ตอนที่ 19 : ไม่รู้ฤทธิ์ฉันซะแล้ว…วันเดอร์วูหมี(Wonder Wohmee)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    26 ก.ย. 61


เวลานี้...ศิลปินหมีดีเด่นอย่างน้ำ..กุลณัฐ ..กำลังหลบ ๆ เลี่ยง ๆ กระย่องกระแย่ง..วิ่งกางแขนแปลก ๆ ไปมาในบ้านจุฑาชนะสินธุ์..

ควรจะทำให้บุคลิกดีกว่านี้สักหน่อย..แต่ทำไงได้ล่ะ..ช่วงเครียด ๆ เกร็ง ๆ ทำอะไรไม่ค่อยจะถูกเลย..

ตัวเองพิงผนังบ้าน..หาทางเข้าอยู่..แต่จะเข้ายังไงล่ะเนี่ย..

หน้าต่างข้าง ๆ เปิดออก..น้ำใจหายวาบ..หันขวับ..

“..แอบอยู่ทำไม..เข้ามาเถอะ..”

คนพูดเป็นหญิงกลางคนซึ่งน้ำพอจะจำได้ว่าใคร..

“..คุณแม่..”น้ำอุทาน..

หญิงคนนี้คือแม่ของเอมี่นั่นเอง..

“..แต่..” น้ำอดลังเลไม่ได้..

“..ฉันก็ไม่ค่อยพอใจในสิ่งที่พ่อเอมี่ทำนักหรอกนะ..”แม่ของเอมี่พูด.. “..ปีนหน้าต่างได้ไหมล่ะ..”

น้ำจำเป็นต้องกระโจนขึ้นมาทางหน้าต่าง..

“..เรียกฉันว่าแม่ติ๊กก็ได้..เรียกสิ..”หญิงกลางคนพูด..

น้ำทบทวนคำแม่ติ๊กสองสามรอบ...

แม่ติ๊กดูจะพอใจ..

“..อีกหน่อยจะได้เรียกกันได้คล่องปากขึ้น..”

“..หมายความว่ายังไงคะคุณแม่..”

“..เอมี่รักใคร..แม่ก็จะรักด้วยทั้งนั้นแหละ..”แม่ติ๊กครางเฮ้อ.. “..แม่ไม่ใช่คนแบบพ่อของเอมี่เค้า.ที่จู่ ๆ จะเอาใครก็ไม่รู้มามีอะไรกับลูกสาวตัวเองเพียงเพราะไม่อยากให้ลูกสาวคบกับผู้หญิง..เฮ้อ..บ้าชะมัด..”

น้ำเริ่มรู้สึกดีขึ้น..

“..แม่ติ๊กไม่ว่าใช่ไหมคะที่น้ำจะคบกับเอมี่..”

“..นี่ ๆ ๆ ..ฉันไม่ใช่คนคร่ำครึหัวโบราณอะไรสักหน่อย..แล้วก็อีกอย่าง..เธอเองก็ไม่ใช่คนเลวอะไรนี่นา..เป็นถึงศิลปินดังค่ายทูเวย์คอมมิวนิเคชั่น..”

“..โดนไล่ออกจากค่ายแล้วค่ะ..”น้ำครางเฮ้อ..

“..เดี๋ยวจะหาทางให้เขารับเข้าไปใหม่..ไม่ต้องห่วงหรอก..”แม่ติ๊กเหลียวซ้ายแลขวา.. “..แม่ไม่อยากให้เอมี่เสร็จลูกชายคุณบอส..เพราะอย่างน้อย..เอมี่ก็ไม่ได้รักเค้า..ไม่อยากให้เอมี่เสียใจไปตลอดชีวิต..หนูจะช่วยเอมี่ได้ไหมล่ะ..”

“..ทำไงดีคะ..”น้ำอดถามไม่ได้.. “..น้ำไม่รู้จะทำยังไงดี..”

“..หน้าห้องเอมี่มีคนเฝ้าอยู่สองคน..แม่พอจะจัดการให้พวกมันไปจากตรงนั้นได้ชั่วคราว..หนูก็ไปเอาเอมี่ออกมาซะ..คงไม่น่าจะยากใช่ไหม..”

“..แล้ว..”น้ำยังคงสงสัย...

“..พ่อเอมี่กำลังรอเจ้าคนที่ชื่อไฮไฟว์ลูกชายคุณบอส..แต่..เค้ายังไม่ได้เข้าไปในห้องเอมี่..เพราะยังไม่ได้เวลา..เอมี่ยังสลบอยู่..”

“..แล้วหนูจะเอาเอมี่ออกไปยังไงล่ะคะคุณแม่..”

“..ยากตรงไหนล่ะ..หนูน่าจะมีวิธีเอาออกจนได้นั่นแหละ..ใช่ไหม..”

น้ำนิ่งคิด..ดูจะลังเล..

แม่ติ๊กทำหน้าเบื่อหน่าย..

“..ตกลงนี่รักลูกสาวแม่หรือเปล่าวะ..ถ้ารักก็ไม่ต้องมาทำลังเลเลย..จะช่วยเอมี่หรือจะให้โดนคนอื่นซ่ำ..คิดเอาเองก็แล้วกันนะ..”

ศิลปินหมีชะงัก..

“.โห..แม่ติ๊ก..พูดจาโหดมาก..”

“..ช่วยไม่ได้..เป็นลูกเขยฉันไม่ใช่เรื่องง่าย..เอาล่ะ..เดี๋ยวแม่จะจัดการคนเฝ้าหน้าห้องเอมี่ให้..”

น้ำดูจะหนักใจ..แต่ก็ดีใจ..

แต่ก็รู้สึกแปลก ๆ ..

“..คุณแม่คะ..แล้วถ้าคุณพ่อเอมี่เค้ารู้ว่าคุณแม่ช่วยหนูพาเอมี่ออกไปล่ะคะ.”

“..นี่..หนู..นี่แม่นะ..พ่อจะสู้แม่ได้ยังไง..แต่ที่ไม่ทำอะไรโฉ่งฉ่างเพราะไม่อยากจะฉีกหน้าเค้าต่อหน้าคนอื่นแค่นั้นแหละ ..”แม่ติ๊กคำราม.. “..จำไว้นะหนู..คนเป็นเมีย.ยังไงก็ต้องชนะผัววันยังค่ำ..”

น้ำคอย่น..

“..เอ..จะดีหรือคะแม่ติ๊ก..คือ..หนูนี่ถือว่าผัวนะคะคุณแม่..”

“..อ้าว..ก็ใช่น่ะสิ..หนูก็ต้องแพ้เอมี่วันยังค่ำแหละ..ไม่ใช่หรือไง..ฮ่าฮ่าฮ่า..”แม่ติ๊กดูจะมีความสุขที่ฉายภาพให้ลูกเขยเห็นล่วงหน้า..

น้ำทำหน้าเซ็ง ๆ ..แต่เพราะตัวเองยังไงก็รักเอมี่..จึงไม่มีทางเลือกอื่น..

แม่เมียบอกว่าเมียต้องชนะผัว..ก็เอา..ยอมให้ชนะก็ได้..

คิดเสียว่า..ถ้าไม่ได้แม่ติ๊ก..คงไม่ได้ช่วยเอมี่ง่ายดายขนาดนั้นแน่..

.....

หน้าห้องเอมี่..

แม่ติ๊กเดินนวยนาด..ผ่านหน้าคนชุดดำสองคนที่นั่งเฝ้าหน้าห้องอยู่..

คนชุดดำดูจะระวังตัวเพราะคุณนายของคุณสุวิทย์แม้ดูเผิน ๆ จะใจดี..แต่ตัวเองก็ต้องเฝ้าลูกสาวของคุณนายคนนี้..

“..เหมือนนายไฮไฟว์ลูกชายคุณบอสมาแล้วใช่ไหม..”คุณนายถาม

คนชุดดำคนหนึ่งพยักหน้า..

“..ครับคุณนาย..แต่คุณบอสฉีดยานอนหลับให้..อีกสักครึ่งชั่วโมง..ยาถึงจะคลายฤทธิ์..เหลือแต่ยาปลุกอารมณ์นะครับ..”ลูกน้องพูดเสียงสั่น ๆ .. “..ถึงตอนนั้นคุณไฮไฟว์ถึงจะมาหาตามแผน..”

แม่ติ๊กแค่นเสียง..

“..นี่พวกเธอต้องมาเฝ้าดูลูกสาวฉันเสียตัวอยู่ตรงนี้ใช่ไหม..บ้าชะมัด..”

“..เอ่อ..คือ..”คนชุดดำกลืนน้ำลาย.. “..ผมสองคนทำตามหน้าที่เท่านั้นนะครับคุณนาย..”

“..ขวางหูขวางตาเว้ย..ขวางหูขวางตา..หงุดหงิด..”แม่ติ๊กทำเป็นอารมณ์ไม่ดี.. “..นี่พ่อมันคิดอะไรอยู่เนี่ย..ให้ผู้ชายคนอื่นมากินลูกตัวเอง..บ้าชะมัดเลย..บ้าชะมัด..นี่..เธอสองคนถ้ามีลูกสาว..ถามจริง ๆ จะทำแบบนี้ไหม..”

คนชุดดำทั้งสองกลืนน้ำลาย..

“..คง..คงไม่ดีนะครับ..”

“..โอย…หงุดหงิด..เธอรู้ใช่ไหม..ว่าฉันกำลังหงุดหงิด..”

“..อะ..ครับ..หงุดหงิด..”คนชุดดำคนหนึ่งพูดทวนคำ..

“..อยากกินข้าวเหนียวมะม่วงแก้หงุดหงิด..ไปหามาให้กินหน่อย..”

“..แต่คุณนายครับ..ผมสองคนต้องเฝ้าหน้าห้องตามคำสั่งคุณสุวิทย์นะครับ..”

“..นี่คิดจะหืออือฉันหรือไง..”

เชือกสีทองเลื้อยมาข้างหลังคนชุดดำ..

“..ไม่ได้หมายความอย่างนั้นครับคุณนายคือ..”คนหนึ่งเริ่มลนลาน…

แล้วปลายเชือกทั้งสองปลายก็รัดคอทั้งคู่..จับกระแทกกันดังป๊อก..

คนชุดดำสองคนตาเหล่..ร่วงลงกับพื้น..

แม่ติ๊กอ้าปากค้าง..น้ำ..กุลณัฐปรากฏตัวขึ้น..

“..แม่บอกว่าแม่จะจัดการไอ้สองตัวนี่เองไง..”แม่ติ๊กโวยวาย..

“..แม่ก็ลีลาเยอะไปนะคะ..หนูไม่อยากรอแล้ว..”..น้ำบ่น..

ข้อมือที่สวมกำไลที่ทำจากรัดเกล้าซึ่งถูกหักเป็นสองท่อน..แตะที่ขมับ..

เชือกคลายจากร่างคนชุดดำทั้งสอง..ตามการบังคับด้วยความคิดของน้ำ..กุลณัฐ..

และปลายเชือกข้างหนึ่งเลื้อยไปที่รูกุญแจห้องของเอมี่..

ขดและไขกุญแจแป๊บเดียวประตูก็เปิดออก..

และเมื่อเปิดเข้าไป..น้ำก็ตะลึงงัน...

......

ภายในห้อง..

ร่างของเอมี่นอนขดบนเตียง..แต่ไม่หลับ..

ดูเหมือนเอมี่จะฟื้นแล้ว..

แต่ดวงตาเอมี่ขวางราวกับปีศาจ..อ้าปากครางและน้ำลายไหล..ผ้าห่มคลุมกายร่างขดราวกับตัวกอลั่มที่เจ็บปวดทรมาณกับสิ่งที่ตัวเองโหยหา..

ในเรื่อง Lord of The Rings กอลลั่มเป็นสัญลักษณ์ของแรงปรารถนาอันยิ่งใหญ่โดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าหลงใหลแหวนนั้นไปได้อย่างไร..ถ้าอ่านตามภาษาวรรณกรรม..กอลลั่มก็เปรียบเหมือนกับคนที่ตกหลุมแห่งความหลงใหลยึดติด..มีความต้องการที่แรงกล้า..

เวลานี้..เอมี่มีความโหยหาในสิ่งที่ตัวเองปรารถนาอย่างแรงสุดๆ....

น้ำเข้ามาในห้องพร้อมกับแม่ติ๊ก..

แม่ติ๊กอดอุทานไม่ได้..

“.เอมี่..เป็นไรไปลูก..เป็นไรไป..”

ดวงตาของเอมี่แดงก่ำ..จ้องมาที่น้ำ..

“..ทรมาณ..ทรมาณเหลือเกิน..อยาก..อยากได้..อยาก..”

น้ำรู้สึกกลัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ..

“..เอมี่..เธอเป็นอะไรไป.”

ตาเอมี่มองไปที่น้ำอย่างไม่กระพริบ..

“..ช่วยฉันด้วย..น้ำ..ช่วยฉัน..ช่วย..”

แม่ติ๊กพอจะเข้าใจ..

“..สงสัยยาหื่นมันแรงไปน่ะหนู..เฮ้อ..”

น้ำชักหวาด ๆ ..

“..เอาไงดีคะคุณแม่..”

“..ก็เป็นผัวเค้าก็ช่วยเค้าหน่อยสินะ..เดี๋ยวแม่ไปดูต้นทางให้..รีบหน่อยล่ะ..มีเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแล้วนะ..”

แม่ติ๊กไม่รอช้ารีบออกจากห้อง..ปิดประตูปัง..

น้ำใจเต้นโครมคราม..นี่มันไม่เหมือนที่ผ่านมา..เพราะท่าทีเอมี่ตอนนี้..มันเหมือนพวกโรคจิตชัด ๆ ...

“.ช่วย..ช่วยฉันด้วย..น้ำ..”

“..จะให้ช่วยยังไงล่ะ..”น้ำเข้ามาใกล้ ๆ ..

แทนคำตอบ..เอมี่สะบัดผ้าห่ม..คลุมร่างน้ำ..

เสียงน้ำอุทานอู้อี้ในผ้าห่ม..

แล้วผ้าห่มก็กระเพื่อม..ขยุกขยิกขยุกขยุย..

ร่างของทั้งสองตอนนี้คลุกเคล้านัวเนียกันใต้ผ้าห่มแบบไม่รู้ว่าใครอยู่ตรงไหนบ้างแล้ว..

ผ้าห่มเปิดออก..น้ำหัวยุ่งโผล่หน้าออกมา..อ้าปากหอบหายใจ..

“..โอย..ไม่ไหวแล้ว..นี่จะให้กลับโคราชให้ได้ใช่ไหมเนี่ย..”

แล้วก็โดนลากเข้าไปในผ้าห่มอีก..

เสียงโครมเมื่อเตียงพัง..

แต่ทั้งสองก็ยังขลุกขลักอยู่ในผ้าห่มอยู่อย่างนั้น..

.....

นานจนกระทั่ง...เสียงคนหลายคนเดินมาทางนี้..

แม่ติ๊กกำลังลากสมุนชุดดำที่สลบไปไว้ในหัองเก็บของข้าง ๆ

พอได้ยินเสียงคนเดินมาก็ใจหาย..จะไปเตือนเอมี่กับน้ำคงไม่ทันแล้ว

จะออกไปก็ใช่ที่..เลยได้แต่หลบในห้องเก็บของ

เวรล่ะ ..เอาไงดีหว่า..

สุวิทย์เดินนำโฟบอสและไฮไฟว์มาถึง..มีลูกน้องตามมาอีกสองคน

สุวิทย์หงุดหงิด

“..นี่ไอ้คนเฝ้ามันไปไหนแล้ว..”

โฟบอสใจหาย

“...หรือว่า..”

สุวิทย์เองก็ใจหายเช่นกัน

“..บ้าชะมัด...” หันไปทางลูกน้อง .. “..เปิดห้อง..เร็ว..”

ลูกน้องหยิบกุญแจพวงใหญ่มาเปิด..

ทุกคนเข้าไปข้างใน

ในห้องนั้น..ทุกคนเห็นเอมี่หัวกระเซิง..ตาเหมือนคนเป็นโรคจิต..ดิ้นทุรนทุรายเล็ก ๆ บิดกระตุกเป็นระยะ…บนเตียงที่ขาเตียงหัก..

โฟบอสหัวเราะ..

“..ท่าทางยาปลุกเซ็กซ์ทำได้ดีเกินคาด..”

สุวิทย์เห็นสภาพลูกสาวก็อดครางไม่ได้..

“..เอมี่..”

โฟบอสได้ทีพูดขึ้นว่า..

“..หนูเอมี่กำลังหื่นได้ที่พอดี..ปล่อยเด็ก ๆ เค้าอยู่ด้วยกันเถอะนะคุณสุวิทย์..เราค่อยไปคุยเรื่องการแต่งงานตามประสาพ่อ ๆ ..”

สุวิทย์รู้สึกลังเลพิกล

โฟบอสกล่อมอีกว่า..

“..ท่องไว้.คุณสุวิทย์..เสียตัวให้ผู้ชาย..ดีกว่ามีผัวเป็นผู้หญิง..”

สุวิทย์ท่องพึมพำ ๆ

“...มีมีเมียเป็นผู้ชายดีกว่ามีผัวเป็นผู้หญิง..”

โฟบอสขมวดคิ้ว

“..ท่องผิดแล้วครับ..เสียตัวให้ผู้ชาย..ดีกว่ามีผัวเป็นผู้หญิง..”

“..มีผัวเป็นผู้ชาย..ดีกว่ามีเมียเป็นผู้หญิง..”

โฟบอสเกาหัว..ท่องผิดอีก..เอ๋า

“..ไม่ต้องท่องแล้วครับ..ออกไปก่อนเถอะ..ให้เด็ก ๆ เค้าซ่ำกันตามสบายเถอะครับ..”

สุวิทย์เหมือนเบลอ ๆ เพราะคิดไม่ตกว่าทำถูกไหม..แต่ก็นะ..ยังดีกว่าให้ลูกคบกับยัยนักร้องหมีคนนั้นน่า..

โฟบอสพาสุวิทย์กับลูกน้องสองคนออกไป..ทิ้งให้ไฮไฟว์อยู่กับเอมี่สองคน..

ว่าแต่สองคนแน่หรือ..

เอมี่นอนขดบนที่นอนผ้าห่มหนากว่าผ้าคลุมเตียง..ซึ่งห่มทั้งตัวโผล่แต่หัว..

สีหน้าท่าทางแววตาเหมือนกระหายเต็มที่..ตัวกระตุกเป็นจังหวะ…และครางออกมาถี่ ๆ

ไฮไฟว์หัวเราะ..

“..แนะนำตัวก่อนนะครับเอมี่..ผมชื่อไฮไฟว์..ว่าที่คู่หมั้น..ว่าที่เจ้าบ่าว..และท้ายสุดคือว่าที่สามีของคุณ..”

เอมี่มีสีหน้าบิดเกร็งเขม็ง..เหมือนมีอาการจะขาดใจตาย…

“...อะ..อ๊าค..”

แล้วก็บิดกระตุกอย่างแรงที่สุด…น้ำลายไหล..แทบจะฟูมปาก..

ไฮไฟว์ชะงัก..

“..อื๋อ..ยาแรงขนาดนั้นเลย..”

เสียงครางแผ่ว…เอมี่ดูผ่อนคลาย..มีรอยยิ้ม..และหลับตา..

ไฮไฟว์ดูงง ๆ

“..นี่อะไรกันครับคุณเอมี่..คุณเป็นไรไป..”

ขณะที่เดินเข้ามาหาด้วยความสงสัย..

มีอะไรบางอย่างพุ่งมาจากใต้ผ้าห่ม..รัดคอไฮไฟว์..และเหวี่ยงร่างกระแทกผนังดังโครม..เล่นเอาไฮไฟว์โดนน็อค อย่างรวดเร็ว..

แน่นิ่งไปแล้ว..

ผ้าห่มเลิกออก..น้ำ..กุลณัฐอยู่ด้านในผ้าห่ม..ความหนาของผ้าทำให้ยากที่คนภายนอกจะเห็นว่า..มีร่างของใครอีกคนอยู่ใต้ผ้าห่มนอกเหนือจากเอมี่..

เอมี่ร่างเปลือยเปล่า..อ่อนระโหยโรยแรงเพราะฟินและถึงสุดๆกับสิ่งที่น้ำทำให้เมื่อครู่..

ตาปรือเหมือนใช้พลังงานอย่างมาก..ก็แหง..ยัยหมีจัดเต็มขนาดนั้น..

“..น้ำ..น้ำ..”

ปากพูดเสียงแผ่วพึมพำ..เหมือนไม่ได้สติ..

แต่น้ำเสียงคือความสุขที่เปี่ยมล้นอย่างมาก..

น้ำเป่าปาก..

“..ไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน..โอย..โคตรระทึกเลยว่ะ..ทำไปด้วยหลบไปด้วย..แถมเมียยังเสร็จต่อหน้าต่อตาผู้ชายที่ตั้งใจหมายจะซ่ำ..อะไรกันนี่เว้ยหมีเอ๊ย..”

พลางมองไปที่ไฮไฟว์ที่สลบอยู่..

“..ไม่ให้เห็นเครื่องในเมียฉันหรอก..ไอ้บ้าเอ๊ย..กล้าดียังไงจะมากินเมียกูวะ..”

พลางคว้าเสื้อผ้าสวมให้เอมี่..

“..เราต้องไปกันแล้วนะเอมี่..นี่จะลุกไหวไหมนี่..”

เอมี่ยังง่อกแง่ก..ศิลปินหมีดูจะกลุ้ม..

“..แล้วจะไปกันยังไงวะเนี่ย..”

สวมรองเท้าให้เมียเสร็จแล้ว..เอมี่ยังอ่อนระทวยไม่มีสติเพราะความเพลียเนื่องจากระเบิดความรู้สึกสุด ๆ ออกมา..

น้ำมองหน้าเมียแว่บหนึ่ง..

เหมือนเอมี่จะเคี้ยวปาก..และพึมพำ..

“..เราต้องอยู่ด้วยกันนะน้ำ..ฉันรักเธอ..”

ก่อนจะหลับไปอีก..

น้ำเม้มปาก..ใจตอนนี้ทั้งกลัวทั้งฮึด..บอกไม่ถูก..

ในที่สุด..น้ำก็ตัดสินใจลุย..

“..ไปด้วยกันทั้งยังงี้ละกันเอมี่..ฉันจะพาเธอหนีออกไปให้ได้..”

เชือกสีทองม้วนพันร่างเอมี่ยกขึ้น..น้ำพึมพำ..

“..เธอเป็นวันเดอร์วูแมน..ฉันไม่เหมือนเธอ..แต่ก็เป็นวันเดอร์วูหมีได้วะ..”

......

แม่ติ๊กนำหน้าพาน้ำซึ่งใช้เชือกสีทองรัดร่างเอมี่หิ้วราวกับถือด้วยมือย่อง ๆ ไปตามทางเดินในบ้าน..

น้ำชักจะตาลาย..มือข้างหนึ่งแนบกับหัวให้กำไลที่ทำจากรัดเกล้าที่หักแล้วเป็นสื่อบังคับเชือก..

“..แม่ติ๊กคะ..ทำไมบ้านมันใหญ่ขนาดนี้..”

“..พ่อเค้ากลัวว่าจะมีคนมาบุกบ้าน..อะไรนักหนาก็ไม่รู้..ทำบ้านยังกะวัง..”แม่ติ๊กบ่น..

“..แล้วแม่พาหนูกับเอมี่มาทางนี้..ไม่เป็นไรหรือคะ..”

“..เค้าติดกล้องวงจรปิดเต็มไปหมด..แต่ว่า..แม่พอจะรู้ว่าตรงไหนที่กล้องมันเจ๊งบ้าง..ไม่งั้น..ก็คงหลบออกมายากนั่นแหละ..”แม่ติ๊กพูด..

“..แล้ว..ทำไมแม่ถึงรู้ล่ะคะว่ากล้องตรงไหนพังบ้าง..”

“..แม่เป็นคนทำพังเองแหละ..”แม่ติ๊กหัวเราะ.. “..จะบ้าแล้วหรือ..วัน ๆ อยู่ในสายตาของคนอื่น ๆ ยังกะเข้าบ้านเอเอฟ..สนุกตรงไหนเนี่ย..แม่ก็อยากจะทำอะไรที่มันเป็นส่วนตัวบ้างสิ..เป็นต้นว่า..แอบหนีไปเที่ยวบ้างอะไรบ้าง..”

พูดจบก็หยุดชะงัก..

ศิลปินหมีก็หยุดบ้าง..

“..ยังไงต่อคะแม่..”

“..ตรงหน้าประตูนั่น..ไม่มีทางเลือก..มันหลบยากล่ะ..หนูก็ฝ่า ๆ ไปละกัน..วิ่งเร็ว ๆ หน่อย..คงหนีทันน่ะ..แม่คงส่งได้เท่านี้แหละ..”แม่ติ๊กครางเฮ้อ.. “..พาเอมี่ออกไปให้ได้นะ..แม่จะพยายามช่วยหนูกับเอมี่อยู่ตรงนี้เอง..”

น้ำชะงัก..

“..ต่อไปนี้..น้ำต้องลุยเองใช่ไหมคะ..”

“..อือ..ไม่มีทางเลือก..หนูตอนนี้ต่อให้เป็นหมี..แต่ต้องเปลี่ยนไปใส่ตีนหมา..โกยอย่างเดียวละกัน..ตัวบ้านกับรั้วห่างกันพอสมควร..ขอให้โชคดีนะ..น้ำ..”

พูดจบก็เข้ามากอดน้ำ..ลูบหัวลูบหู..หอมที่ศีรษะ..

“..ชื่นใจ..ลูกเขยแม่..เอมี่เค้ารักหนูมาก..หนูก็ต้องรักเอมี่ให้มาก ๆ นะลูก..ฝากเอมี่ด้วยล่ะ..อย่าลืมนะ..เป็นผัวต้องยอมเมีย..จำไว้..”

ข้อคิดสุดท้ายนี่ทำให้น้ำสะอึกเล็ก ๆ …

ตอนนี้ร่างเอมี่ถูกยกด้วยเชือกสีทอง..มองคล้ายลูกโป่งสวรรค์ยังไงก็ไม่รู้..แต่มันก็ดีที่สุดแล้ว..

“..เอ่อ..บอกแม่หน่อยซิ..”แม่ติ๊กอดถามไม่ได้.. “..จะพาเอมี่หนีไปไหน..”

“..คงพากลับบ้านเก่าล่ะค่ะ..”น้ำพูดเนือย ๆ ..เล่นเอาแม่ติ๊กสะดุ้งโหยง..

“..หมายความว่ายังไง..”

“..อ๋อ..คงพากลับไปบ้านน้ำที่โคราชน่ะค่ะ..บ้านเก่าน้ำ..”ศิลปินหมีอดเขกหัวตัวเองไม่ได้..

ตัวเองสูดลมหายใจ..

“..ไปนะคะแม่..”

“..เดี๋ยว..”แม่ติ๊กไม่วางใจ.. “..รอสามนาที..”

“..แม่จะทำอะไรคะ..”น้ำงงอีก..

“..แม่จะจุดไฟเผาบ้าน..”แม่ติ๊กยิ้มเย็นยะเยือก.. “..พอแม่ตะโกนว่าไฟไหม้..ลูกหมีของแม่ก็พาเอมี่ออกไปเลยนะ..”

“.โห..ลงทุน..”

แม่ติ๊กหัวเราะหึ ๆ ..

“..เดี๋ยวไปจุดไฟก่อน..”..

แต่ไม่ทันที่แม่ติ๊กจะทำอะไร..ก็มีเสียงดังขึ้น..

“..ไฟไหม้ ๆ ๆ ๆ ..”

แม่ติ๊กอุทานเบา ๆ ..

“..แม่ไม่ได้ทำอะไรนะเนี่ย..”

“..หนูรู้ค่ะแม่..ใครทำก็ไม่รู้ล่ะ..หนูไปก่อนนะคะ..”

แม่ติ๊กโบกมือ..

น้ำกลั้นหายใจ..วิ่งพรวดออกไป..เปิดประตู..และใส่ตีนหมา..

แม้เอมี่จะถูกเชือกยกลอยดูเหมือนลูกโป่งสวรรค์..แต่เมื่อวิ่งผ่านประตู..เชือกสีทองก็สามารถหลบหลีกให้ร่างเอมี่ไม่กระแทกโดนขอบประตูได้..

แต่พอศิลปินหมีออกมา..ก็เจอคนชุดดำกลุ่มใหญ่กำลังวิ่งวุ่นเพราะเสียงตะโกนไฟไหม้เมื่อสักครู่..

น้ำชะงัก..คนชุดดำคนหนึ่งอดตวาดไม่ได้..

“..มาทางนี้ทำไม..ไปช่วยกันดับไฟสิเฮ้ย..”

คนชุดดำอีกคนบ่นเสียงเครียด..

“..โตป่านนี้ยังจะมาเล่นลูกโป่งสวรรค์อีก..”

อีกคนสะกิดเพื่อน..

“..ข้าว่าไม่ใช่ลูกโป่งสวรรค์นะแก..”

ศิลปินหมีหลับตาปี๋..

“..เฮ้ย..นั่นมันน้ำ..กุลณัฐกับคุณเอมี่..”เสียงอีกคนโวยวาย..

ปลายเชือกสีทองอีกด้านสะบัดขวับ..ฟาดคนชุดดำแตกกระจายไปคนละทาง..

น้ำวิ่งหน้าตั้ง..โกยไปที่ประตูรั้ว..ร่างเอมี่ยังคงถูกเชือกพันยกขึ้นเหมือนลูกโป่งสวรรค์อยู่..

บ้านจุฑาชนะสินธุ์ปั่นป่วน..เพราะทางหนึ่งไฟไหม้..อีกทางหนึ่ง..ก็ต้องวิ่งตามน้ำ..กุลณัฐซึ่งกำลังพาเอมี่หนี..

“..ยิงมัน..”เสียงคนชุดดำร้อง..

“..ไม่ได้..เดี๋ยวโดนคุณเอมี่..”

มีการห้ามปรามในพวกเดียวกันเอง..

พอไม่กล้าใช้ปืน..น้ำก็โกยได้สะดวกหน่อย..

มาถึงริมรั้ว..เชือกสีทองก็พันรอบเอวน้ำ..และอีกปลายก็เหนี่ยวกำแพงยกตัวน้ำกับเอมี่พาลอยข้ามประตูที่ปิดสนิท..

ศิลปินหมีตั้งหลักได้นอกรั้ว..ก็พาเอมี่ไปที่รถซึ่งจอดแอบอยู่..

เปิดประตู..ยัดร่างเอมี่เข้าไปในรถ..ตัวเองประจำตำแหน่งคนขับ..

ประตูรั้วเปิดออก..คนหลายคนตามออกมา..พอเห็นน้ำกลับรถขับแบบโกยอ้าวก็ร้องโวยวาย..และไม่ช้า..ก็มีรถกะบะสีดำสองคันตามออกมา..

ตอนนี้ศิลปินหมีซึ่งกลายเป็นวันเดอร์วูหมีขับรถแบบเร็วที่สุดในชีวิต..

แต่ก็มีรถคันหลังตามมาติด ๆ ..

น้ำมองกระจกมองหลัง..

“..ไอ้บ้าเอ๊ย..รถเรามันแค่วีออสแค่นั้น..จะหนีไหวไหมเนี่ย..”

อีกฝ่ายเป็นกะบะสีดำน่าจะแรงอยู่เหมือนกัน..

แต่พอขับหนีไปสักพัก..น้ำก็สังเกตว่า..รถกะบะหนึ่งคันลอยขึ้น..กลิ้งไปสองสามทอด..

อะไรอีกวะเนี่ย..

คำตอบของน้ำชัดเจนขึ้นเมื่อเห็นมอร์เตอร์ไซด์คันหนึ่งกระโจนข้ามรถกะบะที่กลิ้งโค่โล่..ตามติดรถวีออสของน้ำ..

ใจของน้ำเริ่มชื้นขึ้น..เพราะจำได้ว่าใครเป็นคนขับรถมอร์เตอร์ไซด์คันนั้น..

คนขับมือหนึ่งจับแฮนด์..อีกมือถือเชือกสีทองซึ่งม้วนไปมาเหมือนมีชีวิต..และเมื่อกี้…เพิ่งจัดการรถกะบะคว่ำไปคันนึง…

“..พี่ซันนี่..”น้ำอุทาน..

มีแต่ซันนี่เท่านั้นแหละที่เก่งกาจขนาดนี้..

ซันนี้บิดหักแฮนด์ตั้งลำรถมอร์เตอร์ไซด์เผชิญหน้ากับปิคอัพคันที่สองที่ตามน้ำกับเอมี่มา..

น้ำเหยียบเบรค..เข้าใจแล้วว่าอะไรเป็นอะไร..

ซันนี่เหมือนตามติดมาตั้งแต่บ้านจุฑาชนะสินธุ์..ดีไม่ดี..อาจจะแฝงตัวเข้าไปในบ้านเพื่อช่วยเอมี่..

แต่พอน้ำช่วยเอมี่ได้..ก็วางเพลิงสร้างความปั่นป่วน..ทำให้น้ำหนีออกมาสะดวก..

แถมตัวเองก็หนีออกมาและขับมอร์เตอร์ไซด์คอยช่วยเหลือน้ำด้านหลังให้..

เวลานี้..ซันนี่สะบัดเชือกสีทองราวกับแส้..และรถปิคอัพก็จอดเผชิญหน้าอยู่..

คนในรถปิคอัพลงมา..และยิงปืนใส่..แต่ซันนี่ใช้ปลอกแขนโลหะของวันเดอร์วูแมนปัดกระสุนออกไปได้ทุกนัด..

ขณะที่จะโจมตีตอบโต้..เชือกสีทองอีกเส้นก็พุ่งวาบ..รัดรถปิคอัพ..และเหวี่ยงรถกะบะสีดำคันนั้นกระเด็นไป..

ซันนี่ขมวดคิ้ว..

น้ำ..กุลณัฐปรากฏกายขึ้น..และมีท่าทีเหมือนโกรธมาก ๆ ..

ซันนี่อ้าปากค้าง..ไม่คิดว่าน้ำจะทำได้ขนาดนี้..

เชือกสีทองของเอมี่เส้นนั้น..น้ำบังคับได้ราวกับตัวเองเป็นวันเดอร์วูแมนอีกคนหนึ่ง..

และวิธีบังคับก็แปลกประหลาด..เพราะรัดเกล้าของเอมี่ถูกหักพังไป..ก็เลยดัดแปลงเป็นกำไล..และแตะที่หัวเมื่อใช้งาน..ซึ่งมองแล้วก็ต้องชมเชยว่าเข้าใจดัดแปลง..

คนสามคนที่ลงมาจากรถเมื่อสักครู่เพื่อยิงใส่ซันนี่ต่างก็อ้าปากค้าง..แต่แล้วก็ถูกเชือกสีทองรัดและฟาดกับพื้นทั้งสามคน..แน่นิ่งไป..

จบเกม..นี่แหละวันเดอร์วูหมี..

ซันนี่ดูทึ่ง ๆ ..

“..น้ำ..เธอทำได้ยังไงกันนี่..”

น้ำกำลังโกรธไม่หาย..

“..พี่ซันนี่..ขอบคุณมากนะคะ..”

“..เธอทำได้ยังไงกัน..นั่นมันเชือกของเอมี่นี่..แล้ว..”ซันนี่ขับข้อมือของน้ำ.. “..รัดเกล้าของเอมี่พัง..เธอเลยใช้วิธีนี้บังคับเชือกหรือนี่..”

น้ำพยักหน้า..

“..เค้าจะแยกน้ำออกไปจากเอมี่..”น้ำคราง.. “..ทำถึงขนาดวางยาเอมี่..แล้วให้ผู้ชายมากินเอมี่อีกที..น้ำไม่ยอม..”

ซันนี่ถอนหายใจ..

“..ตอนนี้..เรื่องของเธอดังมากนะน้ำ..แต่ก็ดีอยู่หรอกที่ทำให้ฉันเอะใจและแวะเข้ามาสืบที่บ้านของเอมี่..ได้ข้อมูลที่น่าสนใจเยอะเลย..เป็นต้นว่า..พ่อเอมี่น่าจะช่วยเหลือพวกคิงส์มาร์สอยู่..และที่รวยมหาศาลในทุกวันนี้ก็เพราะเป็นพวกของสายเพชรแบล็คมาร์สนั่นเอง..”

น้ำเริ่มสงบใจลง..

“..พี่ซันนี่จะให้น้ำทำยังไงดีคะ..พ่อเอมี่เทคโอเวอร์บริษัททูเวย์คอมมิวนิเคชั่น..ค่ายเพลงของน้ำไปแล้ว..ไล่น้ำออกด้วย..และจะแยกเอมี่ไปจากน้ำอีก..”

ซันนี่นิ่งคิด..

“..เธอมีที่กบดานสักหน่อยไหม..ตอนนี้เรื่องราวของเธอมันดังมาก..คงยากจะไม่เป็นที่สนใจ..”

“..น้ำคงต้องไปโคราชค่ะ..”น้ำพูดตามตรง.. “..น้ำเป็นคนโคราชนะคะพี่ซันนี่..”

“..งั้น.ก็ไปเก็บตัวที่โคราชก่อน..เอาเอมี่ไปด้วย..ตอนนี้คงยังไม่ฟื้นง่าย ๆ เพราะโดนวางยา..แต่พอเอมี่ฟื้นแล้ว..ให้ติดต่อฉันโดยด่วนนะน้ำ..”

น้ำพยักหน้า..ซันนี่อดยิ้มไม่ได้..

“..แต่..เธอใช้เชือกสีทองแห่งอธีน่าได้ดีเหมือนเป็นวันเดอร์วูแมนเลยนะ..ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะใช้เป็นด้วย..”

น้ำยิ้ม..รู้สึกมีความสุข..

การใช้เชือกแห่งอธีน่า..แสดงให้เห็นถึงความรักของเอมี่ที่มีต่อน้ำ..จนยินยอมให้น้ำใช้เชือกสีทองซึ่งเป็นสมบัติเฉพาะกายของวันเดอร์วูแมนแต่ละคนได้..

“..น้ำไม่รู้ว่าทำไมถึงใช้ได้นะคะ..คงเป็นเพราะเอมี่นั่นแหละค่ะ..”

“..วันเดอร์วูแมนจะไม่ยอมให้ใครใช้เชือกสีทองของตนเอง..เพราะถือว่าเป็นสมบัติล้ำค่าส่วนตัว..น้ำ..เธอคือคนที่เอมี่รักที่สุดจริง ๆ นะ..”ซันนี่ยิ้มให้..ก่อนจะตบบ่า..

“..ไปกบดานที่โคราชก่อนเถอะ..เห็นเธอใช้เชือกของเอมี่ได้..ฉันก็หมดห่วง..คงไม่มีใครทำอันตรายเธอได้ง่าย ๆ แล้วล่ะนะ..ส่วนเรื่องทางนี้..ฉันกับหมวดอลิสจะจัดการเอง..”

เมื่อซันนี่พูดถึงหมวดอลิส..น้ำเสียงก็มีชีวิตชีวาไม่ต่างจากที่น้ำพูดถึงเอมี่เช่นกัน..

“..รีบไปเถอะนะน้ำ..”ซันนี่พยักหน้าให้..

น้ำจับมือซันนี่เป็นการขอบคุณรุ่นพี่ของคนรักคนนี้..ที่ไม่ว่าอย่างไรก็ยังรักรุ่นน้องและเผื่อแผ่มาถึงคนรักของรุ่นน้องด้วย..ไม่ว่าอย่างไร..น้ำก็ยังรู้สึกดี ๆ กับซันนี่และหมวดอลิส..คู่รักคู่นี้เสมอ..

ขอให้รักกันนาน ๆ นะคะ..พี่ซันนี่..หมวดอลิส..

ไม่ช้า..น้ำก็เดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกล..และขับพาเอมี่ที่ยังคงไม่ได้สติออกไปจากที่นั่น..

ในใจศิลปินหมีคิด..

“..ในที่สุด..ก็ได้กลับบ้านเก่าจริง ๆ แฮะ..”

รถวีออสของน้ำมุ่งหน้าตรงไปยังโคราช..

บ้านเก่าของวันเดอร์วูหมีคนนี้…

……..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #90 0_0 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 21:18

    คุณแม่นี่แซ่บลืมจริงๆ ชอบความจะเผาบ้านตัวเองอ่ะ555555555555555


    #90
    1
  2. #89 Deknoy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 11:30

    5555555555ขำยาวๆไปคะ ยัยหมีพูดขยายหน่อยก้อได้กลับบ้านเก่าแม่ยายตกใจหมด แม่ยายใจดีและฮาพอๆกะลูกเขยเลยคะ

    #89
    0
  3. #88 Beever3 (@Beever3) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 01:13
    ดีนะทีวันเดอร์วูหมีเจอแม่ยายใจดี ทั้งตื่นเต้นทั้งฮา5555555
    #88
    0
  4. #87 ngamtha2304 (@ngamtha2304) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 21:17

    อะไรจะฮาขนาดนี้ เอมี่มีสามีสุดยอดเลยอ่ะ วันเดอร์วูหมี เก่งจริงๆน่ะนี่ เพราะความรักแท้ๆ มีเวลาสวิทกับเมียด้วย ขนาดหน้าสิ่วหน้าขวานน่ะนี่ ไปๆรีบกลับบ้านเก่ากันไป ว่าแต่แม่ยายของน้ำน่ารักมากแถมฮาาาด้วยอ่ะ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-09.png

    #87
    1
  5. #86 Titlekk (@Titlekk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 19:52
    5555555555555555555555ไม่มีไรจะคอมเม้นจริงๆ5555555555555555555555555สนุกขอให้น้ำกับบ้านเก่าโดยปลอดภัยทั้งกายใจ โอ้ย555555555555555555555555555555555555555
    #86
    1