ตอนที่ 23 : ไม่มีอะไรคาใจ..นอกจากภาระของหมี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 486
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

image

เวลานี้..พี่เอ็มของเอมี่กับน้ำและซันนี่กับหมวดอลิส..ได้แต่กอดอก..ยิ้มเล็กน้อย..

นักบวชอย่างแครอลกลับดูเคร่งขรึม..

เมื่อมองไปที่คนติดตามทั้งสี่..แครอลก็ขมวดคิ้ว..

“..เธอเอาคนนอกเข้ามาในนี้..”

ประธานเอ็มเพรสหัวเราะ..

“..ก็แค่อดีตวันเดอร์วูแมนที่ลาออกไปแล้วกับคนรัก..ผิดตรงไหน..”

ก่อนจะเขม้นมองไปที่รูปปั้นเทวีอธีน่า..แล้วก็ยิ้ม..

“..คิดว่า..คนที่อยู่หลังองค์เทวีนั่น..เป็นใครล่ะ..แครอล..กระแสพลังของมาร์สมันทำให้ฉันยังรู้สึก..ถ้าคะเนจากความรุนแรง..ก็น่าจะเป็นระดับตัวพ่อเหมือนกัน..”

แครอลเม้มปาก..เอ็มเพรสนั้นร้ายกาจจริง ๆ ..

“..ถ้าไม่ออกมาดี ๆ ล่ะก็..”ประธานเอ็มเพรสเหมือนขู่กลาย ๆ .. “..มาทำเป็น “แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ”..อยู่ได้..ลำไยมาก..ไม่งั้นจะให้ซันนี่ไปลากคอออกมา..ว่าไง..”

ซันนี่วางมือเข้าในอกเสื้อ..

ท่าทางจะใช้เชือกสีทองอาวุธประจำตัวแบบนั้น..ใครจะกล้าขัดขืน..

ร่างของโฟบอสก้าวออกมา..แครอลนิ่งงัน..และพี่เอ็มก็หัวเราะเสียงก้อง..

“..หลักฐานขนาดนี้..จะว่ายังไง..แครอล..เป็นประมุขนักบวชของเธมีสไคร่า..แต่ลอบติดต่อกับคิงส์มาร์ส..และที่ผ่านมา..เธอคงแอบช่วยเหลือพวกมันด้วยสินะ..เราถึงกวาดล้างพวกมันไม่เกลี้ยงเกลาสักที..”

แครอลยังคงนิ่ง..แต่ก็ยังไม่มีท่าทีละอายหรือหวาดกลัว..

เอ็มเพรสพูดขึ้นว่า..

“..ตอนนี้จะว่าไป..ฉันคงเอาผิดเธอได้แล้วล่ะนะ..แครอล..”

ประมุขนักบวชถอนหายใจ..

“..ถึงขนาดนี้แล้ว..คงไม่ยอมรับก็ไม่ได้..ใช่..ฉันติดต่อกับคิงส์มาร์ส..ช่วยเหลือพวกมัน..แต่ก็ไม่ได้ช่วยเหลือมากเกินไป..แค่ไม่ให้พวกมันต้องพินาศสูญพันธุ์ไปเฉย ๆ แค่นั้น..นี่เป็นความประสงค์ของเทพเจ้า..”

แครอลเดินมาที่โฟบอส..

“..เอ็มเพรส..ฉันถามเธอคำหนึ่ง..โฟบอสเวลานี้เป็นผู้นำของคิงส์มาร์ส..และก็แทบจะไม่เหลือใครในองค์กรอีกแล้ว..หากจัดการเขาในตอนนี้..องค์กรคิงส์มาร์สต้องสูญไป..แล้วจากนั้น..องค์กรของเราล่ะ..เราจะตั้งอยู่ไปเพื่ออะไร..เพราะไม่มีคนของมาร์สเหลือให้ต่อสู้อีกแล้ว..”

แครอลหันกลับมาเผชิญหน้ากับเอ็มเพรสอีก..

“..ที่ฉันทำไป..ก็เพื่อให้องค์กรเรายังคงอยู่..ไม่มีพวกมาร์สให้สู้..อธีน่าจะอยู่ไปเพื่ออะไรล่ะ..พวกเรายังคงมีประโยชน์อีกไหม..ดังนั้น..การช่วยให้มาร์สเหลือคนที่สามารถตั้งองค์กรต่อสู้กับพวกเราต่อไป..ก็คือการรักษาองค์กรของเราให้คงอยู่เช่นกัน..มีพวกมาร์ส..พวกเธมีสไคร่าแห่งอธีน่าอย่างเราถึงสามารถอยู่ต่อไปได้..เข้าใจไหม..”

ประธานเอ็มเพรสชะงัก..

แครอลถอนหายใจ..

“..ก็คงไม่ต่างจากการก่อสงครามทั่วโลก..ที่เกิดขึ้นเพราะการคงอยู่ของผู้พิทักษ์สงครามหรอก..ไม่มีสงครามก็ไม่มีผู้พิทักษ์สงคราม..ดังนั้น..คนที่ได้ชื่อว่าผู้พิทักษ์สงคราม..ก็เป็นคนก่อสงครามเสียเอง..เพื่อให้ตนเองยังคงมีความสำคัญและได้ผลประโยชน์จากสิ่งเหล่านั้น..”

ประมุขแห่งนักบวชเธมีสไคร่าพูดพลางยิ้ม..

“..มันอาจจะเป็นปาหี่ต้มคนที่ใฝ่สันติ..แต่โลกเรามันก็แบบนี้ทั้งนั้น..อย่างสมมติว่าประเทศหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้..ที่มีผู้ก่อการร้ายทางภาคใต้..หากปราบให้สงบได้..งบประมาณจะเทไปใช้ทางนั้นอีกไหม..ก็ไม่..ดังนั้น..การคงอยู่ของผู้ก่อการร้ายจึงต้องมีอยู่ต่อไป..มันก็เป็นเรื่องปรกติไม่ใช่หรือ..”

ประธานเอ็มเพรสถึงกับมือไม้สั่นเมื่อได้ยินได้ฟังเหตุผลของแครอลประมุขแห่งนักบวช..

“..เลว..เลวมาก..”พี่เอ็มถึงกับคำรามออกมา..ตัวสั่นเทิ้ม..

แครอลหัวเราะ..

“..เธอก็ได้ประโยชน์จากการคงอยู่ของคิงส์มาร์สเหมือนกัน...และต้องขอบคุณฉันที่ช่วยพวกมันไว้ไม่ให้สูญพันธุ์..เพราะเธอเองก็เป็นคนมีฝีมือ..หากพวกมันหายไปจริง ๆ ..ฝีมือเธอก็คงไร้ค่า..ก็ไม่จำเป็นต้องใช้เธอเป็นประธานของเธมีสไคร่าอีก..เข้าใจไหมล่ะเอ็มเพรส..”

เอมี่เห็นพี่เอ็มของเธอชักจะมีอาการแปลก ๆ ..ก็รีบเตือนสติ..

“..พี่เอ็มคะ..พี่เอ็ม..ใจเย็นค่ะ..”

พี่เอ็มตัวสั่น...หันมามองเอมี่..

“..เอมี่..ที่แครอลพูด..มัน..มันใช่..ถ้าเราชนะมาร์สแล้ว..ยังไงต่อล่ะ..เราจะยังไงกันต่อ..แต่..คิดแบบนี้มันก็เลวเกินไป..มันเลว..จนรับไม่ได้..แต่มันก็จริง..”

เอมี่เห็นประธานชักเขวก็ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ..

“..ใจเย็นค่ะพี่เอ็ม..เดี๋ยวเอมี่จะจัดการเอง..”

พอหันเผชิญหน้ากับแครอลแทนพี่เอ็ม..แครอลก็เชิดหน้า..

“..เอาสิ..วันเดอร์วูแมนเอมี่..แน่จริงก็ฆ่าฉันสิ..ฆ่าคนที่คิดพิทักษ์องค์กรอย่างฉันสิ..จะบอกให้..ฉันเองเป็นนักบวช..เชื่อมโยงกับจิตแห่งอธีน่าตลอดเวลา..รู้ดีว่า..หากไม่มีภาระหน้าที่ของอธีน่าในการต่อสู้กับมาร์ส..วันเดอร์วูแมนทุกคนก็ไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป..อธีน่าจะถอนพลังออกจากโลกใบนี้ทันที..ใช่..เธออาจจะลาออกไปแล้ว..แต่วันเดอร์วูแมนคนอื่นล่ะ..เพื่อนเธอ..วันเดอร์วูแมนพิ้งค์ล่ะ..ที่เค้ายังไม่พร้อมจะออกจากองค์กรเหมือนเธอ..ยังมีไฟ.มีฝัน..เค้าจะทำยังไงต่อ..”

พลางหันไปทางซันนี่..

“..เธออีก..ซันนี่..เธอก็ลาออกไปแล้ว..แต่ยังมีวันเดอร์วูแมนอีกมาก..น้อง..พี่..เพื่อน..ที่ต้องการจะอยู่ในเธมีสไคร่าต่อไปเพื่อเป็นซูเปอร์ฮีโร่ตามความฝัน..ไม่มีฉัน..ไม่มีคิงส์มาร์ส..ก็ไม่มีซูเปอร์ฮีโร่อีกต่อไป..เธอคิดจะทำลายความฝันของพวกเขาหรือไง..เอาสิ..ซันนี่..แน่จริงก็ฆ่าฉันสิ..”

ทั้งเอมี่กับซันนี่สบตากัน..สีหน้ายุ่งยากใจ..จะมากจะน้อย..ก็นึกถึงความเป็นวันเดอร์วูแมนแต่เก่าก่อน..บ้านความฝัน..บ้านดวงดาว..เพื่อน..พี่..น้อง..เป้าหมาย..และจิตวิญญาณที่ถูกหล่อหลอมปลูกฝังกันมา..ให้รักกันและเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของหน่วยงานของวันเดอร์วูแมน..

ทั้งประธานเอ็มเพรส..เอมี่..ซันนี่..ต่างก็มีความลังเล..หวั่นไหวไปกับคำพูดของแครอลทั้งสิ้น..

แครอลหัวเราะ..รู้ดีว่าตัวเองเป็นต่ออยู่มาก..ที่ทำให้ทุกคนหวั่นไหวได้..

เสียงหนึ่งดังขึ้น..แหบห้าว..แต่ก็มีบางอย่างที่ทำให้แครอลชะงัก..

“..มึงไม่ถามกูบ้างล่ะอีแค..”

นั่นคือเสียงของน้ำ..กุลณัฐ..

แครอลชะงัก..

“..เธอเป็นใคร..น้ำ..กุลณัฐ..ศิลปินคนรักของเอมี่ใช่ไหม..”

แทนคำตอบ..มีบางอย่างพุ่งวาบ.ทะลุอกของแครอลอย่างรวดเร็ว..นั่นคือเชือกสีทองที่เหยียดตรงและถูกบังคับให้แข็งกว่าเหล็กกล้า...

“..อิห่าน..เห่าอยู่ได้..ลำไยเว้ย..”เสียงน้ำ..กุลณัฐพูด..

“..เธอ..เธอ..”แครอลกุมหน้าอก..ท่ามกลางความตกตะลึงของคนทุกคน..

เอมี่เอามือทาบอก..

“..น้ำ..เธอทำอะไรลงไปเธอรู้ไหม..”

“..น้ำไม่รู้หรอก..เพราะฉันใช่น้ำที่ไหนล่ะ..ฉันเกล..ฉันสิงร่างน้ำมาตั้งนานแล้ว..รอฟังอินี่มันพล่ามสักพัก..เริ่มลำไย..จัดแม่งซะเต็ม ๆ ไปเลยดีกว่า..”

แครอลอุทานออกมา..

“..ว่าไงนะ..เกล..”

“..เออ..มึงจำกูไมได้หรือ..มึงฆ่าแฟนกู..ฆ่าเมย่าคนรักกู..จำไม่ได้หรือไง..แล้วกูก็โดดหน้าผาตายบูชารัก..”

พี่เอ็มอดพูดไม่ได้..

“..จริง ๆ แล้วไม่ได้บูชารักอะไรหรอก..เฟอะฟะไม่ว่า..”

ศิลปินหมีที่ถูกวิญญาณของเกลสิง..หันไปทำตาขวางใส่พี่เอ็ม..

“..อย่าตอกย้ำน่าพี่เอ็ม..เดี๋ย ๆ ..จะสอยให้ร่วงอีกรายเลย..”

เชือกสีทองถูกถอนออก..แครอลกุมหน้าอก..กระอักเลือด..

“..เธอ..บังอาจ..ทำลาย..องค์กร..”

“..ทำลายองค์กรบ้าบออะไรไม่รู้ทั้งนั้นเว้ย..กูมาเอาคืนแค่นั้น..มึงพล่ามเฮี่ยอะไรกูไม่รู้เรื่อง..มึงตาย ๆ ซะเหอะ..อิห่าน..ทำแฟนกู..มึง..”

แล้วเชือกสีทองก็ทะลุร่างของแครอลประมาณสิบกว่าครั้ง..

แครอลครางคร่อกออกมา..ล้มตึง..สิ้นใจไปทันที..

น้ำ..กุลณัฐหัวเราะ..สะใจ..

ในขณะที่หมวดอลิสโบกมือ..

“..ไปซะ..เกล..ชั้นก็ลำไยแกเหมือนกัน..คิดไงมาตัดซีนอารมณ์ชาวบ้านเขาเนี่ย..”

ร่างของน้ำทำคอย่น..รู้ดีว่าในร่างหมวดอลิสมีใครอยู่..

“..ย่า..เอ๊ย..ยาย..เอ๊ย..ทวด..เอ๊ย เทียด....”

ใช่..เกลเป็นทายาทของวีนัสคนหนึ่ง.แต่ในร่างของอลิสตอนนี้..คือเทพีวีนัสที่สิงร่างอยู่..เรียกว่าต้นตระกูลมาเองเลย

“..บอกให้ไปไง..เอ๊ะ..อิลูกหลานไม่รักดี..”ร่างหมวดอลิสพูด..

ร่างน้ำ..กุลณัฐ..หมุนร่างสองรอบ..ครางเสียงแปลก ๆ ..ก่อนจะล้มตึง..ดีที่เอมี่รับร่างได้ทัน..

น้ำทำตาปริบ ๆ เหมือนเพิ่งรู้ตัว..

“..เอมี่..นี่ชั้นเป็นไรไปเนี่ย.ไม่รู้เรื่องเลย..”

เอมี่ทำท่างง ๆ ..

“..ฟังดูเหมือนตอแหลยังไงก็ไม่รู้นะน้ำ..เอาเหอะ..นี่เธอรู้หรือเปล่าว่า..เมื่อกี้..ตัวเธอทำอะไรลงไป..”

น้ำทำท่าเอ๋อ ๆ ..

“..จะไปรู้ได้ไง..เธอก็เห็นนี่ว่าฉันไม่รู้ตัว..”

“..เธอใช้เชือกทองจิ้มแครอลไปสิบกว่ารูได้มั้ง..ตายสนิทเลย..”

“..เฮ้ย..”

“..ไม่เฮ้ยล่ะ..แล้วจะเอายังไงล่ะเนี่ย..”เอมี่ดูจะหนักใจ..

น้ำถูกประคองลุกขึ้น..

เอมี่สบตากับซันนี่และพี่เอ็ม..

ท่านประธานเอ็มเพรสครางเฮ้อ..

“..กำลังยุ่งยากใจว่าจะทำไงดี..ยัยเกลมาปิดเกมให้ซะอย่างนี้..ก็คงต้องเลยตามเลย..”

นักบวชที่เป็นลูกน้องของแครอลเพิ่งตั้งสติได้..ขณะจะทำอะไร..แต่ท่านประธานเอ็มเพรสสั่งเฉียบขาด..

“..หยุด..ห้ามก่อเรื่อง..ไม่งั้น..ฉันจะจัดการไม่ไว้หน้า..แครอลมีความผิดที่สมคบคิดพวกคิงส์มาร์ส..หลักฐานชัดขนาดนี้แล้ว...และที่โดนจิ้มตายเพราะคนที่แครอลเคยทำร้ายจนตายสิงร่างน้ำ..กุลณัฐมาแก้แค้น..ภาพและเสียงทั้งหมดถูกบันทึกไว้ในต่างหูของฉันนี่..”ท่านประธานชี้ให้ดูต่างหูทั้งสองข้าง.. “..และมันถูกส่งไปเก็บไว้ในเซิร์ฟเวอร์ของเธมีสไคร่าแล้ว..หลักฐานชัดเจนขนาดนี้..ก็คงต้องว่าไปตามความผิดความถูก..”

นักบวชคนอื่น ๆ ไม่กล้าจะทำอะไรอีก..

เอ็มเพรสเดินมาที่เบื้องหน้าของโฟบอส..ซึ่งเวลานี้หน้าซีด..

เพราะเขาเห็นกับตา..ว่าน้ำ..กุลณัฐที่ถูกเกลสิงร่าง..จัดหนักแครอลอย่างไรบ้าง..กำลังได้เปรียบทางการเจรจาแท้ ๆ ..แล้วทุกอย่างก็จบลงอย่างรวดเร็ว...

แต่เขาก็ต้องทดลองต่อรองดู..

“..อย่างที่ท่านประมุขแครอลพูด..ถ้าทำลายคิงส์มาร์ส..เธมีสไคร่าก็ไม่มีความจำเป็น..ทุกอย่างก็คงต้องยุติไปเหมือนกับการดับสูญของคิงส์มาร์สเช่นกัน..”

ท่านประธานเอ็มเพรสแค่นหัวเราะ..

“..ลำไยเว้ย..”

ว่าแล้วก็จับคอเสื้อโฟบอส..ทุ่มร่างผู้นำคิงส์มาร์สฟาดพื้นดังป้าบด้วยมือเดียว..

“..จับมันไว้ซันนี่..”เสียงพี่เอ็มสั่งการ..ขาดคำ..เชือกสีทองก็เลื้อยจากอกเสื้อของวันเดอร์วูแมนซันนี่..มัดร่างหัวหน้าของคิงส์มาร์สแน่นหนา..

หมวดอลิสที่ถูกเทพีวีนัสสิงอยู่ได้แต่พยักหน้าช้า ๆ ...

“..นิสัยขึ้เล่นของเธอนี่แก้ไม่มีวันหายนะ..เอ็มเพรส..”

พี่เอ็มได้แต่หัวเราะ..เอมี่กับซันนี่มองหน้ากัน..

“..พี่เอ็ม..หมายความว่ายังไงคะ..”

ร่างหมวดอลิสยิ้มพลางพูดว่า..

“..ท่านประธานเธมีสไคร่าคนนี้..ทำฟอร์มเป็นลังเลหวั่นไหวไปงั้นเอง..”

พี่เอ็มพูดหลังจากหัวเราะไปได้สักพัก..

“..อิแครอลมันก็คิดตื้น ๆ ว่า..พอไม่มีคิงส์มาร์ส..องค์กรเราก็อยู่ไม่ได้..อ้าว..อยู่ไม่ได้ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย..ก็แค่แบ่งตังค์..แยกย้าย..กลัวอะไร..คิดว่าฉันจะต้องมาคุมหน่วยวันเดอร์วูแมนนี่จนตายหรือไง..ไม่คิดจะแต่งงานแต่งการกันเลยหรือไง..ทีเธอยังลาออกไปมีเมียได้นี่ซันนี่..เอมี่..ดีสิ..จะได้ไปทำงานอย่างอื่นบ้าง..ปราบผู้ร้ายมันสนุกนักหรือไง..”

น้ำ..กุลณัฐหัวเราะ

“..พี่เอ็มพูดยังกะคณะตลก..แบ่งตังค์กันด้วย..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

“..ฉันแม้ว่าจะดูผัว..ดูดี..เก่ง..ฉลาด..แต่ถ้าจะเล่นตลกก็ไหวนะ..ตั้งคณะกันเลยไหม..”พี่เอ็มยังคงหัวเราะอีก

ร่างของหมวดอลิสพูดขึ้นว่า..

“..แต่ในความเป็นจริง..ต่อให้อำนาจของเทพเจ้ามาร์สหมดไปจากโลก..แต่คนก็ยังสามารถก่อสงคราม..หรือสร้างความขัดแย้งได้อยู่ดี..เพราะทุกคน..มีอำนาจแห่งความขัดแย้งอยู่ในตัวทุกคนอยู่แล้ว..จะมีอำนาจแห่งมาร์สหรือไม่..มันก็ยังคงต้องมีอำนาจแห่งสติและปัญญาอย่างอธีน่ากำกับโลกไว้เสมอ..ฉันรู้ดี..เพราะเคยคุยกับยัยนั่นมาแล้ว..นางบอกว่า..ยังไงก็ไม่ทิ้งโลกนี้ไปง่าย ๆ หรอก.”

พี่เอ็มขมวดคิ้ว..

“..อ้าว..แล้วยัยแครอลนั่น..”

“..นางคิดเองเออเองทั้งนั้น..อธีน่าบอกว่านางไม่คู่ควรจะเข้าถึง..เพราะจิตใจไม่รักความเป็นธรรม..ห่วงแต่ตัวเอง..อธีน่าเทยัยนักบวชคนนั้นไปตั้งนานแล้ว..เชื่อฉันสิ..ฉันคือวีนัสนะ..คุยกับยัยนั่นได้โดยตรงอยู่แล้ว..”

ร่างของหมวดอลิสที่มีวิญญาณแห่งเทพีวีนัสหัวเราะอย่างดีใจ..

“..แล้วก็..คนอย่างมาร์สนี่น่ะรึ..จะยอมแพ้ง่าย..องค์กรคิงส์มาร์สล่มไป..เดี๋ยวฮีก็ไปหาคนทำองค์กรใหม่ขึ้นมาเองแหละ..ดังนั้น..เอ็มเพรส..เธอก็คงยังได้เป็นประธานของเธมีสไคร่าต่อไปเรื่อย ๆ นั่นแหละ..หน่วยวันเดอร์วูแมนก็ยังไม่ไปไหนหรอก..”

เอมี่อดสบตาน้ำไม่ได้..

“..ดิฉันคงจะเลิกเป็นวันเดอร์วูแมนได้อย่างสบายใจสักทีแล้วใช่ไหมคะพี่เอ็ม..”

ซันนี่พยักหน้า..

“..ฉันก็คงด้วยแหละ..ตั้งแต่มีหมวดอลิส..ไฟที่จะต่อสู้มันลดลงไปมากทีเดียว..”

เอมี่กอดน้ำ..กุลณัฐไว้...

“..ถ้าจะมีองค์กรใหม่ ๆ ของเทพเจ้ามาร์สมาอีก..ก็คงต้องฝากวันเดอร์วูแมนคนอื่นแล้วนะคะ..พี่เอ็ม..ฉันก็พอแล้ว..มีหมีให้ดูแลแทนโลกมนุษย์แล้วค่ะ..”

พีเอ็มหัวเราะอย่างใจดี..

“..งั้นก็ควรจะคืนของให้องค์กรได้แล้วนะ..พวกเธอไม่จำเป็นต้องใช้มันอีก..ส่วนพลังวันเดอร์วูแมน..ฉันคงเอากลับไม่ได้.ก็ถือว่าเป็นของขวัญจากที่ทำงานเก่าก็แล้วกัน...”

เอมี่หอมแก้มศิลปินหมีอย่างมีความสุข..ถอดรัดเกล้า..และยื่นเชือกสีทองคืนให้พี่เอ็ม.

น้ำก็คืนของสองอย่างให้พี่เอ็มเช่นกัน...

ซันนี่อดพูดไม่ได้..

“..แล้วเทพีวีนัสจะคืนหมวดอลิสให้ฉันได้หรือยังล่ะคะ..”

“..เดี๋ยวสิ...แหม.หวงเมียจริง.ๆ เลยเธอเนี่ย..”ร่างหมวดอลิสยังตาเขียวใส่.. “.ฉันขอให้โอวาททายาทสายเลือดวีนัสคนสุดท้ายอย่างยัยหมีนี่ก่อนสิ..”

น้ำ..กุลณัฐชะงัก..

“..โห..ป้า..มีโอวาทด้วยหรือนี่..แล้วตกลง..ฉันจะเป็นทายาทคนสุดท้ายจริง ๆ น่ะหรือ..”

“..อิห่าน..ทายาทคนสุดท้าย..เสือกเรียกต้นตระกูลว่าป้า..”เทพีวีนัสในร่างหมวดอลิสเบ้ปาก.. “..เอาน่า..อีกไม่นาน..ฉันจะหาทางถ่ายทอดสายเลือดไปให้คนใหม่.ๆ เอง..แต่ว่าตอนนี้..เธอมีภาระสำคัญอยู่นะ..”

น้ำอ้าปากหวอ.

“..ภาระอะไรอีกคะท่าน..หนูเนี่ยนะมีภาระ.”

“..เธอเป็นสายเลือดวีนัส..และเทพีแห่งความรักอย่างฉันก็คงไม่มีภาระอะไรมากไปกว่า..ถ่ายทอดความหมายดี ๆ ของความรักไปให้คนทั่วไปได้รับรู้..ที่เธอเป็นศิลปินหมี..จริง.ๆ ก็เพราะเป็นความต้องการของฉัน..เพราะมีแต่ศิลปินหมีอย่างเธอนี่แหละ.ถึงมอบความรู้สึกดี ๆ ..และความหมายดี.ๆ เกี่ยวกับความรักให้คนทั่วไปรับรู้ได้อย่างกว้างขวาง..โดยผ่านความเป็นศิลปินของเธอเอง...”

น้ำอุทานออกมา..

“..นี่ยังไงกันคะ..หนูโดนไล่ออกจากค่ายเพลงแล้วนะคะ..ยังจะเป็นศิลปินอะไรได้อีกล่ะคะคุณทวด..”

“..เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก..มันต้องทำไปตามเสตป..”

“..ยังจะทำตามสเตปอะไรอีก..”น้ำเกาหัว..

“..ยังไง..เธอก็ต้องไปทำให้พ่อตาแม่ยายรักก่อน..พอพ่อตาแม่ยายยอมรับเธอ..ให้เธอแต่งงานกับเอมี่..เดี๋ยวเค้าก็จะรับเธอกลับเข้าค่ายเหมือนเดิมเองล่ะ..และจำไว้นะ..หน้าที่เธอคือเป็นศิลปิน..ก็ต้องเป็นไปทั้งชาติ..ถ้าหากเลิกร้องเพลงเป็นศิลปินเมื่อไหร่.ฉันจะ..จะ..”

“..อ้าว..ทวดจะทำอะไรเหลนคนนี้ล่ะคะ..”น้ำชักเริ่มไม่แน่ใจในชะตากรรมตัวเอง..

“.ฉันจะสาปให้เธอไม่มีวันกินของอร่อยไปทั้งชีวิต..นี่..แรงไหม..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

น้ำทำปากเบะ..เอาน่า..อย่างน้อย..การเป็นศิลปินก็เป็นสิ่งที่น้ำรักอยู่แล้ว..

ว่าแต่ทำให้พ่อแม่เอมี่รักนี่..ท่าจะยากหน่อย..แม่คงไม่เป็นไร..แต่ท่าทางพ่อของเอมี่..คงเจาะยากชะมัด...

สีหน้าหนักใจทำให้เอมี่ยิ้ม..ตบบ่าน้ำเบา ๆ ..

“..สู้ ๆ นะน้ำ...”

“..เอมี่..เธอจะทำแค่ตบไหล่ฉันแล้วบอกว่าสู้ ๆ แค่นั้นเองหรือไง..”

“..ไม่รู้สิ..คงช่วยได้แค่นี้..”

“..อ้าว..นี่กะจะไม่ช่วยผัวเลยหรือไงหา..”น้ำไม่พอใจ..

“..เรื่องที่ฉันรักเธอ..มันก็จบแล้วไง..ฉันกับเธอก็รักกันนี่นา..พ่อไม่ชอบฉันก็แอบคบเธอได้..มีวิธีตั้งเยอะแยะที่ฉันจะเจอเธอ..รักเธอ..ดูแลเธอโดยที่พ่อไม่เกี่ยว..เลี้ยงเธอไปทั้งชีวิตก็ไม่มีปัญหา..แต่สิ่งที่เธอต้องทำ..ก็คือการรับปากเทวีวีนัสที่จะต้องเข้าไปเป็นศิลปินเหมือนเดิม..ซึ่งก็ต้องผ่านพ่อฉันเต็ม ๆ เพราะพ่อฉันซื้อค่ายเพลงของเธอมาแล้วนี่..”

น้ำยังรู้สึกว่ามันยังไง ๆ อยู่

“..แล้วที่พ่อของเอมี่เป็นพวกคิงส์มาร์สล่ะ..”

พีเอ็มหัวเราะ..

“..เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง..เค้าไม่ได้รู้เรื่องราวอะไรกับพวกคิงส์มาร์สเลย..ทั้งหมดเพราะเจ้าโฟบอสมันว่าจ้างพ่อเธอทั้งนั้น..ซึ่งเรื่องนั้นไม่ต้องห่วง..ฉันสามารถทำให้พ่อของเอมี่เลิกยุ่งเกี่ยวกับพวกคิงส์มาร์สได้โดยเด็ดขาด..”

น้ำครางเฮ้อ..

“..สรุปคือ..หมีอย่างฉัน..ต้องหาทางพิชิตใจพ่อตาเอาเองใช่ไหม..”

“..ก็ต้องอย่างนั้นสิ..”เทพีวีนัสหัวเราะ..

“..จะไม่ช่วยเหลนของท่านเลยหรือไงคะ..คุณทวด..”

“..เฮ่ย..อย่าเรียกอย่างนั้นสิ..ฉันมันเกินรุ่นทวดเธอไปหลายรุ่นอยู่นะ..”

“..นั่นแหละ..จะไม่ช่วยกันเลยหรือไง..”น้ำบ่นเป็นหมีกินผึ้ง...

“..โอย..แค่พิชิตใจพ่อตา..งานง่าย ๆ เธอทำได้อยู่แล้วน่า..”

ทุกคนดูจะไม่เหลียวแลยัยหมีไม่มีที่ไปคนนี้เลยแม้แต่น้อย..

แม้แต่เอมี่ที่ได้แต่จับแก้มหมีบีบ ๆ ๆ ๆ ..

“..สู้ ๆ นะคะ..หมีของฉัน..”

เล่นเอาหมีเซ็ง...

ตกลงนี่จะปล่อยหมีฉายเดี่ยวจนได้ใช่ไหม....

แต่พอเอมี่หอมแก้ม.น้ำก็มีลูกฮึด..

“..เอาวะ..เพื่อเมีย..เพื่อทวด..ลองดูสักตั้งน่ะ...”

พอน้ำพูดแบบนี้..เหมือนเทวีวีนัสจะพอใจ..และร่างหมวดอลิสถึงกับสั่น..แล้วก็ล้มตึงลง.ดีที่ซันนี่รับไว้ได้...

หมวดอลิสรู้สึกตัว..เห็นคนรักรับร่าง..สบตาซันนี่..ก่อนจะถามยิ้ม ๆ..

“..จบเรื่องแล้วใช่ไหมคะคุณ..”

“..อือ.สำหรับคิงสืมาร์ส..มันจบแล้ว..”ซันนี่ยิ้มให้คนรัก.. “...แต่เรื่องของวันเดอร์วูหมีของเรายังไม่จบนะ..”

หมวดอลิสได้แต่หัวเราะ..ลุกขึ้น..เพื่อจะเห็นน้ำ..กุลณัฐ..หน้ามุ่ย...

“..สู้ ๆ นะน้ำ..”หมวดอลิสให้กำลังใจ..

น้ำเบ้ปาก..

“..มีแต่กำลังใจเต็มไปหมด..ขอตัวช่วยที่เป็นรูปธรรมกว่านี้ได้ไหม..ว้า...”

ทุกคนหัวเราะพร้อมกัน...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #112 0_0 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 21:54

    เอาไปกันทั้งแก๊งเลย ไปตั้งคณะตลกกันทั้งแกง๊งนั้นแหละ โว้ยยยยยยยยย5555555555555555555555

    #112
    0
  2. #111 Beever3 (@Beever3) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 21:42
    สู้สู้นะศิลปินหมีเพราะตารออยู่555
    #111
    0
  3. #110 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 16:30
    เริ่มจะประหลาดใจ เพราะเอมี่ตัวจริงเล่นละครแอ๊คชั่นแล้วค่ะ บังเอิญปานนั้น
    #110
    0
  4. #109 IamTossakan (@KwanggySmile) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 14:13
    ในชีวิตจิง ก็หวังว่าศิลปินจะชนะใจเอมมี่ได้ซักทีเหอะ ลุ้นจนเหนื่อยแล้วนะ
    #109
    0