ตอนที่ 11 : ความรักที่คืออาวุธร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 569
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    3 ก.ค. 61

น้องเอมรูปนี้ก็ทะมัดทะแมงไม่แพ้ลุคของวันเดอร์วูแมนเอมี่จริง ๆ นะคะ

 Cr.ในรูปเลยค่ะ 

......

เสียงปืนดังสนั่น..รัว..และน่าหวาดวิตก..

สองวันเดอร์วูแมน..ซันนี่กับพิ้งค์กำลังหลบในทางขึ้นบันไดไปด้านบน..

กระสุนยิงรัวสกัด..กระทบพื้นที่ที่ใครก็ตามคิดจะบุก..จนไม่อาจจะทำอะไรได้มากไปกว่าอยู่เฉย..

สองฮีโร่หญิงต่างก็สบตากัน..

ด้านหลัง..ผู้การแม้ค..หมวดอลิส..และจ่าประชุม..พร้อมกับตำรวจส่วนหนึ่งยังรีรอที่จะบุกขึ้นไป...

“..เอาไงดี..คุณซันนี่..”เสียงหมวดอลิสดูจะกังวล..

ผู้การแม้คถึงกับพูดว่า..

“..ให้ตาย..นี่มีแก๊งค์โจรอาวุธสงครามครบมืออยู่บนตึกนี้เลยหรือนี่..”

ซันนี่นิ่งคิด..

“..การจะบุกขึ้นไปน่ะไม่ยากหรอก..ติดนิดเดียว..คือ..”

“.คืออะไรคะ..”หมวดอลิสตาแป๋วแหววน่ารักเป็นที่สุดในเวลานี้ทั้งที่หน้าสิ่วหน้าขวาน..

“..พวกเดียวกันเอง..”

หันมาสบตากับพิ้งค์..ซึ่งพิ้งค์ก็เข้าใจความหมาย..

หมวดอลิสยังจะไม่เข้าใจ..แต่แล้วก็เห็นมีเชือกเส้นหนึ่งเลื้อยพันขาของตำรวจทุกคนยกเว้นเธอ..

ซันนี่พยักหน้า..ก่อนจะตวัดเชือกตัวเอง..เหวี่ยงขึ้นไป..

ถ้าใครเห็นการเคลื่อนไหวของเชือกจะทราบ..

มันพุ่งขึ้นไป..หักเลี้ยวเข้าไปแทงร่างของผู้ร้ายคนหนึ่งถึงกับทรุด..และวกออก..ควานหา..เลี้ยวไปแทงศัตรูอีกคน..

ไม่ว่าผู้ร้ายจะหลบหนียังไง..เชือกก็เลี้ยวไปแทงทะลุร่างได้ทุกคน..

ไม่ว่าจะไกลแค่ไหนมันก็ยืดไปถึง..

เชือกที่เหมือนจะแข็งเป็นเหล็กเส้น..เหยียดตรงและหักเลี้ยว..ราวกับมันไม่ใช่เชือก...

นี่คือสิ่งที่ซันนี่ไม่อยากให้คนทั่วไปได้รับทราบ..

มีแต่หมวดอลิสเท่านั้นที่ดูจะวางใจกับการเปิดเผยความลับมากกว่าทุกคน..

เสียงโครม ๆ ของคนที่ร่วงทรุด..ล้มระเนระนาด..บางคนก็หล่นลงมาตรงบันได้..กลิ้งลงมาชั้นล่าง..

เชือกม้วนกลับมาที่เจ้าของ..

ในขณะที่พิ้งค์ซึ่งคุมเชือกของตัวเองพันขาตำรวจอยู่ก็ออกคำสั่ง..

“..ลืมเรื่องของเชือกแห่งอธีน่าให้หมด..”

จากนั้นก็ม้วนเชือกกลับทีเดิม..

ซันนี่หันมาทางหมวดอลิสที่อ้าปากค้าง..ที่เห็นจัดการผู้ร้ายที่ระดมยิงสกัดได้ในครั้งเดียว..

“..อย่าบอกใครนะ..ว่าฉันมีอาวุธแบบนี้..”ซันนี่ทำท่าจุ๊ย์ปาก..

“..อะค่ะ..”หมวดอลิสยังตะลึงไม่หาย...

สีหน้าตะลึงทำให้ซันนี่อดมองอีกครั้งไม่ได้..

และอดใจไม่ไหวกับแก้มแดงดูน่ารักนั้น..

หอมเบา ๆ หนึ่งฟอด..

เล่นเอาหมวดอลิสหน้าแดงหนักขึ้น..

พิ้งค์หันมาเห็นพอดีก็อ้าปากค้าง...

ซันนี่เหมือนหอมแล้วก็หอมไป..ไม่ได้อะไรต่ออีก..พูดขึ้นว่า..

“..รีบบุกขึ้นไปกันเถอะ..ไปช่วยเอมี่..ให้ตำรวจดูแลน้ำให้ดีด้วยนะ..”

หมวดอลิสเหมือนตะลึงตาค้างกับการหอมแก้ม..ไม่คิดไม่ฝันว่าซันนี่จะทำแบบนี้กับตัวเอง..

แต่คนหอมเมื่อสักครู่..บุกขึ้นไปแล้ว..หมวดอลิสจึงต้องตามติด..และใจเต้นโครมคราม..

พิ้งค์ได้แต่หัวเราะหึ ๆ ..รีบตามขึ้นไปทันที..

....

ในที่สุด..ประตูห้อง ๆ หนึ่งก็เปิด..

ซันนี่นำหน้าทุกคนเข้ามาข้างใน..เตรียมพร้อมรับสถานการณ์..

แต่ไม่มีใครอยู่..

มีแต่คน ๆ หนึ่งหมดสติที่เก้าอี้และมีเชือกมัด..

ซันนี่ปราดเข้าไป..ประคองศีรษะที่พับไปอีกทาง..

“..เอมี่..”ซันนี่กระชากเชือกที่มัดเอมี่ออก..ด้วยกำลังของวันเดอร์วูแมน..

พิ้งค์และอลิสตามเข้ามาด้วย..พิ้งค์จ่อนิ้วกับจมูก..

“..ยังไม่เป็นไร..แค่สลบ..”พิ้งค์สรุป..

“..พิ้งค์..ร่วมมือกับตำรวจ..ค้นดูทุกซอกทุกมุมว่าพวกมันยังมีใครเหลืออยู่บ้าง..”ซันนี่สั่ง..ก่อนจะอุ้มเอมี่ขึ้น.. “..แต่เชื่อเถอะ..พวกมันคงเผ่นไปหมดแล้ว..”

ก่อนจะมองดูเอมี่ที่หลับตาพริ้ม..

“..เดี๋ยวจะพาเอมี่ไปที่หน่วยพยาบาลก่อน..ดูเหมือนจะถูกพิษอะไรสักอย่าง..อย่างน้อย..ก็น่าจะทำให้น้ำรู้สึกดีขึ้นที่แฟนยังไม่ตาย..”

“..พี่ซันนี่..นี่คิดว่าเอมี่กับน้ำเป็นแฟนกันแน่แล้วหรือ..”

“..พิ้งค์..แล้วแกว่าเค้าเป็นอะไรกัน..”

“..ยิ่งกว่าแฟนแล้วค่ะพี่..”พิ้งค์แลบลิ้นอย่างทะเล้น..

ซันนี่ยิ้มเล็กน้อย..อลิสเองดูจะไม่สบายใจที่เห็นซันนี่อุ้มเอมี่อยู่..แต่ก็ต้องเชื่อใจคนที่เพิ่งหอมแก้มตัวเองเมื่อสักครู่..

แต่อย่างน้อยก็สบายใจขึ้นมาเปลาะหนึ่งที่เอมี่ปลอดภัย..เพราะจะมากจะน้อย..ก็ถือว่าเอมี่เป็นเพื่อนคนหนึ่ง..

แต่เหมือนสีหน้าของซันนี่จะมีอะไรที่เป็นเลศนัยบางอย่างอยู่..เกี่ยวกับเอมี่คนนี้..

....

ร่างเอมี่ถูกวางไว้บนเตียงพยาบาล..

น้ำที่เพิ่งรู้ข่าวก็เข้ามาเฝ้าดูอย่างห่วงใย..

เมื่อกี้ตอนบุกเข้าไป..ก็ถูกขอร้องให้มานั่งที่รถ..เพราะตัวเองจะไปบุกกับเขาด้วยก็ใช่ที..ได้แต่นั่งกอดแมวรอฟังข่าวเมียด้วยใจตูม ๆ ต่อม ๆ ..มีตำรวจคอยอารักขาให้วางใจว่าปลอดภัยแน่..

พอซันนี่ช่วยเอมี่ออกมาได้..ก็รีบมาดูเมียอย่างเร็วที่สุด..

ชีวิตนี้มีแต่แมวกับเมียนี่แหละ..ไอ้น้ำเอ๊ย..ศิลปินสาวได้แต่คิด..

เอมี่ยังหลับตาพริ้ม..น่ารักชะมัดเลย..เมียกู..

อยากจะก้มไปจูบ..แต่ก็เกรงใจสายตาคนรอบข้าง..

หมอที่ตรวจอาการมีสีหน้าวิตกเมื่อเช็คดูอาการคร่าว ๆ ..พูดเบา ๆ กับผู้ช่วยด้านข้าง..

“..เตรียมเครื่องมือช่วยชีวิตฉุกเฉิน..รีบติดต่อโรงพยาบาล..มีคนเจ็บหนักสาหัส..”

ซันนี่ผลักหมอออกห่าง ๆ ..

“..ไม่ต้องพาไปโรงพยาบาล..เดี๋ยวก็ฟื้น..เอมี่ไม่เป็นอะไร..”

หมวดอลิสอยู่ใกล้ ๆ ก็อดวิตกไม่ได้..

“..จะดีหรือคะคุณซันนี่..”

“..พวกฉันถูกฝึกมาให้อึด..และเราสามารถรักษาตัวเองได้..ไม่ต้องกลัวหรอก..”

หมอที่เข้ามาดูอาการแต่แรกดูจะไม่พอใจ..

“.เราต้องทำตามหน้าที่นะครับ..”

ซันนี่หัวเราะ..หมอพวกนี้คงไม่เคยรักษาวันเดอร์วูแมนแน่นอน..

เสียงครางเบา ๆ ..เอมี่ฟื้นแล้ว..หมอได้แต่ตาเหลือก..เพราะเมื่อกี้ดูจะอาการหนักชัด ๆ ..

แต่น้ำรีบผวาเข้าไปกอดเอมี่..เต็มตื้นกับความรู้สึกที่ได้เจอกันอีกครั้ง..

เหมือนซันนี่จะมีเลศนัยอะไรบางอย่าง..

“..เอมี่ไม่เป็นไรแล้ว..”ซันนี่พูด...ก่อนจะรู้สึกสะท้านกับบางสิ่งบางอย่าง..จนต้องกวาดตามองไปรอบ ๆ ..

หมวดอลิสดูงุนงง..

“..อะไรกันคะคุณซันนี่..”

“..เหมือนมีคนมอง..ใครบางคนที่..”ซันนี่รู้สึกว่า..เหงื่อซึม.. “..น่ากลัวมากกกก..”

น่ากลัวหรือ..

ห่างไปไม่เท่าไหร่..

สายตามองจากมุมตึกด้านหนึ่ง..

เป็นสายตาที่น่าสั่นสะท้านที่สุด..

และเธอพูดขึ้นแผ่วเบา..

“..วันเดอร์วูแมนซันนี่อยู่ด้วย..ดีแล้วที่เราเปลี่ยนแผนได้ทัน..แต่อย่างไร..เอมี่ต้องพาตัวน้ำมาให้พวกเราแน่นอน..”

.....

น้ำไม่รู้จะดีใจแค่ไหน..เมื่อกลับมาถึงบ้านได้อีกครั้ง...

และข้อสำคัญ..ซันนี่ให้ช่วยดูแลเอมี่ด้วย..

ตลอดเวลาที่นั่งรถกลับบ้าน..เอมี่ดูซึม ๆ ..แต่ก็ยิ้มให้น้ำเสมอ..

บ้านของน้ำได้รับการเก็บกวาดที่พัง ๆ ไปเพราะถูกโจมตี..ดร.บลูมเข้ามาตรวจอาการของเอมี่..หลังจากที่มาถึงบ้าน..เหมือนกับว่ามีการประสานงานกันล่วงหน้าเป็นที่เรียบร้อย..

“..เอมี่โดนพิษอีกาด้วย..แต่คงไม่เป็นไรมาก..อาจจะเพลียเยอะหน่อย..”ดร.บลูมเก็บเครื่องไม้เครื่องมือหลังจากตรวจอาการเอมี่เสร็จ..เขาเป็นคนซัพพอร์ตเอมี่โดยหน้าที่อยู่แล้ว..เป็นทั้งคนจัดเครื่องไม้เครื่องมือและหมอเสร็จสรรพ..

เวลานี้..ในห้องนอนของน้ำ..เอมี่นอนลืมตาบนเตียง..ห่มผ้า..ซันนี่..หมวดอลิส..ดร.บลูม..และพิ้งค์อยู่ด้วย..

แน่นอน..เจ้าของห้อง..คือน้ำ..ก็ยังเฝ้าอยู่ข้างกายเอมี่อย่างห่วงใย..

“..ให้เอมี่พักอยู่กับน้ำสักพัก..”ซันนี่ออกความเห็น.. “..อยู่ที่นี่แหละ..”

“..แล้ว..”ดร.บลูมถามอย่างเป็นห่วง..

“..ไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัย..พิ้งค์..เธอมาคอยดูแลเพื่อนเธอ..คงไม่เป็นไรสินะ..”ซันนี่เหล่ถามพิ้งค์..

วันเดอร์วูแมนระดับแชมป์รุ่นที่สิบเอ็ดแห่งบ้านดวงดาวพยักหน้า..

“..จะคอยดูแลไม่ให้คลาดสายตาเลยค่ะ..”

“..คลาด ๆ บ้างก็ได้..ให้เค้าได้จู๋จี๋กันบ้าง..”ซันนี่พูดล้อ ๆ .. “..ฉันรายงานทางองค์กรแล้ว..หมวดอลิสก็จะประสานงานกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกทาง..ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น..จะสามารถระดมกำลังมาถึงได้ในสิบนาที..เธอก็ไม่ต้องมาซัพพอร์ตเอมี่หรอกนะบลูม..”

“..ผมค้างอยู่บ้านน้องตั๊กแตน..มีอะไรก็เรียกกันได้ครับ..”

“..หือ..อะไรนะ..”ซันนี่ดูงุนงง..

“..เอมี่จัดการผูกมิตรกับบ้านตรงข้ามไว้แล้วครับ..น้องตั๊กแตนกับที่บ้านของเธอยินดีจะช่วยเหลือทุกอย่าง..ผมจะคอยเฝ้าดูอยู่อีกทางหนึ่ง.คิดว่า..คงไม่มีปัญหาอะไร..”

คำว่าผูกมิตรมีความหมายเป็นนัย..วันเดอร์วูแมนอย่างซันนี่กับพิ้งค์ทราบดีว่าผูกมิตรกันยังไง..

ก็คล้ายกับที่ผูกมิตรกับตำรวจนั่นแหละ..

การปฏิบัติงานของวันเดอร์วูแมนจึงไม่มีปัญหาอะไร..เพราะการใช้เชือกสีทองแห่งอธีน่าควบคุมความคิดคนได้..สั่งให้ทำอะไรหรือลืมอะไรก็ไม่ใช่เรื่องยาก...

น้ำที่อุ้มเยาฮันอยู่..รู้สึกแปลก ๆ กับสิ่งที่ซันนี่สั่งการไว้มาก..

ทำไมทำราวกับว่าจะเปิดช่องให้เราอยู่กับเอมี่สองต่อสองยังไงก็ไม่รู้..

ซันนี่ดูจะพึงพอใจ..

“..พวกมันอาจจะเคลื่อนไหวในอีกเร็ว ๆ นี้..ซึ่งก็ไม่รู้เมื่อไหร่..ฉันกับหมวดอลิสจะไปประจำที่วอร์รูมของตำรวจ..คอยสืบเรื่องราวของพวกคิงส์มาร์สอีกทีหนึ่ง..ที่เหลือแยกย้าย..พิ้งค์..ฝากด้วยนะ..เพื่อนของเธอคงมีอายุการทำงานอีกไม่นาน..คอยดูแลกันไว้ให้ดี..”ซันนี่หัวเราะหึ ๆ ..ในความเข้าใจก็คือ..พลังของเอมี่เริ่มเสื่อมลงแล้ว..อีกไม่นานคงต้องปลดประจำการตามกฏขององค์กรเธมีสไคร่า..

ถ้าวันเดอร์วูแมนมีความรัก..มีคู่..ก็ต้องเลิกเป็นวันเดอร์วูแมน..ซึ่งมันก็เป็นไปตามธรรมชาติของพลังจากบลูอธีน่าอยู่แล้ว..อีกไม่นานพลังของเอมี่จะสูญสลายไปหมดเพราะมีสัมพันธ์รักกับน้ำ...ซันนี่คิด..

นึกถึงเอมี่ก็อดมองมาทางอลิสไม่ได้..

ถ้าจะต้องเลิกเป็นวันเดอร์วูแมนเพราะผู้หญิงคนนี้..จะคุ้มค่าไหมนะ..เราเองก็ประจำการมานานเต็มที..บางครั้งก็คิดเหมือนกันว่าจะต้องเลิกไปแต่งงานมีครอบครัว..

ช่างมัน..จบเรื่องก่อนแล้วค่อยคิดก็แล้วกัน..

ไม่ช้า..ทุกคนก็แยกย้าย..แม้แต่พิ้งค์เอง..ก็ขอตัวไปหาที่หลับที่นอนที่ชั้นล่าง..ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเอมี่กับน้ำ..เพราะตัวเองมีหน้าที่อารักขาเท่านั้น..

เอมี่ยังคงไม่พูดอะไร...นิ่งซึม..แต่ก็น่าจะเป็นธรรมดาของวันเดอร์วูแมนที่ถูกพิษอีกา..สำหรับคนทั่ว ๆ ไป..จะต้องฉีดยารักษากัน..แต่สำหรับร่างกายวันเดอร์วูแมน..ก็แค่ปล่อยให้หายเอง..

น้ำปล่อยเจ้าเยาฮัน..ก่อนจะเข้ามานั่งบนเตียง..และพอเจ้าเยาฮันได้รับการปล่อยตัว..มันก็วิ่งไปที่ประจำของมัน..โดยที่มีบางสิ่งบางอย่างเลื้อยมาแขวนคอมันแบบเนียน ๆ ...ทำให้มันตาแป๋วมองไปที่มี้กับป๊าอย่างไม่ขยับ..

เอมี่ยังคงซึม..น้ำลูบที่แก้ม..

“..เธอยังไม่พูดอะไรกับฉันเลยนะเอมี่..จะซึมแบบนี้อีกนานไหมเนี่ย..”

เอมี่ส่ายหน้า..น้ำโน้มร่างเข้าหา..จุมพิตที่ศีรษะ..

ประกายสีแดงฉาบใบหน้าและลำคอของน้ำ..ทำให้อีกฝ่ายอดจะจูบตอบไม่ได้ที่ริมฝีปาก..

น้ำชะงัก..เมื่อรู้สึกถึงปลายลิ้นของอีกฝ่ายดุนดันเข้ามาในปากอิ่ม..

“..เฮ้ย..จะดีหรือ.เธอยังไม่หายดีนะเอมี่..”

น้ำเบือนหน้า..แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ลดละ..สองมือประคองจับแก้มเป็นพวงของน้ำ..พยายามล็อคไม่ให้หนีไปไหนได้

และก็สอดลิ้นเข้ามาในกระพุ้งแก้มนั้นจนได้..

น้ำครางอือม์..ลิ้นพัวพันกันวุ่นวาย..เวลานี้กลายเป็นเมียซะอย่างนั้นเพราะถูกรุกจนตั้งตัวไม่ติด..

เมื่อเอนกายลง..มือของน้ำก็ถูกจับให้ไปแปะที่หน้าอกของเอมี่..

“..โอย..”น้ำอดครางไม่ได้.. “..เอมี่..เธอจะรุกหนักไปไหม..”

เอมี่ถอดแจ๊คเก๊ตตั้งแต่แรก..เหลือเพียงเสื้อเกาะอกสีแดงเท่านั้น...

แต่น้ำก็อดสอดมือจากด้านบนของเสื้อเกาะอกเข้าไปไม่ได้..ก็เชื้อเชิญเองนี่..จะให้ทำไงอีก...

เสียงเมี้ยวดังขึ้นจากเยาฮันเพราะมันเองก็คงแปลกใจที่มี้กับป๊าทำไมถึงเลิฟซีนกันจะ ๆ สายตาแมวกันแบบนี้..

ว่าแต่..น้ำคิด...เอมี่..เธอนึกยังไงกัน..ปรกติต้องรอให้ฉันรุกไม่ใช่หรือ..แล้วก็..ที่ทะเลาะกัน..เธอลืมหมดแล้วใชไหม..

แต่ก็ช่างมันเหอะ..ใครจะรุกก็เหมือนกัน..

ทำไมเธอบิ๊วเก่งจัง..เอมี่..

น้ำคิดพลางพยายามตอบสนองความรู้สึก...

แต่ที่เหนืออื่นใด..

ที่คอของเยาฮันที่ตาแป๋วมองมี้กับป๊าเลิฟซีน...เชือกสีทองมัดอยู่เป็นปลอกคอ..ซึ่งเป็นลูกเล่นของฝ่ายอารักขาอย่างพิ้งค์นั่นเอง..ลูกไม้แอบมองผ่านสายตาเยาฮันยังไงก็ยังใช้ได้เสมอ..

ห้องนั่งเล่นข้างล่าง..พิ้งค์ใจเต้นแรงเมื่อเห็นเอมี่กับน้ำผ่านสายตาเยาฮัน..ถึงกับอุทานออกมา..หลังจากเห็นเลิฟซีนดุเดือด..

“..เฮ้ย..เกรงใจเพื่อนบ้างสิเว้ยเอมี่..”พิ้งค์กลืนน้ำลาย..แต่ก็ยังดูเลิฟซีนผ่านสายตาเยาฮันไม่ลดละ..นาน ๆ เจอฉากเด็ด ๆ เรียล ๆ แบบนี้สักที..จะให้ทำยังไงได้ล่ะ..

และอีกด้านหนึ่ง..

บ้านหลังตรงข้าม..ดร.บลูมอยู่หน้าจอเครื่องมือที่สอดแนมผ่านโดรนแมลงเล็ก ๆ ..คอยเฝ้าดูความปลอดภัยอีกชั้นหนึ่ง..ถึงกับกลืนน้ำลายหลายอึกเมื่อเห็นฉากเลิฟซีนของเอมี่กับน้ำ..

ตั๊กแตนที่ดร.บลูมใช้ห้องเป็นห้องปฏิบัติการณ์..ชะโงกหน้ามาดูจอภาพ..

“..อะไรกันคะพี่บลูม..โอ๊ย..”ตั๊กแตนเด็กสาวที่เป็นแฟนคลับน้ำ..กุลณัฐถึงกับอุทานออกมา..

ดร.บลูมหันขวับ..

“..เป็นเด็กเป็นเล็กอย่ายุ่ง..”

“.โอย..ตั๊กจะเป็นลม..”เด็กสาวยังจ้องฉากเลิฟซีนตาไม่กระพริบ..

“..ทำไมไม่รีบเป็นลมไปล่ะ..มองอยู่ได้..เสียเด็กหมด..”

“..พี่น้ำของตั๊กกับพี่เอมี่..อือ.ๆ.ๆ.ๆ..”ตั๊กแตนคราง..ทำให้ดร.บลูมต้องปิดจอ..เอามือนิ้วทำจุ๊ย์ปาก..

“..อย่าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังนะตั๊กแตน..”ดร.บลูมสั่งแบบเครียด ๆ ..

“..ค่ะ..ขอ.ขอดูอีกหน่อยได้ไหมคะ..”

“..ไม่ให้ดูแล้ว..”ดร.บลูมหงุดหงิด..

“..ก็พูดดี ๆ ก็ได้นี่พี่บลูมทำไมต้องทำเสียงแบบนั้นด้วย..”

“..ไม่อยากให้เสียเด็กรู้ไหม..”

“..แล้วพอตั๊กไม่ดู..พี่บลูมก็จะดูต่อใช่ไหม..”เสียงตั๊กไม่พอใจเหมือนกัน..

“..ก็..”ดร.บลูมเกาหัว.. “..เออ..เอางี้..ไม่ดูมันทั้งคู่..สบายใจยัง..”

ตั๊กแตนหัวเราะ..

ดร.บลูมครางเฮ้อ..

“..ยังไงก็คงไม่มีอะไรหรอกนะ..แค่ได้กันธรรมดา..ก็นะ..พี่ซันนี่บอกให้ใช้ความรักควบคุมบลัดดี้วีนัสไว้นี่..ช่วยไม่ได้..”

ตั๊กแตนขยับจะเปิดจอ..ดร.บลูมจับมือตั๊กแตนไว้..

“..ทำอะไรน่ะเรา..”

“..แหม..ประสาทไวจริงนะคะ..”ตั๊กแตนหัวเราะทั้งที่มือยังถูกกุมอยู่..

เล่นเอาดร.บลูมรู้สึกแปลก ๆ เหมือนกันกับการได้จับมือเด็กสาวในครั้งนี้..

แต่ดร.บลูมคงไม่รู้หรอก..ว่าน้ำแผ่พลังบางอย่างออกมา..ซึ่งพลังนั้นมีผลในละแวกใกล้เคียงเหมือนกัน..

เด็กสาวตั๊กแตนเมื่อถูกผู้ชายกุมมือ..ก็รู้สึกเขินอย่างบอกไม่ถูก...

.....

ในขณะเดียวกัน..

ร่างเปลือยเปล่าขาวโพลนของน้ำอยู่ตรงหน้าของเอมี่แล้ว..

ด้วยอารมณ์หื่นหรืออะไรสักอย่างทำให้เอมี่ถอดเสื้อผ้าของน้ำอย่างรวดเร็ว..เป็นฝ่ายรุกที่น้ำแทบจะขัดขืนไม่ได้..

และก้มลงฟัดเอาฟัดเอา...จากหน้าอกจนจรดเบื้องล่าง...

น้ำทำท่าจะตายให้ได้กับการรุกที่แทบไม่ให้หายใจ..

ส่งเสียงครางออกมาไม่เป็นส่ำ..กระแสพลังบางอย่างแผ่ออก..ก็ยิ่งทำให้เอมี่อดทนกับน้ำไม่ไหว...รุกไล่ราวกับตายอดตายอยาก..

เสียงจ๊วบ..น้ำชะงัก..กดศีรษะเอมี่แน่นขึ้น..ให้ทำต่อเนื่องต่อไป..

เลิฟซีนรุนแรงขึ้นทุกทีแล้ว..

จนกระทั่งพิ้งค์ที่เฝ้าดูผ่านสายตาเยาฮันต้องถอดรัดเกล้าออก...เพื่อตัดภาพที่รบกวนความรู้สึกขนาดหนัก..

พิ้งค์ส่ายหน้า..

“..แกมีคนที่แกรัก..ฉันยังไม่มีหวะเอมี่..มันจะจุกอกตายเพราะแกนี่แหละ..”

พลังของน้ำที่แผ่ออกมา..ทำให้พิ้งค์อดฟุ้งซ่านไม่ได้..เพียงแต่ก็ไม่รู้ว่าจะฟุ้งซ่านถึงใครดี..ภาพของคนที่ตัวเองถูกใจทั้งชายหญิงขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว..แต่ก็ไม่สามารถจะล็อคภาพถึงใครได้เป็นพิเศษ..

ได้แต่ทุรนทุรายกับความรู้สึกอยู่คนเดียว..

เท่ากับการสังเกตการณ์ของพิ้งค์กับดร.บลูมถูกตัดตอนไปแล้ว..

....

น้ำสะท้านกับการรุกของเอมี่ที่ดุดันและเร้าความรู้สึกไปพร้อมกัน..

เอมี่..ฉันเป็นผัวเธอนะ..แต่เธอทำยังกะ..ฉันเป็นเมีย..

นี่มันจุดตายฉันนะเอมี่..เธอทำได้ยังไง..

“..ไม่..อย่า..มันทนไม่ไหว..”น้ำร้อง..เมื่อเอมี่ควานเข้าไปในกลีบดอกไม้แสนสวยของน้ำ...เพื่อหาจุดที่สามารถทรมาณความรู้สึกของน้ำให้มากที่สุด..และไม่ต้องพูดถึงน้ำหวานของดอกไม้ที่ฉ่ำเยิ้มให้แมลงอย่างเอมี่ดูดกินอย่างตายอดตายอยาก..

รวมถึงการกระทบจุดที่ไม่สามารถข่มกลั้นอะไรได้..ต้องพังทลายอย่างเดียว..

น้ำบิดตัวราวกับถูกเชือด...ตอนนี้เหมือนเขื่อนแตกทำให้บ้านเรือนน้ำท่วมเสียหายเจิ่งนองไปหมด..ไร่นาพร้อมกับการหว่านไถเป็นที่เรียบร้อย..

อาการคล้ายวิญญาณจะออกจากร่าง..

ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งเคยเจอแบบนี้..

ปรกติไม่เคยถึงขนาดนี้..

เอมี่..เอมี่...เธอทำไมไม่..

ละมุนละไมกับฉันเลย....

....

เวลาผ่านไปนานพอที่จะทำให้ยัยหมีหมดพิษสง

เสียงน้ำเหมือนครางสูง..และเงียบลง..

เป็นความสุขที่ใช้แรงเยอะชะมัด..

เพลียจัง..เพลียจริง ๆ ...

ตาปรือแทบจะทนไม่ไหวแล้ว..

เอมี่เหมือนจับตัวเธอใส่เสื้อผ้า..

ใส่ทำไมวะ..ช่างมัน..

โอย..ไม่ไหวจริง ๆ ...

แล้วน้ำก็หลับไป...

เอมี่มองดูน้ำที่หลับสนิท...ก่อนจะมองไปที่เยาฮัน..มันก้มลงเลียเนื้อตัวของมันไปเรื่อย..เชือกสีทองที่ผูกกับคอ..ทำให้เอมี่รู้ว่าวันเดอร์วูแมนคนหนึ่งกำลังเฝ้าดูเธอกับน้ำ..แต่ตอนนี้คงไม่ได้ดูแล้ว..เพราะเยาฮันสนใจตัวเองมากกว่าเจ้านายของมัน..

และใช้สายตาที่เฉียบคม..สังเกตถึงจุดเล็ก ๆ ของเครื่องมือที่จิ๋วมาก..นี่คือโดรนแมลงจิ๋วของดร.บลูม..

พอเอมี่เปลี่ยนที่..มันก็ไม่ขยับตาม..แปลว่า..ไม่มีการควบคุมบังคับโดรนนั้นแล้ว..

เอมี่เหมือนกระหยิ่มใจ...

มองมาที่น้ำ.กุลณัฐ...ที่หลับพริ้ม..ตัวเองเดินไปสวมแจ๊คเก๊ต..ตลอดระยะเวลาที่ทำให้ศิลปินสาวถึงสวรรค์อย่างต่อเนื่องไปไม่รู้กี่ครั้ง..เอมี่ยังไม่แม้แต่จะถอดเสื้อผ้าตัวเองมากไปกว่าเสื้อนอกของตัวเอง..

น้ำเหมือนเด็กที่เหนื่อยกับการใช้แรงเยอะจนต้องการเพียงหลับสักตื่น...

ก่อนที่เอมี่จะอุ้มน้ำที่หลับสนิทกับอ้อมกอด..

เดินมาใช้เท้าสะกิดให้เปิดประตูระเบียงซึ่งเป็นประตูเลื่อน..

ต่อจากนั้นก็ทะยานออกไปจากบ้านของน้ำ..

และไปยังรถตู้คันหนึ่งซึ่งเหมือนจอดรออยู่ในที่ลับตา...

และมันก็นำพาเอาน้ำกับเอมี่ไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง..

สถานที่ที่ไม่มีใครสามารถรู้ได้ว่าอยู่ที่ไหน...

แผนการลักพาตัว..น้ำ..กุลณัฐ..สำเร็จอย่างง่ายดายเพราะคงไม่มีใครเชื่อ..

ว่าเอมี่..คนที่เป็นวันเดอร์วูแมนที่เคร่งครัดต่อหน้าที่..แถมยังเป็นคนรักกับน้ำ..กุลณัฐ..จะทำแบบนี้เสียเอง..

.....

น้ำเหมือนยังหลับอย่างมีความสุข..แม้จะเพลียไปบ้างที่เอมี่สร้างบทรักซึ่งทำให้ความรู้สึกสุขสมรุนแรงขนาดนั้น..

ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งรู้นี่แหละ..ว่ามันมีความสุขอะไรแบบนี้ด้วย...’

เอมี่..เอมี่จ๋า..เมีย..เอ๊ย..ผัวสิ..วันนี้..ต้องเรียกว่า..ผัวของเมีย..

น้ำลืมตาขึ้นหลังจากรู้สึกว่าหลับได้เต็มอิ่มแล้ว..

อ้าว..นี่อะไรวะเนี่ย..

น้ำถูกมัดติดเก้าอี้..มัดปากด้วยผ้า..ร้องไม่ออกแล้ว..

น้ำใจหาย...

“..อื้อ ๆ ๆ ๆ ..”น้ำพยายามร้องแต่ได้แค่นั้น...

รอบบริเวณเงียบงัน..มืด..และมีแสงสว่างส่องตรงที่เธอถูกมัดนั่งอยู่...

น้ำหวาดกลัวจนน้ำตาไหล..จะทำอะไรได้เพราะตัวเองไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่อะไร..เป็นแค่นักร้องติงต๊องคนหนึ่งเท่านั้นเอง..

ในเงามืดนั้น..มีร่างหนึ่งเลือนรางใกล้เข้ามา..

น้ำถูกดึงผ้ามัดปากออก..

“..ช่วยด้วย ๆ ๆ ๆ ..”น้ำพอแหกปากร้องได้ก็ร้องลั่น..

น้ำเห็นประกายโลหะ..นาบแก้มเข้ามา..และถูเบา ๆ ..น้ำรู้ว่ามันคือมีดคมวาววับ..ถึงกับเงียบเสียง..กลัวตายทั้งที่น้ำตาไหลพราก..แต่สัญชาติญานบอกให้เงียบ..

ร่างชุดดำที่ข่มขู่ด้วยมีดได้แต่หัวเราะหึ ๆ ...

เงียบจนน้ำได้ยินเสียงแผ่วเบาดังจากหูฟังของชายชุดดำคนนั้น..

“..ระดับพลังลดต่ำติดลบ..สงสัยจะใช้การข่มขู่ไม่ได้..”

ชายชุดดำตวัดมีดขวับ..เชือกที่มัดน้ำขาดกระจาย..ก่อนที่เขาจะหายไป..

น้ำยังคงงงว่าเกิดอะไรขึ้น..แต่แล้ว..ในความมืดนั้น..ร่างหนึ่งที่คุ้นเคยก้าวเข้ามา..แจ๊คเก๊ต..เสื้อเกาะอกแดง..ทำให้น้ำรู้สึกอบอุ่น...

ลุกขึ้นจากเก้าอี้..ผวาเข้าไปซบกับอกของเอมี่...

เอมี่กอดเธอไว้..กระซิบเบา ๆ ...

“..ไม่ต้องกลัวนะน้ำ..ฉันอยู่นี่..และจะไม่ไปไหน..”

“..เอมี่..”น้ำซบหน้ารู้สึกอบอุ่นปลอดภัยที่สุด...

......

ภาพของทั้งสองปรากฏขึ้นในมอนิเตอร์...

เสียงหัวเราะหึ ๆ ดังขึ้น..เป็นเสียงของใครคนหนึ่งที่ทุ้มนุ่ม..แต่แฝงความน่ากลัว..

“..เสกลพลังของบลัดดี้วีนัสที่เราวัดได้เพิ่มขึ้นมาก...”

มีอีกเสียงดังขึ้นเช่นกัน..ถ้าจะนึกให้ดี..ก็คือเสียงของวันเดอร์วูแมนลึกลับคนนั้นที่แปรพักตร์..

“..คุณคิดว่า..บลัดดี้วีนัสจะทำลายบลูอธีน่าได้หรือ..สิ่งที่ฉันค้นได้จากความทรงจำของเอมี่..เทพีวีนัสมาบอกเอมี่ว่า..มันไม่มีทางทำได้..มันแค่ข่าวที่เล่าลือกันเท่านั้น..”

“..ได้สิ..”เสียงทุ้มนุ่มแรกดังขึ้น.. “..บางที..เทพีวีนัสเองก็ประเมินศักยภาพของตัวเองต่ำเกินไป..คีย์ของเรื่องนี้อยู่ตรงที่..วันเดอร์วูแมนถ้าเสียพรหมจรรย์ไป..จะสูญเสียพลังของบลูอธีน่าไปหมด..โอเค..คุณบอกผมว่า..แต่หากขืนใจหรือมีสัมพันธ์กับเพศเดียวกันจะไม่มีผล...ซึ่งเหมือนอย่างหลัง..คุณก็เพิ่งจะรู้จากเทพีวีนัสที่สนทนากับเอมี่..”

เขาเหมือนขยับตัว...

“..แต่หากว่า..เราจัดกองกำลังคิงส์มาร์สหนุ่มล่ำที่ประจุพลังเพชรแบล็คมาร์สเต็มเปี่ยม...เข้าปะทะกับหน่วยวันเดอร์วูแมนของเธมีสไคร่า..แล้วให้น้ำ..กุลณัฐแผ่พลังของบลัดดี้วีนัสให้ทั้งสองฝ่ายรักกัน..มีสัมพันธ์กัน..จะเกิดอะไรขึ้น..พวกหนุ่ม ๆ ของผมคงไม่มีปัญหาอะไรหรอก..แต่สำหรับพวกวันเดอร์วูแมน..ก็เท่ากับถูกทำลายนั่นเอง..”

“..อือม์..วิธีนี้จะทำให้วันเดอร์วูแมนทุกคนถูกทำลายอย่างง่ายดาย...”

“..ซึ่งเธอก็เคยทดลองให้เราเห็นแล้วไม่ใช่หรือ..กับวันเดอร์วูแมนเมย่า..”

“...ใช่..ข้อเท็จจริงมันโหดร้ายกว่าที่ดร.คิวแฟนของเธอบันทึกผลไว้มากมายนัก...ทันทีที่ความรักทำให้พรหมจรรย์สูญเสีย...จะสิ้นพลังมินานช้า..กลายเป็นสตรีธรรมดา...พร้อมกับโดนเข่นฆ่าอย่างทารุณ..”เสียงหัวเราะดังมาจากวันเดอร์วูแมนลึกลับคนนั้น...

เสียงบิ๊บ...และมีเสียงเหมือนลูกน้องรายงานเจ้านาย..

“..ท่านโฟบอสครับ..เสกลพลังของน้ำ..กุลณัฐเพิ่มขึ้นตอนที่เธอมีอารมณ์รักกับวันเดอร์วูแมนเอมี่จริงอย่างที่คาดการณ์ไว้...และแผ่ไปไกลกว่าหนึงร้อยเมตร..”

โฟบอส...นี่คือหนึ่งในสองของผู้นำสูงสุดแห่งคิงส์มาร์ส..ซึ่งอีกหนึ่งคือไดมอส...

แต่เอาเข้าจริง..ผู้นำที่แท้จริงคือโฟบอสมากกว่า..เพราะไดมอสนั้นถนัดที่จะทำงานด้านลุย..ออกแรง..ซึ่งตอนนี้..โดนวันเดอร์วูแมนซันนี่จัดหนักจนไปไม่เป็น...

เสียงทุ้มนุ่มของโฟบอสดังขึ้นอย่างดีใจ...

“..พวกมันจะรู้ไหมนะ..ว่า..ท้ายที่สุด..คนที่ทำลายหน่วยวันเดอร์วูแมน..ไม่ใช่เพียงแค่น้ำ..กุลณัฐซึ่งมีสายเลือดของวีนัสคนสุดท้าย..แต่ก็รวมถึงวันเดอร์วูแมนเอมี่..พวกเดียวกับพวกมันนั่นเอง...”

เขาพูดอย่างชั่วร้าย...

“..ใครจะคิด..ความรักของเอมี่กับน้ำ..จะกลายมาเป็นอาวุธสำคัญของเรา...”

.........

น้องหมียังไงก็ยังเป็นน้องหมีนั่นแหละค่ะ..ไม่ว่าจะเป็นน้ำตัวจริงหรือน้ำในฟิคเรื่องนี้..ร่าเริงได้ตลอดศก..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #57 pednaee (@pednaee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 11:28

    เอาละสิ นี่ลุ้นว่าเมื่อไรเอมี่ จะรู้สึกตัว รอนะคะ

    #57
    0
  2. #56 goodjobguy1234 (@goodjobguy1234) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 17:27
    ค้างงงง ;~;
    #56
    1
  3. #55 Deknoy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 19:13

    อ่านไปลุ้นไปคะบอกเลย

    #55
    1