Sweet..Wonder หวานใจยัยฮีโร่(ยูริ)

ตอนที่ 5 : Wonder woman vs wonder woman

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 627
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    20 มิ.ย. 61

นอกจากความรักแล้ว..ความเป็นเพื่อนก็สำคัญไม่แพ้กันค่ะ..

Cr.NANO@nano_seefa

....................

ในที่สุดรถตู้ของเธมีสไคร่า..องค์กรลับซึ่งต่อต้านปฏิบัติการณ์สร้างสงครามของเทพเจ้ามาร์ส...ก็มาถึงเซฟเฮาส์..

มีคนลงจากรถตู้ห้าคน..

คนแรกสวมชุดเชิ้ตแสลค..คลุมด้วยเสื้อแลบยาวสีขาว..เป็นชายหนุ่มที่ดูมีความฉลาด..และลึก..ๆ..น่าจะมีอะไรในใจไม่น้อย..สังเกตจากสีหน้าที่ดูเครียดตลอดเวลา...

อีกสองคนเป็นผู้ช่วย..สง่าราศีนี่ชัดเจนเลยว่า ผู้ช่วยแน่นอน..

แต่อีกสองคนเป็นหญิงในชุดเสื้อเกาะอก..เลคกิ้ง..แจ๊คเก๊ตดำ..ดูคล้ายกับเอมี่..

เพียงแต่เสื้อเกาะอกของเธอทั้งสองเป็นสีส้มกับสีน้ำเงิน..ผิดจากของเอมี่ที่เป็นสีแดง..

ยังสวมปลอกแขนและรัดเกล้าประดับอัญมณีส่องประกายสีฟ้าเช่นเดียวกัน..และภายใต้แจ๊คเก๊ต..ก็คงมีเชือกสีทองซุกซ่อนอยู่..

ใช่..ทั้งสองคือวันเดอร์วูแมนแห่งองค์กรเธมีสไคร่าเช่นเดียวกับเอมี่..

คนสวมเสื้อเกาะอกสีส้มอดถามไม่ได้..

“..คิดว่าต้องเอาเราสองคนมาช่วยเอมี่เลยหรือนี่..พี่ซันนี่..”

คนสวมเสื้อเกาะอกสีน้ำเงินพยักหน้า...

“..พิ้งค์..แม้ว่าเอมี่จะเก่ง..แต่พลังของบลัดดี้วีนัสที่เราจับได้..บางทีรวมกำลังกันสามคนก็อาจจะเอาไม่อยู่ก็ได้..”

พูดจบก็หัวเราะกับพิ้งค์ที่เป็นคนร่างใหญ่..

“..เธอไม่เคยเจอพลังบลัดดี้วีนัส..ก็อาจจะยังไม่เข้าใจอะไรหรอก..จุดเด่นของเธอคือแรงที่มีระดับเดียวกับฮัคล์..แต่เชื่อไหมว่าพี่ยินดีจะให้เธอหักคอเล่นมากกว่าจะเจอกับพลังที่แท้จริงของบลัดดี้วีนัส..”

สาวสวย..อายุมากกว่า..ประสบการณ์สูงกว่า..ซันนี่เป็นวันเดอร์วูแมนที่ทุกคนก็ยอมรับในฝีมือและประสบการณ์..

เสียงสนทนาทำให้ชายหนุ่มที่เดินนำทุกคนพูดขึ้นว่า..

“..ถ้าหากยัยศิลปินที่เอมี่คุ้มครองอยู่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบลัดดี้วีนัสจริง..เป็นคนแผ่พลังนั้นจริง..ก็เชื่อได้เลยว่าเธอคงยังไม่กล้าแข็งนัก..เราต้องรีบจัดการก่อนที่เธอจะรับรู้และใช้พลังที่แท้จริงออกมา..เป็นการตัดไฟแต่ต้นลม..ลำพังแค่พิ้งค์คนเดียวก็น่าจะเอาอยู่..แต่เพื่อความไม่ประมาท..ก็ต้องให้พี่ซันนี่มาดูแลอีกคน..”

“..ดร.คิว..ดูเธอจะมั่นใจในข้อสันนิษฐานของเธอเหลือเกิน..” วันเดอร์วูแมนที่ชื่อซันนี่ยังคงรอบคอบเสมอ..

“..ผมเคยเห็นวันเดอร์วูแมนที่ตายด้วยพลังของบลัดดี้วีนัสมาแล้ว..ถ้าพี่เห็นเหมือนผม..พี่คงจะสยอง..”

ซันนี่ขมวดคิ้ว..น้ำเสียงของคิวดูแปร่ง ๆ บอกไม่ถูก..พิ้งค์ถึงกับสะกิดแขนวันเดอร์วูแมนรุ่นพี่..

“..วันเดอร์วูแมนเมย่า..จำได้ไหมพี่..”

“..อ้าว.นึกว่าตายเพราะสาเหตุอื่น..เมย่าที่ว่าเป็นแฟนกับคิวน่ะหรือ..”ซันนี่อุทาน..

“..เมย่าจะทำงานอีกสองปี..แล้วจะลาออกเพื่อจะแต่งงานกับคิว..เพราะกฎของเรา..วันเดอร์วูแมนจะมีครอบครัวไม่ได้..แต่เธอก็มาตายเสียก่อน..ด้วยอำนาจพลังของบลัดดี้วีนัส..แล้วข้อสำคัญ..หลังจากพลังของบลัดดี้วีนัสฆ่าเมย่าไปแล้ว..เราก็ตามหามันไม่ได้อีกเลย..มันเหมือนสูญหายไปจากโลก..”

ดร.คิวเม้มปาก..

“..ฉันทุ่มเททั้งชีวิตหลังจากนั้น..ทั้งศึกษา..ทั้งตามหา..ต้องการเจอบลัดดี้วีนัสอีกสักครั้ง..มันเป็นอันตรายต่อพวกเรา..และฉันต้องทำลายมันให้หมดไปให้ได้..เพื่อเมย่า..นี่คือการแก้แค้นของฉัน..”

ซันนี่ถอนหายใจ..

“..มิน่า..พอเราจับพลังของบลัดดี้วีนัสได้..เธอถึงอาสามาด้วยตนเอง..”

พิ้งค์พยักหน้า..

“.แต่องค์กรก็ใช่ว่าจะส่งดร.คิวมาแบบไม่มีสาเหตุนะพี่ซันนี่..เพราะแฟนเค้าตายด้วยบลัดดี้วีนัส..เค้าก็เลยมุ่งมั่นศึกษาค้นคว้า..จนเรียกได้ว่า..ดร.คิวคือคนที่เชี่ยวชาญด้านบลัดดี้วีนัสได้ดีที่สุดของเรา..”

ซันนี่ครางอือม์..

“..ขนาดนั้น..”

“..และมีการค้นพบอะไรบางอย่างที่ดร.คิวทำให้องค์กรเราตะลึงกันไปหมด..”

“..นี่เราอยู่องค์กรเดียวกันหรือเปล่าวะพิ้งค์..ทำไมพี่ไม่รู้อะไรเลยล่ะ..”ซันนี่อดถามไม่ได้..

“..แหม.พี่..พี่ไม่ได้ขาเผือกเหมือนพิ้งค์นี่คะ..อีกอย่าง..พี่ก็ง่วนกับการฝึกเด็กใหม่..เอาเวลาที่ไหนมาอัพเดทความรู้พวกนี้ล่ะ..ว่าแต่..พี่รู้ไหม..สิ่งที่คิวค้นพบคืออะไร..”

“..ก็อยากรู้เหมือนกัน..”ซันนี่ดูจะตาเป็นประกายทันที..

“..คิวพบว่า..พลังของบลัดดี้วีนัส..อาจจะไม่ได้อยู่ในเพชรแบบพลังของแบล็คมาร์สหรือบลูอธีน่าน่ะสิ..”

ดร.คิวพยักหน้า..

“..พิ้งค์พูดถูกแล้วล่ะครับพี่ซันนี่..ดังนั้น..แม้ดร.บลูมจะรายงานว่า..ยัยศิลปินที่ชื่อน้ำคนนั้น..ไม่มีเพชรบลัดดี้วีนัสอยู่กับตัวเลย..ก็ใช่ว่า..จะรอดพ้นจากข้อกล่าวหาว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับบลัดดี้วีนัสได้...”

สายตาดร.คิวเป็นประกายดูโหด ๆ ..

“..และถ้าผมรู้ว่า..ยัยคนนั้นมีพลังของบลัดดี้วีนัส..ผมจะต้องฆ่าเธอเสีย..และจะไม่มีใครห้ามปรามผมได้..เพราะผมทำเพื่อองค์กร..กับเมย่าที่ตายไป..รวมถึงวันเดอร์วูแมนทุกคนด้วย..เพราะเธอจะเป็นภัยต่อพวกเราทุกคน..และอาจจะฆ่าวันเดอร์วูแมนไปอีกกี่คนก็ไม่ทราบได้...ผมไม่อยากให้ใครในหน่วยวันเดอร์วูแมน..ต้องตายเหมือนเมย่าอีกแล้ว...”

บรรยากาศดูนิ่งอึนไป..พิ้งค์กับซันนี่ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก..

นอกจากซันนี่จะกระซิบถามรุ่นน้องวันเดอร์วูแมนด้วยกันว่า..

“..ทำไมดูอิน..ดูจริงจังขนาดนี้..”

“..คิวมันรักเมย่ามากนะคะพี่ซันนี่..”พิ้งค์กระซิบตอบ.. “..ถ้าพี่มีใครสักคนที่พี่รัก..ก็อาจจะยิ่งกว่าคิวก็ได้..”

“.เออ..เนอะ..”

ดร.คิวกระแอมเบา ๆ ..

“..ไม่ต้องกระซิบหรอก..มากระซิบอะไรข้างหูผม..”

สองวันเดอร์วูแมนทำหน้าเซ็ง ๆ ..ที่โดนดักมุกกระซิบได้..

....

ทั้งห้าคนเดินเข้ามาในเซฟเฮาส์..พบว่า..เอมี่รออยู่พร้อมกับน้ำในชุดเสื้อยืดขาว..กางเกงวอร์ม..

เอมี่จะอ้าปากรายงานอะไรสักหน่อย..แต่ดร.คิวชิงพูดเสียก่อน..

“..ไม่ต้องพูดอะไรหรอกนะเอมี่..เธอออกไปก่อน..ปล่อยฉันกับลูกทีมไว้แค่นี้แหละ..เธอไปอยู่กับพิ้งค์กับพี่ซันนี่..”

ดร.คิวพยักหน้าให้ลูกน้อง..ซึ่งหิ้วเครื่องไม้เครื่องมือมาด้วย..

น้ำดูจะหวั่น ๆ ..เอมี่อดบีบมือเบา ๆ ไม่ได้..

“..ไม่ต้องกลัว..คิวปรกติเป็นคนใจดี..”

น้ำอดมองไปทางดร.คิว..นักวิทยาศาสตร์ของเธมีสไคร่าที่มีความหลังฝังใจไม่ได้..

สายตาคิวมองน้ำอย่างไม่เป็นมิตร..น้ำอดหวาดหวั่นไม่ได้..

“..เอมี่..นี่เรียกว่าใจดีแล้วหรือ..เค้ามองยังกะว่าฉันเป็นคนฆ่าแฟนเค้ายังงั้นแหละ..”

“..เธอจะไปฆ่าแฟนเค้าได้ยังไง..”เอมี่ดูจะงง ๆ กับสิ่งที่น้ำพูด..

“..ไม่รู้เหมือนกัน..แต่มันรู้สึกเหมือนกับว่า..เค้าแค้นอะไรสักอย่างที่ไปฆ่าแฟนเค้านะ..ฉันไม่ได้ทำนะ..เปล่าทำ..ฉันเป็นศิลปินนักร้อง..เป็นไอดอล..เออ.แฟนเค้าชื่อเมย่าหรือเปล่า..”

เอมี่ใจหาย..

“..เฮ้ยรู้ได้ยังไง..นี่ยังไม่ได้เล่าเรื่องเค้าให้เธอฟังเลยนะน้ำ..”

“..ไม่รู้..มันรู้สึก..มันแว้บ..มันบอกไม่ถูก..”

ดร.คิวกระแอม..

“..กระซิบอะไรกัน..”

พิ้งค์อดพูดไม่ได้..

“.อะไรวะ..ทียังงี้ไม่ได้ยิน..ใกล้จะตาย..เมื่อกี้เราพูดห่างตั้งเยอะ..เสือกได้ยินเฉยเลย..”

“..พิ้งค์..”ดร.คิวตัดบท.. “..พาเอมี่ออกไปก่อน..เมาท์กันให้สบายใจ..รอฉันเช็คร่างกายยัยนักร้องหมีคนนี้สักพัก..”

น้ำโวยวาย..

“..เฮ้ย..จะช้งจะเช็คอะไรบอกก่อนนะ..ถ้าต้องโป๊ไม่ยอมนะเว้ย..ถ้าจะต้องถอดเสื้อผ้า..ฉันยอมให้แค่..เอม...”น้ำถูกเอมี่อุดปาก..เพราะเป็นคนพูดมากตามนิสัย..แล้วจะทำให้คนยิ่งสงสัยความสัมพันธ์ระหว่างกันมากเข้าไปอีก...

“..เมื่อกี้ว่าอะไรนะ.”ดร.คิวเหมือนพยายามจับผิด.. “..ยอมให้เอมี่หรือ..”

“..ก็ใช่น่ะสิ..”น้ำพยายามพูดจนได้.. “..นายเป็นใครก็ไม่รู้ไม่รู้จัก..เอมี่ฉันยังพอคุ้นบ้าง..นึกถึงผู้หญิงน่ารักตาดำ ๆ ใส ๆ แบบฉันบ้างสิ..จะให้คนแปลกหน้าเพิ่งเจอครั้งแรกมาถอดเสื้อผ้าได้ยังไง..”

ดร.คิวแค่นเสียง..

“..ไม่ต้องถอดเสื้อผ้า..รับรองได้..เอมี่..ไปข้างนอกกับพิ้งค์กับพี่ซันนี่เถอะ..ไม่นาน..รับรอง..”

เอมี่เม้มปาก..จำเป็นต้องทิ้งน้ำไว้กับดร.คิวตามคำสั่ง..

พิ้งค์เดินมาตบบ่าเอมี่ซึ่งเป็นเพื่อนซี้ในหน่วยวันเดอร์วูแมนด้วยกัน..เอมี่ยกมือไหว้ซันนี่ที่อาวุโสกว่า..แล้วทั้งสามก็เดินออกไปจากห้องนั่งเล่น..

ก่อนจะออกไป..เอมี่อดมองไปที่จุด ๆ หนึ่งไม่ได้..ซอกตู้ที่ไม่มีใครสังเกต..

ประกายแว้บ ๆ ของตาแมวปรากฏ..

ให้เจ้าเยาฮันเฝ้าดูมี้ของมันแบบลับ ๆ นั่นแหละดีแล้ว...

และที่คอมันยังมีเชือกสีทองของเอมี่..นั่นแปลว่า..สิ่งที่เยาฮันมองเห็น..เอมี่ก็ย่อมจะเห็นด้วย...

เอมี่ไม่ไว้วางใจเลยว่า..ดร.คิวจะทำอะไรกับน้ำกันแน่..

.....

เวลานี้..เหลือแต่น้ำเผชิญหน้ากับดร.คิว..

และดร.คิวก็ดูแปลกใจ..

“..เธอมองอะไร..”

“..หน้าคุณเหมือนไอ้คิวคนบ้านเดียวกับฉัน..คิวเอเอฟ..รู้จักไหม..มีคนแถวบ้านจิ้นฉันกับไอ้คิวด้วยนะ..น้ำคิว..นึกออกปะ..”ศิลปินหมีพยายามทำทะเล้นเพื่อให้ผ่อนคลายบรรยากาศ..

“.ฉันเป็นคนขององค์กรเธมีสไคร่า..ไม่เคยอยู่แถวบ้านเธอแน่..”เสียงดร.คิวดูกร้าว ๆ ..

ศิลปินหมียอดเยี่ยมทำหน้าเซ็ง ๆ ..

“..มีอารมณ์ขันหน่อยเด๊..โธ่เอ๊ย..ไม่สนุกเลย..”

“..นั่งที่โซฟาตัวนั้น..”ดร.คิวออกคำสั่ง..

น้ำนั่งลงแบบเซ็ง ๆ ..ก่อนจะมองหน้าดร.คิวอีกครั้ง..

“..มีอะไรอีก..”ดร.คิวยังคงรู้สึกรำคาญ..

“..เหมือนไอ้คิวจริง ๆ นะคุณนี่..แต่มันน่ะตัวแสบ..เคยวิ่งชนตู้ต่อหน้าต่อตามัน..มันด่าฉันไม่เลิกว่าโง่..ปากมันร้ายมาก.”

ดร.คิวดูจะรำคาญ..หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าที่ลูกน้องถือมา...มันคือเทปกาว..

เขาฉีกออก..และเอามาปิดปากน้ำ..พร้อม ๆ กับลูกน้องทั้งสอง..ยึดมือเท้าของน้ำไว้..ด้วยเครื่องล็อคแน่นหนา..

น้ำใจหาย...คิดในใจ..กูไม่น่าไปกวนตีนใส่แม่งเลย..ไอ้คิวนี่..

ดร.คิวประกบเครื่องมือแปลก ๆ ที่น้ำไม่รู้จักกับร่างของน้ำ..

ก่อนจะดูที่จอเครื่องมือ..

“.เดี๋ยวก็จะรู้แล้ว..ว่าเธอเกี่ยวข้องอะไรกับบลัดดี้วีนัส..ซึ่งหากเธอดูท่าทางจะเป็นอันตรายต่อเรา..”

น้ำใจหาย..เพราะคิวให้ลูกน้องหยิบอะไรบางอย่างออกมา..

เข็มฉีดยา...

“.รับรอง..ตายแบบไม่ทรมาณ..”

นี่ไอ้คิวบ้านี่มันจะฉีดยาให้กูตายหรือนี่...น้ำครางในลำคอ...

.....

ในขณะเดียวกัน..

เอมี่ตามพิ้งค์กับซันนี่..ซึ่งเป็นวันเดอร์วูแมนเหมือนกัน..ออกมาด้านนอก..มีชุดนั่งเล่นพักผ่อนใต้ร่มเงาไม้ร่มรื่น..

สีหน้าเอมี่ทำให้พิ้งค์อดพูดไม่ได้..

“..แกกับฉันก็ไม่ได้เจอกันมานานพอดู..ทำไมไม่ดีใจที่เจอเพื่อนเลยวะเอมี่..”

“.ขอโทษนะพิ้งค์..งานแกเป็นไงบ้าง..”เอมี่ดูจะถามไปงั้น ๆ ...ตาลอย ๆ พิกล..

“..ช่วงนี้พวกคิงส์มาร์สมันเคลื่อนไหวผิดสังเกต..นี่แก..”พิ้งค์ชักหงุดหงิด.. “..ถ้าฉันไม่ถือว่าแกเป็นเพื่อนซี้ล่ะก็..จะตบแกไปแล้ว...ทำหน้าเบื่อโลกไปได้..ดูซิ..ตาก็ลอย ๆ ยังกะคนติดยา..”

ซันนี่หัวเราะ..

“..ดูท่าทางเอมี่จะห่วงยัยศิลปินนั่นเป็นพิเศษนะ..”

พิ้งค์ชะงัก..

“..แกชอบเค้าหรือเอมี่..”

เอมี่สะอึก..

“..เฮ่ย.บ้าน่า..แค่เจอกันสองสามวันเอง..”

“..แหม..”พิ้งค์หัวเราะ.. “.ความรักนะเฮ้ย..มันเกิดขึ้นได้แค่แป๊บเดียวเอง..เข้าใจแกว่ะ..ว่าแต่..แกวางแพลนจะลาออกเมื่อไหร่วะเอมี่..เสียดายแย่ถ้าแกไม่ได้เป็นวันเดอร์วูแมน..”

พิ้งค์พูดเพราะรู้ธรรมเนียมดี..วันเดอร์วูแมนห้ามมีแฟน ..ห้ามแต่งงาน..ถ้าหากจะมีแฟนและแต่งงาน..ก็ไม่ได้ห้ามอะไร..เพียงแต่ต้องลาออกเสียก่อน..

เอมี่ชะงัก..

“..ไม่..ฉันไม่ลาออก..ก็ยังไม่มีพันธะอะไรกับใครนี่..”

“..พี่ว่าพี่ดูออกนะเอมี่..เธอสนใจศิลปินคนนั้นเป็นพิเศษ..”ซันนี่เสริม..เล่นเอาเอมี่ต้องนิ่งเพราะถ้าต่อปากต่อคำไป..อาจจะโดนจับได้..

“..พี่ซันนี่คะ..ชีวิตเอมี่มีแต่งานค่ะ..มีเป้าหมายแน่วแน่ว่าจะเป็นวันเดอร์วูแมนให้ดีที่สุด..”

“.เธอก็..”ซันนี่ส่ายหน้า.. “..นิสัยจริงจังกับชีวิตนี่แก้ไม่เคยหาย..แต่ชีวิตมันมีอะไรนอกเหนือจากงานนะเอมี่..อย่าถึงกับต้องเป็นวันเดอร์วูแมนที่ไร้หัวใจเลยน่า..”

ไร้หัวใจหรือ..พิ้งค์กลับเป็นฝ่ายคิด..และมองเพื่อนก่อนจะนึกถึงอดีต..

ค่ายฝึกวันเดอร์วูแมนของเธมีสไคร่า...ฝึกวันเดอร์วูแมนสืบเนื่องกันมาหลายรุ่น..

เอมี่กับพิ้งค์เข้าฝึกรุ่นเดียวกัน..

ภายในค่ายแบ่งออกเป็นสองบ้าน..จนวันเดอร์วูแมนฝึกหัดทั้งหลายอดจะเปรียบเทียบกับโรงเรียนฮอกค์วอร์ดของแฮรี่ พอตเตอร์ไม่ได้..

บ้านทั้งสองคือ บ้านความฝัน..กับบ้านดวงดาว...

ทุกคนล้อกันว่า..บ้านความฝันก็เหมือนกับบ้านกริฟฟินดอร์..และบ้านดวงดาวเหมือนกับ..สลีธิรีน..

เอมี่ถูกเลือกเข้าบ้านความฝัน..พิ้งค์เข้าบ้านดวงดาว..

ชื่อดูนุ่มนวล..แต่เอาเข้าจริง..ฝึกกันรากเลือด..โหด..หนัก..เหนื่อย..เรียกว่าแทบตาย..

แต่ในหยาดน้ำตา..หยาดเหงื่อ..และความตั้งใจที่เหนือกว่าคนอื่น..เอมี่กล้ำกลืนฝึกฝน..อดทนจนกลายเป็นที่หนึ่งของค่ายวันเดอร์วูแมนบ้านความฝันรุ่นที่ 11

เป็นแชมป์...เหนือกว่าใครทั้งหมด..

พิ้งค์ก็กลายเป็นแชมป์ของบ้านดวงดาวเช่นกัน..

ธรรมเนียมที่เกิดขึ้นในค่าย..หลังจากฝึกสำเร็จ..และรู้ว่าใครคืออันดับหนึ่งของบ้านแต่ละหลัง..ก็ต้องให้ที่หนึ่งทั้งสองบ้านมาวัดฝีมือกันเป็นการทดสอบครั้งสุดท้าย...

เดิมเอมี่กับพิ้งค์ไม่ได้ใกล้ชิดกันเพราะอยู่คนละบ้าน..แต่วันที่ทั้งสองต้องห้ำหั่น..ต่างคนต่างก็ต่อสู้อย่างสุดกำลัง..พิ้งค์หุ่นหนา..กำลังเยอะ..เอมี่ฉลาดชั้นเชิงดี...

ต่อสู้กันทุกรูปแบบ..

เวทีต่อสู้ดูหวาดเสียว..พิ้งค์พลาดท่าลื่นจะตกเวที..ซึ่งหมายถึงแพ้..แต่เอมี่กลับปราดไปคว้ามือไว้ไม่ให้ตก..

พิ้งค์ตั้งหลักได้..ก็ถามขึ้นว่า..

“..ทำไมไม่ให้ฉันตกเวที..เพราะเธอจะได้ชนะ..”

“..ฉันไม่ต้องการชนะเธอด้วยวิธีนี้..”เอมี่พูดอย่างมุ่งมั่น.. “..ถ้าจะชนะ..ต้องชนะด้วยฝีมือที่แท้จริง..”

พิ้งค์พยักหน้า...

“..งั้นเรามาสู้กันต่อ..”

ทั้งสองต่อสู้อย่างรุนแรง..ดุเดือด..ไม่มีออมมือให้กัน..แต่ก็ไม่เล่นสกปรก..

จนหมดแรงนอนแผ่...และไม่สามารถทำอันตรายกันได้อีก..

ซันนี่ซึ่งเวลานั้นเป็นกรรมการ...ถึงกับประกาศก้อง..

“..ปีนี้..ไม่มีผู้ชนะเพียงหนึ่งเดียว..ให้ทั้งสองเป็นแชมป์ค่ายวันเดอร์วูแมนรุ่นที่ 11 ร่วมกัน..”

พิ้งค์พลิกตัว..และจับมือกับเอมี่..

ต่างฝ่ายต่างกอดกัน..เช็ดหน้าเช็ดตา..เช็ดเลือดให้กัน..

และมิตรภาพที่แน่นแฟ้นของเอมี่กับพิ้งค์ก็เริ่มต้นตั้งแต่วันนั้น...

พิ้งค์อดนึกถึงคำพูดของซันนี่เมื่อสักครู่..

วันเดอร์วูแมนที่ไร้หัวใจ..

ไม่หรอก..แกไม่ใช่คนไม่มีหัวใจ..เอมี่..

แต่แกมีหัวใจและน้ำใจเกินกว่าที่ฉันจะคิดเสียอีก..

.....

“..สมมตินะ..”ซันนี่ซึ่งเป็นรุ่นพี่...เป็นแชมป์ของบ้านความฝันค่ายวันเดอร์วูแมนรุ่นที่ 6 พยายามจะหาความผิดปรกติของวันเดอร์วูแมนรุ่นน้อง..

“..หากดร.คิวตรวจสอบพบว่า..ศิลปินคนนั้นที่ชื่อน้ำใช่ไหม..เธอมีความเกี่ยวข้องกับบลัดดี้วีนัสระดับลึก..จนต้องทำลายเพื่อไม่ให้เป็นภัยต่อองค์กรและโลก..เธอจะว่ายังไง..เอมี่..”

“..พี่ซันนี่..”เอมี่อึ้งกับคำถามของรุ่นพี่ที่รักและเคารพ..

สีหน้าของเอมี่มีความลังเล..ทำให้ซันนี่และพิ้งค์สบตากัน..

“..เอมี่..”ซันนี่พูด.. “..อย่าทำอย่างนั้น..ความรักจะทำให้เธอไม่สามารถเป็นวันเดอร์วูแมนที่เป็นทั้งชีวิตของเธอได้อีก..”

“..จะเป็นจะตายยังไง..เอมี่ก็ไม่ทิ้งเป้าหมายในชีวิตได้หรอกค่ะ..”

“..แต่เธอรักศิลปินคนนั้นไปแล้ว..เอมี่..นี่เธอไม่รู้ตัวเลยหรือไง..”

ซันนี่พูดอย่างรุ่นพี่ที่คอยเตือนสติ..แต่เอมี่ก็พยายามคัดค้าน..

“..ไม่หรอกค่ะ..ไม่..พี่ซันนี่เอาอะไรมาพูด..”

“..นี่.เธอยังไม่รู้ตัวอีกหรือ..”ซันนี่เป็นคนมีประสบการณ์สูง.. “..เธอห่วงใยยัยนั้นจนมากไป..พะวงกับความเป็นไปของน้ำ..กลัวว่าดร.คิวจะทำอันตรายคนที่เธอเป็นกังวล..”

ซันนี่เอะใจบางอย่าง..

แชมป์รุ่นที่ 6 ..พุ่งมือออกไปอย่างรวดเร็ว..

เอมี่ใจหาย..ยกมือปัด..แต่ซันนี่ก็คว้าหัวไหล่เอมี่ได้..พร้อมทั้งกด..

“..พวกเราหลังจากได้รับการฝึกจนเป็นวันเดอร์วูแมน..จะได้ดื่มน้ำสีน้ำเงินแห่งอธีน่า..ซึ่งสกัดจากผงเพชรบลูอธีน่า..ทำให้พวกเรามีพลังเหนือคนธรรมดา..”ซันนี่ร้อง.. “..และเนื่องจากอธีน่าเป็นเทวีแห่งพรหมจรรย์..ผู้หญิงเท่านั้นถึงจะดื่มน้ำนี้แล้วส่งผล..และผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นพรหมจารีย์เหมือนเทวีอธีน่า..”

เอมี่รู้สึกถึงแรงกดมหาศาล..พยายามขืนต้าน..แต่ก็ได้ยินเสียงซันนี่พูดว่า..

“..ถ้าหากเธอเสียความบริสุทธิ์โดยยินยอมพร้อมใจ..พลังเหนือคนธรรมดาจะค่อย ๆ หายไป..นี่คือสาเหตุว่า..ทำไมวันเดอร์วูแมนถึงมีความรักไม่ได้...ยังโชคดีที่กฎแห่งอธีน่าระบุไว้..หากเสียความบริสุทธิ์ด้วยความไม่ยินยอม..คือถูกขืนใจ..ก็ยังคงรักษาพลังแห่งอธีน่าได้อยู่..เพราะถือว่ายังไม่ได้รักใคร..”

เอมี่รู้สึกว่าแรงกดทำให้เธอหน้าแดงก่ำ..ต้านทานแทบไม่ได้..ซันนี่แค่นเสียง..

“..พลังเธออ่อนลง..เอมี่..เธอยินยอมพร้อมใจกับศิลปินคนนั้นใช่ไหม..เธอมีความรักกับน้ำแล้วใชไหม..”

“..พะ.พี่..ซะ..ซันนี่..”เอมี่เสียงแทบขาดห้วง..

“..ถ้าหากดร.คิวจะฆ่าน้ำ..เธอต้องขัดขวางแน่นอน..เพราะเธอรักน้ำไปแล้ว..”

เอมี่พูดไม่ออก..

แค่กดไหล่..แต่ทำไมเรี่ยวแรงถึงหายไปหมดก็ไม่รู้..ขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว..

“..พิ้งค์..ยึดเชือกก่อน..”

พิ้งค์รีบตบที่แจ๊คเก๊ตเอมี่..เตรียมยึดอาวุธ..คือเชือกสีทองของวันเดอร์วูแมน..

แต่แล้วพิ้งค์ก็อุทานเบา ๆ ..

“..ไม่มี..ไม่มีเชือก..เอมี่..เชือกสีทองของเธอล่ะ..”

ซันนี่ฉุกคิด..

เอมี่ตาแทบถลน..เพราะในประสาทรับรู้อีกส่วนหนึ่ง..อยู่กับเจ้าแมวสีน้ำตาลของน้ำ..เจ้าเยาฮัน..

และสิ่งที่เยาฮันรับรู้ในตอนนี้..

ก็ทำให้เอมี่แทบจะบ้า..

.....

เสียงเครื่องมือเดินไปพักหนึ่ง..จอมอนิเตอร์ทำให้ดร.คิวเริ่มขัดใจ...

“..อะไรวะ..ไม่เห็นแสดงผลอะไรเลย..บวกหรือลบก็ไม่บอก..”

ลูกน้องทั้งสองคอยแตะโน่นแตะนี่..

“..เอาไงดีครับดร.”ลูกน้องคนหนึ่งถาม..

ดร.คิวดูท่าทางลังเล..

“..เครื่องมือบอกอะไรไม่ได้..ไม่ตอบรับว่าเกี่ยวข้องกับบลัดดี้วีนัส..ไม่ปฏิเสธว่าไม่เกี่ยวกัน..อะไรวะ..”

“..ถ้าแบบนี้..คงทำอะไรไม่ได้แล้วนะครับ.”ลูกน้องอีกคนให้ความเห็น..

ดร.คิวแค่นเสียง..

“..ถ้าผลก้ำกึ่ง..พวกแกคิดจะปล่อยตัวผู้ต้องสงสัยหรือ..หากวันใดวันหนึ่ง.ผลมันเกิดโพสสิทิฟขึ้นมาล่ะ..เราไม่ควรจะปล่อยให้ความกังวลเราทำร้ายเราในภายหลังนะ..”

“..ยังไงครับ..”

“..ฉีดยาให้ยัยนี่เถอะ..การฆ่าส่งผลชัวร์ที่สุด..”

“..แต่ว่า..”

“..ฉันรับผิดชอบเอง..องค์กรอาจจะทำโทษบ้าง..แต่ก็ต้องเห็นใจ..ตอนนี้ยังไม่มีผลโพสสิทิฟ..แต่ก็ไม่ได้เนกกะทิฟ..ต่อให้เราฆ่าผิด..แต่อย่างน้อยก็ชัวร์ไว้ก่อน..มันน่าจะดีกว่าไม่ใช่หรือ..”

น้ำได้ยินที่ดร.คิวพูดถนัด..ถึงกับตาเหลือก..

ตัวเองถูกพันธนาการติดโซฟา..ถูกปิดปากด้วยเทปกาว..แต่ต่อให้ไม่ปิด..จะร้องให้ใครช่วยได้..ที่นี่มันเป็นเซฟเฮาส์ของเธมีสไคร่านี่..

ดร.คิวแบมือ..ลูกน้องยื่นเข็มฉีดยาให้..

“..จึ๊กเดียว..หลับและตายไปแบบไม่ทรมาณ..”ดร.คิวพูด..

พร้อมกับเข้ามาใกล้..

น้ำพยายามดิ้นรน..แต่ไม่สำเร็จ..บ้าชะมัด..

นี่ชั้นจะตายที่นี่หรือไง..

เอมี่.เอมี่..เธออยู่ไหน..

ช่วยฉันด้วย.ช่วยด้วย..

.....

เข็มจรดใกล้ที่ท้องแขน..

แต่ก็ยังไม่ทันทำอะไร..

เพราะมีเสียงการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว..

เร็วมาก..เร็วเพราะมันไม่ใช่คน..แต่..

มันเป็นแมว..

เยาฮันวิ่งราวกับเสือชีต้า..กระโจนพรวดเดียว..ก็ปัดชนมือของดร.คิว..จนหลอดฉีดยาหล่นกระทบฟื้น..

จากนั้นมันก็กระโจนไปยังแท่นควบคุม..กดปุ่มแดง ๆ ด้วยสองขาหน้า..

น้ำรู้สึกเหมือนมือเท้าถูกคลายพันธนาการออก..ก็รีบลุกขึ้น..ดึงเทปกาวแล้วร้องลั่น..

“..เยาฮัน..ไม่ใช่..เอมี่สินะ..เอมี่..”

เยาฮันกระโจนข่วนตาลูกน้องของดร.คิวจนร้องลั่น..แป๊บเดียว..ทั้งสองคนก็กุมหน้าดิ้นพราด..ดร.คิวใจหายวาบ..

“..แมว..แมวอะไรกัน..”สายตาเห็นเชือกที่ผูกคอก็เม้มปาก..

“..เอมี่..นี่เธอทรยศเธมีสไคร่าหรือไง..”ดร.คิวร้อง..

เยาฮันพองตัวทำท่าขู่แบบแมว..แต่แค่แมวตัวเดียว..ดร.คิวจะกลัวอะไร..

ถ้าจะกลัว..ก็คงจะเป็นเชือกที่คอเยาฮันนั่นหละ...

เชือกคลายตัวออก..ยืดยาวขึ้น..เลื้อยราวกับงู..ปลายข้างหนึ่งเข้ามาพันร่างน้ำไว้...

และมันก็ยกร่างน้ำข้างหนึ่ง..ยกร่างแมวอีกข้างหนึ่ง..และพาไปที่ประตู..

น้ำช่วยผลักประตูออก..แล้วเชือกสีทองก็พาทั้งคนทั้งแมวเลื้อยไปอีกทาง..

....

ในขณะเดียวกัน..

สีหน้าที่ผ่อนคลายแม้ว่าจะถูกกดไหล่จนอ่อนล้าไปหมด..ทำให้ซันนี่นึกสงสัย..

เสียงโครมครามที่เซฟเฮาส์ทำให้อดเหลียวมองไม่ได้..

เห็นร่างของน้ำและแมวถูกเชือกรัด..และเชือกก็พาเลื้อยออกมาจากบ้าน..

ซันนี่เม้มปาก..

“..พิ้งค์..ถอดรัดเกล้าของเอมี่ออก..”..วันเดอร์วูแมนด้วยกันย่อมรู้ดี.ว่าการควบคุมทั้งหมดของเชือกทอง..อยู่ที่รัดเกล้าและอัญมณีบลูอธีน่าที่ประดับอยุ่...

เอมี่ใจหาย...ส่งสายตามาที่เพื่อนรักอย่างพิ้งค์..

ถ้าถอดรัดเกล้า..ก็ไม่อาจจะบังคับเชือกสีทองได้อีก..

พิ้งค์ถลันเข้าหา..เอมี่กลับพูดว่า..

“..จำได้ไหมพิ้งค์..สักวันหนึ่ง..เราจะพิสูจน์ฝีมือให้รู้ผลแพ้ชนะ..ว่าที่หนึ่งของรุ่นสิบเอ็ดของบ้านความฝัน..กับที่หนึ่งของบ้านดวงดาว..ใครจะเหนือกว่าใคร...”

พิ้งค์ชะงัก..

ซันนี่ขัดใจ..

“..บ้าอะไรล่ะพิ้งค์...ถอดรัดเกล้าของเอมี่ออก..”

พิ้งค์แค่นยิ้ม..

“..พี่ก็ถอดเองสิ..ใกล้แค่นี้เอง..”

“..ไม่ได้..ฉันใช้แรงกดร่างเอมี่ไว้..แม้จะสะกดเอมี่ได้..แต่ฉันก็ไม่เหลือแรงจะใช้ทำอย่างอื่น..เพราะเอมี่ก็ไม่ใช่เล่น..”

พิ้งค์หัวเราะ..

มือปราดคว้าไปที่รัดเกล้าเอมี่..

แต่ไม่ทันได้จับต้องและไขว่คว้า..พิ้งค์กลับเบี่ยงมือ..ตะปบที่คอเอมี่..

และผลักร่างของซันนี่ออกไป..ก่อนจะเหวี่ยงร่างของเอมี่ไปยังทิศที่เชือกสีทองกำลังพาร่างของน้ำและเยาฮันหนี..

เสียงพิ้งค์ตะโกนขณะที่ร่างเอมี่ลอยไปในอากาศ..

“..ถือว่าชดใช้ที่แกช่วยฉันไม่ให้ตกเวทีในวันนั้นนะเอมี่..”

.....

ร่างเอมี่ลอยคว้าง..

แต่ก็ม้วนตัว..ทิ้งร่างในท่าทิ้งย่อ..

ก่อนจะรีบเข้ามา..ฉวยร่างน้ำและแมว..

เชือกสีทองคลายออก..ม้วนเก็บและเข้าไปอยู่ในอกเสื้อของวันเดอร์วูแมน..เพราะตอนนี้..น้ำกับเยาฮันอยู่ในการดูแลของเอมี่แล้ว...

อุ้มร่างน้ำแนบอก..

แมวก็เกาะไหล่..

วิ่งตะบึงอย่างไม่รู้เหนื่อย..

เสียงตะโกนไล่หลัง..

“..เอมี่..เธอกำลังทรยศองค์กร..เธอจะถูกเธมีสไคร่าตามล่า..”นั่นคือเสียงของดร.คิว..

แต่เอมี่ไม่ฟังเสียงแล้ว..

น้ำที่อยู่ในอ้อมแขน..อดมองใบหน้าสวยคมตาโตของเอมี่ไม่ได้..

และยื่นใบหน้า..หอมที่แก้ม..

เอมี่กำลังวิ่ง..แต่ก็รู้สึกหวานชื่นอย่างบอกไม่ถูก...

“..ทำไมเธอถึงทำอย่างนี้..เอมี่..”น้ำอดถามไม่ได้..

เอมี่ไม่ตอบ..

เธอวิ่งมาจนถึงรถผุ ๆ ที่ขับพาน้ำและเยาฮันมาถึงเซฟเฮาส์ตั้งแต่แรก..

เปิดประตู..ให้ทุกคนขึ้นและสตาร์ทรถ..

รีบขับพากันหนี...

ไม่มีทางเลือก..ต้องหนีอีกครั้ง..แล้ว..

ในครั้งนี้เป็นการหนีที่แตกต่าง..เพราะมันไร้จุดหมายอย่างสิ้นเชิง...

น้ำเอนซบหัวกับไหล่ของเอมี่..อดหอมเบา ๆ กับไหล่ข้างนั้นไม่ได้..

“..ขอบคุณนะเอมี่..ที่รักฉัน..”น้ำพูดเสียงเหมือนละเมอ...

เอมี่หันมาหอมศีรษะอีกฝ่าย..แม้สีหน้าจะหนักอึ้ง..แต่ก็มีประกายตาที่สุขไปอีกแบบ...

“..ฉันไม่รู้ว่าเธอเกี่ยวข้องกับบลัดดี้วีนัสได้อย่างไรนะน้ำ..แต่ถ้า..พวกเขาจะฆ่าเธอ..ฉันก็ไม่ยอม..”

รถผุ ๆ วิ่งไปตามทางอย่างรวดเร็ว..

“..เอมี่..”น้ำสงสัย.. “..นี่เป็นอาณาเขตที่เธมีสไคร่าเอามาสร้างเป็นเซฟเฮาส์ไม่ใช่หรือ..เราจะหนีพวกเขาพ้นหรือเปล่า..”

เอมี่นิ่งคิด..

“..ต้องพ้นสิ..”

“..ทำไมล่ะ.”

“..ฉันมีเธอเป็นคนที่ฉันรักนะน้ำ..แต่..ฉันก็มีพิ้งค์เป็นเพื่อนที่ฉันรักเหมือนกัน..”

น้ำดูแปลกใจ..แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร..

....

ในขณะเดียวกัน..

ซันนี่ตั้งหลักได้..จ้องมองพิ้งค์ตาไม่กระพริบ..

“..นี่เธอทำอะไรลงไปรู้ไหมพิ้งค์..”

พิ้งค์กอดอก..

“.ขอโทษนะคะพี่ซันนี่..แต่ฉันกับเอมี่ยังมีสิ่งที่ต้องพิสูจน์กันอีกรอบ...และเรายังไม่ได้ลงมือกันสักที..”

“..พิ้งค์..”

เสียงซันนี่เข้ม..และก็ใจหาย..เมื่อบางอย่างถูกดึงออกไป..

“..ขอโทรศัพท์ก่อนนะคะพี่..”พิ้งค์พูด..

พิ้งค์แอบใช้เชือกสีทองของตัวเอง.เลื้อยไปล้วงโทรศัพท์จากอกเสื้อของซันนี่จนได้..

และให้เชือกสีทองบีบโทรศัพท์แหลกละเอียด..

พิ้งค์กระทืบเท้า..ฝุ่นที่พื้นก็ฟุ้งขึ้น..ซันนี่ยกมือปิดป้อง..แต่ฝุ่นก็ทำให้ตาลืมไม่ขึ้น..ชะงักอยู่ชั่วครู่..

พิ้งค์ยิ้มอย่างสะใจและรีบไปยังเซฟเฮาส์..

ตรงไปยังด้านหลัง..และเข้าไปถึงที่ตั้งระบบเอไอของบ้าน..กำหมัดต่อยจนคอมพิวเตอร์พัง..

จากนั้นก็วกมาที่ห้องนั่งเล่น..จัดการคอมพิวเตอร์และเครื่องมือสื่อสารทั้งหมด..ที่ดร.คิวนำมาด้วย..

พิ้งค์บีบโทรศัพท์ของดร.คิวที่วางบนโต๊ะจนละเอียด..ปล่อยร่วงกราวลงพื้น..

จะมากจะน้อย..พิ้งค์ก็เป็นวันเดอร์วูแมนที่มีแรงมากกว่าทุกคนอยู่แล้ว..

เสียงประตูเข้าห้องนั่งเล่นเปิด..

วันเดอร์วูแมนซันนี่เดินเข้ามาพร้อมกับดร.คิวด้วยท่าทีโกรธจัด..

“..ทำแบบนี้ไม่ดีเลยนะพิ้งค์..”

ดร.คิวชี้หน้า..

“..ฉันจะทำรายงาน..ปลดเธอออกจากความเป็นวันเดอร์วูแมน..”

พิ้งค์แค่นเสียง..

“..งั้นฉันจะรายงานด้วยว่าคุณตั้งใจจะฆ่าน้ำโดยพละการ..ไม่มีเหตุผลอันควร..”

ที่หูข้างซ้ายของพิ้งค์เสียบหูฟังเชื่อมต่อกับโทรศัพท์ของเธอ..คงคุยกับเอมี่ไปด้วย..ซึ่งคงมีการบอกเรื่องราวทั้งหมดออกมาให้รับทราบแล้ว..

ดร.คิวสบตากับซันนี่..

“..ถ้าหากเอมี่ขับรถพาน้ำออกนอกอาณาเขตพรางตาของเซฟเฮาส์เรา..ก็เท่ากับตามจับกลับมาได้ยาก..”ดร.คิวพูด..

“..พิ้งค์ทำลายทุกอย่างที่เราใช้สั่งการเซฟเฮาส์..หรือติดต่อองค์กร..เพื่อให้เอมี่หนีไปให้ได้ไกลที่สุด..”ซันนี่พูด.. “..ดันเป็นเพื่อนที่รักกันขนาดนี้..”

พิ้งค์เห็นซันนี่เดินเข้ามา..ก็ถอยหลัง..และย่อตัวตั้งท่า..

ร่างของพิ้งค์ใหญ่..แม้จะสวมชุดวันเดอร์วูแมน..กลับไม่ดูเทอะทะแม้แต่น้อย..ยังคงดูทรงพลังมาก ๆ ด้วย..

“..รุ่นสิบเอ็ดมันจะรักกันไปถึงไหนวะ..”ซันนี่สบัดเสื้อแจ๊คเก๊ต..เผยให้เห็นเชือกสีทองอาวุธของเธอที่ขดอยู่ภายใน..

“..พี่ซันนี่..”พิ้งค์เห็นซันนี่ตั้งท่าก็หัวเราะ.. “.พี่เป็นแชมป์ของบ้านความฝันรุ่นที่หก..จะสู้กับแชมป์บ้านดวงดาวรุ่นที่สิบเอ็ดหรือไงคะ..”

“..เธอไม่มีฝีมือเทียบเท่าวันเดอร์วูแมนแจมป์..แชมป์บ้านดวงดาวรุ่นที่หกรุ่นเดียวกับฉันหรอกน่า..”

พิ้งค์ชะงักเมื่อพูดถึงรุ่นพี่ของเธอ..

ใช่..รุ่นที่หก..แชมป์บ้านความฝันกับบ้านดวงดาว..ก็ฝีมือกินกันไม่ลงเช่นเดียวกัน..ถือเป็นรุ่นในตำนานของค่ายวันเดอร์วูแมนรุ่นหนึ่งเช่นกัน...

ซันนี่สะบัดมือ..เชือกสีทองก็พุ่งเข้าหาพิ้งค์..

วันเดอร์วูแมนหุ่นหมีสะบัดมือ..เชือกสีทองของตัวเองก็พุ่งเข้าปะทะ..

ปลายเชือกพุ่งตรงแน่วเหมือนวิถีกระสุน..

และปลายเชือกทั้งสองก็สวนทางกัน..

ซันนี่แค่นเสียง..ตะปบเชือกของพิ้งค์ที่พุ่งใส่ไว้ได้..

พิ้งค์เห็นเชือกของซันนี่ใกล้เข้ามา..ก็ใช้อีกมือเตรียมตะปบ..ยังแปลกใจที่เชือกของซันนี่ช้ากว่าปรกติ..

แต่ซันนี่ก็กระชากเชือกของพิ้งค์..ทำให้ร่างของพิ้งค์คะมำเสียหลัก..

และเชือกของซันนี่ก็พุ่งวาบ..ปลายเชือกลอยห่างดวงตาของพิ้งค์ไม่ถึงหนึ่งนิ้ว..

เชือกที่ตรงแน่ว..และบัดนี้ถูกบังคับให้แข็งกว่าเหล็ก..

ถ้าเชือกของซันนี่ทิ่มใส่..ก็เหมือนกับแทงเหล็กแหลมเข้าตาของพิ้งค์นั่นเอง..

พิ้งค์ใจหาย..นี่พี่ซันนี่เก่งขนาดนี้เชียวหรือ..สมกับเป็นสุดยอดแชมป์บ้านความฝันรุ่นที่หกจริง ๆ ..

มีแต่พี่แจมป์..รุ่นพี่บ้านดวงดาวรุ่นที่หกรุ่นเดียวกันถึงพอจะสู้ได้..

ตัวเองชะงักชั่วครู่..ทำให้ซันนี่กระชากมือ..รั้งร่างใหญ่ของพิ้งค์ลอยเข้าหา..

พิ้งค์ใจหาย..

ซันนี่ต่อยเข้าที่คางของพิ้งค์..กร๊อป...

วันเดอร์วูแมน..แชมป์บ้านดวงดาวรุ่นที่สิบเอ็ดถึงกับยืนเซ่อ..ตาค้าง...

และร่างใหญ่โตของพิ้งค์ถึงกับร่วงครืนลง...แน่นิ่ง..

ซันนี่แค่นเสียง..ม้วนเก็บเชือกของตัวเอง.ซุกกับอกเสื้อ...พูดกับดร.คิวว่า..

“..จับยัยนี่ไว้..มัดด้วยเชือกของตัวเธอเอง..รับรองดิ้นไม่หลุด..อย่าลืมยึดรัดเกล้าด้วย..จะได้ควบคุมเชือกตัวเองไม่ได้..แล้วพยายามติดต่อองค์กร..ถามว่าจะทำยังไงต่อ..”

ดร.คิวเห็นฝีมือของวันเดอร์วูแมนซันนี่..ถึงกับกลืนน้ำลายอย่างยากเย็น..

“..แล้วพี่ล่ะครับ..พี่ซันนี่..”

“..ที่เซฟเฮาส์มีรถมอร์เตอร์ไซด์..ฉันจะขี่ตามเอมี่..เชี่อเถอะ..หนีไม่รอดหรอก..เอมี่มีความผิด..ต้องจับไปรับโทษ..”

ดร.คิวพูดขึ้นว่า..

“..ผู้หญิงคนนั้น..เราต้องจัดการก่อนนะครับพี่ซันนี่..”

“..ถ้าจำเป็น..ฉันต้องฆ่าเธอเสีย..ฉันเข้าใจ..คิว..ว่ามันร้ายแรงแค่ไหน..”

ซันนี่ดวงตาทอประกายกราดเกรี้ยว..

“..ตอนนี้..เอมี่กำลังอ่อนลงเพราะมีความรักและคงเสียตัวให้ยัยศิลปินนั่นแล้ว..ต่อให้เธอมีพลังเต็มที่..อย่างมากก็ฝีมือเท่ากับพิ้งค์..นี่ยังอ่อนกำลังลงอีก..เอมี่ไม่มีทางสู้ฉันได้เลย..”

พูดจบก็ถลันออกไป..และไม่ช้า..ดร.คิวก็ได้ยินเสียงมอร์เตอร์ไซด์..ซึ่งขับออกไปตามทางอย่างรวดเร็ว..

ลูกน้องเขากำลังมัดพิ้งค์ด้วยเชือกของพิ้งค์เอง..และถอดรัดเกล้าออกทำให้พิ้งค์บังคับเชือกไม่ได้..เชือกที่คงทนทำลายไม่ได้..ทำให้สามารถมัดร่างวันเดอร์วูแมนที่ทรงพลังที่สุดได้อย่างสบาย...

ตามล่ายัยผู้หญิงคนนั้นให้ได้พี่ซันนี่..ดร.คิวคิด..

และดวงตาดร.คิวทอประกายอำมหิต..

ต้องฆ่าเสีย.เพื่อไม่ให้เป็นภัยต่อพวกเราในอนาคต...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #31 Mookbe (@Mookbe) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 21:00

    ทำไมถึฝเป็นแบบนี้ไปได้ ขอให้หนีกันให้รอด ลุ้นมาก เจอเพื่อนดีด้วย ดร.แนมากขนาดนั้นเชียว

    #31
    0
  2. #30 Deknoy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 11:10

    โอ๊ยลุ้นมากคะ

    #30
    0
  3. #29 p_printliltle (@p_printliltle) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 01:40
    มันดีมากเลย...ไรท์เก่งจิงๆๆ
    #29
    0
  4. #28 Consent love (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 22:07

    ดุเดือดมาก

    #28
    0
  5. #27 AmonratSuktong (@AmonratSuktong) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 21:14
    เฮ้ย!!!!สนุกดีอ่ะ แนวซุปเปอร์ฮีโร่
    #27
    0
  6. #26 0_0 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 20:41

    หนีไปปปปปปปปปปปปปปปปปป เขาตามมาแล้วววววววว

    #26
    0