Sweet..Wonder หวานใจยัยฮีโร่(ยูริ)

ตอนที่ 4 : ความสัมพันธ์ที่ไม่ต้องมีสถานภาพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 782
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    18 มิ.ย. 61

เครดิตตามรูปค่ะ...ตอนนี้น้ำมีซีนเล่นฟิตเนส..เลยต้องหารูปแนวนี้มาลง..

ว่าที่จริง..นางก็น่ารักสุด ๆ เหมือนกันในลุคนี้...

...........

ทั้งที่รู้ว่าความสัมพันธ์ที่ไม่มีสถานภาพจะต้องลงท้ายด้วยความเจ็บปวด..แต่คนบางคนก็ยินดีที่จะแลกกับมัน....

...............

วันรุ่งขึ้น...

น้ำมาออกกำลังกายที่ห้องฟิตเนส..สวมสปอร์ตบราและเลคกิ้งสี่ส่วนสีน้ำตาล..รวบผมและวิ่งที่ลู่วิ่งออกกำลัง

เซฟเฮาส์หรือวะเนี่ย..น้ำยังอดคิดไม่ได้..นี่มันยิ่งกว่าโรงแรมชั้นหนึ่งหรือรีสอร์ทสุดหรูหราอลังการ์เสียอีก..

เตียงนอนก็โคตรจะนอนสบาย..ห้องก็หรู..มีตู้เสื้อผ้าให้อีก..ชุดลำลอง..ชุดว่ายน้ำ..ชุดฟิตเนสออกกำลังกายครบครัน..พอดีกับตัวเป๊ะเหมือนกับว่าสั่งตัดมาล่วงหน้าไว้ให้สำหรับเราโดยเฉพาะ..

ตื่นมาก็มาที่ห้องฟิตเนส..มีเครื่องเล่นที่จำเป็นครบ..

น้ำปิดลู่วิ่ง..เดินมาที่เครื่องอ้า ๆ หุบ ๆ ออกกำลังช่วยแขนและหน้าอก..

ก่อนจะนึกถึงยัยวันเดอร์วูแมนเอมี่คนนั้น..

และยิ้มออกมา..

เมื่อวาน..หลังจากรุกไล่จูบในห้องนั่งเล่น..ยัยนั่นก็เหมือนจะเคลิ้มดีอยู่หรอก..แต่แว่บหนึ่ง..เหมือนนางจะรู้ตัว..

แต่นางก็ไม่ผลักเราออก..

ได้แต่ร้องเสียงสั่น ๆ ..

“..ไม่..น้ำ..อย่า..อย่านะ.ขอร้อง..”

เราก็แปลกใจเหมือนกัน..ปากบอกว่าอย่า..แต่ก็เหมือนจะไม่ขัดขืนอะไร..

วันเดอร์วูแมนอะไรวะ..ตัวสั่น..กลัวเป็นลูกนก..

และที่สำคัญที่ทำให้เราต้องหยุด..เพราะเสียงสะอื้น..

เฮ้ย..เอมี่.นางร้องไห้..บ้าน่า..

น้ำตาทำให้เราต้องหยุด..ผละออก..และยืนมองดูร่างในชุดวันเดอร์วูแมนของนางกำลังตัวสั่น...

“..เป็นอะไรไป..เอมี่..”เราถาม..

เอมี่ไม่ตอบ..ลูบหน้า..และพลอยเช็ดน้ำตาไปด้วย..

เราเห็นเธอหายใจแรงราวกับร่างกายผ่านการวิ่งรอบสนามมาสักสิบรอบ..เหมือนเหนื่อยกับการต้องข่มกลั้นอะไรสักอย่าง..เธอกำมือแน่นจนเราสังเกตว่ามันแดงไปทั้งมือ..ทั้งตัว..ทั้งหน้า..

“..ทำตามใจปรารถนาไม่ได้หรือไง..เอมี่..”เราอดพูดตรง ๆ ไม่ได้..

“..น้ำ..ฉัน..ฉันทำไม่ได้..มันผิด..ผิดกฏ..”

“..แต่เธอ..”เราจะบอกว่าเธอก็ไม่เห็นขัดขืนอะไร..

เอมี่ชิงพูดเสียก่อน..

“..และฉันก็ต้านทานมันไม่ได้..น้ำ..ฉันต้านทานไม่ได้เลย..ร่างกายมัน..มันไม่ยินยอม..”

เอมี่กอดอก..เบนหน้าหนีสายตาเรา..

“..สงสารฉันเถอะนะน้ำ..ฉันต้องทำหน้าที่วันเดอร์วูแมนของฉัน..หน้าที่ที่ต้องปกป้องเธอ...ต้องต่อสู้กับตัวแทนของเทพเจ้ามารส์ซึ่งมีเป้าหมายในการก่อสงคราม..มันเป็นหน้าที่ของฉัน..และฉันทำในสิ่งที่รู้สึกเวลานี้ไม่ได้..มันผิด..ผิดมาก..ทั้งที่..”

ดูท่าเอมี่จะเครียด..และไม่พอใจตัวเอง..จนเราต้องพยักหน้า..

“..ฉันว่าฉันเข้าใจนะเอมี่..ไม่เป็นไร..”เรายิ้มให้.. “..ขอโทษด้วยนะ..ฉันเพียงแค่..เป็นคนที่ทำอะไรตามความรู้สึกเท่านั้น...” เราเองก็ยอมรับว่า..เราเป็นคนแบบนี้แหละ..แต่นี่คือเราสินะ..

ว่าแต่..เธอพูดว่า..เธอรู้สึก..ให้ตายสิ..เธอรู้สึก..

เราอดยิ้มกับคำ ๆ นี้ไม่ได้..ทำไมถึงได้ยิ้มอย่างมีความสุขได้ขนาดนี้นะ..

“..ฉันจะควบคุมความรู้สึกของตัวเองให้มากขึ้น..แล้วก็..คุยกับเธอแบบที่เพื่อนเขาคุยกัน..ดีไหม..”

เอมี่เหมือนโล่งใจ..พยักหน้า..และดูตกใจที่ฉันยื่นนิ้วก้อยให้..

“..สัญญา..รับรอง..ร้อยเปอร์เซ็นต์..ด้วยเกียรติของมี้อินังเยาฮัน..”

นังเยาว์มันก็ดันร้องเมี้ยวประสานรับกับฉันได้พอดีทีเดียว..

ท่าทีของเรากับอินังเยาว์ทำให้เอมี่ยิ้มออกมาได้..และเอานิ้วก้อยตัวเองมาคล้องเกี่ยวกับเรา..

เจ้าเยาฮันเข้ามาตะกุยขาเรา..และทำให้เรากับเอมี่ต้องมองมัน..

“..แมวเธอน่ารักจริง ๆ ..ชอบแมวหรือไง..แต่ฉันชอบหมามากกว่า..”เอมี่พูด..เบนความสนใจจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่ได้สำเร็จ..เธอก้มลง..และอุ้มนังเยาว์ของเราขึ้นมาหอม..

“..ก็..เค้าบอกว่า..คนที่ชอบแมว..มักจะเป็นคนที่เป็นตัวของตัวเอง..ไม่ชอบบังคับใคร..แต่คนชอบหมา..มักจะมีอารมณ์เผด็จการหน่อย ๆ ..ฉันเป็นคนแบบเดียวกับคนรักแมว..จะให้เลี้ยงหมาก็ดูกระไรนะ..”เราพูดยิ้ม ๆ ..

“..ตลอดระยะเวลาที่อยู่ที่นี่..และฉันอยู่ด้วย..ฉันถือว่าเป็นเจ้าของแมวตัวนี้ครึ่งหนึ่ง..”

เอมี่ยื่นเยาฮันให้เรา..ดึงเอาเชือกที่เราเห็นอำนาจของมันมาแล้วว่ามันวิเศษขนาดไหน..

เชือกยาว..แต่มันก็หดสั้นลงอย่างไม่น่าเชื่อ..จนกระทั่งยาวราว ๆ หนึ่งเมตรเท่านั้น..ตอนเชือกหดลง..ทำเอาเราอ้าปากหวอเลย..มันหดได้ไงวะ..

เอมี่ผูกเชือกกับคอเจ้าเยาฮัน..ก่อนจะหอมมันอีกฟอด..

“..เชือกที่เป็นอาวุธของวันเดอร์วูแมนอยู่กับคอของแมวตัวนี้แล้ว..เท่ากับฉันเป็นเจ้าของมันครึ่งหนึ่ง..”

เราเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี..เอาเถอะ..ไม่มีปัญหา..แหม..เอาอาวุธตัวเองมาทำเป็นปลอกคอแมว..ตลกไปไหม..

แต่เราก็สังเกตว่าเอมี่ยิ้มเป็นเลศนัยอะไรบางอย่างอยู่..เพียงแต่ไม่เข้าใจเท่านั้น..

แต่หลังจากนั้น..เอมี่ก็พยายามจะห่างจากเรา..ไม่กล้าเข้าใกล้..มีแต่ช่วงอาหารค่ำเท่านั้น..ที่ต้องกินข้าวด้วยกัน..ซึ่งเอมี่ตั้งโต๊ะกินข้าวไว้ริมหาด..จุดเทียน..และกินอาหารสไตล์ยุโรปซึ่งไปเอามาจากไหนก็ไม่รู้..ใต้แสงเทียน..

สวยและบรรยากาศดีมาก..

หลายครั้งที่เราแอบมองเอมี่ตอนที่กินข้าว..นางเองก็พยายามจะหลบตา..แต่พอเราไม่มองนาง..ก็สังเกตว่านางก็แอบมองเราเหมือนกัน..

เราเข้าใจนะ..เข้าใจความรู้สึก..และบางทีก็อาจจะต้องเข้าใจสถานภาพของนางด้วย..

กินข้าวเสร็จ..ช่วยกันเก็บโต๊ะ..ล้างจาน..และเอมี่ก็กล่าวคำราตรีสวัสดิ์..

นางคงมีห้องพักของนางเหมือนกันนั่นแหละ..

แต่ก่อนจะแยกจากกัน..เราเห็นนางก้มลงเล่นกับเยาฮัน..ลูบหัวมันเบา ๆ ..ยิ้ม ๆ ..ก่อนจะเดินออกไปแบบที่เรารู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ ที่เราไม่เข้าใจอยู่..

อะไรวะ..ท่าทีเอมี่แปลกไปมากเลย...

ได้แต่อุ้มนังเยาว์..ไปพักผ่อนที่ห้อง..เล่นกับนังเยาว์..หอมมัน..กอดมัน..แกล้งมัน..และในที่สุด..ก็หลับไปทั้งคนทั้งแมว..

ตอนก่อนหลับ..อินังเยาว์มันมาซุกที่อกด้วย..มันเป็นอะไรของมันวะ..มาอ้อนเฉยเลย.เออ..ไม่กลัวมี้ดิ้นทับก็ตามใจ..

เอามันกอดซุกอก..เฮ้อ..สัมผัสเชือกสีทองที่เอมี่ผูกคอมันไว้..ทำให้นึกถึงเจ้าของเชือกยังไงก็ไม่รู้..

อิเยาว์วันนี้มันแปลก ๆ เฮ้ย..เหมือนจะเลียนมหน่อย ๆ ..พยายามซุกอีตรงนมเราอยู่นั่น..อิแมวประสาท..

อิเยาว์..อิแมวทะลึ่ง..อิบ้า..

แต่ก็นะ..ช่างมัน..แค่แมว..จะเอาอะไรนักหนา..

และเราก็หลับไป...

จนกระทั่งตื่นเช้า..และมาออกกำลังกายนี่แหละ..

.....

น้ำคิดเรื่อยเปื่อย..จนกระทั่งมีเสียงเมี้ยว..เยาฮันเข้ามาใกล้และร้องเรียกมี้..

น้ำเอามือออกจากเครื่องมืออ้า ๆ หุบ ๆ นั่น..อ้าแขนให้อิเยาฮันกระโดดหา..

แมวเหลืองขนฟูน่ารักกระโดดเข้าอ้อมแขนพอดี..

น้ำกอดมันแนบกับอก..สีหน้าเยาฮันดูประหลาดเมื่อหน้าแนบนมของมี้อีกแล้ว...

“..แกไปหาเจ้าของแกอีกคนมาหรือไงนังเยาว์..จะไม่รักมี้แล้วใช่ไหม..ฮึ ๆ ๆ ...”

“..หง้าววววว...”..เยาฮันร้อง...

“..อะไรของแกหา..นังเยาว์..”น้ำรู้สึกประหลาดกับท่าทีแปลก ๆ ของแมวตัวเอง..

เสียงร้องเรียกดังขึ้น..

“..น้ำ ๆ ๆ ..”เสียงดังมาจากมอนิเตอร์ที่ติดผนัง..และภาพเอมี่ก็ปรากฏในจอ..

น้ำชะงักเมื่อเห็นอะไรแปลก ๆ ..

“..มีอะไรหรือเอมี่..”

“..มากินข้าวเช้าได้แล้ว..”เหมือนเอมี่จะกลืนน้ำลายเมื่อเห็นน้ำในชุดออกกำลังกาย..

“..เอ..”

“..มีอะไรหรือ..”

“..เหมือนเธอจะมีเลือดออกจมูกนะ..”น้ำยังงงกับท่าทีของเอมี่อยู่..

“..อะ..จริงเหรอ..”

แล้วน้ำก็เผลอตัวกอดเยาฮันแน่นขึ้น..นมก็กดกับหน้าแมวจนตามันแทบถลน...

เอมี่ชะงัก..ตาลอย..และเลือดกำเดาไหลอีก..

“..เป็นอะไรน่ะเอมี่..”น้ำถามด้วยความสงสัย..

“..รีบ..รีบ..หน่อยนะน้ำ..”

ภาพหายไปแล้ว..

ที่เซฟเฮาส์นี้ดีจริง ๆ ..มีมอนิเตอร์แบบนี้ทุกห้อง..ให้สามารถติดต่อกันได้..

ว่าแต่..ทำไมเอมี่ถึงดูแปลก ๆ ไปนะ..ไม่เข้าใจเลย..

อย่างน้อย..ก็เลือดกำเดาก็ออกบ่อยจริงแฮะ..

....

ในที่สุด..

ห้องกินข้าวเช้า..โต๊ะมีอาหารประเภทข้าวต้มและกับข้าวต้มที่น้ำชอบ..และเอมี่มีอเมริกันเบรคฟาสต์..

น้ำหย่อนก้นนั่งที่เก้าอี้..ยังไม่ได้เปลี่ยนชุด..มามันทั้งชุดออกกำลังนั่นแหละ..แล้วก็หัวเราะคิก..

เอมี่ดูหงุดหงิด..

“..หัวเราะอะไร..”

“..คุณเป็นวันเดอร์วูแมนแน่นะ..”

“..ก็ใช่น่ะสิ..”

“..คงเป็นวันเดอร์วูแมนคนเดียวใช่ไหม..ที่เลือดกำเดาออกบ่อยมากกกกก..”น้ำลากเสียง..

เอมี่ดึงสำลีที่อุดจมูกออก..

“..คนเราก็ต้องมีโอกาสเลือดกำเดาไหลด้วยกันทั้งนั้น..”

“..ก็นะ..แต่..”น้ำหัวเราะ..เมื่อเอมี่มองหน้าอกเธอที่ถูกปกปิดด้วยสปอร์ตบรา... “..ท่าทางคุณจะไหลบ่อยไปนิด..”

พลางมองบนโต๊ะ..เห็นมีนมกับจานซุป..ก็เทนมลงจานซุปและวางให้เยาฮันกิน..

น้ำก้มลง..เยาฮันอยู่ใต้โต๊ะ..เมื่อมี้มันก้มลงมาวางจานนมให้..มันก็มองเห็นร่องอกของมี้มันเต็ม ๆ ...

พรวด ๆ ๆ ๆ ...

น้ำรู้สึกประหลาด..วางจานนมเรียบร้อยก็เงยหน้าจากใต้โต๊ะ..เห็นเอมี่กำลังเช็ดเลือดจากโต๊ะตรงหน้า..

“..อะไรหว่า..ทำไมคราวนี้เลือดกำเดาไหลแรงจัง..”

เอมี่ยิ้มแหย..พยายามเหมือนจะสะกดความรู้สึกตัวเอง..

“..ไม่..ไม่มีอะไร..กินข้าวเถอะ..ฉันรู้ว่าเธอชอบกินข้าวต้มแบบนี้..กินให้อร่อยนะ..”

“..แหม..รู้ใจดีมาก..”น้ำหัวเราะ.. “..ขอบคุณมากนะเอมี่..เธอนี่เป็นยิ่งกว่าวันเดอร์วูแมนเสียอีก..”

เอมี่หัวเราะ..หั่นเบคอนเข้าปาก..อธิบายพลางกินพลาง..

“.อยากกินอะไร..ก็ไปเปิดตู้เย็นแล้วก็พูด..เดี๋ยวก็จะมีของมาให้กินเอง..อาจจะต้องใช้ไมโครเวฟหน่อย..แต่ก็ไม่น่าจะยากอะไร..เราส่งของข้ามมิติ..เชื่อมระบบกับเอไอที่ควบคุมบ้านหลังนี้..อยากเล่นเนต..หรือติดต่อใครก็ตามสบายนะ..มีคอมพิวเตอร์กับแทบเลตให้..วางไว้ในห้องนอนเธอแล้ว..หรือเบื่ออยากดูซีรี่ส์เกาหลี..ก็เปิดทีวีแล้วออกคำสั่งให้ค้นหาและฉายให้ก็ได้..บ้านหลังนี้เป็นสมาร์ทโฮม..มีเอไอช่วยอำนวยความสะดวกทุกอย่าง..”

“.นี่เธอพูดยังกะว่า..จะไม่อยู่กับฉัน..”

“..ฉันต้องไปทำธุระ..พี่บลูมติดต่อมาให้ไปคุยงาน..ไม่ต้องห่วงนะ..จะรีบกลับ..อ้อ..พี่บลูมเขาบอกว่า..จัดการเรื่องงานเธอเรียบร้อยแล้ว..เธอพักผ่อนได้ตามสบาย..”

“..จัดการยังไงล่ะ..ค่ายเพลงฉันน่ะโหดจะตาย..ลางานโคตรยาก..”

“..ก็จัดการได้ก็แล้วกันน่า..”เอมี่ขำ ๆ ... “..ถ้าเธอจะคุยกับใครทางแชท..ทางโซเชี่ยล..ก็ไม่มีปัญหานะ..แต่อย่าบอกว่าเธอหนีอะไรมา..เพราะคนที่เขาไม่รู้เรื่องพวกคิงส์มาร์สกับวันเดอร์วูแมน..จะหาว่าเธอบ้าเสียเปล่า ๆ ..ให้อำว่าไปเที่ยวหรืออะไรก็ได้..แค่นั้นแหละ..”

“..แล้ว..จะบอกเค้าได้ไหมว่าอยู่ที่ไหน..”

“..อย่าบอกจะดีกว่า..เดี๋ยวมีคนมาหา..คงจะไม่มีใครเจอเธอได้..ไม่มีใครมาที่นี่ได้หรอก..สัญญาณเนตที่ออกไปจากที่นี่ก็ไม่สามารถทำให้ใครระบุตำแหน่งได้อยู่แล้ว..จีพีเอสก็ไม่สามารถระบุพิกัดตำแหน่งที่อยู่ของเซฟเฮาส์ได้..”

“..ยังกะขังคุก..”

“..ขอโทษทีนะ..พยายามทำให้รู้สึกดีที่สุดแล้ว..เพราะเราจะให้พวกคิงส์มาร์สรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนไม่ได้จริง ๆ ..”

น้ำหัวเราะ..

“..แหม..ล้อเล่นน่า..นี่เอมี่..ถ้าไม่คิดว่านี่มันเป็นเซฟเฮาส์อะนะ..บอกตรง ๆ ..มันคือบ้านพักตากอากาศชั้นดีเลย..มีแม่งจะทุกอย่าง..เพียงแต่..วันนี้จะเหงาหน่อยเพราะไม่มีเธอแค่นั้นแหละ..”

แล้วน้ำก็ใจหาย..

ที่ใจหายเพราะปากพล่อยหยอดคนโน้นคนนี้จนเคยตัว..

แล้วก็น่าจะใจหายหรอก..เพราะเอมี่ชะงักกับคำหยอดของน้ำเต็ม ๆ ...

น้ำได้แต่อุดปาก..

“..ขอโทษ..ถือว่าฉันไม่ได้พูดก็แล้วกัน..”

เอมี่ถอนหายใจ..วางส้อมและมีดลงบนโต๊ะ..ลุกขึ้นไปที่ตู้เย็น..ทำทีเหมือนไปเอาเครื่องดื่ม..

แต่จริง ๆ คือพยายามระงับความรู้สึกของตัวเองอย่างสุดความสามารถ..

ทำไมฉันถึงอ่อนแออย่างนี้นะ..เอมี่คิด..

หวั่นไหวไปหมด..วูบไปเสียทุกที..

เธอก็มีเสน่ห์ขนาดนั้น..น้ำ...

รู้สึก..รู้สึกมาก..รู้สึกมากไปแล้วกับผู้หญิงคนนี้..

ฉันไม่น่าจะอยู่หน่วยวันเดอร์วูแมนเลย..ไม่น่าเลย..บางที..ถ้าไม่ใช่วันเดอร์วูแมน..มันก็อาจจะทำอะไรได้มากกว่านี้..

แล้ว..ทำไมเราก็รู้ทั้งรู้ว่าเราต้านทานความรู้สึกไม่ได้..แต่ทำไมก็อดที่จะรนหาที่ไม่ได้เลยนะ..

เอมี่รู้สึกสะท้านไปทั้งร่าง..

ก่อนจะหันขวับ..

น้ำเหมือนไม่รู้จะทำยังไงดีกับท่าทีของเอมี่..ประกอบกับเยาฮันมาร้องเหมียว..ก็เลยหยิบแมวสีน้ำตาลขึ้นมาหอมกัด..ฟัดเจ้าเยาฮันเล่น ๆ ..ฆ่าเวลา..

จะมากจะน้อย..เห็นเอมี่เดินออกไป..ก็ไม่กล้าจะกินอะไรต่อ..ถ้าจะกินก็กินด้วยกัน..

เอมี่สะท้านไปทั้งร่าง..

ตัวเองเล่นลูกไม้..ใช้เชือกสีทองแห่งบลูอธีน่าซึ่งเชื่อมต่อกับอัญมณีบลูอธีน่าบนรัดเกล้า..และท้ายสุดก็เชื่อมกับจิตวิญญาณเธอได้..ไปมัดกับตัวแมว..

ให้ได้รู้สึก..เห็น..และควบคุมความคิดของเจ้าเยาฮันได้..

ถ้าเอามันไปใช้ทำงาน..ความมหัศจรรย์ของเชือกแห่งอธีน่านี้..จะใช้ประโยชน์ได้มหาศาล..

แต่พอเอามาทำแบบนี้..มันก็มีความสุขไม่น้อย..

เหมือนได้นอนกอดน้ำทั้งคืน..กอดผ่านเจ้าเยาฮัน..

เหมือนได้ซุกอกน้ำ..ได้บังคับเจ้าเยาฮันให้นอนหลับคาอกมี้ของมันทั้งคืน..

..รู้สึกดีจัง..มีความสุขเหลือเกิน..

นี่แหละสาเหตุที่สำคัญที่ทำให้เลือดกำเดากระฉูด..

แต่..มันไม่ควรจะทำเลย..

เพราะยิ่งทำ..ยิ่งทำให้ถลำลึก..ห้ามความรู้สึกไม่ได้เลย..

เอมี่กลืนก้อนแข็ง ๆ ในคอ..

“..ฉันต้องไปแล้วนะ..น้ำ..เธอคงไม่เหงานะ..ถ้าเหงา..ก็ติดต่อฉันได้..ฉันแอดไลน์กับโซเชี่ยลทุกอันไว้กับเธอแล้ว..ฝากล้างจานเก็บโต๊ะด้วยนะ..”

พลางวาดมือ..เชือกที่มัดติดคอเจ้าเยาฮันคลายออก..และเลื้อยมาเข้ามือของเอมี่..ยืดยาวเป็นความยาวปรกติเรียบร้อย

เจ้าตัวซุกเชือกม้วนนั้นในอกเสื้อ..

ก่อนจะหันออกไปทางประตู..

แต่แล้ว..ตัวเองก็ใจหาย..เพราะโดนใครคนหนึ่งรวบร่างไว้ข้างหลัง...

“..ปล่อย..น้ำ..อย่า..ได้โปรด..”

“..ช่างมันเถอะน่า..เป็นวันเดอร์วูแมนแล้วมีอะไร..จะมีความรักไม่ได้หรือไง..”

“..ไม่ได้..ฉันมีไม่ได้..”

“..จะทำตัวเป็นวง BNK48 ..หรือยังไงกันหา..นี่ไม่ใช่นะ..เธอมีแฟนได้..มีคนรักได้..และคนที่เธอรัก..ก็..ฉันใช่ไหม..เธออย่างฝืนใจตัวเองเลย..เอมี่..”

“..ไม่..ฉันทำไม่ได้..”

น้ำพลิกร่างของเอมี่หันมา..

“..ถ้างั้น..ก็ไม่ต้องเรียกมันว่าความรัก..ช่างมัน..ถือว่าขำ ๆ ก็แล้วกัน..โอเคไหม..”

พูดจบก็บดปากตัวเองกับปากของเอมี่อย่างดุดัน..

..วันเดอร์วูแมนก็วันเดอร์วูแมนสิวะ..

อีกฝ่ายทานทนอะไรแบบนี้ไม่ได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว...

เอมี่อ่อนยวบ..

ที่สำคัญ..มีบางอย่างผิดปรกติ..

ร่างของน้ำมีประกายสีแดงผิดสังเกต..

และมันมีผลให้เอมี่แทบจะกองลงตรงนั้น..

ถึงกับระทวยทิ้งตัวไปทันที..

แต่ไม่ทันได้กลิ้งกับพื้นหรอก..น้ำช้อนร่างเธอไว้อย่างทันท่วงที..

“..ช่างมัน..จะเป็นวันเดอร์วูแมนก็ช่างมันสิ..เอมี่..”น้ำพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ...

น้ำไม่รู้เอาแรงมาจากไหน..อุ้มร่างเอมี่ไปที่ห้องส่วนตัวของเธอ..

วางร่างเอมี่ลงบนเตียง..

ซุกหน้ากับอก..

เอมี่ตาลอย..ทนทานไม่ไหวแล้ว..

กอดร่างของน้ำกระชับแน่น..ให้น้ำซุกไซร้ไปตามความพอใจ...

จนกระทั่งเวลานี้..ร่างของเอมี่แดงผ่าวไปหมด..

แดงผ่าวจากเลือดลมที่พลุ่งพล่าน..

และแว่บนั้น..เอมี่ก็ใจหาย..

เพราะเธอเห็นแววตาและร่างของน้ำถนัด..

สีแดง..สีแดงเป็นประกาย..แสงสีนี้จากร่างเธอคือแสงสี....

เลือด...

เลือด..บลัด..บลัดดี้วีนัส..

เป็นไปไม่ได้..ในตัวน้ำมีบลัดดี้วีนัสหรือ..

ไม่นะ..ไม่..

แต่..เราจะทำอะไรได้..ขัดขืนยังไม่ได้เลย..

มือของเอมี่กำแน่น..

สีหน้าเชิดแสดงถึงความเจ็บปวด...แต่เป็นความเจ็บปวดที่เจือไปด้วยความสุข..

นาน..นาน..จนเกร็งเขม็ง..

และผ่อนคลาย..

จบแล้ว..จบแล้ว..

เอมี่ถึงกับหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย...

....

เอมี่ลืมตาขึ้น..พบว่า..ตัวเองอยู่ใต้ผ้าห่มแสนอุ่นของเตียงน้ำ..

และเจ้าของห้องก็ตระกองโอบอยู่ข้าง ๆ ...

เอมี่ซุกหน้า..อดแหงนหน้ามองอีกฝ่ายไม่ได้..

น้ำยังไม่หลับ..เหมือนใจหายกับสิ่งที่ทำไปเหมือนกัน...

“..มันไม่ใช่ความรักใช่ไหม..”เอมี่พอขยับได้ก็พูด..

“..สำหรับเธออาจจะไม่ใช่..แต่สำหรับฉัน..มันใช่..”น้ำพูด..หันมาลูบผมจับสองแก้ม.. “..ถ้าเธอเป็นวันเดอร์วูแมน..ฉันก็คือสตีฟ เทรเวอร์..”น้ำหมายถึงพระเอกในคอมมิคหรือภาพยนตร์วันเดอร์วูแมน... “..เราเป็นผัวเมียกันแล้ว..ถ้าเธอต้องการ...ฉันจะบอกคนทั้งโลกว่าฉันมีเธอ..และจะมีคนเดียว..”

“..ไม่..ไม่ได้.น้ำ..ขอร้อง..อย่าบอกใคร..ฉันจะให้ใคร..โดยเฉพาะหน่วยงานของฉันรู้ไม่ได้เลย..”

“..ที่ฉันบอกว่าขำ ๆ ..จริง ๆ มันไม่ขำนะเอมี่..”น้ำสีหน้าเครียด.. “..มันคือความจริง..และฉันก็..”น้ำเห็นเอมี่เอามืออุดหู..ก็ระบายลมหายใจออกมา...

“..ได้..ในเมื่อไม่อยากจะฟังก็ได้..ฉันจะไม่พูดอีก..ว่าแต่..เธอจะให้ความสัมพันธ์เรามันเป็นไปแบบไหน..ในเมื่อ..”

“..ไม่ต้องมีสถานภาพ..ไม่ต้อง..”เอมี่ระล่ำระลัก.. “..ช่างมันเถอะนะน้ำ..ไม่เป็นไร..ฉันขออยู่แบบนี้..ขอเป็นแบบนี้.”

เอมี่พูดจบก็จูบคนข้าง ๆ อย่างไม่คิดชีวิต..

จูบจนคนจูบระทวยไปเสียเอง..

“..ฉัน..ฉันต้องไปแล้ว..เดี๋ยวพวกเขาสงสัย..แล้วจะรีบกลับมาหาเธอ..”เอมี่ร้องเสียงอ้อนยิ่งกว่าแมวของน้ำเสียอีก.. “..ฉันขาดเธอไม่ได้แล้วน้ำ..ฉันขอร้อง..อย่าทิ้งฉัน.อย่าทิ้งฉันไปไหนนะ..ได้โปรด..”

น้ำจูบตอบ..

“..ไม่..รับรอง..ไม่มีวันทิ้ง..แต่เธอกับกฎบ้า ๆ ของหน่วยงานเธอนี่แหละจะทำให้เราต้องจากกัน..”

“..เราต้องไม่ให้ใครรู้..สัญญานะน้ำ..อย่าให้ใครรู้..”

น้ำพยักหน้า..เซ็งเหมือนกันที่จะต้องทำแบบนี้..

ใครกันวะที่มีเมียแล้วจะต้องซุกไว้ไม่ให้โลกรู้น่ะ..บ้าหรือเปล่า...

เอมี่มองที่ผนัง..นาฬิกาที่ผนังทำให้เอมี่ถึงกับใจหาย..

“..ให้ตาย..นี่ฉันหลับไปนานเท่าไหร่เนี่ย..”

“..ราว ๆ สามชั่วโมงมั้ง..ดูหนังจบไปเรื่อง..ซี่รี่ส์อีกตอน..น่าจะใช่..”น้ำพูด..

“..ให้ตาย..”เอมี่อุทาน.. “..นี่ไม่ใช่แค่สายนะน้ำ..มันน่าจะเป็นเวลาปิดประชุมได้แล้วมั้ง..”

น้ำหน้าเหวอ..

“..อ้าว..จริงเหรอ..”

เอมี่กุมขมับ..น้ำครางเฮ้อ..

“.ไม่เป็นไร..ฉันว่าฉันตอแหลเก่งนะเอมี่..เดี๋ยวช่วยหามุกตอแหลให้..”

“..ต้องรีบคิดมุกโดยด่วนล่ะน้ำ..”เอมี่ลุกขึ้น..หยิบเสื้อผ้าใส่..ชุดวันเดอร์วูแมนของเธอ..คอสตูมที่ดูทันสมัยไม่ได้เป็นแนวนักรบโบราณแบบในหนัง..เลคกิ้งดำ..เสื้อเกาะอกแดง..แจ๊คเก๊ตดำ..ปลอกแขนโลหะ..รองเท้าหุ้มข้อ..และข้อสำคัญคือรัดเกล้าที่มีเพชรเม็ดเล็ก ๆ ทอประกายสีฟ้าประดับอยู่..

แต่มีสัญญาณดังขึ้น.มอนิเตอร์ในห้องนอนของน้ำปรากฏภาพผู้ชายใจดีอย่างดร.บลูมติดต่อเข้ามา..

“..เอมี่..เธอไม่ได้เข้าประชุม..และเราเช็คเซฟเฮาส์จากที่เอไอของบ้านบันทึกไว้..เกิดอะไรขึ้น..พวกเขาจับพลังงานของบลัดดี้วีนัสได้..มันมาจากน้ำใช่ไหม..”

เอมี่อึ้ง..

“..แล้ว..”

“..พวกเขากำลังมาที่เซฟเฮาส์..เอาเครื่องมือมาด้วย..คงตรวจร่างกายน้ำให้ละเอียดว่าตกลง..มีอะไรสัมพันธ์กับบลัดดี้วีนัส..และหากว่า..น้ำมีพลังของเพชรบลัดดี้วีนัสจริง..พวกเขาอาจจะจำเป็นต้องกำจัดน้ำ..เพราะการคงอยู่ของน้ำ..เป็นอันตรายต่อเธมีสไคร่าของเรามาก..”

ให้ตาย..เอมี่เม้มปาก..แต่ก็อดพูดไม่ได้..

“..น้ำไม่มีเพชรบลัดดี้วีนัส..ฉันรับรอง..ตรวจทั่วแล้ว..ไม่มีแน่นอน..”

“..ตรวจทั่วถึงขนาดไหน..เอ๊ะ..นั่นห้องนอนนี่เอมี่..ห้องของน้ำใช่ไหม..”

ลางสังหรณ์ของดร.บลูมดูท่าจะแม่นยำอยู่เหมือนกัน...

น้ำโผล่หน้าเข้ากล้องที่จับมาจากด้านหน้าของมอนิเตอร์..ยกมือบ๊ายบาย..ตัวเองห่มผ้าห่มด้วยเพื่อป้องกันอุจาด..

“..เอมี่..นั่น..น้ำไม่ได้ใส่เสื้อผ้า..”ดร.บลูมตกใจ..

เอมี่ทำคอย่น..และหลับตา..

“..เบา ๆ ก็ได้พี่บลูม..”

“.ชิบหายแล้ว..เอมี่..ไหนว่าแค่อรรถรสไง..นี่มันมากไปแล้วนะ..”ดร.บลูมโวยวาย.. “..แบบนี้ผิดกฎของวันเดอร์วูแมนอย่างแรงเลยล่ะ..โทษของเธอคือต้องถูกไล่ออกจากหน่วยและถูกขังคุกเชียวนะ.”

เอมี่ไปไม่เป็น..แต่น้ำก็พูดขึ้นว่า..

“..อรรถรสอะไรหรือคะ..เอมี่ตรวจเพชรค่ะ..เพราะสงสัยว่าน้ำจะซ่อนเพชรบลัดดี้วีนัสอยู่..เลยค้นตัวน้ำทั้งตัว..แก้ผ้าแก้ผ่อนหมด..แต่แค่หาเพชรน่ะค่ะ..”น้ำสามารถตอแหลได้หน้าตาเฉย..

“..แล้ว..เจอไหม..”

“..เจอแต่เพชรอื่นน่ะค่ะ..”น้ำยังคงทะเล้น.. “..เจอเป็นขยุ้มเลย..”

เอมี่สะอึก..ดร.บลูมชะงัก..ก่อนจะหัวเราะก๊าก...

“..โอย.น้ำ..มุกนี้ฉันขอได้ไหม..ทำไมมันทะลึ่งอย่างนี้วะ..”

“..พอไม่เจอ..เอมี่ก็จะไปประชุมแล้วค่ะ..”น้ำพูดหน้าตาเฉย..

“..แล้วทำไมถึงต้องมาค้นอะไรกันตอนนี้..แถมยังเลยเวลาประชุมไปจนเค้าเลิกประชุมแล้ว..”

“..แหม.พี่บลูม..เอมี่ก็ต้องมีลืมมั่งอะไรมั่งสิคะ..ดูเวลาผิดไง..ก็น้ำชวนให้เอมี่สอนให้เล่นฟิตเนส..สอนเตะต่อย..จะได้ป้องกันตัวเองได้บ้างนิด ๆ หน่อย ๆ ...จนเผลอลืมตัวไปว่ามันเวลาเท่าไหร่แล้ว..แถมเอมี่ยังเห็นอะไรประหลาด ๆ ในตัวน้ำอีก..รีบมาซักไซร้ไล่เลียงเรื่องเพชรบลัดดี้วีนัสอะไรก็ไม่รู้..พอน้ำบอกไม่รู้ไม่เห็น..ก็ขอค้นตัว..ทีนี้คนมันจะไปแก้ผ้าที่ยิมฟิตเนสได้ไงใช่ไหม..ก็เลยต้องมาค้นกันในห้องนอนนี่หละ..”

“..เออ.ยังไงล่ะก็..”ดร.บลูมดูจะหนักใจ.. “..เอมี่..พวกเขาใกล้จะถึงเซฟเฮาส์แล้ว..รับมือให้ดีก็แล้วกัน..”

เอมี่พยักหน้า..

“..พี่บลูม..คงไม่เลวร้ายอย่างที่คิดนะ..”

“.ไม่หรอกเอมี่..ฉันเชื่อ..คนอย่างน้ำจะมีเพชรบลัดดี้วีนัสได้ยังไง..แต่อาจจะแค่เกี่ยวข้องกันมากกว่า..แต่ไม่รู้เกี่ยวยังไง..แต่บอกก่อนนะ..พลังที่เอไอที่ควบคุมเซฟเฮาส์จับได้..มันคือพลังของบลัดดี้วีนัสที่แรงมาก ๆ ..”

น้ำอดถามไม่ได้..

“..พวกเขาที่พี่บลูมพูดถึงนี่เป็นใครกันคะ..”

“..พวกเขาหรือ..ก็คือเจ้าหน้าที่ของเธมีสไคร่านั่นแหละ..และยังมีวันเดอร์วูแมนตามไปอีกสองคน..เผื่อจะมีปัญหาฉุกเฉินอะไร..”

“..ใครมาหรือ..”เอมี่อดถามไม่ได้..

“..พิ้งค์กับซันนี่...”

“..อ่อ..พี่ซานิเอ๊ยซันนี่..กับพรีน..เอ๊ยพิ้งค์นั่นเอง..”

“..อย่าเอ๊ยบ่อยสิ..เดี๋ยวเขาก็รู้หรอกว่าเอาใครเป็นแบบตัวละคร..”ดร.บลูมพูดยิ้ม ๆ .. “..ถ้ามีพิ้งค์เพื่อนซี้กับซันนี่พี่สุดที่รัก..อยู่ด้วย..มีอะไรก็คงยังพอคุยกันไหวเนอะ..”

เอมี่ดูจะโล่งอก..

“..เค้าน่าจะถึงปากทางเข้าเซฟเฮาส์แล้วล่ะ..”ดร.บลูมพูด.. “..เธอไปแต่งตัวก่อนเถอะน้ำ..เดี๋ยวใครมาเห็นเธอโป๊อยู่กับเอมี่..มันจะดูไม่งาม..ยังไงล่ะก็..เธอต้องช่วยเซฟเอมี่ไว้บ้างนะ..อย่าให้โดนไล่ออก..เพราะการอยู่หน่วยวันเดอร์วูแมนของเอมี่..เป็นสิ่งที่เธอถือเป็นชีวิตจิตใจทีเดียวล่ะ...”

น้ำหัวเราะคิก..

“..ไม่มีอะไรหรอกน่า...”

ดร.บลูมตัดการติดต่อ..

เอมี่ร้องขึ้นว่า..

“..เปิดดูกล้องวงจรปิดหน้าปากทางเข้า..”

ร้องสั่งเอไอประจำบ้าน..มันก็ทำหน้าที่เปิดทีวี..และยิงภาพจากกล้องมาให้ตามคำสั่ง..

น้ำค้นตู้เสื้อผ้า..

“..ฉันต้องแต่งตัวดีเริ่ดระดับไหนล่ะเอมี่..”

“..ก็แต่ง ๆ ไปเหอะ...ไม่โป๊ก็ใช้ได้แล้ว..”

“..ต้องอาบน้ำหรือเปล่า..”

“..แล้วแต่..”เอมี่ยังคงมองที่จอทีวี..เห็นภาพรถตู้คันหนึ่งแล่นเข้ามา..

“..แล้วอิเยาฮันล่ะ..เอาไปรับแขกด้วยไหม..”

“..ไม่ต้อง..”เอมี่ครางเฮ้อ.. “..ฉันต้องใช้งานมัน..”

“..ทำไมล่ะเอมี่..”

“..ไม่ไว้ใจเลย..รถตู้นั่น..มันน่าจะเป็นรถของหน่วยพิสูจน์หลักฐานของเธมีสไคร่า..และฉันรู้ว่าถ้ามีการใช้รถคันนี้..ดร.คิวต้องมาด้วยแน่..และฉันรู้ว่าดร.คิวเป็นคนยังไง..”

“..หือ..”น้ำงุนงง..

“..ขอแรงเยาฮันหน่อยนะ..”

พูดจบก็ดึงเชือกสีทองจากอกเสื้อ..เป่าปากวิ้ด..เยาฮันวิ่งมาหา..

เอมี่ทำให้เชือกสั้นลงและผูกที่คอมัน...

“..เธอจะทำอะไรน่ะ..ต้องมาใช้เชือกผูกคอแสดงความเจ้าของให้คนที่จะมาเค้าเห็นรึไงว่าเธอเลี้ยงแมวฉันด้วย..”

“..อ๋อ..เปล่า..ฉันต้องการให้เยาฮันไปทำอะไรเพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อนน่ะ..”

“..ทำอะไรได้..อิแมวตัวนี้..ฉันฝึกให้มันไปคาบลูกบอล..มันยังทำไม่เป็นเลย..”

เอมี่ลืมตัว..พูดขึ้นว่า..

“..เชือกที่ฉันผูกกับคอมัน..เป็นเชือกทองแห่งอธีน่า..เป็นอาวุธของวันเดอร์วูแมนทุกคน..นอกจากจะบังคับให้ยืดยาวหดสั้น..เคลื่อนไหวได้ตามใจของเจ้าของแล้ว..ถ้าหากว่ามัดใครก็จะทำให้รู้ความคิด..และรับรู้จากการสัมผัสของคนนั้นได้..ตลอดจนควบคุมให้ลืมให้จำ..หรือแม้แต่บังคับให้ทำอะไรได้ตามใจอีกด้วย..ฉันจะให้แมวตัวนี้ช่วยเราเผื่อจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นกับเธอ..”

“..ปัญหา..ปัญหาอะไรว้า..ฉันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเพชรบลัดดี้วีนัสอะไรพวกนั้นสักหน่อย..สาบานได้..ได้ยินก็เพิ่งจะได้ยินเมื่อวานนี่แหละ..”

แล้วน้ำก็ชะงัก..

“..เอมี่..เมื่อวานเธอผูกเชือกทองแห่งอธีน่าให้เยาฮันทำไม..”

เอมี่ชะงัก..เฮ้ย..ชิกหายแล้ว..

น้ำทำตาโต..สีหน้าเหมือนหมีจะอาละวาด..

“..อ้อ..ที่ให้มันมานอนซุกอก..เลียนมชั้นทั้งคืน..นี่ฝีมือเธอใช่ไหม..เธอจะได้ฟิน ๆ ผ่านตัวอิเยาว์ใช่ไหม..หนอย..ลูกไม้จัดนัก..ยัยวันเดอร์วูแมนนี่..”น้ำพอปะติดปะต่อเรื่องได้ก็เริ่มโมโห..ด่าไม่หยุด..

“..อ่อ..มิน่าล่ะ..ถึงเลือดกำเดาไหลแล้วไหลอีก..นี่แต๊ะอั๋งทำทะลึ่งกับฉันผ่านแมวใช่ไหม..”

น้ำตบตีเอมี่อุตลุด..เล่นเอาวันเดอร์วูแมนไปไม่เป็น..พูดต่อเนื่อง

“..แหม..ทำเป็นดราม่า..ฉันรักเธอไม่ได้..ฉันต้องยังโง้น.ต้องยังงี้..ฮี่โธ่..ที่แท้ก็หื่นฉันเหมือนกันใช่ไหม..”

“..น้ำ ๆ ๆ ..”เอมี่ปิดป้องพลางพูดพลาง.. “..หยุดเถอะ..ฉันต้องเตรียมการรับมือพวกเขานะ..เดี๋ยวพวกเขามาถึงแล้วจะลำบาก..”

น้ำตบตีจนสาแก่ใจ..ก่อนจะก้มดูตัวเอง..ช่วงออกแอ๊คชั่น..สิ่งปิดกายก็ต้องหลุด..จนผ้าผ่อนก็ไม่เหลือสักชิ้น..

แต่จะรู้ไหมว่า..อีกฝ่ายพยายามหักห้ามไม่ให้มองสิ่งที่สวยงามที่สุดตรงหน้าถึงขนาดไหน..

“.จะทำอะไรก็ทำเหอะ..แต่งตัวก่อน.ไม่ต้องอาบเอิบมันล่ะน้ำ..”ศิลปินหมีพูด

“..เอ่อ..น้ำ..”เอมี่เรียก..

“..อะไรอีกล่ะยะ..ยัยวันเดอร์วูแมน..”

“..ถ้าจะเปลี่ยนชุด..ขอแบบทะมัดทะแมงหน่อยนะ..”

“..ทำไม..มีอะไร..”

เอมี่ดูจะสังหรณ์ใจ..

“..เผื่อว่า..”เอมี่ดูจะยุ่งยากใจ.. “..เธออาจจะต้องหนีอีกครั้ง..”

น้ำเสียงของเอมี่ทำให้น้ำถึงกับสะดุด..

นี่ซีเรียดขนาดไหนนี่..เอมี่..เธอคิดว่ามันจะเกิดอะไรรุนแรงขึ้นกับฉันใช่ไหม..

.......

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #25 0_0 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 21:39

    พอกันเลยนะ ทั้งคู่นั่นแหละ555555555555

    #25
    1
    • #25-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 4)
      19 มิถุนายน 2561 / 21:43
      คนนึงก็โคตรซึน อีกคนก็เปิดเกิ๊นนน 555
      #25-1
  2. #24 Deknoy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 22:20

    5555ฟินผ่านแมวไปอีก

    #24
    1
    • #24-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 4)
      18 มิถุนายน 2561 / 23:05
      เยาฮันมีประโยชน์มากกว่าฟินล่ะค่ะ ตอนหน้า 555
      #24-1
  3. #23 Mookbe (@Mookbe) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 20:59

    มีความปิดบังไว้ให้กัน เขาได้กันแล้วครับท่านผู้อ่าน อิอิ ความลับผ่านแมวก็โดนเปิดเผย 555

    #23
    1
  4. #22 andmyaa (@dylp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 20:43
    โอ๊ยยยย เอมี่!! ที่เธอดราม่ามาทั้งหมดเนี่ย ช่างแตกต่างกับสิ่งที่เธอทำมาก เกลียดการฟินๆผ่านแมวอะ หื่นทั้งคู่ไม่ต้องโทษใครหรอกค่ะ ได้เสียกันแล้ว งื้อ พลิกอารมณ์ไปมา แป๊บๆจะได้บู๊อีกแล้ว ย๊าาา
    #22
    1
    • #22-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 4)
      18 มิถุนายน 2561 / 21:46
      เรื่องนี้มันแนวฮีโร่นี่นะ ต้องแอ๊คชั่นระดับน้องๆมาร์เวล ว่าแต่ จะไหวเร้อ เอมี่ ท่าจะสู้สองทางเลยนะเนี่ย
      #22-1