์มาร์สกับเธมีสไคร่าด้วยหรือ..”

“..ไม่ยากหรอกถ้าจะให้รู้จัก..แต่เหนืออื่นใด..เค้าเป็นเจ้าหน้าที่..เครือข่ายการติดตามของเจ้าหน้าที่ตำรวจอาจจะไม่สู้พวกเธมีสไคร่าของฉัน..แต่ก็ดีที่สุดในการใช้งานเวลานี้แล้วล่ะ..”

“..แล้วเค้าอยู่ไกลจากที่นี่หรือเปล่าล่ะ..”

“..ไกลสิ.เค้าน่าจะอยู่กรุงเทพฯนะ..”

น้ำตาเหลือก..

“..กรุงเทพ..นี่แปลว่า..เธอจะขับมอเตอร์ไซด์คันนี้..แล้วให้ฉันซ้อนเข้ากรุงเทพ..”

“..ก็ใช่..”

“.นี่มันประจวบคีรีขันต์นะ..”

“..เอาน่า..นึกว่าเป็นพี่ตูนวิ่งระดมหาเงินช่วยโรงพยาบาลก็แล้วกัน..นี่ก็ใกล้ ๆ บางสะพานบ้านพี่ตูนด้วย..”

“..เฮอะ ๆ ๆ ...”น้ำโอบร่างเอมี่ไว้ด้วยมือหนึ่ง..ขณะที่มืออีกข้างอุ้มเยาฮัน “..นี่ถ้าไม่ใช่เธอนะเอมี่..เป็นตายยังไงก็ไม่ทำให้ตัวเองสมบุกสมบันแบบนี้หรอก..”

เอมี่หัวเราะ..

ต่างคนต่างก็เหลือบมองประสานสายตากันชั่วขณะ..

น้ำอยากจะบอกอะไรอย่างที่อยากบอกอีกครั้ง..

ฉันยินดีที่จะทิ้งทุกสิ่งเพื่อไปกับเธอ..

แต่ก็ยังไม่สามารถเอ่ยคำนั้นออกมาได้..

แม้ว่า..เธอจะเป็นฝ่ายจุมพิตที่ริมฝีปากของวันเดอร์วูแมนเอมี่คนนี้ก่อนก็ตาม....

.....

ดร.คิวมองดูร่างที่นอนบนเตียงสนามอย่างห่วงใย...

ร่างของวันเดอร์วูแมนซันนี่ที่ถูกน็อคหมดสติ..

เขากับลูกน้องพาวันเดอร์วูแมนพิ้งค์ที่ถูกจับมัดขึ้นรถตู้ตามมา..ใช้โทรศัพท์ของพิ้งค์ที่เหลืออยู่เพียงเครื่องเดียว..ติดต่อไปที่องค์กร..ซึ่งองค์กรก็รีบติดต่อหาดร.บลูม..บีบบังคับให้สกัดเอมี่โดยการควบคุมรถของตัวเองในระยะไกล..

ขับตามมาจนทัน..เห็นซันนี่โดนน็อคสลบเหมือดก็รีบจอดรถช่วยเหลือ..กางเตียงสนาม..หามซันนี่มาปฐมพยาบาล..

กับซันนี่..ดร.คิวแม้จะเป็นรุ่นน้อง..แต่ก็ชื่นชมทั้งความสามารถและการวางตัว..แนวคิดบางอย่างของซันนี่ก็สอดคล้องกับเขา..

ตอนนี้..ซันนี่เหมือนจะได้สติ..ขยับตัว..และครางออกมาเบา ๆ ..

ดร.คิวเป่าปาก..

ในที่สุดวันเดอร์วูแมนระดับแชมป์ในรุ่นที่หกบ้านความฝัน..ก็ฟื้นแล้ว..

กุมศีรษะ..ค่อย ๆ ลุกขึ้น..นั่งซึมบนเตียงสนามพักหนึ่ง...

“..พี่ซันนี่ครับ..”ดร.คิวร้องเรียกอย่างเป็นห่วง..

ซันนี่กุมขมับ..นิ่งนาน..จนในที่สุดก็แค่นเสียงอย่างถือดี..

“..โดนรุ่นน้องน็อคจนได้..น่าอายจริง ๆ ...”

“..พี่ครับ..เอมี่เก่งขนาดชนะพี่ได้เลยหรือ..”

“..ไม่หรอกคิว..”ซันนี่ลงจากเตียงสนาม...”..พิ้งค์ล่ะ..”

“..เราควบคุมตัวอยู่บนรถตู้แล้วครับ...”

ซันนี่เดินโซเซไปที่รถตู้ที่จอดไม่ห่าง..

เปิดประตู..เพื่อจะมองมาที่พิ้งค์ซึ่งเวลานี้ฟื้นคืนสติแล้ว..

แต่พิ้งค์ก็ยังโดนมัดด้วยเชือกสีทองของตัวเอง..เชือกที่เหนียวแน่น..จนคนที่มีพลังมหาศาลอย่างพิ้งค์ยังดึงไม่ขาด..

ดร.คิวตามซันนี่มาด้วย..

ซันนี่แค่นเสียง..ยื่นมือ..

“..รัดเกล้าของพิ้งค์ล่ะ..”

ดร.คิวดูจะประหลาดใจ..แต่ก็หยิบของให้ตามคำสั่ง...

พิ้งค์ถูกปิดปากด้วยเทปกาว..ซันนี่ดึงออก...

“..ฉันเปลี่ยนใจแล้ว..เธอเป็นอิสระได้..พิ้งค์..”

พูดจบก็สวมรัดเกล้าของพิ้งค์ให้เจ้าของเดิม..

เมื่อสวมรัดเกล้า..พิ้งค์ก็บังคับเชือกสีทองที่มัดตัวเองอยู่ได้..

เสียงขวับ ๆ เมื่อเชือกคลายออก..แล้วม้วนเก็บไว้ในอกเสื้อแจ๊คเก๊ตเหมือนเดิม..

ดร.คิวดูงุนงง..

“..พี่ซันนี่ครับ..”

“..ดูท่า..ฉันจะไม่เอาโทษเธอสักครั้งนะพิ้งค์..”

พิ้งค์ยังคงยิ้มได้..

“..ทำไมใจดีกับรุ่นน้องขึ้นมาซะอย่างนั้นล่ะพี่ซันนี่..”

“..คิว..ถือว่าฉันยกโทษให้พิ้งค์..เธอก็ไม่ต้องรายงานผู้ใหญ่..และเรื่องของเอมี่..ฉันก็จะรายงานผู้ใหญ่เหมือนกัน..ว่าเธอไม่ควรจะมีความผิด..”

ดร.คิวเม้มปาก..

“..พี่ซันนี่..แต่เอมี่ช่วยคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบลัดดี้วีนัสให้หนีไปได้นะครับ..”

“..แกก็เอาแต่คิดจะฆ่า..อยากจะทำลาย..แกมีแต่ความแค้น..ไม่สมกับเป็นคนของเธมีสไคร่าเลยสักนิด..เพราะความแค้นทำให้มันแก้ปัญหาด้วยวิธีที่ดีที่สุดไม่ได้..”

ดร.คิวถูกตำหนิจนต้องนิ่ง...

พิ้งค์หัวเราะ...

“..พี่ซันนี่คงคิดอะไรออกแล้วใช่ไหม..ทางที่ดีกว่าทางของคิว...”

ซันนี่พยักหน้า..

“.สู้กับเอมี่..และเห็นอะไรบางอย่าง..นั่นคือ..เอมี่รักน้ำ...”

“.เรื่องนั้น..เราก็รู้กันอยู่นะพี่...”พิ้งค์เสริม...

แต่คิวกลับเม้มปากด้วยอารมณ์กรุ่น...

“..เอมี่จะช่วยเหลือบลัดดี้วีนัสเพราะความรัก..ก็ยิ่งมีความผิดนะครับ..”

“..ไอ้บ้า..”ซันนี่ด่า.. “..ทำไมไม่คิดบ้างล่ะ..ว่าน้ำก็รักเอมี่เหมือนกัน..”

ภาพความรักที่ซันนี่สัมผัสได้จากความทรงจำของเอมี่..ทำให้ซันนี่คิดอะไรออก..

“.พี่จะทำอะไรครับ..”..ดร.คิวไม่ว่ายังไงก็ยังมีความแค้นอยู่...

ซันนี่หัวเราะ..

“...ทำไมแกไม่คิดบ้างล่ะ..แทนที่บลูอธีน่าจะต้องทำลายบลัดดี้วีนัส..หากมองอีกมุม..ถ้าเราได้เป็นพวกล่ะ..”

พิ้งค์นึกขึ้นได้..ถึงกับหัวเราะ...

“..นี่หมายความว่า..”

“..ใช่..เรายังไม่รู้ความลับของบลัดดี้วีนัสกับน้ำว่าเกี่ยวข้องกันอย่างไร..แค่ไหน..แต่หากเกี่ยวข้องกันอย่างลึกซึ้งจริง ๆ ..และน้ำรักกับเอมี่จริง ๆ ..ความรักนี่แหละจะควบคุมบลัดดี้วีนัสได้...”

“..แต่..”ดร.คิวพยายามเถียง..แต่ก็พูดไม่ออก..

“..แทนที่เราจะไล่ล่า..แต่หากทำในมุมกลับ..ส่งเสริมให้พวกเขารักกัน..เพื่อใช้สิ่งนี้มาควบคุมบลัดดี้วีนัสอีกที..”..

“..มันจะดีหรือพี่..”ดร.คิวยังไม่เห็นด้วย..

“..ไม่รู้ล่ะ..ฉันจะรายงานไปที่องค์กรให้รับทราบเรื่องราวทั้งหมด..และถ้าแกขัดขวาง...ฉันจะรายงานเรื่องที่แกทำเกินกว่าเหตุกับน้ำ...ทั้งที่ยังพิสูจน์ไม่ได้ว่าน้ำกับบลัดดี้วีนัสเกี่ยวข้องกันแค่ไหน..”

ดร.คิวเม้มปาก..

เวร..พี่ซันนี่เปลี่ยนความคิดเสียแล้ว...

วันเดอร์วูแมนซันนี่มองที่รถผุ ๆ ที่เอมี่ทิ้งไว้เพราะขับต่อไม่ได้...

“..แกกลับไปก่อน..คิว..ฉันกับพิ้งค์จะตามเอมี่กับน้ำไปเอง..”..

“..เอมี่คงพยายามไม่ติดต่อใครในองค์กร..เพราะยังไม่รู้ว่าเราจะเอายังไง..คงเอาเครื่องมือสื่อสารที่เราสามารถคอนแทคได้ทิ้งไปหมด..”พิ้งค์ให้ความเห็น..

“..แปลว่า..เราก็ไม่รู้ว่า..เอมี่กับน้ำ..จะไปที่ไหน..”

“..แต่ก็คงไม่ยากที่จะตามหาใช่ไหมล่ะคะพี่..”พิ้งค์หัวเราะ...

ก่อนจะพากันเดินไปที่รถผุ ๆ ของเอมี่...

ในขณะที่ดร.คิวสีหน้านิ่ง..และไม่เห็นด้วย...

“..คิดอะไรของพี่วะ..พี่ซันนี่...ถ้าจะช่วยยัยนั่นน่ะ..ฉันไม่ยอมหรอกนะ...”

ในใจของคิวมีแต่ความขัดแย้ง...

สายตาเป็นประกาย...เหมือนคิดอะไรที่ไม่เป็นเรื่องดีนัก....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #35 Beever3 (@Beever3) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 08:48
    เอมทำทุกอย่าเพื่อน้ำแต่น้ำยังจะห่วงชื่อเสียง ศลป ของตังเองอีก
    #35
    1
    • #35-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 6)
      23 มิถุนายน 2561 / 21:28
      เงื่อนไขต่างกันค่ะ อาจจะฉุกคิดว่า เอมี่ถ้าเป็นผญ.ธรรมดา จะเลี้ยงดูกันยังไง ก็ต้องเอางานศิลปินไว้ก่อน
      #35-1
  2. #34 0_0 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 21:08

    คิว แกจะมาเป็นคนชั่วแบบนี้ไม่ได้นะโว้ยยยยยยยยยยยย

    #34
    1
    • #34-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 6)
      22 มิถุนายน 2561 / 23:37
      ป่านนี้คิวตัวจริงท้องอืดล่ะค่ะ 5555
      #34-1
  3. #33 Deknoy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 01:11

    ฆ่าดร.คิวแทนได้มะ ฮึ่ย

    #33
    1
  4. #32 p_printliltle (@p_printliltle) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 01:08
    คุนคิวค่ะ....ไปนอนค่ะ....
    ที่เหลือพี่ซันนี่กับพริ้ง.....จัดต่อเองค่ะ
    #32
    1
    • #32-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 6)
      22 มิถุนายน 2561 / 23:39
      คิวตัวจริงอ่านงง ว่าทำไมมีแต่คนพูดถึง 5555
      #32-1