ตอนที่ 10 : จะมีความหมายอะไรถ้าไม่มีเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 526
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    30 มิ.ย. 61


เราคงไม่อาจเห็นภาพนี้ในชีวิตจริงอีกแล้ว..อยากจะร้องไห้...

...................

น้ำ..กุลณัฐ กัลย์กุล...กำลังเบื่อ...

มีแต่แมวกับทีวีเป็นเพื่อนแก้เหงา..ไม่มีอะไรอื่นให้ทำเลย..

ไม่มีโทรศัพท์..ไม่มีการติดต่อไปถึงตรงไหนอย่างไรทั้งนั้น..เพราะมันเสี่ยง..

แถมทะเลาะกับเอมี่ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก..

น้ำพลิกตัวอีกครั้งบนเตียง..เยาฮันร้องเมี้ยวทักทายมี้ของมันเบา ๆ ..

“..ทำไมฉันถึงต้องคิดถึงเอมี่ด้วยวะนังเยา..”น้ำพึมพำ.. “..เจอกันแป๊บเดียว..โอเค..ต่อให้มีอะไรกันลึกซึ้ง..แต่ก็ไม่น่าจะคิดถึงอะไรมากมายขนาดนั้น..แล้วก็..ทำไมชั้นต้องทะเลาะกับเค้าในเรื่องบ้า ๆ เรื่องนั้นด้วยวะ..”

“..เมี้ยว..”

“..แกคิดว่า..ชั้นที่ครองตัวโสดไม่มีแฟนมาตลอดระยะเวลายี่สิบกว่าปีนี่..จะจู่ ๆ มาตกหลุมรักยัยซูเปอร์ฮีโร่ที่เพิ่งเจอกันสามสี่วันนี่จริงหรือวะนังเยา..”

“.เมี้ยว..”

“.แล้ว..แกคิดว่า..เราจะไปกันรอดไหม..”

“.เมี้ยว..”

“..แล้วเค้าจะคิดถึงฉันบ้างไหมวะนังเยา..”

“..เมี้ยว..”

น้ำชักหงุดหงิด..

“..แกจะตอบอะไรมากกว่าร้องเมี้ยวได้ไหมวะ..”น้ำหงุดหงิดจนลืมไปว่านังเยาฮันของเธอมันเป็นแค่แมวตัวหนึ่ง..ขยับจะตบ..ซึ่งเยาฮันก็มองแบบหวาด ๆ และจะหลบ..แต่น้ำก็ครางเฮ้อ..

“..แกก็เป็นแค่แมวอะนะ..ฉันจะไปคาดหวังอะไรแกมากมายทำไมวะ..จริงไหม..มานี่มะ..มาให้มี้หอมหน่อย..”

พูดจบก็คว้าแมวขาวน้ำตาลขึ้นมาฟัดแก้เซ็ง..

เยาฮันทำหน้าเอือม ๆ ..เพราะมี้ของมันเป็นแบบนี้ทุกที..อารมณ์กลับไปกลับมา..จนกระทั่งตัวเยาฮันเองจะเป็นแมวโรคจิตอยู่แล้ว..

มีเสียงเคาะประตู..

น้ำชะงัก..

“..เอมี่..กลับมาแล้วหรือทูนหัวของหมี...”น้ำวางเยาฮันลง..ทำให้แมวขาวน้ำตาลทำหน้าเอ๋อ..งง..อีก..เอาไงอีกวะมี้กู..พอป๊ามาล่ะทิ้งกูเลยนะ...

น้ำจะไปเปิดประตู..แต่แล้วก็เบรค..

“..เอ..ถ้าจะเข้ามาก็ไม่เห็นจะต้องเคาะประตูเลยนี่..”

คิดขึ้นมาได้ว่าผิดปรกติ..เลยจำเป็นต้องดูที่ตาแมว..ว่าข้างนอกใครมา...

แล้วก็อุทานออกมา..

“..เฮ้ย..”

สิ้นเสียงเฮ้ย..ก็มีมือทะลุประตูเข้ามา...

เสียงเปรี้ยะ..เศษไม้ปลิวว่อน ...

น้ำรีบถอยไปถึงเตียง..

ประตูถูกต่อยจนล็อคพัง..และร่างใหญ่โตของชายที่น้ำจำได้ว่าเคยไล่ล่าเธอกับเอมี่ตั้งแต่อยู่ที่บ้านก็ก้าวเท้าเข้ามาในห้อง..เล่นเอาน้ำหน้าซีด..

“..ไปกับฉันเสียดี ๆ ..น้ำ..กุลณัฐ..แฟนเธอโดนเราจับได้..และคิดว่าหากอยากให้แฟนยังมีชีวิตอยู่ล่ะก็..”

เสียงไดมอสพูดแบบสบาย ๆ ..เพราะไม่เห็นว่าจะต้องกังวลอะไรกับน้ำ..

“..เอมี่..”น้ำอุทาน..

เอาไงดีหว่า..

ไดมอสย่างสามขุมเข้าหา...

น้ำยกมือขึ้น..ไดมอสชะงัก..

“..มีอะไรอีก..”

“..ถ้าจะเอาตัวฉันไป..ขอเอาแมวไปด้วยได้ไหม..”

“..ได้สิ..แต่ถ้ามันวุ่นวายนัก..ก็คงไม่รับประกันว่าฉันจะหักคอมันหรือเปล่านะ..”

น้ำคอย่นกับคำพูดว่าหักคอแมว..

แต่ก็หันไปทางเยาฮัน..อ้าว..อิแมวบ้า..ไปไหนแล้ว...

น้ำเกาหัว..

“..เดี๋ยวนะ..แมวหาย..มันคงตกใจกลัวนายอะนะ..”

“..ก็น่าจะตกใจอยู่หรอก..”ไดมอสหัวเราะ.. “..ฉันมันน่ากลัวอยู่แล้ว..”

“..อาจจะวิ่งไปตรงระเบียง..รอแป๊บนะ..”น้ำทำเสียงจิ๊จ๊ะ.. “..เยาฮัน..อยู่ไหนลูก..มาหามี้เร็ว..”

ไดมอสยืนกอดอก..คิดว่าน้ำคงไปไหนไม่รอด..ศิลปินสาวไม่มีพิษสงอะไร..แล้วก็แมวอีกตัว..จะทำอะไรได้..

น้ำทำเสียงเรียกแมวพักนึง..พร้อมกับเดินไปที่ระเบียง..

นั่น..อิเยาฮันอยู่ตรงระเบียงจริง ๆ ..มันดูหวาดวิตก..

ไดมอสเดินตามมาด้วย..วางใจว่าน้ำคงไปไหนไม่รอด..ถ้าจะกระโดดระเบียง..ก็คงกระโดดลงไปตายเปล่า ๆ ..นี่มันชั้นแปด..ต้องเป็นซูเปอร์เกิร์ลเท่านั้นแหละถึงจะหนีได้..

น้ำทำตัวเหมือนไม่มีอะไรคุกคามตนเอง..เพราะจะเครียดไปก็ใช่ที่..

นั่งลงอ้าแขน..แล้วเยาฮันก็วิ่งมาอยู่ในอ้อมกอด..

น้ำลูบหัวแมวตัวโปรด..ลุกขึ้น..หันหน้าเข้าหาไดมอส..

“..จะทำยังไงต่อ...จะมัดจะแบกจะอุ้มหรือว่าให้เดินไปด้วยดี ๆ ..”

“..ถ้าว่าง่ายก็เดินไปด้วยกัน..”ไดมอสพูด..

แต่แล้วก็ขมวดคิ้ว..

เพราะร่างสองร่างปรากฏที่ระเบียง..

ขึ้นมาจากชั้นล่างได้ยังไงวะเนี่ย..

น้ำเอะใจ..คนสองคนเข้ามาประกบซ้ายขวา..

“..พาตัวน้ำ..กุลณัฐออกไป..”คนหนึ่งพูด..

“.ค่ะ..”

น้ำงุนงง..เพราะผู้หญิงคนที่อยู่ด้านซ้ายฉุดแขนเธอ..แต่ก็ถามผู้หญิงคนที่อยู่ด้านขวา..

“.ไปทางที่เราขึ้นมาใช่ไหมคะ..”

“..ก็ทำนองนั้น..”ผู้หญิงด้านขวาพูด..น้ำรู้สึกคุ้น.พอเหลือบมองก็ตาเหลือก..

วันเดอร์วูแมนคนที่ชื่อซันนี่...

ในขณะที่ไดมอสเม้มปาก..ดัดนิ้ว..และปราดเข้ามา..

“..พวกแกนี่ยังจะมาขวางอีกนะ..วันเดอร์วูแมน..”

ซันนี่ขวางน้ำกับหมวดอลิสที่มาด้วยกันไว้..

“..ไปเลย..อลิส..”

หมวดอลิสดึงน้ำออกไปทางระเบียง..พร้อมกับพูดว่า..

“..ไม่ต้องกลัวนะ..”

เสียงตูม..เมื่อหมัดอันใหญ่โตของไดมอสปะทะกับแขนสวมปลอกโลหะของวันเดอร์วูแมนซันนี่..

น้ำรู้สึกเหมือนลมกรรโชกอย่างแรง..พลังปะทะแรงถึงขนาดมีเสียงเปรี๊ยะ ๆ ..กระจกแตกแทบจะทุกบาน...

อลิสเองก็เหวอ..เยาฮันร้องเมี้ยว..อยากจะสลัดแขนมี้ของมันและวิ่งหนี..แต่จนใจที่น้ำกอดมันแน่น..

น้ำรู้สึกเหมือนมีอะไรพันเอวไว้..และมันก็ยังเลื้อยไปพันเอวหมวดอลิสด้วย..

หมวดอลิสร้องลั่น..

“..โดด..”

“..เฮ้ย..จะบ้าเหรอคุณนี่มันชั้นแปดนะ..”

เสียงตูมดังขึ้นอีกครั้ง..เป็นพลังหมัดรุนแรงที่ไดมอสต่อย..และวันเดอร์วูแมนซันนี่รับไว้อีก..

กระแสพลังที่อัดอากาศจนสะเทือนไปหมด..ทำให้อลิสกับน้ำถึงกับปลิวตกระเบียง..

แต่น้ำรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ตกลงจากตึกคอนโดได้รวดเร็วตามสภาพแรงโน้มถ่วงของโลก...

แต่มันเหมือนค่อย ๆ หย่อนร่างเธอกับอลิสลงมาจากชั้นบนอย่างนุ่มนวล...

....

วันเดอร์วูแมนซันนี่บล็อคหมัดของไดมอสไว้ได้สองครั้ง..ด้วยสีหน้าปรกติ..

ไดมอสได้แต่ตกตะลึง..กระทั่งถอย..:ซันนี่ก็ไม่ถอยสักก้าวเดียว..

ทำไมวันเดอร์วูแมนคนนี้ถึงแข็งแกร่งนัก..

แล้วก็เห็นเงาหมัดต่อยสวนออกมา..ตูม..ไดมอสโดนเข้าเต็มหน้า..

ร่างถึงกับปลิวไปติดผนัง...และทลายไปยังห้องข้าง ๆ ...

ซันนี่เม้มปาก..ก้าวเข้ามา..

ไดมอสสะบัดหน้า..ค่อย ๆ ลุกขึ้น..

“..เธอเป็นใครวะ..”

“..วันเดอร์วูแมน..ซันนี่..”ร่างในชุดเกาะอกสีน้ำเงินทับแจ๊คเก๊ตดำประกาศตัว..

ไดมอสผลุดลุกขึ้น..

“..บ้าน่า..ยังมีวันเดอร์วูแมนที่แข็งแกร่งขนาดนี้เป็นคนที่สองด้วยหรือ..”

ซันนี่ขมวดคิ้ว..แต่แล้วก็เห็นไดมอสพุ่งร่างเข้าหา..

แต่ก็มีเสียงตูมลั่น...ร่างของไดมอสก็ทะลุประตูห้องคอนโดออกไป...

ซันนี่แค่นเสียง..หมัดยังกำแน่น..หลังจากต่อยออกไปเมื่อสักครู่..

“..ฉันคงไม่มีเวลาเล่นกับแกหรอกนะ..”

พูดจบก็หันหลังไปทางระเบียง..

เชือกสีทองเลื้อยขึ้นมา..ซันนี่จับเชือกไว้..เห็นปลายข้างหนึ่งมัดกับราวระเบียงเรียบร้อย..ก่อนจะกระโดดโรยตัวลงจากระเบียงอย่างรวดเร็ว..

ไม่ช้าก็ถึงพื้น..สะบัดเชือกวูบ..เชือกที่ยืดยาวก็คลายจากมัดที่ราวระเบียง..ม้วนตัวหดสั้นมาขดเป็นวง..ให้ซุกเข้าอกเสื้อแจ๊คเก๊ต..

หมวดอลิสกับน้ำยืนรออยู่แล้ว..เมื่อสักครู่..ซันนี่ก็ให้เชือกสีทองพาตัวสองคนนี้ลงมาเอง..

“..ไปกันเถอะ..กลับ..”ซันนี่พูด

หมวดอลิสมองดูซันนี่อย่างชื่นชม..

แต่ไม่กริ๊ดกร๊าดทั้งที่อยากจะกริ๊ดเต็มที..

รถบุโรทั่งจอดอยู่..ไม่ห่าง..

น้ำมองดูรถที่เธอเคยนั่งมาก่อน..เพียงแต่คนที่ขับให้เธอนั่งตอนนี้ไม่อยู่แล้ว..

“..เราต้องไปช่วยเอมี่นะคะ..พี่ซันนี่..”

เสียงน้ำพูดอย่างคุ้นเคย..

“..ตอนนี้..เธอเป็นความสำคัญลำดับแรกนะน้ำ..ต้องให้เธอปลอดภัยก่อน..”ซันนี่พูด.. “..ส่วนเอมี่..เธอเป็นวันเดอร์วูแมนคนหนึ่ง..ต่อให้เธอตาย..ก็คงยินยอมพร้อมใจถ้าสามารถปกป้องเธอได้..”

น้ำเม้มปาก..กอดเยาฮันแน่น..

“..ถ้าไม่มีเอมี่..ชีวิตฉันก็ไม่มีความหมายอะไร..ฉันจะยอมให้ไอ้ยักษ์นั่นมันจับ..ขอแค่เจอเอมี่เท่านั้น..”

ซันนี่จ้องน้ำตาเขม็ง..

“..จะบ้าเหรอ..ถ้าหากพวกมันได้ตัวเธอไป..จะมีผลต่อเธมีสไคร่าทั้งองค์กร..รวมถึงแผนที่พวกมันจะก่อสงครามจากความขัดแย้งภายในประเทศ..ก็จะสำเร็จไปด้วย..”

น้ำเองก็จ้องกลับ..

“..แต่ถ้าไม่มีเอมี่..ฉันก็ไม่ไปไหนกับใครทั้งนั้น..ฉันจะไปกับคนที่พาฉันไปหาเอมี่ได้..เข้าใจไหม..”

พลางนึกขึ้นได้..

“..คุณเป็นวันเดอร์วูแมน..คุณก็ต้องการเอาตัวฉันไปฆ่าอยู่แล้วนี่..ใช่ไหมล่ะ..”

“..บ้า..ฉันเปลี่ยนแผนแล้ว..”ซันนี่พูด.. “..ฉันต้องการเอาบลัดดี้วีนัสมาร่วมมือกับบลูอธีน่า..มันดีกว่าต้องมาฆ่าฟันไร้สาระเยอะ..”

“..ถ้าจะให้เป็นพวก..ก็ต้องช่วยเอมี่..ไม่รู้ล่ะ..ฉันจะยอมเป็นพวกกับใครก็ได้ที่มีเอมี่ให้ฉัน..ใช่ไหมอิเยา..”

น้ำก้มลงถามแมว..ซึ่งเยาฮันก็เริ่มอึดอัดกับมี้มันมากขึ้นทุกที..

ซันนี่ท่าทางเซ็ง ๆ ..

หมวดอลิสกลับอุทานขึ้น.

“..คุณซันนี่คะ..นั่น..”

สายตามองไปที่ด้านบน..ซันนี่แหงนหน้ามองตาม..

ร่างใหญ่โตของไดมอสอยู่ที่ระเบียง..ทำท่าจะปีนขอบระเบียง..และ..

มันก็กระโดดลงมาจากชั้นแปด..

ซันนี่ผลักอลิสกับน้ำถอยออกไป..ตัวเองหยุดยั้งเผชิญหน้าไดมอสที่ตัวใหญ่กล้ามเป็นมัด..แถมยังกระโดดลงมายืนกับพื้นเบื้องล่างได้อย่างไม่บุบสลาย..

พื้นคอนกรีตยุบตัวไปตามแรงกระแทกที่เท้าสัมผัสพื้น..

แค่นี้..ก็ทำให้อลิสกับน้ำที่อยู่ใกล้ ๆ ถึงกับเซคะมำ..

แต่ซันนี่ยังคงยืนหยัดมั่นคงอยู่...

ก่อนจะแค่นเสียง..

“..นึกว่าจะโดนน็อคหลับไปนานกว่านี้..”

ไดมอสหัวเราะ..จับคางตัวเอง..

“..หมัดหนักดีนี่..”

เหมือนเขาจะยังไม่เข็ด..อยากจะต่อยกับวันเดอร์วูแมนที่สวมเสื้อเกาะอกสีน้ำเงินคนนี้อีก..

เขาก้าวเข้ามา..

“..ถ้าจะเอาตัวน้ำ..กุลณัฐไป..คงไม่ใช่ง่าย ๆ นักนะ..”

ซันนี่หัวเราะ..

“..อย่างแกน่ะรึจะทำอะไรได้..”

เชิดหน้า..มองอย่างไม่ยี่หระ..ไม่เห็นไอ้ตัวประหลาดที่ฆ่าวันเดอร์วูแมนมาหลายคนแล้วคนนี้อยู่ในสายตา..

ทำให้หมวดอลิสใจคอไม่เป็นปรกติ..ถึงกับกลืนน้ำลายกับความเท่..ความผัวนี้..

น้ำยังอดสังเกตไม่ได้..

“..เบา ๆ หน่อยคุณ..น้ำลายจะไหลแล้วนะ..ใจเย็น ๆ ..”

หมวดอลิสยิ้มแหย..ตัวเองปรกติก็เป็นสาวมั่นสาวเก่งสารพัดอยู่แล้ว..แต่ตอนนี้..กลับมีความรู้สึกอยากทอดกายให้ใครคนหนึ่งปกป้อง..เพราะใครคนนั้น..ทั้งสวยทั้งเท่..ทั้งเก่งกว่าเธอไม่รู้กี่เท่า...

ไดมอสสีหน้าเครียดขึ้น.รู้ดีว่าซันนี่ไม่ใช่วันเดอร์วูแมนคนอื่นที่เขาจัดการอย่างง่าย ๆ มาแล้ว..

ก่อนจะก้าวเข้ามา..

และซันนี่ก็ถามขึ้นก่อนจะปะทะกัน..

“..ถามอีกคำ..แกบอกว่าฉันแข็งแกร่งเป็นคนที่สอง..แปลว่า..แกต้องรู้จักวันเดอร์วูแมนที่เก่งขนาดฉันเป็นคนแรก..ซึ่งอยากจะถามว่า..คน ๆ นั้นเป็นใคร..”

ไอ้ยักษ์ไดมอสแสยะปาก..

“..ก็วันเดอร์วูแมนเอมี่ไงล่ะ..”

พูดจบก็ขยับเข้าหา..แต่ก็มีอะไรบางอย่างม้วนพันเอวไว้..

เชือกสีทองอาวุธของวันเดอร์วูแมน..

ไดมอสชะงัก..ยังจะมีใครกล้าเอาเชือกสีทองของวันเดอร์วูแมนมามัดตัวเขาอีกหรือ..

ก่อนจะทันได้คิดหรือทำอะไร..ร่างก็ลอยขึ้น.เพราะเชือกนั้นเหมือนเป็นมือที่แข็งแรง..ยกร่างเขา..

และเหวี่ยงร่างเขากระแทกกับพื้น..

และยกขึ้น..เหวี่ยงกระแทกพื้นอีก..

สอง..สาม..สี่..ห้า...

น้ำอุทานเบา ๆ ..นึกถึงภาพยนตร์ที่เคยดู..

“..โห..ยังกะฮัคล์จับโลกิฟาดพื้นในอเวนเจอร์ภาคแรกเลย..”

เปรี้ยะ..ร่างของไดมอสถูกฟาดเป็นครั้งที่หก..พื้นคอนกรีตแตกกระจาย..

เชือกสีทองยังรัดร่างเขา..และอีกปลายอยู่กับมือของซันนี่..

ไดมอสมึนแทบจะหมดสติ..แต่ก็คำราม..

“..ยัยบ้า..รู้ไหมว่าเอาเชือกนั่นมามัดฉันแล้วจะเกิดอะไรขึ้น..”

ตัวเองหลับตา..ถ่ายทอดภาพและความรู้สึกสยดสยอง..กลัว..ออกมา..

นี่เป็นสิ่งที่แก้ทางเชือกสีทองของวันเดอร์วูแมนทุกคนที่เขาเคยเผชิญหน้า..

เพราะเชือกเส้นนี้สามารถเชื่อมต่อกับความคิดและจิตใจของวันเดอร์วูแมนได้..

เมื่อมันลิ้งค์ถึงความคิดและจิตใจ..ก็ถ่ายทอดความรู้สึกสยดสยองและหวาดกลัวตามชื่อไดมอสของเขาออกมา..ทำให้วันเดอร์วูแมนหลายต่อหลายคนถึงกับสติแตก..หรือช็อคไปเลย..

ไดมอสถ่ายทอดสิ่งเหล่านั้นออกมาให้ซันนี่..ก่อนจะลืมตาขึ้น..

พบว่าเมื่อลืมตา..ร่างก็ถูกยกขึ้นอีก..

และฟาดอีกห้าหกครั้ง..

สีหน้าซันนี่เรียบเฉย..

ไดมอสมึนแทบสลบ..แต่ก็ยังอุตส่าห์ร้องถาม..

“..ทำไม..ทำไมถึงไม่ได้ผล..”

“..คิดว่าความกลัวแบบเด็ก ๆ ที่นายมีจะทำให้ฉันรู้สึกอะไรได้หรือไง..”วันเดอร์วูแมนหน้าตาเฉยเมย.. “..โคตรกระจอก.”

แล้วไดมอสก็รู้สึกเหมือนกับว่า..จิตของเขาถูกคุกคาม..ตรวจค้น..

เขาถึงกับอุทานออกมา..

“..เป็นไปไม่ได้..พลังจิตเธอเหนือล้ำขนาดนี้เชียวหรือ..”

เสียงคำว่า..กระจอก..ดังก้องในหัว..

กระจอก..กระจอก..กระจอก..

สายตาของเขาเลื่อนลอย..น้ำลายฟูมปาก..

ภาพของลูกนกที่หวาดกลัวปรากฏ..ภาพของมดแมลงที่ไร้ค่า..สัตว์ตัวเล็กที่ถูกข่มเหงทำร้าย..เหมือนรายล้อมและทำให้เขาคิดว่า..เขาเป็นสิ่งเหล่านั้น...

“..อยู่กับความกลัวของแกไปเถอะไดมอส..”

ซันนี่สะบัดเชือก..คลายมัด..และม้วนเก็บที่อกแจ๊คเก๊ตเหมือนเดิม...

ไดมอสตาลอย..ขดตัว..ร่างสะท้านเพราะความกลัวที่เกิดขึ้นกับจิตใจอย่างมากมาย..

น้ำกับอลิสมองหน้ากัน..น้ำถึงกับพูดว่า..

“...โคตรเก่งเลย..นี่ถ้าหากฉันไม่มีเอมี่นะ..พี่ซันนี่คือผัวเลยล่ะ..”

หมวดอลิสแยกเขี้ยว..

“..อย่ามาแย่งกันนะเว้ย..ยิงไส้ไหลเลย..”

น้ำหัวเราะ..

“..อยากได้ไหมล่ะ..ฉันช่วย..”

“..เฮ้ย..จริงอะ..”

“..แต่ก่อนอื่น..ต้องกล่อมให้พี่ซันนี่ไปช่วยเอมี่ให้ฉันก่อน..”

“.ช่วยยังไงล่ะ..เราไม่รู้ว่าเอมี่อยู่ที่ไหน..”หมวดอลิสพูดตามตรง..

แต่เหมือนซันนี่จะเดินมาใกล้พอจะได้ยินพอดี..

“..เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง..ฉันอ่านจากความคิดไอ้ยักษ์นั่นแล้ว..”

“..หือ..”หมวดอลิสอุทาน..

วันเดอร์วูแมนซันนี่เหล่สบตาน้ำ..

“..อยากจะให้ช่วยเอมี่ใช่ไหม..ไป..ไปกัน..”

น้ำแทบจะร้องไชโยออกมา...

“..ใช่..คุณมีเชือกที่อ่านและควบคุมความคิดคนได้ด้วยนี่..”

ซันนี่ยิ้ม..

“..ถ้าพลังจิตเราเหนือกว่าเราก็จะทำได้..ที่ผ่านมา..ไอ้หมอนั่นมันมีจิตที่เข้มแข็งเหนือวันเดอร์วูแมนที่มันเผชิญ..มันเลยย้อนรอยสร้างความกลัวทำร้ายวันเดอร์วูแมนพวกนั้นจนโดนมันฆ่าไปหลายคน..แต่มันใช้กับฉันไม่ได้หรอกนะ..”

ก่อนจะมองไปที่ร่างใหญ่โตที่ขดตัวอย่างสิ้นสภาพ..

“..ปัญหาคือ..ในความคิดของมัน..ที่ฉันพยายามอ่านไล่เพื่อหาที่อยู่ของเอมี่ที่มันจับไป..ฉันเห็นเงาที่น่ากลัวเงาหนึ่ง..”

“..เงาที่น่ากลัว..”อลิสทวนคำ

“..ใช่..รู้สึกว่า..มันจะไม่กล้ามองหน้าของใครคนนั้นตรง ๆ เลย..จนใจที่ทำให้ฉันไม่สามารถเห็นหน้าคน ๆ นั้นในความคิดของมันได้..เพียงแต่..”

ซันนี่ถอนหายใจ..

“..ถ้าตาไม่ฝาดนะ..คน ๆ นั้น..ในความคิดของมัน..แต่งตัวในชุดวันเดอร์วูแมนด้วยสิ...”

น้ำอดพูดไม่ได้..

“..ที่เมื่อกี้..มันบอกว่า..เอมี่เป็นวันเดอร์วูแมนที่แข็งแกร่งที่มันเจอเป็นคนแรก..ก็..”

“..มันจงใจจะปิดบังฉัน..ความจริง ..คน ๆ นั้นไม่ใช่เอมี่..”

สีหน้าซันนี่ดูหวาดวิตก..

“..แต่เป็นใครก็ไม่รู้ที่ฉันไม่เห็นหน้า..ซึ่งมันน่ากลัวตรงที่ว่า..ถ้าหากภาพในความคิดที่อ่านจากไอ้ยักษ์นั่นไม่ผิดเพี้ยน..ในองค์กรเธมีสไคร่าของฉัน..น่าจะมีคนทรยศ..ซึ่งคน ๆ นั้น..อยู่ในหน่วยวันเดอร์วูแมนเสียด้วยสิ..”

.....

เป็นอีกครั้งหนึ่งที่น้ำได้นั่งรถบุโรทั่งที่เคยนั่งมาก่อนกับเอมี่..

แต่ตอนนี้ต่างกันตรงที่..คนขับกลับเป็นซันนี่แทน..

แถมเธอไม่ได้นั่งด้านหน้าเหมือนเคย..

น้ำกอดเยาฮัน..รำพึงเบา ๆ ..

“..ป๊าแกจะเป็นไรไหมนะเยาฮัน..”

เสียงรำพึงเบา ๆ ทำให้หมวดอลิสที่นั่งตอนหน้าคู่กับซันนี่..อดหันมายิ้มให้ไม่ได้..

“..ไม่ยักรู้นะ..ว่าคนอย่างศิลปินอย่างน้ำ..กุลณัฐ..จะรักใครได้ถึงขนาดนั้น..นี่มันไม่น่าจะกี่วันเองนะ..”

“..คุณตำรวจ..คุณก็น่าจะเข้าใจ..ฉันน่ะยังมีระยะเวลาเป็นวัน ๆ กว่าจะรู้สึกรักเอมี่..แต่คุณสิ..นี่พ้นวันหรือยังก็ไม่รู้ที่รู้สึกกับ...”น้ำทำเป็นเว้นไว้ให้อลิสทำหน้าอิหลักอิเหลื่อ..

ซันนี่ที่ขับรถก็อดถามไม่ได้..

“..หมายถึงใครหรือคะ..”

หมวดอลิสเห็นน้ำทำท่ากลั้นหัวเราะ..ตาเจ้าเล่ห์..ก็รู้สึกว่า..ยัยศิลปินคนนี้..ที่เค้าได้ฉายาว่าหมีตัวแสบ..ก็คงไม่ผิดไปจากฉายาที่ได้รับนัก..

หลังจากเย้าแหย่หมวดอลิส..น้ำก็กลับมาสู่โหมดคิดถึงและเป็นห่วงอีกครั้ง...

ทำให้หมวดอลิสที่เมื่อสักครู่ทำท่าอิหลักอิเหลื่อ..ถึงกับเปลี่ยนเป็นท่าทีเห็นใจ..

“..เอมี่ไม่เป็นไหรหรอก..เชื่อฉันสิ..แล้วก็..”หมวดอลิสหยิบของสองอย่างออกมา..ยื่นให้..

น้ำรับมางง ๆ ..

“..นี่มัน..”

“..รัดเกล้ากับเชือกสีทองอาวุธของวันเดอร์วูแมนของเอมี่..เธอจะเก็บไว้ไหม..มันหล่นตอนเอมี่สู้กับพวกคิงส์มาร์สและโดนจับ..ฉันได้แต่เก็บไว้ให้..”

ซันนี่พูดขึ้นว่า..

“..อาวุธของวันเดอร์วูแมน..จะถูกทำไว้สำหรับคน ๆ นั้น..นอกจากเจ้าของแล้วจะไม่มีใครใช้ได้..แต่..ถ้าเธอสวมรัดเกล้าของเอมี่..แม้จะใช้งานเชือกไม่ได้..แต่ก็จะทำให้เธอสัมผัสกับความรู้สึกและความคิดของเอมี่ได้เหมือนกันนะ..น้ำ..”

“..โห..นี่ทำไมไอเทมของวันเดอร์วูแมนถึงดีขนาดนี้..ฉันว่าจะโหวดให้เป็นไอเทมแห่งปีอยู่..นี่สงสัยต้องโหวดสองปีติด ๆ กันเสียแล้ว..”น้ำอุทาน..

ก่อนจะสวมรัดเกล้ากับศีรษะตัวเอง..

แล้วหลับตา..

ภาพที่เห็นในความคิด..คือภาพของความภูมิใจของเอมี่..ความเป็นวันเดอร์วูแมน..ปฏิบัติการณ์ต่าง ๆ..เพื่อนในองค์กรที่สนิททุกคน..และ..

ภาพที่เห็น..แถมยังมีแบ๊คกราวด์ที่งดงามเป็นสีชมพู..ก็คือภาพของน้ำ..

ภาพความรู้สึกที่เห็นและประทับใจเป็นครั้งแรก..ที่โรงแรมเพิร์ลปริ๊นเซสที่พัทยา..ซึ่งน้ำเฉิดฉายในชุดสีเหลือง..สวมสร้อยคอแบล็คมาร์ส..และเหมือนจะพยายามมองภาพนั้นอย่างไม่วายตา...

น้ำมีรอยยิ้มของความสุข..

นี่เอมี่ชอบเราตั้งแต่เห็นครั้งแรกเลยหรือนี่..

ภาพที่น้ำบาดเจ็บถูกพิษอีกาจนต้องพาไปรักษากับดร.บลูม..สายตาที่มองร่างที่หลับพริ้มด้วยความห่วงใย..ระคนกับการโลมเลียสายตาไปบนผิวกายขาวผ่อง..ความรู้สึกที่อยากใกล้ชิดมากขึ้นทุกที..จนในที่สุดหลังจากฟื้นมาแล้วและถูกสะกดด้วยเชือกหลับไปอีกครั้ง..เอมี่ก็อยากจะลิ้มลองริมฝีปากอิ่มหวานของน้ำ..จนขโมยจูบ...

น้ำเอารัดเกล้าออก..ไม่อยากจะสัมผัสหรือรับรู้อะไรมากไปกว่านี้..กลัวจะหลงใหลกับความรู้สึกรักจนไม่อยู่กับความเป็นจริงที่ตอนนี้น่าจะวิกฤติอยู่ไม่น้อย..

“..เป็นไงล่ะ..น้ำ..”เสียงซันนี่ถามเหมือนจะยิ้ม ๆ อยู่..

น้ำไม่อยากจะพูดอะไร..ได้แต่หน้าแดงและยิ้ม..แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเอมี่ยังอยู่ในอันตรายก็เครียดขึ้นมาเช่นกัน..

“..น้ำห่วงเอมี่ค่ะ..พี่ซันนี่..”น้ำพูดตามตรง..

“..ฉันกลับไม่ห่วงเอมี่เท่าไหร่..”

“..ทำไมล่ะคะ..”

“..ถ้าพวกมันต้องการตัวเธอ..อย่างน้อย..ก็ต้องใช้เอมี่เป็นข้อต่อรองแลกเปลี่ยน..”ความฉลาดของซันนี่ที่ทำให้หมวดอลิสหลงใหลกลับมาอีกแล้ว.. “..ดังนั้น..พวกมันจะต้องไม่ฆ่าเอมี่แน่นอน..”

“..แต่..”หมวดอลิสยังสงสัย.. “..พวกมันส่งไอ้ยักษ์นั่นมาจับน้ำ..แถมไม่ได้คิดถึงเราสองคนมาก่อน..ก็ไม่ควรจะมีเหตุผลที่จะเก็บเอมี่ไว้นะคะ..”

“..ถ้าเป็นแบบนั้น..จะเอาลูกกระจ๊อกระดับพวกกีกี้มาจับน้ำก็ได้..ไม่ต้องให้ไอ้เจ้านั่นมาหรอก..ทำไมถึงต้องเอาไอ้ยักษ์นั่นมาล่ะ..ก็เพราะว่า..พวกมันรู้สิ..ว่าเอมี่ควรจะมีทางป้องกันทางใดทางหนึ่งไว้ก่อน..อย่างสมมติว่าจะให้วันเดอร์วูแมนคนอื่นหรือตำรวจมาถึงตัวน้ำก่อน..การเอาไอ้ยักษ์นั่นมา..ก็การันตีได้ว่า..อย่างน้อย..มันน่าจะจัดการวันเดอร์วูแมนหรือตำรวจธรรมดาได้เกินพอ..เพียงแต่..พวกมันคงไม่คิดว่าจะเจอฉันเท่านั้นเอง..”

ซันนี่ถอนหายใจ..

“..แต่ถึงกระนั้น..ก็อาจจะยังเกิดเหตุไม่คาดคิดได้..การเก็บเอมี่ไว้ต่อรองในท้ายที่สุด..ยังไงก็ยังมีความจำเป็น..เป็นต้นว่าตอนนี้ไง..จำเป็นแล้ว..”

ซันนี่มองไปข้างหน้า..

“..นั่น.ตึกนั่น.ที่ทำการพวกมัน.เอมี่ถูกจับไว้บนนั้น..”..

หมวดอลิสดูตึงเครียด..

“..ขอกำลังเสริมมาช่วยไหมคะ..”

“..ก็ต้องอย่างนั้นแหละ..แต่ไม่ใช่ตำรวจของพวกเธอนะ..แต่เป็นคนของฉัน..”

ซันนี่ติดต่อองค์กรด้วยวิทยุที่ติดรถ..

“..ตอนนี้เรากำลังประเมินสถานการณ์การชุมนุมที่เกิดขึ้น..และต้องตรึงกำลังวันเดอร์วูแมนไว้เพื่อไม่ให้พวกคิงส์มาร์สเคลื่อนไหว..แนะนำว่า..ควรใช้งานพิ้งค์นะคะ..”เสียงติดต่อประสานงานดังขึ้น..

“..เหลือพิ้งค์คนเดียวเองหรือตอนนี้..”

“..ค่ะ..”เสียงเจ้าหน้าที่ประสานงานตอบกลับ..

ซันนี่ดูเซ็ง ๆ ..หมวดอลิสหัวเราะ..

“.ถ้าจะให้พิ้งค์มาที่นี่..สงสัยต้องให้ตำรวจอย่างจ่าประชุมหรือผู้การแม้คมาด้วยแล้วล่ะค่ะ..”

“..พวกเธอยังไม่รู้จักพวกคิงส์มาร์สดี..บอกไว้ก่อนนะ..พวกมันไม่ใช่คนธรรมดาอย่างที่เธอคิด..”

“..ฉันเข้าใจว่า..พวกมันก็เหมือนพวกคุณนั่นแหละ..มีหลายระดับ..และระดับลูกกระจ๊อก..ตำรวจก็น่าจะพอรับมือไหว..มันคงไม่ทนกระสุนปืนทุกตัวหรอกน่า..ใช่ไหม..”

หมวดอลิสหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาติดต่อไปที่ผู้การแม้ค..ขอกำลังเสริมมากที่สุดเท่าที่จะทำได้..

ซันนี่ยิ้มขันกับความเก่งแต่ก็น่าเอ็นดูของหมวดอลิส..

“..เธอน่าจะมาฝึกเป็นวันเดอร์วูแมนเหมือนฉันนะ..”

“..ไม่รู้นี่คะว่าสมัครที่ไหน..จะรีบไปสมัครเลยล่ะ..”

“..แต่คงไม่ไหวแล้วนะ..อายุเกิน..”

“..อย่าคิดว่าฉันแก่นะคะ..”

ซันนี่หัวเราะ..รู้สึกสดชื่นอย่างประหลาดเมื่อได้คุยกับหมวดอลิส..

หารู้ไม่ว่า..คนที่นั่งเบาะหลังอย่างน้ำ..เหมือนมองซ้ายทีขวาที..

และหากใครสามารถรับรู้กระแสพลังได้..ก็จะเห็นกระแสพลังบางอย่างกำลังยิงใส่ทั้งหมวดอลิสกับวันเดอร์วูแมนซันนี่อยู่..และมันก็ทำให้น้ำมีประกายสีแดงคล้ายเลือดจาง ๆ ปรากฏ..

เสียงเยาฮันร้องเมี้ยว..

น้ำหันมาและกอดเยาฮัน..พึมพำเบา ๆ ..

“..ใช่..มี้ห่วงป๊า..แต่ก็อดไม่ได้หรอกนะ..ที่จะให้สองคนนั่นเค้ารักกัน..ถ้าเค้ารักกันแล้ว..เค้าจะได้ไม่มายุ่งกับป๊าของแกไง..ป๊าของแกเป็นของมี้ได้คนเดียว..”

ก่อนจะมองรัดเกล้าของเอมี่..นึกถึงภาพและความรู้สึกยามที่ได้สวมรัดเกล้านั้น..

เอมี่..ฉันไม่รู้นะว่าฉันรักเธอได้ยังไง..แต่ฉันรักเธอไปแล้วนะ...

.....

ในขณะเดียวกัน..

เอมี่คอพับ..เพราะเหมือนโดนอะไรเข้าไปบางอย่าง...

เชือกสีทองที่มัดตัวเธอคลายออก...

มีเสียงดังขึ้น..

“..เอมี่..เดี๋ยวพวกมันจะมาที่นี่..เธอต้องทำในสิ่งที่พวกมันนึกไม่ถึง..”

เอมี่ค่อย ๆ ลืมตา..ดูเลื่อนลอย..

“..เชือกสีทองนี้จะบังคับให้เธอต้องสู้กับวันเดอร์วูแมนด้วยกัน..เพื่อพวกเรา..”

เสียงที่มาจากคนในจุดที่มองไม่เห็นใบหน้า...

“..มีแค่คน ๆ เดียวเท่านั้นที่เธอต้องพาตัวมาให้เรา..นั่นคือ..น้ำ..กุลณัฐ...”

เอมี่พยักหน้า...

เสียงหัวเราะหึ ๆ ดังขึ้น..เสียงคนเดิมนี่แหละ..

“..คงสนุกดีนะ..ถ้าพวกมันเห็นเธอเป็นพวกเดียวกับคิงส์มาร์ส...”

ก่อนที่เอมี่จะลุกขึ้น..เชือกก็เลื้อยมาพันร่างเอมี่อีกครั้ง..

“..อีกอย่างนะ..เอมี่..ต่อให้เธอได้รับการแก้ไขให้คืนสติเป็นเหมือนเดิม..พวกมันอาจจะจับตัวเธอกลับไป..หรือไม่ว่าอย่างไรก็ตาม..เธอควรจะลืมฉันเสีย..อย่ามีฉันในความคิดเธอให้ใครจับได้..”

เอมี่พยักหน้า...ตายังลอยอยู่..

“..ลืมฉันให้หมดนะเอมี่..ลืมให้หมด..เธอจะไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่นี่..”

เชือกคลายออก..

“..พวกมันมาแล้ว..เดี๋ยวเธอต้องไปทำหน้าที่ของเธอ..เอมี่..ส่วนฉัน..”

เสียงเว้นไปนิดหนึ่ง..

“.เพื่อความไม่ประมาท..คงต้องหายตัวไปก่อนล่ะ..”

ร่างนั้นหายไป..ทิ้งท้ายไว้เพียงเสียงหัวเราะหึ ๆ ในลำคออย่างถูกใจ...

..........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #54 0_0 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 20:41

    คนเลวววววววววววววววว ยูเป็นใคร! บอกมาเดี๋ยวเน้!!!!

    #54
    0
  2. #53 Beever3 (@Beever3) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 22:06
    หรือเป็นพิ้งค์
    #53
    0
  3. #52 Beever3 (@Beever3) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 22:06
    ใครกันที่เป็นหนอนนนน
    #52
    1
  4. #51 Deknoy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 18:16

    ใครกันทำแบบนี้ทำไม น้ำช่วยเอมด้วย

    #51
    0
  5. #50 p_printliltle (@p_printliltle) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 01:18
    มันผู้นั้นคือคัยยยย....
    #50
    0